पार्वतीवाक्यं—शिवस्य परब्रह्मत्व-निरूपणम् (Pārvatī’s Discourse: Establishing Śiva as Parabrahman)

Verse 1

पार्वत्युवाच । एतावद्धि मया ज्ञातं कश्चिदन्योयमागतः । इदानीं सकलं ज्ञातमवध्यस्त्वम्विशेषतः

ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ພຽງແຕ່ນີ້ວ່າ ມີຜູ້ອື່ນຜູ້ໜຶ່ງເຂົ້າມາທີ່ນີ້. ແຕ່ບັດນີ້ ທຸກຢ່າງແຈ້ງຊັດແລ້ວ: ໂດຍພິເສດ ເຈົ້າເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກຂ້າ ແລະບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ.”

Verse 2

त्वयोक्तं विदितं देव तदलीकं न चान्यथा । यदि त्वयोदितं स्याद्वै विरुद्धं नोच्यते त्वया

“ໂອ ພຣະເທວະ, ຄຳທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວ ຮູ້ກັນວ່າເປັນຄວາມຈິງ—ບໍ່ເປັນຄຳຫຼອກ ແລະບໍ່ເປັນຢ່າງອື່ນ. ແທ້ຈິງ ຖ້າມີສິ່ງໃດຂັດແຍ້ງ ມັນຈະບໍ່ຖືກເຈົ້າເວົ້າອອກມາເລີຍ.”

Verse 3

कदाचिद्दृश्यते तादृक् वेषधारी महेश्वरः । स्वलीलया परब्रह्म स्वरागोपात्तविग्रहः

ບາງຄັ້ງ ພຣະມະເຫສວຣ (ມະຫາເທວ) ຖືກເຫັນວ່າສວມຮູບພາບແບບນັ້ນ. ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ໂດຍລີລາອັນທິບຂອງພຣະອົງ ຮັບເອົາຮູບກາຍປາກົດ ຕາມພຣະປະສົງແລະຄວາມພໍໃຈຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 4

ब्रह्मचारिस्वरूपेण प्रतारयितुमुद्यतः । आगतश्छलसंयुक्तं वचोवादीः कुयुक्तितः

ພຣະອົງສວມຮູບເປັນພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ (ນັກບວດຖືພຣະຈັນ) ແລ້ວມາດ້ວຍໃຈຈະຫລອກນາງ; ມີກົນລະຍຸດໃນໃຈ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາທີ່ປະດິດຂຶ້ນດ້ວຍເຫດຜົນບິດເບືອນ.

Verse 5

शंकरस्य स्वरूपं तु जानामि सुविशेषतः । शिवतत्त्वमतो वच्मि सुविचार्य्य यथार्हतः

ຂ້ອຍຮູ້ຮູບທີ່ແທ້ຂອງພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຢ່າງແຈ້ງຊັດເປັນພິເສດ. ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກພິຈາລະນາໃຫ້ຄວນຄ່າ ແລະຕາມທີ່ເໝາະສົມ ຂ້ອຍຈະກ່າວເຖິງຕັດຕະວະແຫ່ງພຣະສິວະ.

Verse 6

वस्तुतो निर्गुणो ब्रह्म सगुणः कारणेन सः । कुतो जातिर्भवेत्तस्य निर्गुणस्य गुणात्मनः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະພຣະມັນ (ສັດຈະສູງສຸດ) ເກີນພົ້ນຈາກຄຸນະ; ແຕ່ເພື່ອເປັນຖານເຫດ ຈຶ່ງຖືກເວົ້າວ່າມີຄຸນະ. ດັ່ງນັ້ນ “ການເກີດ” ຈະມີແກ່ສັດຈະນັ້ນໄດ້ແນວໃດ—ຜູ້ເກີນຄຸນະ ແຕ່ປາກົດເປັນຖານຂອງຄຸນະທັງປວງ?

Verse 7

स सर्वासां हि विद्यानामधिष्ठानं सदाशिवः । किं तस्य विद्यया कार्य्यं पूर्णस्य परमात्मनः

ສະດາຊິວະ ແມ່ນຖານຮອງ ແລະ ທີ່ພຶ່ງຂອງວິຊາທັງປວງ. ພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດຜູ້ສົມບູນແລ້ວ ຈະຕ້ອງການວິຊາເປັນເຄື່ອງມືອັນໃດອີກ?

Verse 8

वेदा उच्छ्वासरूपेण पुरा दत्ताश्च विष्णवे । शंभुना तेन कल्पादौ तत्समः कोऽस्ति सुप्रभुः

ໃນການເກົ່າກ່ອນ ພຣະເວດາ—ປາກົດເປັນລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະຊັມພູ—ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະວິສນຸ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕົ້ນກັລປະ ຜູ້ໃດຈະເທົ່າທຽມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊັມພູ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສສູງສຸດນັ້ນ?

Verse 9

सर्वेषामादिभूतस्य वयोमानं कुतस्ततः । प्रकृतिस्तु ततो जाता किं शक्तेस्तस्य कारणम्

ສໍາລັບພຣະອົງຜູ້ເປັນຕົ້ນກໍາເນີດຂອງທຸກສິ່ງ ຈະມີການວັດອາຍຸມາຈາກໃສ? ແລະຖ້າປຣະກຣິຕິຖືກກ່າວວ່າເກີດຈາກພຣະອົງ ແທ້ໆແລ້ວ ອັນໃດເປັນເຫດຂອງພຣະຊັກຕິຂອງພຣະອົງ?

Verse 10

ये भजंति च तं प्रीत्या शक्तीशं शंकरं सदा । तस्मै शक्तित्रयं शंभुः स ददाति सदाव्ययम्

ຜູ້ໃດທີ່ບູຊາພຣະຊັງກະຣະ—ພຣະຊັມພູ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຊັກຕິ—ເປັນນິດ ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະສັດທາ; ພຣະຊັມພູຈະປະທານຊັກຕິສາມປະການ ອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ແລະດໍາລົງຕະຫຼອດການ.

Verse 11

तस्यैव भजनाज्जीवो मृत्युं जयति निर्भयः । तस्मान्मृत्युंजयन्नाम प्रसिद्धम्भुवनत्रये

ໂດຍການບູຊາພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ ຈິດວິນຍານຂອງສັດມີຊີວິດຍ່ອມຊະນະຄວາມຕາຍ ແລະເປັນຜູ້ບໍ່ຫວາດກົວ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໂດງດັງໃນສາມໂລກວ່າ «ມຣິຕຍຸນຊະຍະ» ຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ.

Verse 12

तस्यैव पक्षपातेन विष्णुर्विष्णुत्वमाप्नुयात् । ब्रह्मत्वं च यथा ब्रह्मा देवा देवत्वमेव च

ໂດຍພຣະກະລຸນາອຸປະຖຳຂອງພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ ພຣະວິສະນຸຈຶ່ງໄດ້ຮັບສະພາບເປັນພຣະວິສະນຸ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງໄດ້ຮັບສະພາບເປັນພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຮັບເທວະພາບຂອງຕົນເອງ.

Verse 13

दर्शनार्थं शिवस्यादौ यथा गच्छति देवराट् । भूतादयस्तत्परस्य द्वारपालाश्शिवस्य तु

ດັ່ງທີ່ພະຣາຊາແຫ່ງເທວະທັງປວງ ໄປແຕ່ເລີ່ມເພື່ອໄດ້ຮັບດາຣະຊະນາ (darśana) ຂອງພຣະສິວະ, ບັນດາພູຕະ ແລະຜູ້ຕິດຕາມອື່ນໆ ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ພຣະອົງ ກໍເປັນຍາມປະຕູຂອງພຣະສິວະເຊັ່ນກັນ।

Verse 14

दण्डैश्च मुकुटं विद्धं मृष्टं भवति सर्वतः । किं तस्य बहुपक्षेण स्वयमेव महाप्रभुः

ມົກກຸດທີ່ຖືກຕີ ແລະຖືກຈິ່ມດ້ວຍຄັນທອນ ຍ່ອມຖືກຂັດໃຫ້ເງົາງາມທຸກດ້ານ. ຈະຕ້ອງໂຕ້ຖຽງຫຼາຍຄຳເພື່ອຫຍັງ? ພຣະມະຫາປະພູ ພຣະອົງເອງແມ່ນອຳນາດສຸດທ້າຍ.

Verse 15

कल्याणरूपिणस्तस्य सेवयेह न किं भवेत् । किं न्यूनं तस्य देवस्य मामिच्छति सदाशिवः

ການຮັບໃຊ້ພຣະອົງຜູ້ມີສະພາບເປັນມົງຄຸນແທ້ ຈະມີຄວາມດີອັນໃດບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນນີ້? ພຣະເທວະອົງນັ້ນຈະຂາດສິ່ງໃດ ຈຶ່ງໃຫ້ສະດາສິວະປາດຖະໜາຂ້ອຍ?

Verse 16

सप्तजन्मदरिद्रः स्यात्सेवेन्नो यदि शंकरम् । तस्यैतत्सेवनाल्लोको लक्ष्मीः स्यादनपायिनी

ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຮັບໃຊ້ ແລະບໍ່ບູຊາ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຜູ້ນັ້ນຈະທຸກຍາກແມ່ນແຕ່ເກີດມາເຖິງເຈັດຊາດ. ແຕ່ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ນັ້ນເອງ ລັກສະມີ (Lakṣmī) ແຫ່ງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຈະບໍ່ຈາກໄປ.

Verse 17

यदग्रे सिद्धयोष्टौ च नित्यं नृत्यंति तोषितुम् । अवाङ्मुखास्सदा तत्र तद्धितं दुर्ल्लभं कुतः

ໃນພຣະສະໜິດຂອງພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ສິດທິ (Siddhi) ທັງແປດກໍຟ້ອນລຳບໍ່ຂາດ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະຢູ່ດ້ວຍໃບໜ້າກົ້ມຕໍ່າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ດັ່ງນັ້ນ ຄຸນປະໂຫຍດສູງສຸດທີ່ພຣະອົງປະທານ ຈະຫາຍາກໄດ້ແນວໃດ?

Verse 18

यद्यस्य मंगालानीह सेवते शंकरस्य न । यथापि मंगलन्तस्य स्मरणादेव जायते

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດໃນໂລກນີ້ ບໍ່ໄດ້ປະພຶດພິທີມົງຄຸນທີ່ເກີ່ຍວກັບພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ກໍຕາມ, ຄວາມມົງຄຸນຍັງເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ນັ້ນ ເພີຍແຕ່ລະລຶກເຖິງພຣະອົງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ.

Verse 19

यस्य पूजाप्रभावेण कामास्सिद्ध्यन्ति सर्वशः । कुतो विकारस्तस्यास्ति निर्विकारस्य सर्वदा

ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງການບູຊາພຣະອົງ ຄວາມປາຖະໜາທັງປວງສຳເລັດຜົນໃນທຸກທາງ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມແປປ່ຽນ ຫຼືຄວາມບົກພ່ອງ ຈະມີໄດ້ແນວໃດໃນພຣະອົງຜູ້ບໍ່ແປປ່ຽນຕະຫຼອດການ?

Verse 20

शिवेति मंगलन्नाम मुखे यस्य निरन्तरम् । तस्यैव दर्शनादन्ये पवित्रास्संति सर्वदा

ຜູ້ໃດທີ່ມີນາມມົງຄຸນ «ສິວະ» ຢູ່ເທິງຮິມຝີປາກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ—ແຕ່ພຽງເຫັນຜູ້ບູຊານັ້ນ ຄົນອື່ນກໍຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດເສມອ້ອມເສມອີກດ້ວຍ।

Verse 21

यद्यपूतम्भवेद्भस्म चितायाश्च त्वयोदितम् । नित्यमस्यांगगं देवैश्शिरोभिर्द्धार्यते कथम्

ຖ້າຕາມທີ່ເຈົ້າເວົ້າ ຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາ (ກອງໄຟປະກອບພິທີສົບ) ບໍ່ບໍລິສຸດ, ແລ້ວເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖືຂີ້ເຖົ່າອັນສັກສິດນີ້ໄວ້ເທິງກາຍຢູ່ເປັນນິດ—ໂດຍສະເພາະເທິງສີສະ?

Verse 22

यो देवो जगतां कर्ता भर्ता हर्ता गुणान्वितः । निर्गुणश्शिवसंज्ञश्च स विज्ञेयः कथम्भवेत्

ເທວະຜູ້ສ້າງ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ແລະຜູ້ຖອນຄືນໂລກທັງຫຼາຍ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຄຸນະ (guṇa) ແຕ່ກໍເປັນນິຣຄຸນະ (nirguṇa) ແລະຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ສິວະ’—ຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງໄດ້ແນວໃດ?

Verse 23

अगुणं ब्रह्मणो रूपं शिवस्य परमात्मनः । तत्कथं हि विजानन्ति त्वादृशास्तद्बहिर्मुखाः

ພຣະສິວະ ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ ມີສະພາບເປັນພຣະພຣະຫມັນອັນໄຮ້ຄຸນ (ນິຣຄຸນ) ເຫນືອກວ່າຄຸນທັງປວງ. ແລ້ວຄົນເຊັ່ນເຈົ້າ ທີ່ຫັນໜ້າອອກນອກຈາກພຣະນັ້ນ ຈະຮູ້ພຣະອົງແທ້ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 24

दुराचाराश्च पापाश्च देवेभ्यस्ते विनिर्गताः । तत्त्वं ते नैव जानन्ति शिवस्यागुणरूपिणः

ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ແລະຜູ້ເປັນບາບ ຜູ້ອອກມາຈາກເທວະທັງຫຼາຍ ບໍ່ຮູ້ເລີຍຊຶ່ງຄວາມຈິງແທ້ຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ມີສະພາບໄຮ້ຄຸນ (ນິຣຄຸນ).

Verse 25

शिवनिन्दां करोतीह तत्त्वमज्ञाय यः पुमान् । आजन्मसंचितं पुण्यं भस्मीभवति तस्य तत्

ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງແທ້ຂອງພຣະສິວະ ແລ້ວເຮັດການນິນທາດູຖູກພຣະອົງ ບຸນທີ່ສະສົມມາຕັ້ງແຕ່ເກີດຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໝົດ.

Verse 26

त्वया निंदा कृता यात्र हरस्यामित तेजसः । त्वत्पूजा च कृता यन्मे तस्मात्पापम्भजाम्यहम्

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ກ່າວນິນທາຢູ່ທີ່ນັ້ນຕໍ່ ຮະຣະ ຜູ້ມີຣັດສະມີອັນຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້, ແລະເນື່ອງຈາກເຈົ້າຍັງໄດ້ບູຊາຂ້າ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າຈຶ່ງຮັບເອົາບາບນັ້ນໄວ້ເທິງຕົນເອງ.

Verse 27

शिवविद्वेषिणं दृष्ट्वा सचेलं स्नानमाचरेत् । शिवविद्वेषिणं दृष्ट्वा प्रायश्चितं समाचरेत्

ເມື່ອເຫັນຜູ້ເກຽດຊັງພຣະສິວະ ຄວນອາບນ້ຳຊຳລະມົນທິນ ໂດຍຍັງນຸ່ງເຄື່ອງຢູ່; ແລະເມື່ອເຫັນຜູ້ເກຽດຊັງພຣະສິວະ ກໍຄວນປະຕິບັດພຣາຍະຊິດ (ການຊົດໃຊ້ບາບ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 28

रे रे दुष्ट त्वया चोक्तमहं जानामि शंकरम् । निश्चयेन न विज्ञातश्शिव एव सनातनः

“ເຮີ ຄົນຊົ່ວ! ເຈົ້າເວົ້າວ່າ ‘ຂ້ອຍຮູ້ຈັກ ສັງກະຣະ’ ແທ້ໆແລ້ວ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະສິວະຜູ້ນິລັນດອນ—ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນ ສະນາຕະນະ (ບໍ່ມີຕົ້ນ, ດຳລົງຢູ່ຕະຫຼອດ)”.

Verse 29

यथा तथा भवेद्रुद्रो यथा वा बहुरूपवान् । ममाभीष्टतमो नित्यं निर्विकारी सतां प्रियः

ບໍ່ວ່າພຣະຣຸດຣະຈະເປັນແນວໃດ—ແບບນີ້ຫຼືແບບນັ້ນ ຫຼືມີຮູບພັນຫຼາຍນັບບໍ່ຖ້ວນ—ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ທີ່ຂ້ອຍຮັກຍິ່ງສຸດຕະຫຼອດ. ພຣະອົງບໍ່ແປປ່ຽນ (ນິຣະວິກາຣີ) ແລະເປັນທີ່ຮັກນິລັນດອນຂອງຜູ້ມີຄຸນທຳແລະຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ.

Verse 30

विष्णुर्ब्रह्मापि न समस्तस्य क्वापि महात्मनः । कुतोऽन्ये निर्जराद्याश्च कालाधीनास्सदैवतम्

ແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸ ແລະພຣະພຣະຫມາ ກໍບໍ່ແມ່ນມະຫາອາດຕະມັນສູງສຸດຜູ້ຮວມທຸກສິ່ງໄວ້ທັງໝົດ. ຍິ່ງບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງເທວະອື່ນໆ—ເລີ່ມແຕ່ພວກທີ່ເອີ້ນວ່າ “ອະມະຕະ” —ຜູ້ທີ່ພ້ອມທັງອຳນາດເທວະຂອງຕົນ ລ້ວນຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງກາລ (Kāla) ຢູ່ເສມອ.

Verse 31

इति बुध्या समालोक्य स्वया सत्या सुतत्त्वतः । शिवार्थं वनमागत्य करोमि विपुलं तपः

ເມື່ອນາງໄດ້ພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາອັນແທ້ຂອງນາງ ແລະເຂົ້າໃຈຄວາມເປັນຈິງຕາມທີ່ມັນເປັນ, ນາງຈຶ່ງມາສູ່ປ່າເພື່ອບັນລຸພຣະສິວະ ແລະປະຕິບັດຕະປະສະຢາ (tapas) ຢ່າງຫຼາຍຫຼວງ.

Verse 32

स एव परमेशानस्सर्वेशो भक्तवत्सलः । संप्राप्तुम्मेऽभिलाषो हि दीनानुग्रहकारकम्

ພຣະອົງພຽງອົງດຽວແມ່ນ ປະຣະເມສານະ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ແລະເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ. ແທ້ຈິງ ຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຈະເຂົ້າເຖິງພຣະອົງ—ຜູ້ປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ຜູ້ຖ່ອມຕົນ ແລະຜູ້ທຸກຍາກລຳບາກ.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा गिरिजा सा हि गिरीश्वरसुता मुने । विरराम शिवं दध्यो निर्विकारेण चेतसा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງກິຣິຈາ ທິດາແຫ່ງພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ໂອ ມຸນີ, ນາງກໍຢຸດນິ່ງ ແລະດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ອັນສະຫງົບສະຫງົບ, ນາງໄດ້ພິຈາລະນາພຣະສິວະ.

Verse 34

तदाकर्ण्य वचो देव्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । पुनर्वचनमाख्यातुं यावदेव प्रचक्रमे

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເທວີແລ້ວ, ພຣະພຣະຫມະຈາຣີນັ້ນ—ແທ້ຈິງເປັນດວິຊະ—ກໍເລີ່ມຕົ້ນອີກຄັ້ງໃນທັນທີ ເພື່ອກ່າວຄຳຕອບຂອງຕົນ.

Verse 35

उवाच गिरिजा तावत्स्वसखीं विजयां द्रुतम् । शिव सक्तमनोवृत्तिश्शिवनिंदापराङ्मुखी

ຈາກນັ້ນ ພຣະນາງຄີຣີຈາໄດ້ກ່າວຢ່າງໄວວາຕໍ່ ວິໄຊຍາ ຜູ້ເປັນເພື່ອນຂອງນາງ—ໂດຍທີ່ຈິດໃຈຂອງນາງໄດ້ຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບພຣະສິວະຢ່າງເຕັມທີ່, ແລະ ຫັນໜີຈາກການໝິ່ນປະໝາດພຣະສິວະ.

Verse 36

गिरिजोवाच । वारणीयः प्रयत्नेन सख्ययं हि द्विजाधमः । पुनर्वक्तुमनाश्चैव शिवनिंदां करिष्यति

ພຣະນາງຄີຣີຈາ ກ່າວວ່າ: "ພຣາມທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ນີ້ຄວນຖືກຂັດຂວາງດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ, ເພາະວ່າລາວມີເຈດຕະນາທີ່ຈະຜິດຖຽງກັນ. ແລະ ອີື່ອໜຶ່ງ, ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະເວົ້າຕໍ່ໄປ, ລາວຈະທຳການໝິ່ນປະໝາດພຣະສິວະ."

Verse 37

न केवलम्भवेत्पापं निन्दां कर्तुश्शिवस्य हि । यो वै शृणोति तन्निन्दां पापभाक् स भवेदिह

ບາບບໍ່ໄດ້ຕົກຢູ່ແຕ່ຜູ້ທີ່ດ່ານິນທາພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຟັງຄໍານິນທານັ້ນ ຍ່ອມເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບບາບໃນຊີວິດນີ້.

Verse 38

शिवनिन्दाकरो वध्यस्सर्वथा शिवकिंकरैः । ब्राह्मणश्चेत्स वै त्याज्यो गन्तव्यं तत्स्थलाद्द्रुतम्

ຜູ້ທີ່ນິນທາພຣະສິວະ ຄວນຖືກລົງໂທດທຸກປະການໂດຍບໍລິວານ (ກິງກະຣະ) ຂອງພຣະສິວະ. ແມ່ນແຕ່ເປັນພຣາຫມັນກໍຕ້ອງຖືກປະຖິ້ມ ແລະຄວນອອກຈາກບ່ອນນັ້ນໂດຍໄວ.

Verse 39

अयं दुष्टः पुनर्निन्दां करिष्यति शिवस्य हि । ब्राह्मणत्वादवध्यश्चैत्त्याज्योऽदृश्यश्च सर्वथा

“ຄົນຊົ່ວນີ້ຈະນິນທາພຣະສິວະອີກ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກເປັນພຣາຫມັນ ຈຶ່ງບໍ່ຄວນຂ້າ; ດັ່ງນັ້ນຕ້ອງປະຖິ້ມ ແລະເຮັດໃຫ້ບໍ່ເຫັນ—ໃຫ້ຫ່າງໄກທຸກປະການ.”

Verse 40

हित्वैतत्स्थलमद्येव यास्यामोऽन्यत्र मा चिरम् । यथा संभाषणं न स्यादनेनाऽविदुषा पुनः

“ມື້ນີ້ເຮົາຈະລະທິ້ງບ່ອນນີ້ໄປບ່ອນອື່ນໂດຍບໍ່ຊ້າ, ເພື່ອຈະບໍ່ຕ້ອງກັບໄປສົນທະນາກັບຄົນບໍ່ຮູ້ນີ້ອີກ.”

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा चोमया यावत्पादमुत्क्षिप्यते मुने । असौ तावच्छिवस्साक्षादालंबे प्रियया स्वयम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອອຸມາເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ແລະກຳລັງຈະຍົກຕີນຂຶ້ນ, ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະສິວະໄດ້ປາກົດດ້ວຍພຣະອົງເອງ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາ ໃຫ້ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ»។

Verse 42

कृत्वा स्वरूपं सुभगं शिवाध्यानं यथा तथा । दर्शयित्वा शिवायै तामुवाचावाङ्मुखीं शिवः

ພຣະສິວະໄດ້ຮັບເອົາພຣະຮູບອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະງາມສົດ ຕາມທີ່ເໝາະສົມສຳລັບການພິຈາລະນາພຣະສິວະ; ແລ້ວຊົງສະແດງພຣະຮູບນັ້ນແກ່ “ສິວາ” (ປາຣະວະຕີ). ຈາກນັ້ນ ພຣະສິວະໄດ້ກ່າວກັບນາງ ໃນຂະນະທີ່ນາງຍືນກົ້ມໜ້າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ.

Verse 43

शिव उवाच । कुत्र यास्यसि मां हित्वा न त्वं त्याज्या मया पुनः । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूहि नादेयम्विद्यते तव

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າຈະໄປໃສ ໂດຍປະຖິ້ມເຮົາ? ເຈົ້າບໍ່ຄວນຖືກເຮົາລະທິ້ມອີກເລີຍ. ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ—ຈົ່ງກ່າວຂໍພອນ; ສຳລັບເຈົ້າ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເຮົາຈະບໍ່ປະທານ»។

Verse 44

अद्यप्रभृति ते दासस्तपोभिः क्रीत एव ते । क्रीतोऽस्मि तवसौन्दर्यात्क्षणमेकं युगाय ते

«ນັບແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ເຮົາເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງເຈົ້າ—ເຫມືອນຖືກຊື້ດ້ວຍຕະປະຂອງເຮົາເອງເພື່ອເຈົ້າ. ຖືກຫຼົງໃນຄວາມງາມຂອງເຈົ້າ ເຮົາດຸດດັ່ງຖືກເຈົ້າຊື້ໄວ້; ສຳລັບເຮົາ ເພີງຊົ່ວຂະນະດຽວກັບເຈົ້າ ກໍເປັນດັ່ງຍຸກໃຫຍ່ທັ້ງໝົດ»។

Verse 45

त्यज्यतां च त्वया लज्जा मम पत्नी सनातनी । गिरिजे त्वं हि सद्बुध्या विचारय महेश्वरि

ໂອ ກິຣິຈາ (Girijā), ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມອາຍນີ້ເສຍ. ເຈົ້າແມ່ນຄູ່ຄອງນິລັນດອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ມະເຫສະວະຣີ (Maheśvarī), ດ້ວຍປັນຍາອັນດີຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງພິຈາລະນາໃຫ້ຖ້ວນຖີ່.

Verse 46

मया परीक्षितासि त्वं बहुधा दृढमानसे । तत्क्षमस्वापराधम्मे लोकलीलानुसारिणः

ໂອ ຜູ້ມີໃຈໝັ້ນຄົງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທົດສອບເຈົ້າຫຼາຍວິທີ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າອະໄພຄວາມຜິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະພຶດຕາມລີລາ (līlā) ການຫຼິ້ນໂລກຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 47

न त्वादृशीम्प्रणयिनीं पश्यामि च त्रिलोकके । सर्वथाहं तवाधीनस्स्वकामः पूर्य्यतां शिवे

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນໃຜທີ່ເປັນທີ່ຮັກຄືກັບທ່ານໃນທັງສາມໂລກ. ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງທ່ານໃນທຸກດ້ານ, ໂອ້ ພຣະນາງສິວະ, ຂໍໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈົ່ງສຳເລັດ.

Verse 48

एहि प्रिये मत्सकाशं पत्नी त्वं मे वरस्तव । त्वया साकं द्रुतं यास्ये स्वगृहम्पर्वत्तोत्तमम्

ມາເຖີດ ທີ່ຮັກ, ມາໃກ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ທ່ານແມ່ນພັນລະຍาຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ພອນຂອງທ່ານໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປເຮືອນທີ່ຮຸ່ງເຮືອງຂອງພວກເຮົາ—ພູເຂົາທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດ—ພ້ອມກັບທ່ານຢ່າງໄວວາ.

Verse 49

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते देवदेवेन पार्वती मुदमाप सा । तपोजातं तु यत्कष्टं तज्जहौ च पुरातनम्

ພຣະພົມກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແນວນັ້ນ, ພຣະນາງປາວະຕີກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ. ແລະ ຄວາມລຳບາກໃນເມື່ອກ່ອນທີ່ເກີດຈາກການບຳເພັນຕະບະຂອງນາງ, ນາງກໍໄດ້ສະລະຖິ້ມໃນເວລານັ້ນ.

Verse 50

सर्वः श्रमो विनष्टोभूत्स त्यास्तु मुनिसत्तम । फले जाते श्रमः पूर्वो जन्तोर्नाशमवाप्नुयात्

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອໄດ້ຮັບຜົນແລ້ວ ຄວາມເຫນື່ອຍຍາກທັງປວງກ່ອນໜ້າ ດຸດດັ່ງຖືກລົບລ້າງ. ສໍາລັບສັດທັງຫຼາຍ ເມື່ອຜົນເກີດຂຶ້ນ ຄວາມທຸກຍາກເກົ່າກໍຈາງຫາຍ ບໍ່ຮູ້ສຶກອີກ.