देव्याः क्रोधः शक्तिनिर्माणं च (Devī’s Wrath and the Manifestation of the Śaktis)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् वद महाप्राज्ञ तद्वृत्तान्तेखिले श्रुते । किमकार्षीन्महादेवी श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຫຼັງຈາກຟັງເລື່ອງລາວທັງໝົດແລ້ວ ຂໍຈົ່ງບອກຂ້ອຍຕາມຄວາມຈິງ: ມະຫາເທວີໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ຂ້ອຍປາຖະໜາຟັງຕາມຕັດຕະວະ (ຫຼັກສັດຈິງ)»។

Verse 2

ब्रह्मोवाच । श्रूयतां मुनिशार्दूल कथयाम्यद्य तद्ध्रुवम् । चरितं जगदंबाया यज्जातं तदनंतरम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ, ຈົ່ງຟັງ. ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈະເລົ່າສິ່ງທີ່ແນ່ນອນແລະຈິງ—ປະຫວັດອັນສັກສິດຂອງ ຈະກະດັມບາ (ແມ່ແຫ່ງຈັກກະວານ) ແລະສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ມາທັນທີ»។

Verse 3

मृदंगान्पटहांश्चैव गणाश्चावादयंस्तथा । महोत्सवं तदा चक्रुर्हते तस्मिन्गणाधिपे

ແລ້ວບັນດາຄະນະ (gaṇa) ກໍຕີມຣິດັງກະ ແລະ ປະຕະຫະ (ກອງ) ໃຫ້ດັງກ້ອງ; ແລະເມື່ອຄະນາທິປະ (ຫົວໜ້າຄະນະ) ນັ້ນຖືກສັງຫານ ພວກເຂົາກໍຈັດມະໂຫດສົບອັນໃຫຍ່.

Verse 4

शिवोपि तच्छिरश्छित्वा यावद्दुःखमुपाददे । तावच्च गिरिजा देवी चुक्रोधाति मुनीश्वर

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ແມ່ນແຕ່ພຣະຊິວະເອງ ເມື່ອຕັດສະຫຼະຫົວນັ້ນແລ້ວ ກໍຮັບທຸກໂສກຕາມທີ່ຄວາມທຸກນັ້ນຍັງດຳລົງຢູ່; ແລະຕະຫຼອດເວລານັ້ນ ພຣະນາງກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ກໍໂກດເກຣີຍວຢ່າງຫນັກ.

Verse 5

किं करोमि क्व गच्छामि हाहादुःखमुपागतम् । कथं दुःखं विनश्येतास्याऽतिदुखं ममाधुना

«ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງ ແລະຈະໄປໃສ? ໂອ້—ຄວາມທຸກໄດ້ມາຮອດຂ້າພະເຈົ້າ. ຄວາມໂສກນີ້ຈະຖືກທຳລາຍໄດ້ແນວໃດ? ບັດນີ້ ຄວາມທຸກອັນສາຫັດໄດ້ຄອບງຳຂ້າພະເຈົ້າ»।

Verse 6

मत्सुतो नाशितश्चाद्य देवेस्सर्वैर्गणैस्तथा । सर्वांस्तान्नाशयिष्यामि प्रलयं वा करोम्यहम्

“ລູກຂອງຂ້າໃນມື້ນີ້ ຖືກເທວະທັງປວງພ້ອມດ້ວຍກອງພວກເຂົາ ສັງຫານແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າຈະທຳລາຍພວກເຂົາທັງໝົດ ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າຈະນຳໃຫ້ເກີດປຣະລະຍະເອງ”។

Verse 7

इत्येवं दुःखिता सा च शक्तीश्शतसहस्रशः । निर्ममे तत्क्षणं क्रुद्धा सर्वलोकमहेश्वरी

ດັ່ງນັ້ນ ນາງມະຫາເທວີ ຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອໂລກທັງປວງ ເມື່ອເສົ້າໂສກຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ກໍໂກດຂຶ້ນໃນທັນທີ ແລະສ້າງສັກຕິ (śakti) ນັບແສນນັບພັນຂຶ້ນມາ।

Verse 8

निर्मितास्ता नमस्कृत्य जगदंबां शिवां तदा । जाज्वल्यमाना ह्यवदन्मातरादिश्यतामिति

ແລ້ວສັກຕິເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອຖືກສ້າງຂຶ້ນ ກໍກາບນົບຕໍ່ ພຣະສິວາ ມານດາແຫ່ງສາກົນ; ແລະເມື່ອລຸກໂຊດດ້ວຍພະລັງງານສະຫວ່າງ ພວກນາງກ່າວວ່າ: “ແມ່ເຈົ້າ, ຂໍຈົ່ງຊີ້ນຳ—ຈະໃຫ້ເຮັດສິ່ງໃດ”។

Verse 9

तच्छुत्वा शंभुशक्तिस्सा प्रकृतिः क्रोधतत्परा । प्रत्युवाच तु तास्सर्वा महामाया मुनीश्वर

ໂອ ທ່ານມຸນີຜູ້ຍິ່ງ, ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ປຣະກຣິຕິ—ສັກຕິຂອງ ສັມພູ (Śambhu)—ກໍມຸ່ງໜ້າສູ່ຄວາມໂກດ; ແລະ ມະຫາມາຍາ ຈຶ່ງຕອບກັບພວກນາງທັງໝົດ।

Verse 10

देव्युवाच । हे शक्तयोऽधुना देव्यो युष्माभिर्मन्निदेशतः । प्रलयश्चात्र कर्त्तव्यो नात्र कार्या विचारणा

ເທວີກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະລັງສັກຕິອັນສັກສິດ, ໂອ ເທວີທັງຫຼາຍ—ບັດນີ້ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງເຮົາ ຈົ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດການລະລາຍ (ປຣະລະຍະ) ຢູ່ນີ້. ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາ»។

Verse 11

देवांश्चैव ऋषींश्चैव यक्षराक्षसकांस्तथा । अस्मदीयान्परांश्चैव सख्यो भक्षत वै हठात्

«ເພື່ອນເອີຍ—ຈົ່ງກິນກືນດ້ວຍກໍາລັງອັນແຂງກ້າ ທັງເທວະ ແລະ ຣິຊີ, ທັງຢັກສະ ແລະ ຣາກສະ; ຈົ່ງກິນກືນທັງຜູ້ຢູ່ຝ່າຍເຮົາ ແລະ ຝ່າຍອື່ນດ້ວຍ»।

Verse 12

ब्रह्मोवाच । तदाज्ञप्ताश्च तास्सर्वाश्शक्तयः क्रोधतत्पराः । देवादीनां च सर्वेषां संहारं कर्तुमुद्यताः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຖືກສັ່ງແລ້ວ ສັກຕິທັງຫຼາຍນັ້ນ ມຸ່ງໜ້າດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະກໍ່ການທໍາລາຍທັງປວງ ເລີ່ມຈາກເທວະທັງຫຼາຍ»។

Verse 13

यथा च तृणसंहारमनलः कुरुते तथा । एवं ताश्शक्तयस्सर्वास्संहारं कर्तुमुद्यताः

ເຊັ່ນດຽວກັບໄຟທີ່ຜານທໍາລາຍຟາງຫຍ້າ, ສັກຕິທັງຫຼາຍນັ້ນກໍພ້ອມທີ່ຈະກໍ່ການລະລາຍແລະທໍາລາຍ.

Verse 14

गणपो वाथ विष्णुर्वा ब्रह्मा वा शंकरस्तथा । इन्द्रो वा यक्षराजो वा स्कंदो वा सूर्य एव वा

ຈະເປັນພຣະຄະເນຊາ (ຄະນະປະຕິ) ຫຼື ພຣະວິສະນຸ, ຫຼື ພຣະພຣະຫມາ, ຫຼື ພຣະສັງກະຣະ; ຈະເປັນອິນທຣະ, ຫຼື ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຢັກສະ, ຫຼື ສະກັນດະ, ຫຼື ພຣະອາທິດ—ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະຖືວ່າເປັນອິດສະຫຼະນອກເໜືອຈາກພຣະປະສົງຂອງອົງສູງສຸດໄດ້.

Verse 15

सर्वेषां चैव संहारं कुर्वंति स्म निरंतरम् । यत्रयत्र तु दृश्येत तत्रतत्रापि शक्तयः

ແລະ ພຣະສັກຕິທັງຫຼາຍນັ້ນ ໄດ້ກະທໍາການສັງຫານ (ການລະລາຍ) ຂອງທຸກສິ່ງຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ; ບ່ອນໃດທີ່ເຫັນພວກນາງ ບ່ອນນັ້ນແຫຼະພຣະສັກຕິກໍປະຈັກຢູ່ ແລະກໍກໍາລັງເຮັດການ.

Verse 16

कराली कुब्जका खंजा लंबशीर्षा ह्यनेकशः । हस्ते धृत्वा तु देवांश्च मुखे चैवाक्षिपंस्तदा

ໃນເວລານັ້ນ ນາງປາກົດໃນຮູບອັນນ່າຢ້ານຫຼາຍປະການ—ດຸຮ້າຍ, ຫຼັງຄໍ້, ຂາເປ້, ແລະຫົວຍາວ—ແລ້ວຈັບເທວະທັງຫຼາຍໄວ້ໃນມື ແລະໂຍນເຂົ້າໃສ່ປາກຂອງນາງ.

Verse 17

तं संहारं तदा दृष्ट्वा हरो ब्रह्मा तथा हरिः । इन्द्रादयोऽखिलाः देवा गणाश्च ऋषयस्तथा

ເມື່ອເຫັນການທໍາລາຍ (ສັງຫານ) ນັ້ນ ຮະຣະ, ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ຮະຣິ ພ້ອມດ້ວຍ ອິນທຣະ ແລະ ເທວະທັງປວງ, ພ້ອມທັງ ຄະນະ ແລະ ຣິສີ ຕ່າງໆ ກໍເກີດຄວາມພິລຶກພິລັນ ແລະ ນົບນ້ອມຕໍ່ອໍານາດສູງສຸດຂອງພຣະອົງ।

Verse 18

किं करिष्यति सा देवी संहारं वाप्यकालतः । इति संशयमापन्ना जीवनाशा हताऽभवत्

“ເທວີນັ້ນຈະເຮັດຫຍັງ? ນາງຈະນໍາການທໍາລາຍມາກ່ອນເວລາອັນຄວນຫຼື?” ດ້ວຍຄວາມສົງໄສເຊັ່ນນັ້ນ ຄວາມຫວັງໃນຊີວິດຂອງນາງກໍຖືກທໍາລາຍລົງ।

Verse 19

सर्वे च मिलिताश्चेमे कि कर्त्तव्यं विचिंत्यताम् । एवं विचारयन्तस्ते तूर्णमूचुः परस्परम्

ທຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນແລ້ວ—ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາວ່າຄວນເຮັດສິ່ງໃດ. ເມື່ອຄິດໄຕ່ຕອງດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເວົ້າກັນຢ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 20

यदा च गिरिजा देवी प्रसन्ना हि भवेदिह । तदा चैव भवेत्स्वास्थ्यं नान्यथा कोटियत्नतः

ເມື່ອເທວີກິຣິຈາ (ພາຣະວະຕີ) ມີພຣະທັຍເມດຕາປຣະສັນນາຢ່າງແທ້ຈິງໃນທີ່ນີ້ ເມື່ອນັ້ນແທ້ໆ ຄວາມຜາສຸກແລະສຸຂະພາບດີຈະເກີດຂຶ້ນ; ບໍ່ມີທາງອື່ນ ແມ້ຈະພະຍາຍາມນັບໂກຕິກໍຕາມ. ຕາມທັດສະນະໄສວະສິດທານຕະ ພຣະອະນຸຄຣະຫະ (ພຣະກະຣຸນາ) ຂອງນາງແມ່ນເຫດປັດໃຈຊີ້ຂາດ ທີ່ຖອນພັນທະ ແລະຟື້ນຟູຄວາມກົງກຽວໃນຊີວິດອັນມີກາຍ।

Verse 21

शिवोपि दुःखमापन्नो लौकिकीं गतिमाश्रितः । मोहयन्सकलांस्तत्र नानालीलाविशारदः

ແມ່ນແຕ່ພຣະສິວະເຈົ້າເອງກໍດັ່ງຖືກຄວາມໂສກເຂົ້າຄອບງຳ ແລະໄດ້ຮັບເອົາທ່າທາງປະພຶດອັນເຫັນຄືລາວະກີຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະດ້ວຍຄວາມຊຳນານໃນລີລາທິບພະຫຼາຍປະການ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ນັ້ນຫຼົງມົວ।

Verse 22

सर्वेषां चैव देवानां कटिर्भग्ना यदा तदा । शिवा क्रोधमयी साक्षाद्गंतुं न पुर उत्सहेत्

ເມື່ອໃດທີ່ແອວຂອງເທວະທັງປວງຖືກຫັກພັງ ເມື່ອນັ້ນແທ້ໆ ພຣະນາງສິວາເອງ ປາກົດຕົວໂດຍກົງ ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະພິໂຣດ ແລະບໍ່ຍອມໃຫ້ໃຜເດີນໜ້າເຂົ້າໄປຫາເມືອງ(ປ້ອມ)ໄດ້; ບໍ່ມີໃຜກ້າກ້າວຕໍ່ໄປເລີຍ।

Verse 23

स्वीयो वा परकीयो वा देवो वा दानवोपि वा । गणो वापि च दिक्पालो यक्षो वा किन्नरो मुनिः

ບໍ່ວ່າຈະເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ຫຼືຄົນຕ່າງຖິ່ນ; ບໍ່ວ່າຈະເປັນເທວະ ຫຼືແມ່ນດານະວະ; ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄະນະ, ຜູ້ພິທັກທິດ, ຢັກ, ກິນນະຣະ ຫຼືມຸນີ—ຜູ້ໃດກໍຕາມ ລ້ວນຢູ່ໃນອຳນາດອົງພຣະສິວະຜູ້ເປັນຈອມໂລກ ແລະໃນພຣະກະລຸນາທີ່ປ່ຽນແປງຂອງພຣະອົງ।

Verse 24

विष्णुर्वापि तथा ब्रह्मा शंकरश्च तथा प्रभुः । न कश्चिद्गिरिजाग्रे च स्थातुं शक्तोऽभवन्मुने

ໂອ ມຸນີ, ແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸ ແລະພຣະພຣະຫມາ ພ້ອມທັງພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເປັນຈອມອົງ—ກໍບໍ່ມີໃຜສາມາດຢືນຢູ່ເທິງຍອດຂອງກິຣິຈາ (ເທວີ) ໄດ້ເລີຍ.

Verse 25

जाज्वल्यमानं तत्तेजस्सर्वतोदाहि तेऽखिलाः । दृष्ट्वा भीततरा आसन् सर्वे दूरतरं स्थिताः

ເມື່ອເຫັນລັດສະມີອັນລຸກໂຊນນັ້ນ ທີ່ເຜົາຜານພວກເຂົາຈາກທຸກທິດ, ທຸກຄົນຍິ່ງຫວາດຫວັນ ແລະຖອຍໄປຢືນໄກກວ່າເກົ່າອີກ।

Verse 26

एतस्मिन्समये तत्र नारदो दिव्यदर्शनः । आगतस्त्वं मुने देवगणानां सुखहेतवे

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ນາຣະດະ ຜູ້ມີທັດສະນະທິບ ໄດ້ມາຮອດ, ໂອ ມຸນີ, ເພື່ອນຳຄວາມຍິນດີ ແລະ ຄວາມສຸກສະບາຍແກ່ຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍ។

Verse 27

ब्रह्माणं मां भवं विष्णुं शंकरं च प्रणम्य साः । समागत्य मिलित्वोचे विचार्य कार्यमेव वा

ໄດ້ນົບນ້ອມກ່ອນພຣະພຣະຫມາ, ຕໍ່ຂ້າ, ຕໍ່ພະພະວະ, ຕໍ່ພຣະວິສະນຸ ແລະ ຕໍ່ພຣະສັງກະຣະ; ແລ້ວນາງ/ເຂົາທັງຫຼາຍ ມາຮ່ວມກັນ ເຂົ້າປະຊຸມ ແລະເວົ້າ ໂດຍພິຈາລະນາວ່າ ກິດທີ່ຄວນເຮັດແທ້ໆ ແມ່ນອັນໃດ।

Verse 28

सर्वे संमंत्रयां चक्रुस्त्वया देवा महात्मना । दुःखशांतिः कथं स्याद्वै समूचुस्तत एव ते

ແລ້ວເທວະທັງປວງ ໄດ້ປຶກສາກັບທ່ານ ໂອ ຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ພວກເຂົາໄດ້ຖາມວ່າ: “ຈະເຮັດແນວໃດ ໃຫ້ຄວາມທຸກຂ໌ສົງບົບ ແລະດັບສິ້ນໄດ້?”

Verse 29

यावच्च गिरिजा देवी कृपां नैव करिष्यति । तावन्नैव सुखं स्याद्वै नात्र कार्या विचारणा

ຕາບໃດທີ່ ພຣະນາງກິຣິຈາເທວີ ບໍ່ປະທານພຣະກະຣຸນາ ຄວາມສຸກແທ້ຈະບໍ່ເກີດ—ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາອີກ।

Verse 30

ऋषयो हि त्वदाद्याश्च गतास्ते वै शिवान्तिकम् । सर्वे प्रसादयामासुः क्रोधशान्त्यै तदा शिवाम्

ແທ້ຈິງ ບັນດາລິສີ—ເລີ່ມຈາກທ່ານ—ໄດ້ໄປຍັງພຣະສິວະ. ແລ້ວເພື່ອໃຫ້ຄວາມໂກດ (ຂອງພຣະອົງ) ສົງບົບ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ອ້ອນວອນປະສາດພຣະສິວາ (ປາຣະວະຕີ) ມານດາຜູ້ເມດຕາ ຜູ້ອ່ອນໂຍນຄວາມດຸຮ້າຍຂອງພຣະສິວະ।

Verse 31

पुनः पुनः प्रणेमुश्च स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकशः । सर्वे प्रसादयन्प्रीत्या प्रोचुर्देवगणाज्ञया

ພວກເຂົາກໍໄດ້ກາບນົບຊໍ້າໆ ແລະສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕົດຫຼາຍປະການ. ທຸກຄົນປາຖະໜາໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທດ້ວຍພັກຕິອັນຮັກ ແລ້ວໄດ້ກ່າວຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຫມູ່ເທວະ।

Verse 32

सुरर्षय ऊचुः । जगदम्ब नमस्तुभ्यं शिवायै ते नमोस्तु ते । चंडिकायै नमस्तुभ्यं कल्याण्यै ते नमोस्तु ते

ບັນດາລິສີເທວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ແມ່ແຫ່ງສາກົນ ຂໍນົບນ້ອມແດ່ທ່ານ. ໂອ ພຣະສິວາ (ຄູ່ອັນມົງຄຸນຂອງສິວະ) ຂໍນົບນ້ອມແດ່ທ່ານ. ໂອ ຈັນດິກາ ຂໍນົບນ້ອມແດ່ທ່ານ. ໂອ ກັນລະຍານີ (ຜູ້ເກື້ອກູນ) ຂໍນົບນ້ອມແດ່ທ່ານ»।

Verse 33

आदिशक्तिस्त्वमेवांब सर्वसृष्टिकरी सदा । त्वमेव पालिनी शक्तिस्त्वमेव प्रलयंकरी

ໂອ ແມ່ເຈົ້າ ທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນອາດິ-ຊັກຕິ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດສັບພະສິ່ງທັງປວງຢູ່ເສມອ. ທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຊັກຕິຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ແລະທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຊັກຕິຜູ້ນໍາມາຊຶ່ງການລະລາຍສິ້ນສຸດ।

Verse 34

प्रसन्ना भव देवेशि शांतिं कुरु नमोस्तु ते । सर्वं हि विकलं देवि त्रिजगत्तव कोपतः

ໂອ ເທວີ ຜູ້ເປັນເຈົ້ານາງແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຂໍໃຫ້ພຣະນາງໂປດປານ ແລະປະທານສັນຕິພາບ—ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະນາງ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂອ ເທວີ ໂລກສາມພາກທັງໝົດກໍວຸ້ນວາຍ ແລະອ່ອນແຮງ ເນື່ອງຈາກພຣະພິໂຣດຂອງພຣະນາງ.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । एवं स्तुता परा देवी ऋषिभिश्च त्वदादिभिः । क्रुद्धदृष्ट्या तदा ताश्च किंचिन्नोवाच सा शिवा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວີຜູ້ສູງສຸດຖືກສັນລະເສີນໂດຍບັນດາລຶສີ—ໂດຍເຈົ້າແລະຜູ້ອື່ນໆ—ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຊິວາ (ເທວີ) ກໍຈ້ອງມອງພວກເຂົາດ້ວຍສາຍຕາໂກດ ແລະບໍ່ໄດ້ກ່າວຄໍາໃດເລີຍ.

Verse 36

तदा च ऋषयस्सर्वे नत्वा तच्चरणांबुजम् । पुनरूचुश्शिवां भक्त्या कृतांजलिपुटाश्शनैः

ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາລຶສີທັງໝົດໄດ້ກົ້ມກາບທີ່ພຣະບາດດັ່ງດອກບົວນັ້ນ ແລ້ວກ່າວກັບພຣະຊິວາອີກຄັ້ງດ້ວຍຄວາມພັກດີ; ພວກເຂົາປະນົມຝາມືເປັນອັນຈະລີ ແລະເວົ້າຢ່າງອ່ອນນ້ອມ.

Verse 37

ऋषय ऊचुः क्षम्यतां देवि संहारो जाय तेऽधुना । तव स्वामी स्थितश्चात्र पश्य पश्य तमंबिके

ບັນດາລຶສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ ຂໍໂປດອະໄພແກ່ພວກເຮົາ; ບັດນີ້ຄວາມພິນາດກໍຈະເກີດຂຶ້ນຈາກພຣະນາງ. ພຣະສະວາມີຂອງພຣະນາງຢູ່ນີ້; ຂໍໃຫ້ເບິ່ງ, ເບິ່ງພຣະອົງນັ້ນ ໂອ ອັມບິກາ!”

Verse 38

वयं के च इमे देवा विष्णुब्रह्मादयस्तथा । प्रजाश्च भवदीयाश्च कृतांजलिपुटाः स्थिताः

“ພວກເຮົາແມ່ນໃຜ? ແລ້ວເທວະເຫຼົ່ານີ້—ດັ່ງວິສນຸ ແລະ ພຣະຫມາ—ແມ່ນໃຜ? ແລະສັດທັງປວງທີ່ເປັນຂອງພຣະນາງນີ້ ກໍຢືນຢູ່ທີ່ນີ້ ດ້ວຍຝາມືປະນົມໃນຄວາມເຄົາລົບ.”

Verse 39

क्षंतव्यश्चापराधो वै सर्वेषां परमेश्वरि । सर्वे हि विकलाश्चाद्य शांतिं तेषां शिवे कुरु

ໂອ ພຣະເທວີສູງສຸດ ຂໍຈົ່ງອະໄພຄວາມຜິດຂອງທຸກຜູ້. ເນື່ອງຈາກວັນນີ້ທຸກຄົນອ່ອນແອ ແລະຕົກຢູ່ໃນຄວາມບົກພ່ອງ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະສິວາ ຂໍຈົ່ງປະທານສັນຕິ ແລະການຟື້ນຟູໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ऋषयस्सर्वे सुदीनतरमाकुलाः । संतस्थिरे चंडिकाग्रे कृतांजलिपुटास्तदा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ບັນດາລຶສີທັງປວງ ຜູ້ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າກົດທັບ ແລະຍິ່ງວຸ່ນວາຍ ກໍຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຈັນດິກາ ດ້ວຍຝາມືປະນົມ ໃນການອ້ອນວອນອັນເຄົາລົບ.

Verse 41

एवं श्रुत्वा वचस्तेषां प्रसन्ना चंडिकाऽभवत् । प्रत्युवाच ऋषींस्तान्वै करुणाविष्टमानसा

ເມື່ອນາງຈັນດິກາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ນາງກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີ. ໃຈນາງຊຸ່ມຊື່ນດ້ວຍກະຣຸນາ ແລະໄດ້ຕອບກັບພຣະລິສີເຫຼົ່ານັ້ນ។

Verse 42

देव्युवाच । मत्पुत्रो यदि जीवेत तदा संहरणं नहि । यथा हि भवतां मध्ये पूज्योऽयं च भविष्यति

ເທວີກ່າວວ່າ: “ຖ້າບຸດຂອງເຮົາຈະມີຊີວິດ ກໍຢ່າໄດ້ມີການພາຊີວິດໄປ. ເພາະໃນການເວລາຕໍ່ໄປ ໃນຫມູ່ພວກເຈົ້າທັງຫມົດ ລາວກໍຈະເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາ.”

Verse 43

सर्वाध्यक्षो भवेदद्य यूयं कुरुत तद्यदि । तदा शांतिर्भवेल्लोके नान्यथा सुखमाप्स्यथ

ຈົ່ງໃຫ້ມີຜູ້ຄຸ້ມຄອງສູງສຸດພຽງຜູ້ດຽວຕັ້ງແຕ່ມື້ນີ້; ຖ້າພວກເຈົ້າປະຕິບັດຕາມນັ້ນ ສັນຕິພາບຈະເກີດໃນໂລກ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे ऋषयो युष्मदादयः । तेभ्यो देवेभ्य आगत्य सर्वं वृत्तं न्यवेदयन्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ບັນດາລິສີທັງປວງ—ເລີ່ມຈາກພວກເຈົ້າ—ໄດ້ໄປຫາເທວະ. ເມື່ອເຖິງແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ລາຍງານທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ।

Verse 45

ते च सर्वे तथा श्रुत्वा शंकराय न्यवेदयन् । नत्वा प्रांजलयो दीनाः शक्रप्रभृतयस्सुराः

ເມື່ອພວກເຂົາທັງປວງໄດ້ຟັງແລ້ວ ກໍໄດ້ນໍາໄປທູນແດ່ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara). ເທວະທັງຫມົດ—ມີພຣະສັກຣະ (Indra) ເປັນຫົວໜ້າ—ໄດ້ກົ້ມກາບ ປະນົມມື ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ດ້ວຍໃຈຫມົດຫວັງ ແລະ ເສົ້າໝອງ।

Verse 46

प्रोवाचेति सुराञ्छ्रुत्वा शिवश्चापि तथा पुनः । कर्त्तव्यं च तथा सर्वलोकस्वास्थ्यं भवेदिह

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: "ຕ້ອງເຮັດແນວນັ້ນ ເພື່ອຄວາມຜາສຸກຂອງໂລກທັງປວງ"

Verse 47

उत्तरस्यां पुनर्यात प्रथमं यो मिलेदिह । तच्छिरश्च समाहृत्य योजनीयं कलेवरे

ຈົ່ງໄປທາງທິດເໜືອ. ຜູ້ໃດທີ່ພົບກ່ອນ, ຈົ່ງຕັດເອົາຫົວຂອງຜູ້ນັ້ນມາຕໍ່ໃສ່ຮ່າງກາຍ.

Verse 48

ब्रह्मोवाच । ततस्तैस्तत्कृतं सर्वं शिवाज्ञाप्रतिपालकैः । कलेवरं समानीय प्रक्षाल्य विधिवच्च तत्

ພຣະພົມກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງຕາມນັ້ນ ແລະ ລ້າງຮ່າງກາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 49

पूजयित्वा पुनस्ते वै गताश्चोदङ्मुखास्तदा । प्रथमं मिलितस्तत्र हस्ती चाप्येकदंतकः

ເມື່ອໄດ້ບູຊາອີກຄັ້ງແລ້ວ ພວກເຂົາກໍເດີນທາງໄປໂດຍຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ພົບກ່ອນສຸດແມ່ນຜູ້ມີຫົວຊ້າງ—ເອກະດັນຕະ (ພຣະຄະເນຊາ).

Verse 50

तच्छिरश्च तदा नीत्वा तत्र तेऽयोजयन् ध्रुवम् । संयोज्य देवतास्सर्वाः शिवं विष्णुं विधिं तदा

ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ຫາບຫົວນັ້ນໄປທີ່ນັ້ນ ແລະຕິດຕັ້ງໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ໃນຂະນະນັ້ນ ເທວະທັງປວງໄດ້ຊຸມນຸມພ້ອມກັນ ມີພຣະສິວະ, ພຣະວິສະນຸ ແລະ ວິທີ (ພຣະພຣະຫມາ) ຢູ່ດ້ວຍ.

Verse 51

प्रणम्य वचनं प्रोचुर्भवदुक्तं कृतं च नः । अनंतरं च तत्कार्यं भवताद्भवशेषितम्

ເຂົາເຈົ້າກໍໄດ້ກົງກາບນົບນ້ອມ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງສັ່ງ ພວກເຮົາໄດ້ປະຕິບັດສຳເລັດແລ້ວ. ບັດນີ້ ໂອ້ພຣະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຊົງສຳເລັດສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງກິດນັ້ນ»។

Verse 52

ब्रह्मोवाच । ततस्ते तु विरेजुश्च पार्षदाश्च सुराः सुखम् । अथ तद्वचनं श्रुत्वा शिवोक्तं पर्यपालयन्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ບັນດາບໍລິວານທິບ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍ ກໍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມສຸກ. ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພຣະສິວະ ພວກເຂົາກໍປະຕິບັດຕາມທີ່ພຣະສິວະຊົງກຳນົດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 53

ऊचुस्ते च तदा तत्र ब्रह्मविष्णुसुरास्तथा । प्रणम्येशं शिवं देवं स्वप्रभुं गुणवर्जितम्

ແລ້ວໃນທີ່ນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ພຣະວິສະນຸ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍ ກ່າວຂຶ້ນ—ໂດຍກົງກາບນົບນ້ອມພຣະສິວະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງອິດສະຫຼະ ເປັນນາຍສູງສຸດຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ພົ້ນເຫນືອຄຸນະທັງສາມ.

Verse 54

यस्मात्त्वत्तेजसस्सर्वे वयं जाता महात्मनः । त्वत्तेजस्तत्समायातु वेदमंत्राभियोगतः

ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່, ເນື່ອງຈາກລັດສະໝີທິບຂອງພຣະອົງ ພວກເຮົາທັງໝົດໄດ້ເກີດມາ. ຂໍໃຫ້ລັດສະໝີນັ້ນກັບຄືນໄປຮວມກັນອີກ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງມົນຕຣາເວດ.

Verse 56

तज्जलस्पर्शमात्रेण चिद्युतो जीवितो द्रुतम् । तदोत्तस्थौ सुप्त इव स बालश्च शिवेच्छया

ເພີຍແຕ່ສຳຜັດນ້ຳນັ້ນ ເດັກນ້ອຍຜູ້ມີສະຕິຮູ້ກໍຟື້ນຄືນຊີວິດຢ່າງວ່ອງໄວ. ແລ້ວໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ ລາວລຸກຂຶ້ນທັນທີ ດັ່ງຄົນຕື່ນຈາກຫຼັບ.

Verse 57

सुभगस्सुन्दरतरो गजवक्त्रस्सुरक्तकः । प्रसन्नवदनश्चातिसुप्रभो ललिताकृतिः

ພຣະອົງມີມົງຄຸນຍິ່ງ ແລະງາມເຫຼືອຄຳ; ມີໃບໜ້າເປັນຊ້າງ ແລະມີສີແດງສະຫວ່າງ. ໃບໜ້າສະງົບຜ່ອງໃສ ສ່ອງປະກາຍເຫຼືອລົ້ນ ຮູບຮ່າງອ່ອນຊ້ອຍນ່າຮັກ—ນີ້ແມ່ນການສັນລະເສີນພຣະຄະເນຊາ.

Verse 58

तं दृष्ट्वा जीवितं बालं शिवापुत्रं मुनीश्वर । सर्वे मुमुदिरे तत्र सर्वदुःखं क्षयं गतम्

ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ເມື່ອເຫັນເດັກນ້ອຍນັ້ນ—ພຣະບຸດຂອງພຣະສິວະ—ຟື້ນຄືນຊີວິດ, ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ນັ້ນກໍຍິນດີປິຕິ, ເພາະຄວາມໂສກທັງປວງໄດ້ສິ້ນສຸດ.

Verse 59

देव्यै संदर्शयामासुः सर्वे हर्षसमन्विताः । जीवितं तनयं दृष्ट्वा देवी हृष्टतराभवत्

ທຸກຄົນຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ນຳເຂົາໄປສະແດງໃຫ້ແກ່ເທວີ. ເມື່ອເທວີເຫັນບຸດຂອງນາງຍັງມີຊີວິດ ນາງກໍຍິນດີຍິ່ງຂຶ້ນອີກ.

Verse 95

इत्येवमभिमंत्रेण मंत्रितं जलमुत्तमम् । स्मृत्वा शिवं समेतास्ते चिक्षिपुस्तत्कलेवरे

ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາເຈົ້າໄດ້ປະພອມນ້ຳອັນປະເສີດນັ້ນດ້ວຍມົນຕຣານັ້ນເອງ ແລ້ວລະລຶກພຣະສິວະ ຈຶ່ງຊຸມນຸມກັນ ແລະພອມນ້ຳນັ້ນລົງເທິງຮ່າງນັ້ນ।