गिरिजाया तपोऽनुज्ञा (Permission for Girijā’s Austerities)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । त्वयि देवमुने याते पार्वती हृष्टमानसा । तपस्साध्यं हरं मेने तपोर्थं मन आदधे

ພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເຈົ້າ ໂອ້ ດວງມຸນີຜູ້ເປັນເທວະ ໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ, ປາຣະວະຕີມີໃຈຊື່ນບານ; ນາງເຫັນວ່າ ພຣະຫະຣະ ສາມາດບັນລຸໄດ້ດ້ວຍຕະປະ (ການບໍາເພັນພຽນ), ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຕັ້ງໃຈໃນດວງໃຈຈະບໍາເພັນຕະປະເພື່ອຈຸດປະສົງນັ້ນ»។

Verse 2

ततः सख्यौ समादाय जयां च विजयां तथा । मातरं पितरं चैव सखीभ्यां पर्यपृच्छत

ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ນໍາເອົາເພື່ອນສະນິດສອງນາງ—ຊະຍາ ແລະ ວິຊະຍາ—ໄປດ້ວຍ; ແລ້ວໂດຍຜ່ານເພື່ອນເຫຼົ່ານັ້ນ ນາງໄດ້ສອບຖາມມານດາ ແລະ ບິດາຂອງນາງດ້ວຍ.

Verse 3

प्रथमं पितरं गत्वा हिमवन्तं नगेश्वरम् । पर्यपृच्छत्सुप्रणम्य विनयेन समन्विता

ກ່ອນອື່ນ ນາງໄດ້ໄປຫາບິດາຂອງນາງ ຄື ຮິມະວັນ ຈອມເຂົາທັງປວງ; ແລ້ວນາງໄດ້ກົ້ມກາບຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະສອບຖາມດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ແລະມານະຍາດອັນອ່ອນໂຍນ.

Verse 4

सख्यावूचतुः । हिमवञ्च्छ्रूयतां पुत्री वचनं कथ्यतेऽधुना । सा स्वयं चैव देहस्य रूपस्यापि तथा पुनः

ເພື່ອນຮ່ວມທັງສອງກ່າວວ່າ: «ໂອ ຮິມະວານ, ຂໍໃຫ້ຟັງ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຈະຖ່າຍທອດຖ້ອຍຄໍາຂອງລູກສາວຂອງທ່ານ—ນາງໄດ້ກ່າວຊ້ໍາໆເຖິງກາຍ ແລະ ຮູບພັນຂອງນາງເອງ»។

Verse 5

भवतो हि कुलस्यास्य साफल्यं कर्तुमिच्छति । तपसा साधनीयोऽसौ नान्यथा दृश्यतां व्रजेत्

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງປາຖະໜາໃຫ້ວົງສາຂອງທ່ານເກີດຜົນສຳເລັດຢ່າງແທ້ຈິງ. ພຣະອົງນັ້ນພຶງບັນລຸໄດ້ດ້ວຍ tapas (ຕະປັສ) ເທົ່ານັ້ນ; ບໍ່ມີທາງອື່ນທີ່ຈະເຫັນ ແລະເຂົ້າເຖິງພຣະອົງໄດ້.

Verse 6

तस्माच्च पर्वतश्रेष्ठ देह्याज्ञां भवताधुना । तपः करोतु गिरिजा वनं गत्वेति सादरम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພູເຂົາຜູ້ປະເສີດ ຂໍໃຫ້ທ່ານປະທານອະນຸຍາດໃນບັດນີ້. ໃຫ້ Girijā ໄປປ່າ ແລະປະຕິບັດ tapas—ດັ່ງນີ້ເຂົາເວົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । इत्येवं च तदा पृष्टस्सखीभ्यां मुनिसत्तम । पार्वत्या सुविचार्याथ गिरिराजोऽब्रवीदिदम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອໃນຄາວນັ້ນ ສະຫາຍສອງນາງໄດ້ຖາມເຖິງ Pārvatī, ກະສັດແຫ່ງພູເຂົາ—ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງດີແລ້ວ—ຈຶ່ງກ່າວຄຳນີ້.”

Verse 8

हिमालय उवाच । मह्यं च रोचतेऽत्यर्थं मेनायै रुच्यतां पुनः । यथेदं भवितव्यं च किमतः परमुत्तमम्

ຫິມາລະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍ້ເສນອນີ້ເປັນທີ່ພໍໃຈຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ; ຂໍໃຫ້ແມ່ເມນາ ອະນຸມັດອີກຄັ້ງດ້ວຍ. ຂໍໃຫ້ເກີດຂຶ້ນຕາມນີ້ເທິງ—ຈະມີມົງຄຸນອັນສູງສຸດກວ່ານີ້ໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 9

साफल्यं तु मदीयस्य कुलस्य च न संशयः । मात्रे तु रुच्यते चेद्वै ततः शुभतरं नु किम्

«ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສວ່າ ວົງຕະກູນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດແລະພອນ. ແລະຖ້າແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າອະນຸມັດຢ່າງແທ້ຈິງ ຈະມີສິ່ງໃດມົງຄຸນກວ່ານັ້ນອີກ?»

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं पित्रा प्रोक्तं श्रुत्वा तु ते तदा । जग्मतुर्मातरं सख्यौ तदाज्ञप्ते तया सह

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ພໍ່ເວົ້າໄວ້ໃນເວລານັ້ນແລ້ວ ໝູ່ສະໜິດທັງສອງກໍໄປຫາແມ່; ແລະພ້ອມກັບນາງຜູ້ໄດ້ສັ່ງກໍາຊັບພວກເຂົາ ພວກເຂົາກໍປະຕິບັດຕາມນັ້ນ»

Verse 11

गत्वा तु मातरं तस्याः पार्वत्यास्ते च नारद । सुप्रणम्य करो बध्वोचतुर्वचनमादरात्

ຕໍ່ມາ ນາຣະດະໄດ້ໄປຫາແມ່ຂອງນາງປາຣະວະຕີ. ເຂົາໄດ້ກາບນົບຢ່າງເຄົາລົບສູງສຸດ ແລະປະນົມມື ກ່າວຖ້ອຍຄໍາດ້ວຍຄວາມນັບຖື.

Verse 12

सख्यावूचतुः । मातस्त्वं वचनं पुत्र्याः शृणु देवि नमोऽस्तु ते । सुप्रसन्नतया तद्वै श्रुत्वा कर्तुमिहार्हसि

ເພື່ອນສະຫາຍກ່າວວ່າ: "ຂ້າແຕ່ມານດາ, ຂ້າແຕ່ເທວີ—ຂໍນອບນ້ອມແດ່ທ່ານ. ຂໍຈົ່ງຟັງຄຳຂອງບຸດຕີຂອງທ່ານ; ເມື່ອໄດ້ຟັງດ້ວຍຄວາມເມດຕາແລະຄວາມພໍໃຈແລ້ວ, ທ່ານຄວນຈະປະຕິບັດຕາມສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດຢູ່ທີ່ນີ້."

Verse 13

तप्तुकामा तु ते पुत्री शिवार्थं परमं तपः । प्राप्तानुज्ञा पितुश्चैव तुभ्यं च परिपृच्छति

ບຸດຕີຂອງທ່ານ, ຜູ້ມີຄວາມປາດຖະໜາຈະບຳເພັນຕະບະເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາເຊິ່ງພຣະສິວະ, ຕ້ອງການບຳເພັນຕະບະອັນສູງສຸດ. ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກບິດາແລ້ວ, ນາງຈຶ່ງມາຫາທ່ານເພື່ອຂໍຄວາມເຫັນດີເຊັ່ນກັນ.

Verse 14

इयं स्वरूपसाफल्यं कर्तुकामा पतिव्रते । त्वदाज्ञया यदि जायेत तप्यते च तथा तपः

ຂ້າແຕ່ພັນລະຍາຜູ້ຊື່ສັດ, ນາງປາດຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ທຳມະຊາດຂອງນາງບັນລຸຜົນ; ຫາກໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຕາມຄຳສັ່ງຂອງທ່ານ, ນາງກໍຈະບຳເພັນຕະບະນັ້ນຕາມຄວາມເໝາະສົມ.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा च ततस्सख्यौ तूष्णीमास्तां मुनीश्वर । नांगीचकार मेना सा तद्वाक्यं खिन्नमानसा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໝູ່ມິດທັງສອງກໍຢູ່ນິ່ງງຽບ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ. ແຕ່ເມນາ ຜູ້ມີໃຈເສົ້າໝອງ ບໍ່ຍອມຮັບຄຳນັ້ນ.”

Verse 16

ततस्सा पार्वती प्राह स्वयमेवाथ मातरम् । करौ बद्ध्वा विनीतात्मा स्मृत्वा शिवपदांबुजम्

ຕໍ່ມາ ພາຣະວະຕີໄດ້ກ່າວກັບແມ່ຂອງນາງດ້ວຍຕົນເອງ. ນາງປະນົມມື ມີໃຈຖ່ອມຕົນແລະມີວິໄນ, ແລ້ວກ່າວຫຼັງຈາກລະລຶກເຖິງດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະສິວະ.

Verse 17

पार्वत्युवाच । मातस्तप्तुं गमिष्यामि प्रातः प्राप्तुं महेश्वरम् । अनुजानीहि मां गंतुं तपसेऽद्य तपोवनम्

ປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ແມ່ເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປບໍາເນັດຕະປະ ເພື່ອໃຫ້ຕອນເຊົ້າໄດ້ພົບພຣະມະເຫສະວະຣະ. ຂໍໃຫ້ແມ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າອອກໄປວັນນີ້ ໄປປ່າແຫ່ງຕະປະ».

Verse 18

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचः पुत्र्या मेना दुःख मुपागता । सोपाहूय तदा पुत्रीमुवाच विकला सती

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເມນາໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງລູກສາວ ນາງກໍຖືກຄວາມໂສກເຂົ້າຄອບງໍາ. ແລ້ວນາງເອີ້ນລູກສາວໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ ແລະສະຕີຜູ້ດີທີ່ຫວັ່ນໄຫວນັ້ນ ກ່າວກັບນາງ.

Verse 19

मेनोवाच । दुःखितासि शिवे पुत्री तपस्तप्तुं पुरा यदि । तपश्चर गृहेऽद्य त्वं न बहिर्गच्छ पार्वति

ເມນາກ່າວວ່າ: «ໂອ ຊິວາ ລູກແມ່, ຖ້າເຈົ້າເສົ້າໃຈ ແລະເຄີຍຕັ້ງໃຈຈະບໍາເນັດຕະປະ ແລ້ວວັນນີ້ຈົ່ງປະພຶດຕະປະຢູ່ໃນເຮືອນ; ຢ່າອອກໄປຂ້າງນອກ ໂອ ປາຣະວະຕີ».

Verse 20

कुत्र यासि तपः कर्तुं देवास्संति गृहे मम । तीर्थानि च समस्तानि क्षेत्राणि विविधानि च

“ເຈົ້າຈະໄປໃສເພື່ອບຳເນັດຕະປະ? ໃນພຣະສຳນັກຂອງເຮົາເອງ ມີເທວະທັງຫຼາຍສະຖິດຢູ່; ແລະທີ່ນັ້ນກໍມີທີຣຖະ (tīrtha) ທັງປວງ ແລະເຂດສັກສິດ (kṣetra) ຫຼາຍປະເພດ.”

Verse 21

कर्तव्यो न हठः पुत्रि गंतव्यं न बहिः क्वचित् । साधितं किं त्वया पूर्वं पुनः किं साधयिष्यसि

“ລູກສາວເອີຍ ຢ່າດື້ດຶນ; ຢ່າອອກໄປຂ້າງນອກບ່ອນໃດເລີຍ. ເຈົ້າເຄີຍສຳເລັດຫຍັງມາແລ້ວ? ແລ້ວບັດນີ້ຈະສຳເລັດຫຍັງອີກ?”

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसं तृतीये पार्वती पार्वतीतपोव नाम द्वाविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 22 ຊື່ “Pārvatītapova—ຕະປະຂອງພາຣະວະຕີ” ໃນພາກທີ 3 “Pārvatī-khaṇḍa” ຂອງ “Rudra Saṃhitā” ພາຍໃນປຶ້ມທີ 2 ຂອງ “Śrī Śiva Mahāpurāṇa”.

Verse 23

स्त्रीणां तपोवनगतिर्न श्रुता कामनार्थिनी । तस्मात्त्वं पुत्रि मा कार्षीस्तपोर्थं गमनं प्रति

ສາວນ້ອຍຜູ້ຖືກຄວາມປາຖະໜາຂັບດັນ ບໍ່ເຄີຍມີການໄດ້ຍິນວ່າໄປສູ່ປ່າອາສຣົມເພື່ອບຳເນັດຕະປະ. ດັ່ງນັ້ນ ລູກສາວເອີຍ ຢ່າຕັ້ງໃຈຈະໄປເພື່ອຕະປະເລີຍ.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्येवं बहुधा पुत्री तन्मात्रा विनवारिता । संवेदे न सुखं किंचिद्विनाराध्य महेश्वरम्

«ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ໄດ້ຫ້າມປາມ ແລະອ້ອນວອນລູກສາວຫຼາຍປະການ. ແຕ່ນາງບໍ່ພົບຄວາມສຸກໃດໆ ນອກຈາກການບູຊາພຣະມະເຫສະວະ (ມະຫາເທວ)»។

Verse 25

तपोनिषिद्धा तपसे वनं गंतुं च मेनया । हेतुना तेन सोमेति नाम प्राप शिवा तदा

«ເມື່ອເມນາຫ້າມຊີວາ (ປາຣະວະຕີ) ບໍ່ໃຫ້ໄປປ່າເພື່ອປະຕິບັດຕະປະສະ ໃນເວລານັ້ນ ເນື່ອງຈາກເຫດນັ້ນເອງ ນາງໄດ້ຮັບນາມວ່າ “ໂສມາ”»។

Verse 26

अथ तां दुखितां ज्ञात्वा मेना शैलप्रिया शिवाम् । निदेशं सा ददौ तस्याः पार्वत्यास्तपसे मुने

«ຕໍ່ມາ ເມນາເຂົ້າໃຈວ່າ ຊີວາ (ປາຣະວະຕີ) ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ) ກຳລັງໂສກເສົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ ນາງໄດ້ໃຫ້ຄຳຊີ້ນຳ ໂອ ມຸນີ, ໃຫ້ປາຣະວະຕີປະຕິບັດຕະປະສະ ເພື່ອບັນລຸພຣະຊີວາ»។

Verse 27

मातुराज्ञां च संप्राप्य सुव्रता मुनिसत्तम । ततः स्वांते सुखं लेभे पार्वती स्मृतशंकरा

ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກແມ່ແລ້ວ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ນາງປາຣະວະຕີຜູ້ມີພຣະວິນັຍ—ລະລຶກພຣະສັງກະຣະໃນດວງໃຈ—ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກສະຫງົບລຶກໆໃນພາຍໃນຂອງນາງ।

Verse 28

मातरं पितरं साथ प्रणिपत्य मुदा शिवा । सखीभ्यां च शिवं स्मृत्वा तपस्तप्तुं समुद्गता

ດ້ວຍຄວາມປິຕິ, ພຣະນາງຊີວາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ກົ້ມກາບແມ່ແລະພໍ່; ແລະພ້ອມກັບສະຫາຍສອງນາງ, ລະລຶກພຣະສີວະ, ນາງຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປປະກອບຕະປະສະຍາ (ຕະປັດ).

Verse 29

हित्वा मतान्यनेकानि वस्त्राणि विविधानि च । वल्कलानि धृतान्याशु मौंजीं बद्ध्वा तु शोभनाम्

ນາງໄດ້ລະທິ້ງຄວາມເຫັນຫຼາຍຢ່າງ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫຼາຍຊະນິດ; ນາງຮີບນຸ່ງຜ້າເປືອກໄມ້ ແລະເພື່ອຄວາມງາມແຫ່ງວິໄນ ໄດ້ຜູກສາຍຄາດມຸນຈາຫຍ້າອັນງາມ।

Verse 30

हित्वा हारं तथा चर्म्म मृगस्य परमं धृतम् । जगाम तपसे तत्र गंगावतरणं प्रति

ລະທິ້ງພວງມາລາ ແລະນຸ່ງຫຸ້ມໜັງກວາງອັນດີເລີດ; ທ່ານໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນເພື່ອປະກອບຕະປະ ໂດຍມຸ່ງໝາຍໃຫ້ແມ່ນ້ຳ ຄັງຄາ ລົງມາສູ່ໂລກ।

Verse 31

शंभुना कुर्वता ध्यानं यत्र दग्धो मनोभवः । गंगावतरणो नाम प्रस्थो हिमवतस्स च

ພື້ນຮາບແຫ່ງພູຫິມະວັດນັ້ນ ມີນາມວ່າ «ຄັງຄາວະຕະຣະນະ»—ສະຖານທີ່ແຫ່ງການລົງມາຂອງແມ່ນ້ຳຄັງຄາ—ທີ່ນັ້ນເມື່ອ ພຣະສັມພູ ຈົມຢູ່ໃນສະມາທິ, ມະໂນພະວະ (ກາມະ) ຖືກເຜົາໄໝ້।

Verse 32

हरशून्योऽथ ददृशे स प्रस्थो हिमभूभृतः । काल्या तत्रेत्य भोस्तात पार्वत्या जगदम्बया

ແລ້ວຈຶ່ງເຫັນທົ່ງພຽງເທິງພູຫິມາລັຍນັ້ນ ປາດສະຈາກພຣະຮະຣະ (ພຣະສິວະ). ທີ່ນັ້ນ ນາງກາລິກາ ກ່າວວ່າ «ໂອ ຜູ້ຮັກ, ຢູ່ນີ້ແຫຼະ» ໃນຂະນະທີ່ ພຣະປາຣະວະຕີ—ແມ່ແຫ່ງສັບພະໂລກ—ເບິ່ງເຫັນ ແລະ ຕອບຮັບຕາມການ.

Verse 33

यत्र स्थित्वा पुरा शंभुस्तप्तवान्दुस्तरं तपः । तत्र क्षणं तु सा स्थित्वा बभूव विरहार्दिता

ຢູ່ສະຖານທີ່ດຽວກັນ ທີ່ໃນອະດີດ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ເຄີຍບຳເນັດຕະປະອັນຫນັກໜ່ວງ ແລະ ເຫນືອກວ່າຈະທຽບ, ນາງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນພຽງຊົ່ວຂະນະ ແລ້ວກໍເກີດຄວາມທຸກທ້ອນຈາກຄວາມພັດພາກຈາກພຣະອົງ.

Verse 34

हा हरेति शिवा तत्र रुदन्ती सा गिरेस्सुता । विललापातिदुःखार्ता चिन्ताशोकसमन्विता

ທີ່ນັ້ນ ຊິວາ—ກິຣິຈາ ທິດາແຫ່ງພູ—ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ຮ້ອງວ່າ “ຮາ! ຮະຣິ!” ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງແຮງ ນາງຄໍາຄວນດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ແລະຄວາມເສົ້າໂສກ.

Verse 35

ततश्चिरेण सा मोहं धैर्य्या त्संस्तभ्य पार्वती । नियमायाऽभवत्तत्र दीक्षिता हिमवत्सुता

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນ ປາຣະວະຕີ ດ້ວຍຄວາມກ້າຫານແລະຄວາມໝັ້ນຄົງ ໄດ້ກົດຂ່ມຄວາມຫຼົງຂອງນາງ; ແລະທີ່ນັ້ນ ທິດາແຫ່ງຫິມະວານ ໄດ້ຮັບການປະພິທີດິກຊາ ເຂົ້າສູ່ນິຍະມະ (ວິນັຍວັດ) ເພື່ອມຸ່ງຫາພຣະສິວະ.

Verse 36

तपश्चकार सा तत्र शृंगितीर्थे महोत्तमे । गौरीशिखर नामासीत्तत्तपःकरणाद्धि तत्

ທີ່ນັ້ນ ທີ່ສຣິງກີ-ຕີຣຖະ ອັນສັກສິດສູງສຸດ ນາງໄດ້ປະຕິບັດຕະປັສ (tapas) ຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ເນື່ອງຈາກຕະປັສນັ້ນ ຍອດພູນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ «ໂກຣີ-ສິຂະຣາ».

Verse 37

सुंदराश्च द्रुमास्तत्र पवित्राश्शिवया मुने । आरोपिताः परीक्षार्थं तपसः फलभागिनः

ໂອ ມຸນີ, ທີ່ນັ້ນຍັງມີຕົ້ນໄມ້ງາມ ແລະ ຊ່ວຍຊຳລະໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດ. ນາງຊິວາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ປູກໄວ້ເພື່ອທົດສອບ, ແລະພວກມັນໄດ້ຮ່ວມຮັບຜົນແຫ່ງຕະປັສຂອງນາງ.

Verse 38

भूभिशुद्धिं ततः कृत्वा वेदीं निर्माय सुन्दरी । तथा तपस्समारब्धं मुनीनामपि दुष्करम्

ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ຊຳລະພື້ນດິນໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະສ້າງແທ່ນບູຊາ. ພຣະເທວີຜູ້ງາມໄດ້ເລີ່ມຕະປັສອັນເຂັ້ມງວດ ທີ່ແມ່ນຍາກແມ່ນແຕ່ສຳລັບມຸນີຜູ້ໃຫຍ່.

Verse 39

विगृह्य मनसा सर्वाणींद्रियाणि सहाशु सा । समुपस्थानिके तत्र चकार परमं तपः

ນາງໄດ້ຂັບຂືນອິນທຣີຍະທັງປວງດ້ວຍໃຈອັນໝັ້ນຄົງ ແລ້ວຮີບໄປຫາສະຖານບູຊາອັນສັກສິດນັ້ນ ແລະໄດ້ປະຕິບັດຕະປະອັນສູງສຸດ ດ້ວຍໃຈດຽວເພື່ອບັນລຸພຣະສິວະ।

Verse 40

ग्रीष्मे च परितो वह्निं प्रज्वलंतं दिवानिशम् । कृत्वा तस्थौ च तन्मध्ये सततं जपती मनुम

ໃນຄວາມຮ້ອນແຫ່ງລະດູຮ້ອນ ນາງຈຸດໄຟລ້ອມຮອບໃຫ້ລຸກໂຊນທັງກາງວັນກາງຄືນ ແລ້ວຢືນຢູ່ກາງນັ້ນ ນາງສວດຈະປະມະນຸອັນສັກສິດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ດ້ວຍໃຈບໍ່ຫວັ່ນໄຫວເພື່ອພຣະສິວະ।

Verse 41

सततं चैव वर्षासु स्थंडिले सुस्थिरासना । शिलापृष्ठे च संसिक्ता बभूव जलधारया

ແມ່ນແຕ່ໃນລະດູຝົນ ນາງກໍຍັງນັ່ງຢູ່ເທິງດິນໂລ່ງດ້ວຍອາສນະອັນໝັ້ນຄົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ; ແມ່ນແຕ່ເທິງຫຼັງຫີນ ນາງກໍຖືກນ້ຳຕົກເປັນສາຍໆຊຸມຊ່ຳຊ້ຳໆ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍຫວັ່ນໄຫວຈາກຕະປະຂອງນາງ।

Verse 42

शीते जलांतरे शश्वत्तस्थौ सा भक्तितत्परा । अनाहारातपत्तत्र नीहारे निशासु च

ໃນຄວາມໜາວຈັດ ນາງຢືນຢູ່ກາງນ້ຳຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ດ້ວຍໃຈອຸທິດໃນພັກຕິ. ທີ່ນັ້ນນາງບຳເນັດຕະປະດ້ວຍການອົບອົດອາຫານ ແລະອົດທົນຫມອກຍາມຄ່ຳຄືນດ້ວຍ.

Verse 43

एवं तपः प्रकुर्वाणा पंचाक्षरजपे रता । दध्यौ शिवं शिवा तत्र सर्वकामफलप्रदम्

ດັ່ງນັ້ນນາງບຳເນັດຕະປະ ແລະຫມັ້ນໃນການຈະປະ (japa) ມະນະຕຣາຫ້າພະຍາງ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະສີວາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ເຂົ້າສະມາທິພິຈາລະນາພຣະສີວະ ຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາອັນຊອບທັງປວງ.

Verse 44

स्वारोपिताच्छुभान्वृक्षान्सखीभिस्सिंचती मुदा । प्रत्यहं सावकाशे सा तत्रातिथ्यमकल्पयत्

ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ນາງພ້ອມດ້ວຍໝູ່ສະຫາຍຍິງ ໄດ້ລາດນ້ໍາຕົ້ນໄມ້ມົງຄຸນທີ່ນາງປູກໄວ້ດ້ວຍຕົນເອງ. ແລະທຸກມື້ ເມື່ອມີເວລາວ່າງ ນາງກໍຈັດຕ້ອນຮັບແຂກຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 45

वातश्चैव तथा शीतवृष्टिश्च विविधा तथा । दुस्सहोऽपि तथा घर्म्मस्तया सेहे सुचित्तया

ມີລົມແຮງ ແລະຝົນໜາວຫຼາຍຢ່າງ. ແມ່ນແຕ່ຄວາມຮ້ອນແຜດເຜົາທີ່ທົນຍາກ ນາງກໍອົດທົນໄດ້ ດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດແລະໝັ້ນຄົງ.

Verse 46

दुःखं च विविधं तत्र गणितं न तयागतम् । केवलं मन आधाय शिवे सासीत्स्थिता मुने

ຄວາມທຸກຫຼາຍຢ່າງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ນໍາມານັບຖືຫຼືຄໍານຶງ. ນາງວາງໃຈໄວ້ແຕ່ພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ ແລະຢືນຢັນຢ່າງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ, ໂອ ມຸນີ.

Verse 47

प्रथमं फलभोगेन द्वितीयं पर्णभोजनैः । तपः प्रकुर्वती देवी क्रमान्निन्येऽमिताः समाः

ໃນຂັ້ນທໍາອິດ ພຣະເທວີປາຣະວະຕີ ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍການສະເພາະກິນໝາກໄມ້; ໃນຂັ້ນທີສອງ ກິນແຕ່ໃບໄມ້ເທົ່ານັ້ນ. ດ້ວຍການປະຕິບັດຕະປະສະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ນາງໄດ້ຜ່ານປີອັນຫາທີ່ສຸດຈະນັບໄດ້ ໂດຍຫັນຈິດທັງໝົດໄປສູ່ການບັນລຸພຣະສິວະ ພຣະປະຕິສູງສຸດ।

Verse 48

ततः पर्णान्यपि शिवा निरस्य हिमवत्सुता । निराहाराभवद्देवी तपश्चरणसंरता

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວີສິວາ ທິດາແຫ່ງພູຫິມະວັນ ກໍໄດ້ປະຖິ້ມແມ່ນແຕ່ໃບໄມ້ເປັນອາຫານ. ພຣະເທວີກາຍເປັນຜູ້ອົດອາຫານຢ່າງສິ້ນເຊີງ ໝັ້ນຄົງໃນການປະຕິບັດຕະປະສະ ມຸ່ງໝາຍຈະບັນລຸພຣະສິວະ.

Verse 49

आहारे त्यक्तपर्णाभूद्यस्माद्धिमवतः सुतः । तेन देवैरपर्णेति कथिता नामतः शिवा

ເນື່ອງຈາກທິດາຂອງຫິມະວັນ ໄດ້ລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ໃບໄມ້ເປັນອາຫານໃນການບຳເພັນຕະປະສະ, ດັ່ງນັ້ນເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງເອີ້ນ ພຣະສິວາ (ປາຣະວະຕີ) ວ່າ “ອະປັນນາ” ຕາມນາມ—ຄື “ຜູ້ບໍ່ມີໃບໄມ້”.

Verse 50

एका पादस्थिता सासीच्छिवं संस्मृत्य पार्वती । पंचाक्षरं जपंती च मनुं तेपे तपो महत्

ຍືນຢູ່ເທິງຂາຂ້າງດຽວ ພາຣະວະຕີຈົ່ງຈອງລະລຶກພຣະສິວະຢ່າງບໍ່ຂາດ; ນາງສວດມົນຕຣາຫ້າພະຍາງ «ນະມະ ສິວາຍ» ຕໍ່ເນື່ອງ ແລະບຳເນັດຕະປະສະຍາອັນໃຫຍ່.

Verse 51

चीरवल्कलसंवीता जटासंघातधारिणी । शिवचिंतनसंसक्ता जिगाय तपसा मुनीम्

ນາງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າເປືອກໄມ້ແລະຜ້າຂາດ ຖືກມັດຜົມເປັນຈະຕາກອງໃຫຍ່; ຈິດຕິດຢູ່ໃນການພິຈາລະນາພຣະສິວະ ດ້ວຍພະລັງຕະປະສະຍາ ນາງເຫນືອກວ່ານາງມຸນີ.

Verse 52

एवं तस्यास्तपस्यन्त्या चिंतयंत्या महेश्वरम् । त्रीणि वर्ष सहस्राणि जग्मुः काल्यास्तपोवने

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ນາງຍັງບຳເນັດຕະປະສະຍາ ແລະຮັກສາມະເຫສະວະຣະໄວ້ໃນດວງໃຈບໍ່ຂາດ ສາມພັນປີກໍຜ່ານໄປໃນປ່າຕະປະສະຍາຂອງກາລີ.

Verse 53

षष्टिवर्षसहस्राणि यत्र तेपे तपो हरः । तत्र क्षणमथोषित्वा चिंतयामास सा शिवा

ທີ່ສະຖານທີ່ທີ່ຮະຣະເຄີຍບຳເນັດຕະປະສະຍາຫົກໝື່ນປີ ນາງສິວາ (ພາຣະວະຕີ) ພັກຢູ່ພຽງຊົ່ວຄາວ; ແລ້ວນາງກໍເລີ່ມພິຈາລະນາຢ່າງເລິກຊຶ້ງ.

Verse 54

नियमस्थां महादेव किं मां जानासि नाधुना । येनाहं सुचिरं तेन नानुयाता तवोरता

ນາງປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາເທວະ, ບັດນີ້ພຣະອົງຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າພະອົງດອກຫຼື—ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນນິຍະມະອັນສັກສິດ? ໂດຍຄວາມຕັ້ງໃຈນັ້ນເອງ ທີ່ຂ້າພະອົງບຳເນັດຕະປະສະຍາມາດົນນານ ຂ້າພະອົງບໍ່ເຄີຍຫັນຫນີຈາກປະຕິຍານແຫ່ງພັກຕິຕໍ່ພຣະອົງ»

Verse 55

लोके वेदे च गिरिशो मुनिभिर्गीयते सदा । शंकरस्य हि सर्वज्ञस्सर्वात्मा सर्वदर्शनः

ໃນໂລກ ແລະໃນພຣະເວດ ພຣະຄິຣີຊະ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູ) ຖືກບັນດາມຸນີຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນຢູ່ເສມອ. ເພາະພຣະສັງກະຣະແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ—ເປັນອາດຕະມາພາຍໃນສັບພະສັດ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ທັດສະນະຄອບຄຸມທຸກຢ່າງ.

Verse 56

सर्वभूतिप्रदो देवस्सर्वभावानुभावनः । भक्ताभीष्टप्रदो नित्यं सर्वक्लेशनिवारणः

ພຣະເທວະນັ້ນເປັນຜູ້ປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທຸກປະການ ແລະເຮັດໃຫ້ສະພາວະທັງປວງສົມບູນເຕັມ. ພຣະອົງປະທານສິ່ງທີ່ຜູ້ພັກຕິປາຖະໜາເປັນນິດ ແລະກຳຈັດຄວາມທຸກທົນທັງຫມົດໂດຍບໍ່ຜິດພາດ.

Verse 57

सर्वकामान्परित्यज्य यदि चाहं वृषध्वजे । अनुरक्ता तदा सोत्र संप्रसीदतु शंकरः

ໂອ ພຣະສິວະ ຜູ້ຊູງທຸງຮູບງົວ! ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງຄວາມປາຖະໜາໂລກທັງປວງ ແລະມີຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ ຂໍໃຫ້ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນນິລັນດອນ ຈົ່ງເມດຕາປຣະທານພຣະຄຸນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນບັດນີ້.

Verse 58

यदि नारद तत्रोक्तमंत्रो जप्तश्शराक्षरः । सुभक्त्या विधिना नित्यं संप्रसीदतु शंकरः

ໂອ ນາຣະດະ! ຖ້າມົນຕຣາທີ່ສອນໄວ້ທີ່ນັ້ນ ຖືກສວດຈຳທຸກມື້ ຕາມພິທີກຳນົດ ດ້ວຍສັດທາພັກດີອັນບໍລິສຸດ ສວດທີລະພະຍາງ ແລ້ວພຣະສັງກະຣະຈະພໍພຣະໄທຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະປຣະທານພຣະຄຸນ.

Verse 59

यदि भक्त्या शिवस्याहं निर्विकारा यथोदितम् । सर्वेश्वरस्य चात्यंतं संप्रसीदतु शंकरः

ຖ້າໂດຍພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປັນຜູ້ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ບໍ່ປ່ຽນແປງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແທ້ ຂໍໃຫ້ພຣະສັງກະຣະ ອົງຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ຈົ່ງພໍພຣະໄທດ້ວຍພຣະກະລຸນາຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 60

एवं चिंतयती नित्यं तेपे सा सुचिरं तपः । अधोमुखी निर्विकारा जटावल्कलधारिणी

ນາງຄິດພິຈາລະນາຢ່າງນີ້ເປັນນິດ ແລະໄດ້ບຳເນັດຕະປະເປັນເວລາຍາວນານ—ກົ້ມໜ້າລົງໃນຄວາມສະຫງົບພາຍໃນ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ສະພາບທີ່ປ່ຽນແປງ, ສວມຜົມຈະຕາ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້—ມຸ່ງຕະປະຢ່າງໝັ້ນຄົງໄປຫາພຣະສິວະ ຜູ້ປະທານໂມກສະ।

Verse 61

तथा तया तपस्तप्तं मुनीनामपि दुष्करम् । स्मृत्वा च पुरुषास्तत्र परमं विस्मयं गताः

ດັ່ງນັ້ນ ນາງໄດ້ບຳເນັດຕະປະຢ່າງໜັກ ຈົນແມ່ນແຕ່ພວກມຸນີກໍຍັງຍາກຈະເຮັດໄດ້. ເມື່ອລະລຶກເຖິງຕະປະນັ້ນ ຜູ້ຄົນທີ່ນັ້ນກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສົດອັນສູງສຸດ।

Verse 62

तत्तपोदर्शनार्थं हि समाजग्मुश्च तेऽखिलाः । धन्यान्निजान्मन्यमाना जगदुश्चेति सम्मताः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອເບິ່ງຕະປະສະ (ການບໍລິພົດ) ນັ້ນ. ເຫັນວ່າພວກພ້ອມພວກຂອງຕົນເປັນຜູ້ມີພອນ ຈຶ່ງປະກາດໃຫ້ໂລກຮູ້ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າ “ເປັນຢ່າງນັ້ນແທ້”.

Verse 63

महतां धर्म्मवृद्धेषु गमनं श्रेय उच्यते । प्रमाणं तपसो नास्ति मान्यो धर्म्मस्सदा बुधैः

ການເຂົ້າໄປຫາບຸກຄົນຍິ່ງໃຫຍ່—ຜູ້ທີ່ເຈີຣິນໃນທຳມະ—ຖືກກ່າວວ່າເປັນຄວາມດີອັນປະເສີດ. ຕະປະສະບໍ່ມີມາດຕະຖານຕາຍຕົວ; ດັ່ງນັ້ນ ທຳມະຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ນັກປັນຍາເຄົາລົບສະເໝີ.

Verse 64

श्रुत्वा दृष्ट्वा तपोऽस्यास्तु किमन्यैः क्रियते तपः । अस्मात्तपोऽधिकं लोके न भूतं न भविष्यति

ເມື່ອໄດ້ຍິນ ແລະໄດ້ເຫັນຕະປະຂອງນາງແລ້ວ ຈະມີຫຍັງໃຫ້ຜູ້ອື່ນຕ້ອງບຳເນັດຕະປະອີກ? ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ເຄີຍມີຕະປະໃດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານີ້ ແລະກໍຈະບໍ່ມີໃນອະນາຄົດ.

Verse 65

जल्पंत इति ते सर्वे सुप्रशस्य शिवातपः । जग्मुः स्वं धाम मुदिताः कठिनांगाश्च ये ह्यपि

ເຂົາທັງຫມົດເວົ້າກັນດັ່ງນັ້ນ ແລະສັນລະເສີນຢ່າງສູງສຸດຕໍ່ຕະປະສະຍາທີ່ບຳເນັດເພື່ອພຣະສິວະ. ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ເຂົາໄດ້ກັບໄປຫາຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ກາຍຖືກຝຶກຫນັກຈົນແຂງກ້າກໍຕາມ.

Verse 66

अन्यच्छृणु महर्षे त्वं प्रभावं तपसोऽधुना । पार्वत्या जगदम्बायाः पराश्चर्य्यकरं महत्

ໂອ ມະຫາລິສີ ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຕໍ່ໄປເຖິງອຳນາດແຫ່ງຕະປະສະຍາ—ວ່າໃນກໍລະນີຂອງນາງປາຣະວະຕີ ພຣະມານດາແຫ່ງສາກົນ ມັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະນ່າອັດສະຈັນເພີ່ມພູນປານໃດ.

Verse 67

तदाश्रमगता ये च स्वभावेन विरोधिनः । तेप्यासंस्तत्प्रभावेण विरोधरहि तास्तदा

ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາຍັງອາສຣົມນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໂດຍນິໄສມັກຂັດແຍ້ງ ກໍດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງຄວາມສັກສິດນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາກໍປາສຈາກຄວາມອາຄາດທັງປວງ.

Verse 68

सिंहा गावश्च सततं रागादिदोषसंयुताः । तन्महिम्ना च ते तत्र नाबाधंत परस्परम्

ສິງໂຕ ແລະ ງົວ ແມ່ນແຕ່ມັກຖືກຄອບງຳໂດຍຄວາມກຳໜັດແລະໂທສະເປັນຕົ້ນ ແຕ່ດ້ວຍມະຫິມາຂອງພຣະອົງ ພວກມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຮັດຮ້າຍກັນແລະກັນ.

Verse 69

अथान्ये च मुनिश्रेष्ठ मार्ज्जारा मूषकादयः । निसर्गाद्वैरिणो यत्र विक्रियंते स्म न क्वचित्

ແລະໃນທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ສັດອື່ນໆ ເຊັ່ນ ແມວ ໜູ ແລະອື່ນໆ ແມ່ນແມ່ນສັດຕູຕາມທໍາມະຊາດ ແຕ່ກໍບໍ່ເຄີຍສະແດງຄວາມຮ້າຍ ຫຼືການທໍາອັນເປັນໂທດໃນສະຖານນັ້ນເລີຍ।

Verse 70

वृक्षाश्च सफलास्तत्र तृणानि विविधानि च । पुष्पाणि च विचित्राणि तत्रासन्मुनिसत्तम

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ທີ່ນັ້ນມີຕົ້ນໄມ້ອອກຜົນ ແລະຫຍ້າຫຼາຍຊະນິດ ພ້ອມດ້ວຍດອກໄມ້ອັນພິສົດ ຫຼາກສີຫຼາຍຮູບພັນ।

Verse 71

तद्वनं च तदा सर्वं कैलासेनोपमान्वितम् । जातं च तपस्तस्यास्सिद्धिरूपमभूत्तदा

ໃນເວລານັ້ນ ປ່າທັງໝົດນັ້ນກໍກາຍເປັນດັ່ງພູໄກລາສາ. ແລະໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຜົນແຫ່ງຕະປະສະຂອງນາງປາກົດເປັນ “ສິດທິ” ຄືຄວາມສໍາເລັດທາງຈິດວິນຍານ ໂດຍພຣະກະລຸນາທີ່ເຮັດໃຫ້ຕະປະສະສົມບູນ।