Glory of Puruṣottama: Pañcatīrthī Observance and Narasiṃha Worship

Verse 1

मोहिन्युवाच । कस्मिन्कालें द्विजश्रेष्ठ गंतव्यं पुरुषोत्तमे । विधिना केन कर्तव्या पंचतीर्थ्यपि मानद ॥ १ ॥

Dijo Mohinī: «Oh el mejor de los dos veces nacidos, ¿en qué tiempo debe uno ir a Puruṣottama? ¿Y con qué rito prescrito ha de realizarse la Pañcatīrthī, la peregrinación de los cinco tīrthas, oh dador de honor?»

Verse 2

एकैकस्य च तीर्थस्य स्नाने दाने च यत्फलम् । देवताप्रेक्षणे चैव ब्रूहि सर्वं पृथक् पृथक् ॥ २ ॥

Dime, por separado y en plenitud, el mérito que surge—en cada tīrtha—del baño sagrado y de la ofrenda de dones, y también de contemplar allí a la deidad.

Verse 3

वसुरुवाच । निराहारः कुरुक्षेत्रे पादेनैकेन यस्तपेत् । जितेंद्रियो जितक्रोधः सप्तसंवत्सरायुतम् ॥ ३ ॥

Vasu dijo: «Quien, ayunando, practique austeridad en Kurukṣetra—de pie sobre un solo pie—con los sentidos dominados y la ira vencida, durante siete ayutas de años (un lapso inmenso), (obtiene un mérito extraordinario).»

Verse 4

दृष्ट्वा सकृज्ज्येष्ठशुक्लद्वादश्यां पुरुषोत्तमम् । कृतोपवासः प्राप्नोति ततोऽधिकतरं फलम् ॥ ४ ॥

Con sólo contemplar una vez a Puruṣottama (el Señor Viṣṇu) en la luminosa Dvādaśī de Jyeṣṭha, quien ha guardado el ayuno sagrado (upavāsa) alcanza un fruto aún más grande que ese.

Verse 5

तस्माज्ज्येष्ठे तु सुभगे प्रयत्नेन सुसंयतैः । स्वर्गलोकेप्सुभिर्मर्त्यैर्द्रष्टव्यः पुरुषोत्तमः ॥ ५ ॥

Por ello, en el auspicioso mes de Jyeṣṭha, los mortales disciplinados y bien contenidos, que se esfuerzan con empeño y anhelan los mundos celestiales, deben buscar el darśana de Puruṣottama.

Verse 6

पंचतीर्थीं च विधिवत्कृत्वा ज्येष्ठे नरोत्तमः । द्वादश्यां शुक्लपक्षस्य पश्येत्तं पुरुषोत्तमम् ॥ ६ ॥

Oh el mejor de los hombres: tras realizar debidamente el rito de la pañca-tīrthī (los cinco baños sagrados) en el mes de Jyeṣṭha, en la Dvādaśī del quincenario luminoso debe contemplar a ese Puruṣottama.

Verse 7

ये पश्यंत्यव्ययं देवं द्वादश्यां पुरुषोत्तमम् । ते विष्णुलोकमासाद्य न च्यवंते कदाचन ॥ ७ ॥

Quienes contemplan al Dios imperecedero—Puruṣottama—en Dvādaśī, alcanzan el mundo de Viṣṇu (Viṣṇuloka) y jamás caen de él en tiempo alguno.

Verse 8

तस्माज्ज्येष्ठे प्रयत्नेन गंतव्यं विधिनंदिनि । कृत्वा सम्यक्पंचतीर्थीं द्रष्टव्यः पुरुषोत्तमः ॥ ८ ॥

Por ello, oh Vidhinandinī, en el mes de Jyeṣṭha debe emprenderse el viaje con diligente empeño; tras cumplir correctamente la observancia de la pañca-tīrtha, debe buscarse el darśana de Puruṣottama.

Verse 9

सुदूरस्थोऽपि प्रीतात्मा कीर्तयेत्पुरुषोत्तमम् । अहन्यहनि शुद्धात्मा सोऽपि विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ९ ॥

Aunque esté lejos, quien con corazón amoroso canta cada día las glorias de Puruṣottama, purificando su mente, también alcanzará la morada de Viṣṇu.

Verse 10

यात्रां करोति कृष्णस्य श्रद्धया यः समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं व्रजेन्नरः ॥ १० ॥

Quien, con fe y mente recogida, emprende una peregrinación por el Señor Kṛṣṇa, queda libre de todo pecado y va al mundo de Viṣṇu.

Verse 11

चक्रं दृष्ट्वा हरेर्दूरात्प्रासादोपरि संस्थितम् । सहसा मुच्यते पापान्नरो भक्त्या प्रणम्य तम् ॥ ११ ॥

Al ver desde lejos el disco (cakra) de Hari, colocado en lo alto del templo, quien se inclina ante él con devoción queda al instante libre de pecados.

Verse 12

पंचतीर्थीविधिं वक्ष्ये श्रृणु मोहिनि सांप्रतम् । यस्यां कृतायां मनुजो माधवस्य प्रियो भवेत् ॥ १२ ॥

Ahora, oh Mohinī, escucha: expondré el rito de la observancia Pañcatīrthī; al realizarlo, una persona se vuelve querida para Mādhava (el Señor Viṣṇu).

Verse 13

मार्गंडेयह्रदं गत्वा स्नात्वा चोदङ्मुखः शुचिः । निमज्जेत्तत्र त्रीन्वारानिमं मंत्रमुदीरयेत् ॥ १३ ॥

Habiendo ido al lago de Mārkaṇḍeya y tras bañarse, puro y mirando al norte, debe sumergirse allí tres veces y recitar este mantra.

Verse 14

संसारसागरे मग्नि पापग्रस्तमचेतनम् । त्राहि मां भगनेत्रघ्न त्रिपुरारे नमोऽस्तु ते ॥ १४ ॥

Hundido en el océano del samsara, oprimido por el pecado y sin lucidez—sálvame, oh destructor del ojo de Bhaga, oh enemigo de Tripura; a Ti, salutación reverente.

Verse 15

नमः शिवाय शांताय सर्वपापहराय च । स्नानं करोमि देवेश मम नश्यतु पातकम् ॥ १५ ॥

¡Salve a Śiva, el apacible, el que borra todos los pecados! Oh Señor de los dioses, realizo este baño ritual; que mi falta sea destruida.

Verse 16

नाभिमात्रे जले स्थित्वा विधिवद्देवता ऋषीन् । तिलोदकेन मतिमान्पितॄनन्यांश्च तर्पयेत् ॥ १६ ॥

De pie en el agua hasta el ombligo, el sabio debe, conforme al rito, ofrecer tarpana a las deidades y a los ṛṣis; y con agua mezclada con sésamo (tila-udaka) satisfacer también a los pitṛs y a otros igualmente.

Verse 17

स्नात्वैवं च तथाचम्य ततो गच्छेच्छिवालयम् । प्रविश्य देवतागारं कृत्वा तं त्रिः प्रदक्षिणम् ॥ १७ ॥

Habiéndose bañado así y luego realizado el ācamanā (sorbo ritual purificador), debe ir al templo de Śiva. Entrando en el santuario, debe circunvalarlo tres veces en pradakṣiṇā.

Verse 18

मूलमंत्रेण संपूज्य मार्कंडेयेशमादरात् । अघोरेण तु मंत्रेण प्रणिपत्य क्षमापयेत् ॥ १८ ॥

Con el mūla-mantra, debe adorarse con reverencia a Mārkaṇḍeyeśa. Luego, mediante el mantra Aghora, postrándose, debe pedir perdón.

Verse 19

त्रिलोचन नमस्तेऽस्तु नमस्ते शशिभूषण । त्राहि मां पुंडरीकाक्ष महादेव नमोऽस्तुते ॥ १९ ॥

Saludo reverente a Ti, oh de Tres Ojos; saludo reverente a Ti, oh Portador de la Luna. Protégeme, oh Señor de ojos de loto—oh Mahādeva, me inclino ante Ti.

Verse 20

मार्कण्डेयह्रदे त्वेवं स्नात्वा दृष्ट्वा च शंकरम् । दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ २० ॥

Así, quien se baña en el Lago de Mārkaṇḍeya y además contempla a Śaṅkara obtiene un mérito igual al fruto de diez sacrificios Aśvamedha.

Verse 21

पापैः सर्वैर्विनिर्मुक्तः शिवलोकं स गच्छति । तत्र भुक्त्वा वरान्भोगान्यावदाभूतसंप्लवम् ॥ २१ ॥

Libre de todos los pecados, él va al mundo de Śiva. Allí, tras gozar de deleites excelentes, permanece hasta la disolución cósmica de los seres.

Verse 22

इह लोकं समासाद्य भवेद्विप्रो बहुश्रुतः । शांकरंयोगमासाद्य ततो मोक्षमवाप्नुयात् ॥ २२ ॥

Al alcanzar esta vida humana, un brāhmaṇa se vuelve muy erudito; y luego, al obtener el yoga de Śaṅkara, alcanza después la liberación (mokṣa).

Verse 23

कल्पवृक्षं ततो गत्वा कृत्वा तं त्रिः प्रदक्षिणम् । पूजयेत्परया भक्त्या मंत्रेणानेन तं वटम् ॥ २३ ॥

Luego, yendo al árbol Kalpavṛkṣa que concede deseos, debe circunvalarlo tres veces. Con devoción suprema, ha de adorar ese banyán con este mismo mantra.

Verse 24

ॐ नमोऽव्यक्तरूपाय महते नतपालिने । महोदकोपविष्टाय न्यग्रोधाय नमोऽस्तु ते ॥ २४ ॥

Om—salutación a Ti, cuya forma es inmanifestada, el Gran Señor, protector de quienes se inclinan. Salutaciones a Ti que te sientas sobre las vastas aguas, oh Nyagrodha, el baniano cósmico; sea mi homenaje para Ti.

Verse 25

अवसस्त्वं सदा कल्पे हरेश्चायतने वटे । न्यग्रोध हर मे पापं कल्पवृक्ष नमोऽस्तु ते ॥ २५ ॥

Oh árbol baniano, tú moras siempre, a través de las eras, en la morada sagrada de Hari. Oh Nyagrodha, elimina mis pecados; oh Kalpavṛkṣa, árbol que cumple los deseos, salutación a ti.

Verse 26

भक्त्या प्रदक्षिणं कृत्वा गत्वा कल्पवटं नरः । सहसोज्झति पापौघं जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ २६ ॥

Habiendo circunvalado con devoción y reverencia, y yendo al Kalpavaṭa, el hombre desecha al instante un torrente de pecados, como la serpiente muda su piel gastada.

Verse 27

छायां तस्य समाक्रम्य कल्पवृक्षस्य मोहिनि । ब्रह्मह्त्यां नरो जह्यात्पापेष्वन्येषु का कथा ॥ २७ ॥

Oh Mohinī, con solo entrar en la sombra de ese árbol que cumple los deseos, el hombre desecharía incluso el pecado de brahma-hatyā (matar a un brahmán); ¿qué decir entonces de otros pecados?

Verse 28

दृष्ट्वा कृष्णांगसंभूते ब्रह्मतेजोमयं परम् । न्यग्रोधाकृतिकं विष्णुं प्रणिपत्य च वैधसि ॥ २८ ॥

Al contemplar al supremo Viṣṇu—nacido del propio cuerpo de Kṛṣṇa, colmado del resplandor de Brahman y manifestado en la forma del baniano Nyagrodha—Brahmā, hijo de Vidhātṛ, se postró con reverencia.

Verse 29

राजसूयाश्वमेधाभ्यां फल प्राप्नोति चाधिकम् । तथा कुलं समुद्धृत्य विष्णुलोकं स गच्छति ॥ २९ ॥

Obtiene un mérito aún mayor que el fruto de los sacrificios Rājasūya y Aśvamedha; y, habiendo elevado también a su linaje, va al mundo de Viṣṇu.

Verse 30

वैनतेयं नमस्कृत्य कृष्णस्य पुरतः स्थितम् । सर्वपापविनिर्मुक्तस्ततो विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ३० ॥

Habiendo rendido homenaje a Vainateya (Garuḍa), que está de pie ante Kṛṣṇa, uno queda libre de todos los pecados; y luego alcanza la ciudad de Viṣṇu (Vaikuṇṭha).

Verse 31

दृष्ट्वा वटं वैनतेयं यः पश्येत्पुरुषोत्तमम् । संकर्षणं सुभद्रां च स याति परमां गतिम् ॥ ३१ ॥

Quien, tras contemplar el sagrado baniano y a Vainateya (Garuḍa), contempla luego a Puruṣottama (Viṣṇu/Kṛṣṇa) junto con Saṃkarṣaṇa (Balarāma) y Subhadrā, alcanza el destino supremo.

Verse 32

प्रविश्यायतनं विष्णोः कृत्वा तं त्रिः प्रदक्षिणम् । संकर्षणं सुभद्रां च भक्त्या पूज्य प्रसादयेत् ॥ ३२ ॥

Tras entrar en el santuario del Señor Viṣṇu, debe circunvalarlo tres veces; luego, con devoción, adorar a Saṅkarṣaṇa y a Subhadrā y suplicar su gracia (prasāda).

Verse 33

नमस्ते हलधृङ्नाम्ने नमस्ते मुसलायुध । नमस्ते रेवतीकांत नमस्ते भक्तवत्सल ॥ ३३ ॥

Saludo reverente a Ti, célebre como el Portador del arado; saludo reverente a Ti, cuya arma es el mazo. Saludo reverente a Ti, amado de Revatī; saludo reverente a Ti, protector afectuoso de los devotos.

Verse 34

नमस्ते बलिनां श्रेष्ठ नमस्ते धरणीधर । प्रलंबारे नमस्तेऽस्तु त्रीहि मां कृष्णपूर्वज ॥ ३४ ॥

Salve a Ti, el mejor entre los poderosos; salve a Ti, sustentador de la tierra. Oh vencedor de Pralamba, salve a Ti—protégeme, oh hermano mayor de Kṛṣṇa.

Verse 35

एवं प्रसाद्य चानंतमजेयं त्रिदशार्चितम् । कैलासशिखराकारं चंद्रकांतवराननम् ॥ ३५ ॥

Así, tras aplacar al Infinito—invencible y adorado por los dioses—(contempló) a Aquel cuya forma era como la cumbre del Kailāsa, y cuyo hermoso rostro resplandecía con el fulgor de la piedra lunar.

Verse 36

नीलवस्त्रधरं देवं फणाविकटमस्तकम् । महाबलं हलधरं कुंडलैकविभूषितम् ॥ ३६ ॥

Medita en el Señor divino, vestido de azul, cuya cabeza se vuelve majestuosa por la cobra de capucha desplegada; el de gran poder, portador del arado, adornado con un solo pendiente.

Verse 37

रौहिणेयं नरो भक्त्या लभेदभिमतं फलम् । सर्वपापैर्विनिर्मुक्तो विष्णुलोकं च गच्छति ॥ ३७ ॥

Quien adora a Rauhiṇeya con devoción obtiene el fruto deseado; libre de todos los pecados, también llega al mundo de Viṣṇu.

Verse 38

आभूतसंप्लवं यावद्भुक्त्वा तत्र स्वयं बुधः । पुण्यक्षयादिहागत्य प्रवरो योगिनां कुले ॥ ३८ ॥

Allí, el sabio permanece y goza por sí mismo del fruto del mérito hasta la disolución cósmica de los seres. Cuando su mérito se agota, vuelve a este mundo y nace como un excelente miembro en el linaje de los yoguis.

Verse 39

ब्राह्मणप्रवरो भूत्वा सर्वशास्त्रार्थपारगः । ज्ञानं तत्र समासाद्य मुक्तिं प्राप्नोति दुर्लभाम् ॥ ३९ ॥

Al llegar a ser un brāhmaṇa excelso y conocedor del sentido de todos los śāstras, allí se alcanza el conocimiento verdadero; y, con ese conocimiento, se obtiene la rara liberación (mokṣa).

Verse 40

एवमभ्यर्च्य हलिनं ततः कृष्णं विचक्षणः । द्वादशाक्षरमंत्रेण पूजयेत्सुसमाहितः ॥ ४० ॥

Habiendo adorado así a Halin (Balarāma), el devoto perspicaz debe luego, con concentración firme, adorar a Kṛṣṇa mediante el mantra de doce sílabas.

Verse 41

द्विषट्कवर्णमंत्रेण भक्त्या ये पुरुषोत्तमम् । पूजयंति सदा धीरास्ते मोक्षं प्राप्नुवन्ति वै ॥ ४१ ॥

Los devotos firmes y sabios que siempre adoran a Puruṣottama con bhakti mediante el mantra de doce sílabas, en verdad alcanzan la liberación.

Verse 42

न तां गतिं सुरा यांति योगिनो नैव सोमपाः । यां गतिं यांति विधिजे द्वादशाक्षरतत्पराः ॥ ४२ ॥

Ni los dioses, ni los yoguis, ni siquiera los bebedores de Soma alcanzan ese estado supremo; ese destino al que, oh nacido de Brahmā, llegan en verdad quienes se consagran al mantra de doce sílabas.

Verse 43

तस्मात्तेनैव मंत्रेण भक्त्या कृष्णं जगद्गुरुम् । संपूज्य गंधपुष्पाद्यैः प्रणिपत्य प्रसादयेत् ॥ ४३ ॥

Por ello, con ese mismo mantra, debe adorarse con bhakti a Kṛṣṇa, el Guru del mundo; tras honrarlo debidamente con fragancias, flores y demás ofrendas, hay que postrarse y solicitar su gracia (prasāda).

Verse 44

जय कृष्ण जगन्नाथ जय सर्वाघनाशन । जय चाणूरकेशिघ्नजय कंसनिषूदन ॥ ४४ ॥

¡Victoria a Kṛṣṇa, Señor del universo; victoria al que destruye todos los pecados! ¡Victoria al matador de Cāṇūra y Keśin; victoria al vencedor de Kaṃsa!

Verse 45

जय पद्मपलाशाक्ष जय चक्रगदाधर । जय नीलांबुदश्याम जय सर्वसुखप्रद ॥ ४५ ॥

¡Victoria a Ti, Señor de ojos como hojas de loto; victoria a Ti, que portas el disco y la maza! ¡Victoria a Ti, oscuro como nube azul de lluvia; victoria a Ti, dador de toda dicha y bienestar!

Verse 46

जय देव जगत्पूज्य जय संसारनाशन । जय लोकपते नाथ जय वांछाफलप्रद ॥ ४६ ॥

¡Victoria a Ti, Divino, venerado por el mundo; victoria a Ti, destructor de las ataduras del saṃsāra! ¡Victoria a Ti, Señor de los mundos, oh Nātha; victoria a Ti, que otorgas el fruto de los anhelos de los devotos!

Verse 47

संसारसागरे घोरे निःसारे दुःखफेनिले । क्रोधग्राहाकुले रौद्रे विषयोदकसंप्लवे ॥ ४७ ॥

En este terrible océano del saṃsāra—vacío de verdadera esencia, agitado por la espuma del dolor—colmado de los cocodrilos de la ira, feroz, e inundado por las aguas de los objetos de los sentidos.

Verse 48

नानारोगोर्मिकलिले मोहावर्तसुदुस्तरे । निमग्नोऽहं सुरश्रेष्ठ त्राहि मां पुरुषोत्तम ॥ ४८ ॥

Hundido en el fango de innumerables enfermedades, atrapado en el torbellino de la ilusión, tan difícil de cruzar, me hundo. Oh el mejor entre los dioses, oh Puruṣottama: sálvame.

Verse 49

एवं प्रसाद्य देवेशं वरदं भक्तवत्सलम् । सर्वपापहरं देवं सर्वकामफलप्रदम् ॥ ४९ ॥

Así, habiendo aplacado al Señor de los dioses—dador de dones, tierno con Sus devotos, destructor de todo pecado y otorgador del fruto de todo deseo digno—se alcanza el resultado anhelado.

Verse 50

पीनांसं द्विभुजं कृष्णं पद्मपत्रायतेक्षणम् । महोरस्कं महाबाहुं पीतवस्त्रं शुभाननम् ॥ ५० ॥

Kṛṣṇa es de hombros anchos, de dos brazos, de tez oscura; Sus ojos son como pétalos de loto; de pecho amplio y brazos poderosos, viste ropaje amarillo y posee un rostro auspicioso y benigno.

Verse 51

शंखचक्रगदापाणिं मुकुटांगदभूषणम् । सर्वलक्षणसंयुक्तं वनमालाविभूषितम् ॥ ५१ ॥

En Sus manos sostiene la caracola, el disco y la maza; está adornado con corona y brazaletes; dotado de todos los signos auspiciosos, y embellecido por la vanamālā, la guirnalda de flores del bosque.

Verse 52

दृष्ट्वा नरोंऽजलिं कृत्वा दंडवत्प्रणिपत्य च । अश्वमेधसहस्राणां फलं प्राप्नोति मोहिनि ॥ ५२ ॥

Oh Mohinī, el hombre que, al contemplar esta presencia sagrada, junta las manos con reverencia y se postra por completo en daṇḍavat, obtiene el mérito equivalente al de mil sacrificios Aśvamedha.

Verse 53

यत्फलं सर्वतीर्थेषु स्नाने दाने प्रकीर्तितम् । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा कृष्णं प्रणम्य च ॥ ५३ ॥

Cualquier mérito que se proclama nacer del baño ritual y de la dádiva en todos los lugares de peregrinación sagrada, ese mismo mérito lo obtiene el hombre con solo contemplar a Kṛṣṇa y postrarse ante Él.

Verse 54

यत्फलं सर्ववेदेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति नरः कृष्णं प्रणम्य च ॥ ५४ ॥

El mérito que se obtiene de todos los Vedas y el mérito que se obtiene de todos los sacrificios: ese mismo mérito alcanza el hombre con solo postrarse y rendir homenaje a Śrī Kṛṣṇa.

Verse 55

यत्फलं सर्वदानेषु व्रतेषु नियमेषु च । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा कृष्णं प्रणम्य च ॥ ५५ ॥

El mérito que nace de toda caridad, de los votos y de las observancias: ese mismo mérito lo alcanza el hombre con solo contemplar a Śrī Kṛṣṇa y postrarse ante Él.

Verse 56

यत्फलं ब्रह्मचर्येण सम्यक् चीर्णेन कीर्तितम् । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा कृष्णं प्रणम्य च ॥ ५६ ॥

La recompensa que se proclama nacida de observar rectamente el brahmacarya (disciplina de castidad): esa misma recompensa la alcanza el hombre con solo contemplar a Śrī Kṛṣṇa y ofrecerle reverente homenaje.

Verse 57

गार्हस्थ्येन यथोक्तेन यत्फलं समुदाहृतम् । नरस्त्फलमाप्नोति दृष्ट्वा चीर्णेन कीर्तितम् ॥ ५७ ॥

El fruto que se ha declarado para la práctica prescrita del deber del cabeza de familia (gārhasthya): ese mismo fruto lo obtiene el hombre con solo ver a quien lo ha cumplido, tal como se ha dicho.

Verse 58

यत्फलं वनवासेन वानप्रस्थस्य कीर्तितम् । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा चीर्णेन कीर्तितम् ॥ ५७ ॥

El fruto espiritual proclamado para el vānaprastha que mora en el bosque: ese mismo fruto lo alcanza una persona con solo contemplar a quien ha asumido el vestido de corteza (cīra), como se anuncia.

Verse 59

सन्यासेन यथोक्तेन यत्फलं समुदाहृतम् । नरस्तत्फलमाप्नोति दृष्ट्वा चीर्णेन कीर्तितम् ॥ ५९ ॥

Cualquiera que sea el fruto proclamado para el sannyāsa realizado según la prescripción, el hombre alcanza ese mismo fruto con solo contemplar a quien lo ha emprendido, así se ha declarado.

Verse 60

किं चात्र बहुनोक्तेन माहात्म्यं तस्य भामिनि । दृष्ट्वा कृष्णं नरोभक्त्या मोक्षं प्राप्नोति दुर्लभम् ॥ ६० ॥

¿Qué más puede decirse aquí, oh bella dama, acerca de su grandeza? El hombre, al contemplar a Kṛṣṇa con devoción (bhakti), alcanza la liberación, tan difícil de obtener.

Verse 61

पापैर्विमुक्तः शुद्धात्मा कल्पकोटिसमुद्भवैः । श्रिया परमया युक्तः सर्वैः समुदितो गुणैः ॥ ६१ ॥

Libre de pecados, de alma purificada, dotado de méritos nacidos de decenas de millones de kalpas, queda unido a la suprema Śrī y colmado de todas las virtudes.

Verse 62

सर्वकामसमृद्धेन विमानेन सुवर्चसा । त्रिःसप्तकुलमृद्धृत्य नरो विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ६२ ॥

Dotado de un resplandeciente vimāna que colma todos los deseos, una persona—habiendo elevado a tres veces siete (veintiuna) generaciones de su linaje—va a la morada de Viṣṇu.

Verse 63

ततः कल्पशतं यावद्बुक्त्वा भोगान्मनोरमान् । गंधर्वाप्सरसैः सार्धं यथा विष्णुश्चतुर्भुजः ॥ ६३ ॥

Después, durante cien kalpas, habiendo gozado de deleites encantadores junto a Gandharvas y Apsaras, resplandece en gloria como Viṣṇu de cuatro brazos.

Verse 64

च्युतस्तस्मादिहायातो विप्राणां प्रवरे कुले । सर्वज्ञः सर्ववेदी च जायते गतमत्सरः ॥ ६४ ॥

Caído de aquel estado, viene a nacer en este mundo en una excelsa familia de brahmanes; nace como quien lo sabe todo, versado en todos los Vedas y libre de envidia.

Verse 65

स्वधर्मनिरतः शांतो दाता भूतहिते रतः । आसाद्य वैष्णवं ज्ञानं ततो मुक्तिमवाप्नुयात् ॥ ६५ ॥

Quien se entrega a su propio dharma, sereno, generoso y dedicado al bien de todos los seres—al alcanzar el conocimiento vaiṣṇava—obtiene después la liberación.

Verse 66

ततः संपूज्य मंत्रेण सुभद्रां भक्तवत्सलाम् । प्रसादयेच्च विधिजेप्रणिपत्य कृतांजलिः ॥ ६६ ॥

Luego, tras adorar debidamente con el mantra prescrito a Subhadrā, amante de sus devotos, el conocedor del rito debe implorar su gracia, postrándose con reverencia y las manos juntas.

Verse 67

नमस्ते सर्वगे देवि नमस्ते शुभसौख्यदे । त्राहि मां पद्मपत्राक्षि कात्यायनि नमोऽस्तु ते ॥ ६७ ॥

Salve a Ti, oh Diosa omnipresente; salve a Ti, dadora de dicha auspiciosa. Protégeme, oh de ojos como pétalos de loto; oh Kātyāyanī, que siempre haya salutación para Ti.

Verse 68

एवं प्रसाद्य तां देवीं जगद्धात्रीं जगद्धिताम् । बलदेवस्य भगिनीं सुभद्रां वरदां शिवाम् ॥ ६८ ॥

Así, tras propiciar a esa Diosa—Subhadrā, sustentadora del mundo y bienhechora del mundo, hermana de Baladeva, auspiciosa, dadora de dones y benéfica—(se obtiene su gracia).

Verse 69

कामगेन विमानेन नरो विष्णुपुरं व्रजेत् । आभूतसंप्लवं यावत्क्रीडित्वा तत्र देववत् ॥ ६९ ॥

Un hombre puede ir a Viṣṇupura en un vimāna que cumple los deseos; y allí, jugando como un deva, permanece hasta la disolución cósmica de los seres.

Verse 70

इह मानुषतां प्राप्तो ब्राह्मणो वेदविद्भवेत् । प्राप्य योगं हरेस्तत्र मोक्षं च लभते ध्रुवम् ॥ ७० ॥

Aquí, al alcanzar el nacimiento humano, un brāhmaṇa llega a ser conocedor del Veda; y allí, al obtener el yoga con Hari, alcanza con certeza la liberación (mokṣa).

Verse 71

निष्क्रम्य देवतागारात्कृतकृत्यो भवेन्नरः । प्रणम्यायतने पश्चाद्व्रजेत्तत्र समाहितः ॥ ७१ ॥

Tras salir del santuario de la Deidad, el hombre debe sentir que su deber ha sido cumplido; luego, habiendo vuelto a postrarse en el recinto sagrado, debe partir de allí con la mente serena y recogida.

Verse 72

इंद्रनीलमयो विष्णुर्यत्रास्ते वालुकावृतः । अंतर्धानेऽपि तं नत्वा ततो विष्णुपुरं व्रजेत् ॥ ७२ ॥

Donde Viṣṇu mora en forma de indranīla (zafiro azul), cubierto de arena—aunque esté oculto a la vista, hay que inclinarse ante Él y luego dirigirse a Viṣṇupura.

Verse 73

सर्वदेवमयो देवो हिरण्यकशिपूद्धरः । यत्रास्ते नित्यदा देवि सिंहार्द्धकृतविग्रहः ॥ ७३ ॥

Oh Diosa, allí el Señor—que contiene en Sí a todos los dioses y que alzó y destruyó a Hiraṇyakaśipu—mora eternamente, habiendo asumido una forma de medio león.

Verse 74

भक्त्या दृष्ट्वा तु तं देवं प्रणम्य नृहरिं शुभे । मुच्यते पातकैर्मर्त्यः समस्तैर्नात्र संशयः ॥ ७४ ॥

Oh señora auspiciosa, al contemplar con bhakti al Señor Nṛhari y postrarse ante Él, el mortal queda liberado de todos los pecados; de ello no hay duda.

Verse 75

नरसिंहस्य ये भक्त्या भवंति भुवि मानवाः । न तेषां दुष्कृतं किंचित्फलं च स्याद्यदीप्सितम् ॥ ७५ ॥

Quienes en la tierra se vuelven devotos de Narasiṃha con bhakti sincera: ninguna mala acción suya da fruto, y todo beneficio que anhelen llega a cumplirse.

Verse 76

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन नरसिंहं समाश्रयेत् । धर्मार्थकाममोक्षाणां फलं यस्मात्प्रयच्छति ॥ ७६ ॥

Por ello, con todo empeño, debe uno refugiarse en Narasiṃha, pues Él concede los frutos de dharma, artha, kāma y mokṣa.

Verse 77

तस्मात्तं ब्रह्मतनये भक्त्या संपूजयेत्सदा । मृगराजं महावीर्यं सर्वकामफलप्रदम् ॥ ७७ ॥

Por ello, oh hijo de Brahmā, adórese siempre con bhakti a ese León, de gran poder, que otorga los frutos de todos los deseos.

Verse 78

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः स्त्रियः शूद्रांत्यजादयः । संपूज्य तु सुरश्रेष्ठं भक्ताः सिंहवपुर्द्धरम् ॥ ७८ ॥

Brāhmaṇas, Kṣatriyas, Vaiśyas, mujeres, Śūdras e incluso los antyajas y otros: tras adorar debidamente al mejor de los dioses, a Nṛsiṃha de forma leonina, se volvieron sus devotos.

Verse 79

मुच्यंते चाशुभाहुःखाज्जन्मकोटिसमुद्भवात् । संपूज्य तं सुरश्रेष्ठं प्राप्नुवंत्यभिवांछितम् ॥ ७९ ॥

Quedan liberados de la pena y el sufrimiento infaustos acumulados a lo largo de millones de nacimientos; y, al adorar debidamente a ese supremo entre los dioses, alcanzan lo que anhelan.

Verse 80

देवत्वममरेशत्वं धनेशत्वं च भामिनि । यक्षविद्याधरत्वं च तथान्यच्च प्रयच्छति ॥ ८० ॥

Oh bella dama, ello otorga la condición divina, la soberanía entre los inmortales, el rango de Señor de la Riqueza, y también el estado de Yakṣa o de Vidyādhara, junto con otros logros semejantes.

Verse 81

श्रृणुष्व नरसिंहस्य प्रभावं विधिनंदिनि । अजितस्याप्रमेयस्य भुक्तिमुक्तिप्रदस्य च ॥ ८१ ॥

Oh amada hija de Vidhī (Brahmā), escucha la grandeza de Narasiṃha: el Señor Invencible e inconmensurable, que concede tanto el goce mundano como la liberación final.

Verse 82

कः शक्नोति गुणान्वक्तुं समस्तांस्तस्य सुव्रते । सिंहार्द्धकृतदेहस्य प्रवक्ष्यामि समासतः ॥ ८२ ॥

Oh tú de votos excelentes, ¿quién podría relatar por completo todas sus virtudes? Acerca de Aquel cuyo cuerpo es de mitad león, hablaré brevemente, en resumen.

Verse 83

याः काश्चित्सिद्धयश्चात्र श्रूयंते दैवमानुषाः । प्रसादात्तस्य ताः सर्वाः सिद्ध्यंते नात्र संशयः ॥ ८३ ॥

Cualesquiera siddhis de las que se oye hablar aquí—sean divinas o humanas—todas se alcanzan por su gracia; de ello no hay duda.

Verse 84

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले दिवितोये सुरे नगे । प्रसादात्तस्य देवस्य भवत्यव्याहता गतिः ॥ ८४ ॥

En el cielo, en la tierra y en el inframundo—entre los devas, los seres celestiales y las razas de nāgas—por la gracia de esa Deidad, el tránsito de uno se vuelve sin impedimento.

Verse 85

असाध्यं तस्य देवस्य नास्त्यत्र सचराचरे । नरसिंहस्य सुभगे सदा भक्तानुकंपिन ॥ ८५ ॥

Oh bienaventurado, en todo este universo de lo móvil y lo inmóvil no hay nada imposible para ese Dios—Narasimha—siempre compasivo con Sus devotos.

Verse 86

विधानं तस्य वक्ष्यामि भक्तानामुपकारकम् । येन प्रसीदते चासौ सिंहार्द्धकृतविग्रहः ॥ ८६ ॥

Ahora declararé el rito—benéfico para los devotos—por el cual Él, cuya forma está hecha como medio león, se vuelve propicio y complacido.

Verse 87

यत्तत्वं तस्य देवस्य तदज्ञातं सुरासुरैः । शाकयावकमूलैस्तु फलपिण्याकसक्तुभिः ॥ ८७ ॥

La realidad esencial (tattva) de ese Señor divino es desconocida incluso para devas y asuras; sin embargo, debe ser adorado con ofrendas sencillas—verduras, cebada, raíces, frutos, torta de aceite y harina de grano tostado.

Verse 88

पयोभक्ष्येण वा भद्रे वर्तते साधकेश्वरः । कासकौपीनवासाश्च ध्यानयुक्तो जितेन्द्रियः ॥ ८८ ॥

Oh amable, el sādhaka consumado, señor de la disciplina, vive incluso con una dieta de leche; vistiendo paño áspero y taparrabo, permanece absorto en la meditación, con los sentidos dominados.

Verse 89

अरण्ये विजने देशे नदीसंगमपर्वते । सिद्धक्षेत्रे चोषरे च नरसिंहाश्रमे तथा ॥ ८९ ॥

En el bosque, en un lugar solitario, en la confluencia de los ríos, sobre una montaña, en un siddha-kṣetra, en una región árida y desolada, y asimismo en el āśrama de Narasiṃha—allí debe emprenderse la práctica espiritual prescrita.

Verse 90

प्रतिष्ठाप्य स्वयं चापि पूजांकृत्वा विधानतः । उपपातकवान्देवि महापातकवानपि ॥ ९० ॥

Oh Diosa, aun quien esté cargado de faltas menores—o incluso quien haya incurrido en grandes pecados—queda purificado al instalar personalmente (a la Deidad) y luego rendir culto conforme al rito prescrito.

Verse 91

मुक्तो भवेत्पातकेभ्यः साधको नात्र संशयः । कृत्वा प्रदक्षिणं तत्र नरसिंहं प्रपूजयेत् ॥ ९१ ॥

El practicante queda libre de los pecados—de ello no hay duda. Tras realizar allí la pradakṣiṇā (circunvalación), debe adorar debidamente a Narasiṃha.

Verse 92

गंधपुष्पादिभिर्धूपैः प्रणम्य शिरसा प्रभुम् । कर्पूरचंदनाक्तानि जातीपुष्पाणि मस्तके ॥ ९२ ॥

Ofreciendo fragancias, flores y sahumerios, y postrándose con la cabeza ante el Señor, debe colocarse sobre la coronilla flores de jazmín ungidas con alcanfor y sándalo.

Verse 93

प्रदद्यान्नरसिंहस्य ततः सिद्धिः प्रजायते । भगवान्सर्वकार्येषु न क्वचित्प्रतिदूयते ॥ ९३ ॥

Al ofrecer una ofrenda a Narasiṃha, nace la siddhi (la realización). El Bienaventurado Señor, en toda empresa, jamás se aparta del devoto.

Verse 94

न शक्तास्तं समाक्रांतुं ब्रह्मरुद्रादयः सुराः । किं पुनर्दानवा लोके सिद्धगंधर्वमानुषाः ॥ ९४ ॥

Ni siquiera los dioses—Brahmā, Rudra y los demás—pueden asaltarlo ni someterlo. ¡Cuánto menos, entonces, los Dānavas en este mundo, o los Siddhas, Gandharvas y los seres humanos!

Verse 95

विद्याधरां यक्षगणाः सकिन्नरमहोरगाः । ते सर्वे प्रलयं यांति दिव्या दिव्याग्नितेजसा ॥ ९५ ॥

Los Vidyādharas, las huestes de Yakṣas, junto con los Kinnaras y las grandes serpientes—todos ellos—van a la disolución (pralaya), consumidos por el resplandor celeste del fuego divino.

Verse 96

सकृज्जप्त्वाग्निशिखया हन्यात्सर्वानुपद्रवान् । त्रिर्जप्त्वा कवचं दिव्यं संरक्षेद्दैत्यदानवात् ॥ ९६ ॥

Recitando una sola vez el mantra Agniśikhā, se destruyen todas las calamidades; y recitando tres veces el kavaca, la armadura divina, uno queda bien resguardado contra daityas y dānavas.

Verse 97

भूतात्पिशाचाद्रक्षोभ्यो ये चान्ये परिपंथिनः । त्रिर्जप्तं कवचं दिव्यमभेद्यं च सुरासुरैः ॥ ९७ ॥

Contra bhūtas, piśācas y rākṣasas, y contra toda otra fuerza que obstruye el camino, este kavaca divino—recitado tres veces—se vuelve impenetrable, aun para dioses y asuras.

Verse 98

योजनद्वादशांतस्तु देवो रक्षति सर्वदा । नरसिंहो महाभागे महाबलपराक्रमः ॥ ९८ ॥

Dentro de un radio de doce yojanas, ese Señor divino protege siempre: Narasiṃha, oh noble dama, de gran fuerza y heroico poder.

Verse 99

ततो गत्वा बिलद्वारमुपोष्य रजनत्रयम् । पलाशकाष्ठैः प्रज्वाल्य भगवज्जातवेदसम् ॥ ९९ ॥

Luego, yendo a la entrada de la cueva y guardando ayuno durante tres noches, debe encender el Fuego sagrado del Bhagavān—Jātavedas, el divino Agni—con leña de palāśa (árbol de la llama del bosque).

Verse 100

पालाशसमिधं तत्र जुहुयात्त्रिमधुप्लुताम् । द्वेऽयुते कंजनयने शकटश्चैव साधकः ॥ १०० ॥

Allí debe ofrecer en el fuego varillas de palāśa, empapadas en las tres mieles. ¡Oh Señor de ojos de loto! Cuando se completen veinte mil oblaciones, el sādhaka también queda plenamente capacitado, como un carro apto para portar el fruto del rito.

Verse 101

ततः कवल्लीविवरं प्रकटं जायते क्षणात् । ततो विशेत्तु निःशंकः कवल्लीविवरं बुधः ॥ १०१ ॥

Entonces, en un instante, se manifiesta una abertura llamada Kavallī-vivara. Por ello, el sabio debe entrar en esa abertura de Kavallī sin temor ni vacilación.

Verse 102

गच्छतः शकटस्याथ तमो मोहश्च नश्यति । राजमार्गस्तु विस्तीर्णो दृश्यते तत्र मोहिनि ॥ १०२ ॥

Cuando el carro avanza, se disipan la oscuridad y el engaño; oh tú, confundido por la ilusión, allí se ve con claridad la ancha calzada real.

Verse 103

नरसिंहं स्मरंस्तत्र पातालं विशते तदा । गत्वा तत्र जपेच्छुद्धो नरसिंहं तमव्ययम् ॥ १०३ ॥

Allí, recordando a Narasiṃha, entra entonces en Pātāla. Habiendo llegado, ya purificado, debe recitar en japa a ese Narasiṃha imperecedero.

Verse 104

ततः स्त्रीणां सहस्राणि वीणाचामरकर्मणाम् । निर्गच्छँति पुराच्चैव स्वागतं ता वदंति च ॥ १०४ ॥

Entonces, miles de mujeres—dedicadas al servicio de tañer la vīṇā y agitar los abanicos de cola de yak (cāmara)—salen de la ciudad y dicen: «¡Bienvenido!»

Verse 105

प्रवेशयंति तं हस्ते गृहीत्वा साधकेश्वरम् । ततो रसायनं दिव्यं पाययंति सुलोचने ॥ १०५ ॥

Tomando de la mano al señor de los sādhakas, lo conducen al interior; y luego, oh de hermosos ojos, le hacen beber un rasāyana divino, el elixir rejuvenecedor.

Verse 106

पीतमात्रे दिव्यदेहो जायते सुमहाबलः । क्रीडते दिव्यकन्याभिर्यावदाभूतसंप्लवम् ॥ १०६ ॥

Apenas lo bebe, nace un cuerpo divino, dotado de inmensa fuerza; y él se recrea con doncellas celestiales hasta la disolución cósmica de los seres.

Verse 107

भिन्नदेहो वासुदेवं नीयते नात्र संशयः । यदा न रोचयन्त्येतास्ततो निर्गच्छते पुनः ॥ १०७ ॥

Cuando el alma se separa del cuerpo, es conducida a Vāsudeva; de ello no hay duda. Pero cuando esos goces celestiales ya no le complacen, entonces parte de nuevo de aquel ámbito.

Verse 108

पट्टं शूलं च खङ्गं च रोचनां च मणिं तथा । रसं रसायनं चैव पादुकांजनमेव च ॥ १०८ ॥

«(Debe ofrecerse/obtenerse) una prenda de tela, un tridente, una espada, gorocanā y también una joya; asimismo esencia (rasa), el rasāyana rejuvenecedor, y también sandalias y colirio (añjana).»

Verse 109

कृष्णांजलिं च सुभगे गुटिकां च मनःशिलाम् । मुंडलां चाक्षसूत्रं च षष्ठीं संजीवनीं तथा ॥ १०९ ॥

Oh afortunada señora, (debe ofrecerse/prepararse) un puñado negro, una pequeña bolita y manahśilā (rejalgar); también la tonsura, el rosario (akṣasūtra), la observancia llamada «Ṣaṣṭhī» y asimismo el rito denominado «Saṃjīvanī».

Verse 110

सिद्धां विद्यां च शास्त्राणि गृहीत्वा साधकोत्तमः । ज्वलद्वह्निस्फुलिंगोर्मिवेष्टितं त्रिदशं हृदि ॥ ११० ॥

Habiendo dominado la vidyā consumada y los tratados autorizados, el mejor de los practicantes guarda en su corazón la presencia divina, como si estuviera envuelta por las olas y chispas del fuego ardiente.

Verse 111

सकृन्न्यस्तं दहेत्सर्वं वृजिनं जन्मकोटिकम् । विषेन्यस्तं विषं हन्यात्कुष्ठं हन्यात्तनौ स्थितम् ॥ १११ ॥

Aun realizado una sola vez, quema todo pecado acumulado a lo largo de decenas de millones de nacimientos. Aplicado ante el veneno, destruye el veneno; y destruye la lepra aunque esté asentada en el cuerpo.

Verse 112

सुदेहभ्रूणहत्यादि कृत्वा दिव्येन शुध्यति । महाग्रहगृहीतेषु ज्वलमानं विचिंतयेत् ॥ ११२ ॥

Aun quien haya cometido graves pecados—como matar a un embrión—queda purificado por lo Divino (el medio de purificación). Para quienes están afligidos por poderosos grahas (apresamientos planetarios/espirituales), debe meditarse en una presencia ardiente y resplandeciente.

Verse 113

रुदंतिं वै ततः शीघ्रं नश्येयुर्दारुणा ग्रहाः । बालानां कंठके बद्ध्वा रक्षा भवति नित्यशः ॥ ११३ ॥

Entonces, los feroces grahas perecen con rapidez. Cuando se ata al cuello de los niños, se convierte en una protección constante.

Verse 114

गंडपिंडककृत्यानां नाशनं कुरुते ध्रुवम् । व्याधिघाते समिद्भिश्च घृतं क्षीरेण होभयेत् ॥ ११४ ॥

Ciertamente destruye los ritos malignos (kṛtyā) como gaṇḍa y piṇḍaka. Para eliminar la enfermedad, debe realizarse un homa con leños sagrados, ofreciendo ghee junto con leche.

Verse 115

त्रिसंध्यं मासमेकं तु सर्वरोगान्विनाशयेत् । असाध्यं नास्य पश्यामि तत्वस्य सचराचरे ॥ ११५ ॥

Si se realiza en las tres sandhyās durante un solo mes, destruye todas las enfermedades. En este principio, a través del mundo de lo móvil y lo inmóvil, no veo nada que sea imposible de lograr.

Verse 116

यां यां कामयते सिद्धिं तां तां प्राप्नोत्यपि ध्रुवम् । अष्टोत्तरशतं त्वेकं पूजयित्वा मृगाधिपम् ॥ ११६ ॥

Cualquier logro (siddhi) que uno anhele, ese mismo logro obtiene con certeza, después de adorar al Señor—“el León entre las bestias”—con ciento ocho (108) actos de homenaje.

Verse 117

मृत्तिकां सप्त वल्मीके श्मशाने च चतुष्पथे । रक्तचंदनसंमिश्रां गवां क्षीरेण लेपयेत् ॥ ११७ ॥

Debe tomarse arcilla de siete hormigueros, y también (arcilla) de un crematorio y de un cruce de caminos. Mézclese con sándalo rojo y aplíquese como ungüento usando leche de vaca.

Verse 118

सिंहस्य प्रतिमां कृत्वा प्रमाणेन षडंगुलाम् । भूर्जपत्रे विशेषेण लिखेद्रोचनया तथा ॥ ११८ ॥

Habiendo hecho (o determinado) la figura de un león, de seis aṅgulas de medida según la norma, debe dibujarse luego—especialmente sobre corteza de abedul—con rocanā, el pigmento amarillo, conforme al rito prescrito.

Verse 119

नरसिंहस्य कंठे तु बद्ध्वा चैव समंत्रवत् । जपेत्संख्याविहीनं तु पूजयित्वा जलाशये ॥ ११९ ॥

Habiéndolo atado al cuello de Narasiṃha conforme al rito correcto y acompañado del mantra, debe hacerse japa sin fijar número alguno; tras la adoración, hágase junto a un depósito de agua sagrada (estanque o laguna).

Verse 120

यावन्मंत्रं तु जपति सप्ताहं संयतेन्द्रियः । जलाकीर्णा मुहूर्तेन जायते सर्वमेदिनी ॥ १२० ॥

Mientras un hombre dueño de sus sentidos recite ese mantra durante una semana entera, en un instante la tierra entera quedará anegada por las aguas.

Verse 121

अथवा शुद्धवृक्षाग्रे नरसिंहं तु पूजयेत् । जप्त्वा चाष्टशतं तत्त्वं वर्षं तद्विनिवारयेत् ॥ १२१ ॥

O bien, al pie de un árbol puro (sagrado) debe adorarse a Narasiṃha; y, tras recitar el mantra ciento ocho veces, se apartará así esa lluvia dañina durante un año.

Verse 122

तमेव पिंजके बद्ध्वा भ्रामयेत्साधकोत्तमः । महावातो मुहूर्तेन आगच्छेन्नात्र संशयः ॥ १२२ ॥

Atándolo a Él solo en una jaula y haciéndola girar, el mejor de los practicantes debe realizar el rito; en un solo muhūrta surgirá un gran viento, sin duda alguna.

Verse 123

पुनश्च वारयन्सिक्तां सप्तजप्तेन वारिणा । अथ तां प्रतिमां द्वारे निखनेद्यस्य साधकः ॥ १२३ ॥

Luego, rociándolo de nuevo con agua sobre la cual se ha recitado (el mantra) siete veces, el practicante debe enterrar esa imagen en el umbral de la puerta de aquel para quien se realiza el rito.

Verse 124

गोत्रोत्सादो भवेत्तस्य उद्धृते चैव शांतिदः । तस्माद्वै ब्रह्मतनये पूजयेद्भक्तितः सदा ॥ १२४ ॥

Para él habrá ruina de su linaje; mas cuando sea restaurado, la paz es ciertamente otorgada. Por ello, debe uno adorar siempre con bhakti al hijo de Brahmā.

Verse 125

मृगराजं महावीर्यं सर्वकामफलप्रदम् । दृष्ट्वा स्तुत्वा नमस्कृत्य संपूज्य नृहरिं शुभे ॥ १२५ ॥

Oh señora auspiciosa, tras contemplar a Narahari—rey león de gran poder, dador del fruto de todos los deseos—debe uno alabarle, inclinarse ante Él, rendirle homenaje y adorar plenamente a Nṛhari.

Verse 126

प्राप्नुवंति नरा राज्यं स्वर्गं मोक्षं च दुर्लभम् । नरसिंहं नरो दृष्ट्वा लभेदभिमतं फलम् ॥ १२६ ॥

Los hombres alcanzan soberanía, cielo e incluso la difícil liberación; pues quien contempla a Narasiṃha obtiene el fruto deseado.

Verse 127

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विष्णु लोकं च गच्छति । सकृद्दृष्टवा तु तं देवं भक्त्या सिंहवपुर्द्धरम् ॥ १२७ ॥

Liberado de todos los pecados, va al mundo de Viṣṇu. En verdad, con solo contemplar una vez a ese Dios—que porta forma de león—con bhakti, se alcanza este fruto.

Verse 128

मुच्यते पातकैः सर्वैः कायवाक्चित्तसंभवैः । संग्रामे संकटे दुर्गे चौख्याघ्रादिपीडिते ॥ १२८ ॥

Se es liberado de todos los pecados nacidos del cuerpo, la palabra y la mente—ya sea en batalla, en tiempos de apuro, en lugar peligroso o cuando se sufre por enfermedades y aflicciones semejantes.

Verse 129

कांतारे प्राणसंदेहे विषवह्निजलेषु च । राजादिभीषु संग्रामे ग्रहरोगादिपीडिते ॥ १२९ ॥

En la espesura del desierto, cuando la vida pende de un hilo; en medio de veneno, fuego o aguas; ante el temor de reyes y poderes; en la batalla; y cuando se sufre por influencias planetarias, enfermedades y otras aflicciones—ha de recordarse y tomarse refugio en Él, como amparo sagrado.

Verse 130

स्मृत्वा तं यो हि पुरुषः संकटैर्विप्रमुच्यते । सूर्योदये यथा नाशं तमोऽभ्येति महत्तरम् ॥ १३० ॥

En verdad, quien Lo recuerda queda pronto liberado de las calamidades—como al salir el sol, cuando la gran oscuridad se desvanece y perece.

Verse 131

तथा संदर्शने तस्य विनाशं यांत्युपद्रवाः । गुटिकां जनपाताले पादलेपरसायनम् ॥ १३१ ॥

Asimismo, con solo contemplarlo, las aflicciones y los infortunios se destruyen. En Pātāla, las regiones subterráneas, existe una píldora (guṭikā): un rasāyana, el elixir supremo del reino de Pādala, el mundo serpentino del inframundo.

Verse 132

नरसिंहे प्रसन्ने तु प्राप्नोत्यन्यांश्च वांछितान् । यान्यान्कामानभिध्यायन्भजेत नृहरिं नरः ॥ १३२ ॥

Cuando Narasiṃha queda complacido, la persona obtiene también otros dones deseados. Por ello, contemplando en el corazón los anhelos que tenga, debe adorar a Nṛhari, el Señor Hombre-León.

Verse 133

तांस्तान्कामानवाप्नोति नरो नास्त्यत्र संशयः ॥ १३३ ॥

Esa persona alcanza precisamente esos fines deseados; de ello no hay duda.

Verse 134

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीवसुसंवादे पुरुषोत्तममाहात्म्ये पंचपंचाशत्तमोऽध्यायः ॥ ५५ ॥

Así concluye el capítulo quincuagésimo quinto, “La Gloria de Puruṣottama”, en la sección Uttara-bhāga del Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, dentro del diálogo entre Mohinī y Vasu.