सत्यप्रतिज्ञा-तपःसंवादः (Pārvatī’s Vow of Truth and the Dialogue on Her Tapas)

Verse 1

पार्वत्युवाच । शृणु द्विजेन्द्र जटिल मद्वृत्तं निखिलं खलु । सख्युक्तं मेऽद्य यत्सत्यं तत्तथैव न चान्यथा

ນາງປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ດວິຊະເອນທຣະ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດານັກບວດ, ຜູ້ມີຜົມມັດເປັນຈະຕາ—ຈົ່ງຟັງເລື່ອງຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ຄໍາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າມື້ນີ້ດ້ວຍມິດຕະພາບ ແມ່ນຄວາມຈິງ ເປັນໄປຕາມນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ»។

Verse 2

मनसा वचसा साक्षात्कर्म्मणा पतिभावतः । सत्यं ब्रवीमि नोऽसत्यं वृतो वै शंकरो या

ດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍຄໍາເວົ້າ ແລະດ້ວຍການກະທໍາຕໍ່ໜ້າ—ດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງພັນລະຍາຜູ້ຈົ່ງຮັກພະສາມີ—ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າແຕ່ຄວາມຈິງ ບໍ່ເວົ້າຄວາມເທັດ: ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເລືອກແທ້ໆ ແມ່ນພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ນັ້ນເອງ।

Verse 3

जानामि दुर्ल्लभं वस्तु कथम्प्राप्यं मया भवेत् । तथापि मन औत्सुक्यात्तप्यतेऽद्य तपो मया

ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ເປົ້າໝາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາ ແມ່ນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ ແລະຈະໄດ້ມາຢ່າງໃດໂດຍຂ້າພະເຈົ້າ? ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມອາວອນ ໃຈຂ້າພະເຈົ້າເຜົາໄໝ້; ດັ່ງນັ້ນ ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງປະຕິບັດຕະປະ (ຕະປັດ) ອີກ.

Verse 4

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा वचनन्तस्मै स्थिता सा गिरिजा तदा । उवाच ब्राह्मणस्तत्र तच्छ्रुत्वा पार्वतीवचः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງກິຣິຊາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ເວົ້າຄໍານັ້ນແກ່ເຂົາແລ້ວ ນາງກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລ້ວພຣາຫມະນະນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງປາຣະວະຕີ ກໍເວົ້າຕອບຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 5

ब्राह्मण उवाच । एतावत्कालपर्य्यन्तम्ममेच्छा महती ह्यभूत् । किं वस्तु कांक्षती देवी कुरुते सुमहत्तपः

ພຣາຫມະນະກ່າວວ່າ: «ຈົນເຖິງບັດນີ້ ຄວາມປາຖະໜາອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າ. ພຣະເທວີປາຖະໜາສິ່ງໃດ ຈຶ່ງກະທໍາຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຊັ່ນນີ້?»

Verse 6

तज्ज्ञात्वा निखिलं देवि श्रुत्वा त्वन्मुखपंकजात् । इतो गच्छाम्यहं स्थानाद्यथेच्छसि तथा कुरु

ໂອ ເທວີ, ຂ້າໄດ້ຮູ້ທັງໝົດ ແລະໄດ້ຟັງຈາກດອກບົວແຫ່ງພະໂອດຂອງເຈົ້າ; ບັດນີ້ຂ້າຈະຈາກສະຖານທີ່ນີ້. ຈົ່ງເຮັດຕາມພະປະສົງຂອງເຈົ້າເຖີດ.

Verse 7

न कथ्यते त्वया मह्यं मित्रत्वं निष्फलम्भवेत् । यथा कार्य्यं तथा भावि कथनीयं सुखेन च

ຖ້າເຈົ້າບໍ່ກ່າວໃຫ້ຂ້າຟັງ ມິດຕະພາບຂອງພວກເຮົາຈະເປັນໄຮ້ຜົນ. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງໃດທີ່ຄວນເຮັດບັດນີ້ ແລະສິ່ງໃດທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ຈົ່ງກ່າວຢ່າງຊັດແຈ້ງ ແລະດ້ວຍຄວາມສະດວກເຖີດ.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा वचनं तस्य यावद्गन्तुमियेष सः । तावच्च पार्वती देवी प्रणम्योवाच तं द्विजम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຂົາໄດ້ກ່າວຄໍານັ້ນແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ພຣາຫມັນນັ້ນກໍາລັງຈະອອກເດີນທາງ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ເທວີ ປາຣະວະຕີ ໄດ້ນ້ອມກາຍກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະເວົ້າກັບທ່ານດວິຊະ.

Verse 9

पार्वत्युवाच । किं गमिष्यसि विप्रेन्द्र स्थितो भव हितं वद । इत्युक्ते च तया तत्र स्थित्वोवाच स दण्डधृक्

ປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ໂອ ວິປຣະເອນທຣະ, ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາພຣາຫມັນ, ເຈົ້າຈະໄປເພາະຫຍັງ? ຈົ່ງຢູ່ນີ້ ແລະກ່າວຄໍາທີ່ເປັນປະໂຫຍດ.” ເມື່ອນາງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນັກບວດຜູ້ຖືໄມ້ທ່ອນກໍຢຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າ.

Verse 10

द्विज उवाच । यदि श्रोतुमना देवि मां स्थापयसि भक्तितः । वदामि तत्त्वं तत्सर्वं येन ते वयुनम्भवेत्

ດວິຊະກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ຖ້າເຈົ້າມີໃຈປາຖະໜາຈະຟັງ ແລະຈັດໃຫ້ຂ້າຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສັດທາ, ຂ້າຈະກ່າວຄວາມຈິງທັງໝົດ ເພື່ອໃຫ້ປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ ແລະການແຍກແຍະເກີດຂຶ້ນໃນເຈົ້າ.”

Verse 11

जानाम्यहं महादेवं सर्वथा गुरुधर्म्मतः । प्रवदामि यथार्थं हि सावधानतया शृणु

ຂ້ອຍຮູ້ຈັກພຣະມະຫາເທວະທຸກປະການ ຕາມທຳມະທີ່ຄູອາຈານສອນ. ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈະເວົ້າຄວາມຈິງ—ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ.

Verse 12

वृषध्वजो महादेवो भस्मदिग्धो जटाधरः । व्याघ्रचर्म्मांबरधरः संवीतो गजकृत्तिना

ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ມີທຸງປະດັບດ້ວຍງົວ (ວຣິສະ) ຖືກທາດ້ວຍຂີ້ເທົ່າສັກສິດ ແລະຊົງຜົມຈະຕາ. ຊົງນຸ່ງຫົ່ມຜິວເສືອ ແລະຍັງຫົ່ມດ້ວຍຜິວຊ້າງ—ປາກົດເປັນຮູບອັນນ່າກະຫຼັງແຕ່ເປັນມົງຄຸນ.

Verse 13

कपालधारी सर्पौघैस्सर्वगात्रेषु वेष्टितः । विषदिग्धोऽभक्ष्यभक्षो विरूपाक्षो विभीषणः

ພຣະອົງຊົງຖືກະໂຫຼກບາດ (ກະປາລະ) ແລະທົ່ວພຣະວະກາຍຖືກພັນຮອບດ້ວຍຝູງງູຫຼາຍຫຼາຍ. ຊົງຖືກທາດ້ວຍພິດ ແລະຍັງສະເຫຼີມສິ່ງທີ່ຫ້າມກິນ; ພຣະເນດຕາພິເສດອັນອັດສະຈັນ ແລະພຣະຮູບອົງນ່າກະຫຼັງ—ນ່າຢ້ານສຳລັບອະວິຊາ ແຕ່ສັກສິດສຳລັບຜູ້ມີພັກຕິ.

Verse 14

अव्यक्तजन्मा सततं गृहभोगविवर्जितः । दिगंबरो दशभुजो भूत प्रेतान्वितस्सदा

ການເກີດຂອງພຣະອົງແມ່ນອະວະຍັກ ເກີນກວ່າຄວາມຮູ້ທົ່ວໄປ; ຊົງຫ່າງໄກຈາກຄວາມສຸກໃນເຮືອນຊານຕະຫຼອດ. ຊົງເປັນດິກຳບະຣະ ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍທິດທັງຫຼາຍ, ມີສິບພຣະຫັດ, ແລະມີພູຕະກັບເປຣຕະຕິດຕາມເສມອ—ລ້ວນຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 15

केन कारणेन त्वं तं भर्तारं समीहसे । क्व ज्ञानं ते गतं देवि तद्वदाद्य विचारतः

ເພາະເຫດໃດ ໂອ ເທວີ, ເຈົ້າຈຶ່ງປາຖະໜາສາມີຜູ້ນັ້ນ? ປັນຍາແຫ່ງການພິຈາລະນາຂອງເຈົ້າໄປຢູ່ໃສ? ຈົ່ງກ່າວບັດນີ້ ຫຼັງຈາກຄິດໄຕ່ຕອງໃຫ້ລະອຽດ.

Verse 16

पूर्वं श्रुतं मया चैव व्रतन्तस्य भयंकरम् । शृणु ते निगदाम्यद्य यदि ते श्रवणे रुचिः

ກ່ອນນີ້ຂ້ອຍກໍໄດ້ຍິນມາແລ້ວ ກ່ຽວກັບຜົນສຸດທ້າຍອັນນ່າຢ້ານກົວຂອງວຣະຕະ. ຖ້າເຈົ້າມີໃຈຢາກຟັງ ຈົ່ງຟັງ—ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າ.

Verse 17

दक्षस्य दुहिता साध्वी सती वृषभवाहनम् । वव्रे पतिं पुरा दैवात्तत्संभोगः परिश्रुतः

ໃນການກ່ອນ ສະຕີ—ທິດາຜູ້ບໍລິສຸດຂອງທັກສະ—ດ້ວຍກຳນົດແຫ່ງຊະຕາ ໄດ້ເລືອກພຣະເຈົ້າຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ (ພຣະສິວະ) ເປັນສາມີ. ການຮ່ວມສະຫມັກອັນເທວະດາຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ເປັນທີ່ເລື່ອງລືອກວ້າງຂວາງ.

Verse 18

कपालिजायेति सती दक्षेण परिवर्जिता । यज्ञे भागप्रदानाय शंभुश्चापि विवर्जितः

ທັກສະໄດ້ປະຕິເສດສະຕີ ໂດຍເຢາະເຢີ້ຍນາງວ່າ “ເມຍຂອງກະປາລິນ” (ຜູ້ຖືກະໂຫຼກ). ແລະໃນຍັດຍະ (yajña) ເພື່ອແບ່ງສ່ວນເຄື່ອງບູຊາ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ກໍຖືກກັນອອກເຊັ່ນກັນ.

Verse 19

सा तथैवापमानेन भृशं कोपाकुला सती । तत्याजासून्प्रियांस्तत्र तया त्यक्तश्च शंकरः

ດ້ວຍການດູຖູກນັ້ນ ສະຕີກໍຖືກຄວາມໂກດແຄ້ນກະທົບຢ່າງແຮງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນນາງໄດ້ປະຖິ້ມລົມຫາຍໃຈອັນຮັກຂອງນາງ; ແລະພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍຖືກນາງປະຖິ້ມໄວ້ເຊັ່ນກັນ.

Verse 20

त्वं स्त्रीरत्नं तव पिता राजा निखिल भूभृताम् । तथाविधं पतिं कस्मादुग्रेण तपसेहसे

ເຈົ້າແມ່ນເພັດພອຍໃນບັນດາຍິງ ແລະພໍ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນກະສັດເໜືອກະສັດທັງປວງໃນແຜ່ນດິນ. ເຫດໃດຈຶ່ງສະແຫວງຫາສາມີແບບນັ້ນ ດ້ວຍຕະປະສະຍາ (tapas) ອັນເຂັ້ມງວດ?

Verse 21

दत्त्वा सुवर्णमुद्रां च ग्रहीतुं काचमिच्छसि । हित्वा च चंदनं शुभ्रं कर्दमं लेप्तुमिच्छसि

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ໃຫ້ເງິນຄຳແລ້ວ ເຈົ້າຍັງຢາກໄດ້ແຕ່ແກ້ວທົ່ວໄປ. ປະຖິ້ມໄມ້ຈັນຂາວບໍລິສຸດ ແລ້ວກັບຢາກທາຕົນດ້ວຍຂີ້ຕົມ.

Verse 22

सूर्य्यतेजः परित्यज्य खद्योतद्युतिमिच्छसि । चीनांशुकं विहायैव चर्म्मांबरमिहेच्छसि

ເຈົ້າປະຖິ້ມຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງຕາເວັນ ແລ້ວຢາກໄດ້ແຕ່ແສງຈາງໆຂອງແມງຫິ່ງຫ້ອຍ. ລະທິ້ມຜ້າອັນປະນີດ ແລ້ວກັບຢາກນຸ່ງໜັງສັດ.

Verse 23

गृहवासम्परित्यज्य वनवासं समीहसे । लोहमिच्छसि देवेश त्यक्त्वा शेवधिमुत्तमम्

ເຈົ້າລະທິ້ມການຢູ່ເຮືອນ ແລ້ວປາຖະໜາການຢູ່ປ່າ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ມັນເຫມືອນກັບປະຖິ້ມຂຸມຊັບອັນປະເສີດ ແລ້ວມາຫາແຕ່ເຫຼັກທົ່ວໄປ.

Verse 24

इन्द्रादिलोकपालांश्च हित्वा शिवमनु व्रता । नैतत्सूक्तं हि लोकेषु विरुद्धं दृश्यतेऽधुना

ແມ່ນແຕ່ອິນທຣາ ແລະຜູ້ພິທັກໂລກທັງຫຼາຍ ກໍຖືກລະທິ້ມໂດຍຜູ້ຮັກສາວຣະຕະຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣະສິວະ; ພວກເຂົາຍືນຢູ່ກັບພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ. ແທ້ຈິງ ຄຳສອນນີ້ບໍ່ເຫັນວ່າຂັດແຍ້ງໃນໂລກໃດໆ ແມ່ນແຕ່ບັດນີ້.

Verse 25

क्व त्वं कमलपत्राक्षी क्वासौ वै त्रिविलोचनः । शशांकवदना त्वं च पंचवक्त्रः शिवस्स्मृतः

«ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງໃບບົວ, ເຈົ້າຢູ່ໃສ? ແລ້ວພຣະອົງຜູ້ມີສາມຕານັ້ນຢູ່ໃສແທ້? ເຈົ້າມີໃບໜ້າດັ່ງດວງຈັນ, ແລະພຣະສິວະຖືກຈື່ຈຳວ່າມີຫ້າໃບໜ້າ»

Verse 26

वेणी शिरसि ते दिव्या सर्पिणीव विभासिता । जटाजूटं शिवस्येव प्रसिद्धम्परिचक्षते

ເທິງສີສະຂອງທ່ານ ເວນີອັນທິບພະຍະຂອງທ່ານ ສ່ອງປະກາຍດັ່ງນາງງູ; ເຂົາເວົ້າກັນວ່າ ມັນໂດງດັງດັ່ງຈະຕາຈູດຂອງພຣະສິວະເຈົ້າເອງ।

Verse 27

इतिश्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे ब्रह्मचारिप्रतारणवाक्यवर्णनं नाम सप्तविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 27 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາຖ້ອຍຄຳທົດສອບ (ຫຼອກລວງ) ຂອງພຣະພຣະຫມະຈາຣີ» ໃນພາກທີ 3 ປາຣະວະຕີຂັນດະ ຂອງການຮວບຮວມທີ 2 ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ໃນສີວະມະຫາປຸຣານະອັນສົງ່າງາມ।

Verse 28

भूषणानि दिव्यानि क्व सर्पाश्शंकरस्य च । क्व चरा देवतास्सर्वाः क्व च भूतबलिप्रियः

«ເຄື່ອງປະດັບອັນທິບພະຍະຢູ່ໃສ—ແລ້ວງູຂອງພຣະສັງກະຣະຢູ່ໃສ? ບັນດາເທວະທັງປວງຜູ້ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃສ—ແລ້ວຜູ້ຊື່ນຊອບບະລີຖວາຍແກ່ພູດະຢູ່ໃສ? (ຄວາມຕ່າງກັນນີ້ບໍ່ກົງກັນ)»।

Verse 29

क्व वा मृदंगवादश्च क्व च तड्डमरुस्तथा । क्व च भेरीकलापश्च क्व च शृंगरवोऽशुभः

«ແທ້ໆແລ້ວ ສຽງຕີມຣິດັງຄະຢູ່ໃສ—ແລ້ວດະມະຣຸຢູ່ໃສ? ສຽງກອງເບຣີອັນກຶກກ້ອງຢູ່ໃສ—ແລ້ວສຽງແກຣງຂອງເຂົາສັດອັນອັບມົງຄົນຢູ່ໃສ?»

Verse 30

क्व च ढक्कामयः शब्दो गलनादः क्व चाशुभः । भवत्याश्च शिवस्यैव न युक्तं रूपमुत्तमम्

ຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ—ຝ່າຍໜຶ່ງເປັນສຽງກອງ ḍhakkā ແລະອີກຝ່າຍໜຶ່ງເປັນສຽງກະທົບຫຍາບຄາຍອັນອັບມົງຄົນ? ສຽງອັນອັບມົງຄົນນັ້ນ ບໍ່ຄວນກັບຮູບອັນສູງສຸດ ແລະມົງຄົນຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະສິວະເລີຍ।

Verse 31

यदि द्रव्यं भवेत्तस्य कथं स्यात्स दिगम्बरः । वाहनं च बलीवर्दस्सामग्री कापि तस्य न

ຖ້າພຣະອົງມີຊັບສິນ ຈະເປັນນັກບຳເນັດນຸ່ງຟ້າ (ດິກັມບະຣະ) ໄດ້ແນວໃດ? ແລະຖ້າພາຫະນະເປັນງົວ (ບະລີວັຣດ) ກໍຍ່ອມບໍ່ມີເຄື່ອງໃຊ້ ຫຼືສຳພະລະໂລກີອື່ນໃດເລີຍ।

Verse 32

वरेषु ये गुणाः प्रोक्ता नारीणां सुखदायकाः । तन्मध्ये हि विरूपाक्षे एकोपि न गुणः स्मृतः

ໃນບັນດາຄູ່ຄອງທີ່ພຶງເລືອກ ຄຸນຄ່າທີ່ກ່າວວ່າໃຫ້ຄວາມສຸກແກ່ແມ່ຍິງ—ໃນຄຸນຄ່າເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນວິຣູປາກສະ (Virūpākṣa) ກໍບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄຸນຄ່າດຽວທີ່ຖືກຈື່ຈຳເລີຍ।

Verse 33

तवापि कामो दयितो दग्धस्तेन हरेण च । अनादरस्तदा दृष्टो हित्वा त्वामन्यतो गतः

ແມ່ນແຕ່ກາມະ (Kāma) ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຈົ້າ ກໍຖືກພຣະຮະຣະ (Hara) ອົບເຜົາໃຫ້ໄໝ້. ໃນເວລານັ້ນ ຄວາມເຢັນຊາແລະບໍ່ໃສ່ໃຈຂອງພຣະອົງປາກົດຊັດ—ພຣະອົງລະທິ້ງເຈົ້າ ແລະໄປທາງອື່ນ।

Verse 34

जातिर्न दृश्यते तस्य विद्याज्ञानं तथैव च । सहायाश्च पिशाचा हि विषं कण्ठे हि दृश्यते

ໃນພຣະອົງ ບໍ່ເຫັນຊາດວັນນະແບບໂລກີ ແລະບໍ່ເຫັນວິຊາຄວາມຮູ້ທົ່ວໄປເຊັ່ນກັນ. ຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງແມ່ນປິສາຈາ (piśāca) ແລະພິດກໍເຫັນຊັດຢູ່ທີ່ຄໍ (ກັນຖະ) ຂອງພຣະອົງ।

Verse 35

एकाकी च सदा नित्यं विरागी च विशेषतः । तस्मात्त्वं हि हरे नैव मनो योक्तुं तु चार्हसि

ພຣະອົງຢູ່ໂດດດ່ຽວເສມອ, ດຳລົງຢູ່ໂດຍພຣະອົງເອງຕະຫຼອດການ, ແລະໂດຍພິເສດແມ່ນປອດຈາກຄວາມຍຶດຕິດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຮະຣິ, ຢ່າພະຍາຍາມຜູກໃຈຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງທົ່ວໄປຕໍ່ພຣະອົງເລີຍ.

Verse 36

क्व च हारस्त्वदीयो वै क्व च तन्मुण्डमालिका । अंगरागः क्व ते दिव्यः चिताभस्म क्व तत्तनौ

ສາຍຄໍຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ, ແລ້ວມາລາກະໂຫຼກນັ້ນຢູ່ໃສ? ນ້ຳຫອມອັນທິບຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ, ແລ້ວຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາທີ່ທາຢູ່ກາຍພຣະອົງນັ້ນຢູ່ໃສ? (ມັນຕ່າງກັນສຸດຂີດ)

Verse 37

सर्वं विरुद्धं रूपादि तव देवि हरस्य च । मह्यं न रोचते ह्येतद्यदिच्छसि तथा कुरु

ໂອ ເທວີ, ທຸກຢ່າງແມ່ນຂັດແຍ້ງກັນ ເລີ່ມແຕ່ຮູບພາຍນອກ ລະຫວ່າງເຈົ້າແລະ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ). ນີ້ບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຂ້ອຍ. ແຕ່ຖ້ານັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ກໍຈົ່ງເຮັດຕາມໃຈເຈົ້າເຖີດ.

Verse 38

असद्वस्तु च यत्किंचित् तत्सर्वं स्वयमीहसे । निर्वर्तय मनस्तस्मान्नोचेदिच्छसि तत्कुरु

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ແທ້ ຫຼືຊົ່ວຄາວ ເຈົ້າກໍຕາມໄລ່ຫາມັນ—ແທ້ໆແລ້ວທັງໝົດນັ້ນເຈົ້າພະຍາຍາມດ້ວຍໃຈຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງທຳໃຈໃຫ້ໝັ້ນ ແລະຕັ້ງຈິດໃຫ້ແນ່; ບໍ່ຊັ້ນຖ້າເຈົ້າປາດຖະໜາ ກໍຈົ່ງເຮັດຕາມນັ້ນ ແລະຮັບຜົນຂອງມັນ.

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तस्य विप्रस्य पार्वती । उवाच क्रुद्धमनसा शिवनिन्दापरं द्विजम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງປາຣະວະຕີໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣາຫມັນນັ້ນແລ້ວ, ໃຈນາງລຸກໄຫມ້ດ້ວຍຄວາມໂກດອັນຊອບທຳ, ແລະນາງໄດ້ກ່າວຕໍ່ຊາຍດວິຊະຜູ້ມຸ່ງຈະດ່າພຣະສິວະ.