ພະສິວະ

ໂອ ພຣະສຳພູ (Śambhu), ແຂນຂອງຜູ້ຂ້າ Jambha (ພຣະອິນ) ຖືກທ່ານເຮັດໃຫ້ແຂງກະດ້າງໃນຄວາມໂກດແຄ້ນ; ອະນິຈາ, ມັນຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນຄືກັບເສົາໄຊຊະນະດົນປານໃດ?

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂັບຂານພຣະເວດທັງຫຼາຍດ້ວຍປາກທຸກໜ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສິວະດ້ວຍພັກຕິອັນເຕັມປ່ຽມ ຫຼັງຈາກໄດ້ບູຊາໃນໃຈ.

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນພູເຂົາອັນປະເສີດນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນສະດາຊິວະ—ຣຸດຣະຜູ້ຢູ່ຢ່າງສັນໂດດ—ມີໄຊລາດາ (ນັນດິນ) ຄອຍປະຄອງຢູ່ໃກ້ຊິດ।

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ນະໂມ ແດ່ ຣຸດຣະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເທວະ; ນະໂມ ແດ່ ຜູ້ທຳລາຍ ມະດະນະ (ກາມ) ດ້ວຍ. ນະໂມ ແດ່ ຜູ້ຄວນແກ່ການສັນລະເສີນ, ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຮັດສະມີອັນຫຼາກຫຼາຍ; ແດ່ ຜູ້ມີສາມພຣະເນດ—ນະໂມນະໂມ»។

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວະເທວະ, ມະຫາເທວະ, ພຣະຜູ້ເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະຣຸນາ! ພຣະອົງແມ່ນອັນຕະຣະຍາມີ ຜູ້ຄອບຄອງພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສັງກະຣະ, ພຣະອົງຮູ້ທຸກສິ່ງ»।

ພຣະສີມະຫາເທວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ, ຈົ່ງຟັງຄໍາຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ. ລູກທີ່ຮັກເອີຍ, ເຮົາຈະກ່າວຄວາມຈິງຕາມທີ່ເປັນ—ເພາະເຮົາສາມາດອົດທົນ ແລະ ຂັບກັ້ນຄວາມໂກດຂອງເຈົ້າໄດ້ເສມອ.»

ໃນສະໄໝບູຮານ, ພະຜົນເຈົ້າອີສະ (ພະສິວະ), ພະປະຕີຜູ້ປົດປ່ອຍວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດ (ປະສຸ), ໄດ້ສັ່ງສອນພະມະນູກ່ຽວກັບພິທີທີ່ເອີ້ນວ່າຊະຍາພິເສກ, ຄືການອະພິເສກທີ່ປະທານຊັດຊະນະ ແລະ ຄວາມສຳເລັດອັນສົມຄວນ.

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສຣີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ ເລີ່ມບົດທີ 85 ຊື່ «ວຣະຕະອຸມາ-ມະເຫສະວະຣະ»। ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໃນບັນດາວຣະຕະທັງປວງ ເມື່ອໄດ້ບູຊາດ້ວຍຄວາມສົມບູນແກ່ເທວະເທວະ—ພຣະຜູ້ເປັນສາມີຂອງອຸມາ—ແລ້ວ ໃຫ້ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ ສວດຈະປະ ວິທະຍາປັນຈາກສະຣີ…

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ ເລີ່ມບົດທີ 97 ຊື່ “ການປະຫານຈະລັນທະຣະ”. ບັນດາ຤ິສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ສູຕະ, ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງ—ພຣະວິສນຸໄດ້ຮັບຈັກຣະນາມ ‘ສຸດັຣຊະນະ’ ຈາກມະເຫສະວະຣະ ພຣະເຈົ້າເໜືອເທວະທັງປວງ ແນວໃດ?”

ພີສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດວິຊະ, ໃນຍັດຍະນັ້ນມີເຫດອັນອັດສະຈັນອັນໃດເກີດຂຶ້ນ? ແລະ ຣຸດຣະ (Rudra) ສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນແນວໃດ, ທັງ ວິສະນຸ (Viṣṇu) ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ເທວະ ກໍສະຖິດຢູ່ແນວໃດ?

ຊຳພູກ່າວວ່າ: "ໂອຣາມ ພຣະພຣາຫມາຜູ້ນີ້ເຄີຍມີຊັບສົມບັດທຸກຊະນິດ ທັງສຸຂະພາບຫຼາຍປະເພດ ແລະ ມີຄວາມອຸທິດໃນການເບິ່ງແຍ່ງພັນລະຍາ"

ແຕ່ເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ຂໍໃຫ້ການສັງຫານອະສູນເກີດຫຼັງເຈັດວັນ. ເມື່ອເປັນເດັກຄົບເຈັດວັນ ຈະເປັນຜູ້ນຳໃນຫມູ່ຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະສັງກະຣະ