
Sukta 3.7
Viśvāmitra Gāthina (traditional for RV 3.7)
Triṣṭubh (probable; confirm in critical edition)
Ang himnong ito kay Agni ay nagpapakita sa kanya bilang ang sinag na kapangyarihan na ipinanganak at itinatag sa loob ng kosmikong Magulang, dalawang Ina at dalawang Ama, habang ang "pitong tinig" (sapta vāṇīḥ) ay tumataas at pumapasok sa kanyang maliwanag na pundasyon. Sa pamamagitan ng makapal na kosmolohikal na imahen, ang makata ay humihingi kay Agni na pahabain ang buhay, pangunahan ang mang-aawit nang ligtas patungo sa kanyang sariling dhāman, at bigyan ng pangmatagalang kasaganaan, "mga sinag/baka" (go), at matibay na supling.
Mantra 1
प्र य आरुः शितिपृष्ठस्य धासेरा मातरा विविशुः सप्त वाणीः । परिक्षिता पितरा सं चरेते प्र सर्स्राते दीर्घमायुः प्रयक्षे ॥
Sa unahan sila tumitindig - yaong pitong kapangyarihan ng pananalita - pumasok sa dalawang Ina ng may maliwanag na likod. Ang dalawang Ama, na sumasaklaw, sabay na gumagalaw; inilalawig nila ang mahabang buhay sa unahang sakripisyo ng kaluluwa.
Mantra 2
दिवक्षसो धेनवो वृष्णो अश्वा देवीरा तस्थौ मधुमद्वहन्तीः । ऋतस्य त्वा सदसि क्षेमयन्तं पर्येका चरति वर्तनिं गौः ॥
Ang banal na mga baka ng langit, ang mga kabayo ng garboso, nakahanda na na nagbubuhat ng tamis. Sa luklukan ng Ṛta, ikaw ang tagapaglikha ng kaligtasan at kapayapaan; sa paligid mo ang isang Baka ay gumagalaw sa landas - paikot bilang sinag ng kaalaman na sumusunod sa totoong daan.
Mantra 3
आ सीमरोहत्सुयमा भवन्तीः पतिश्चिकित्वान्रयिविद्रयीणाम् । प्र नीलपृष्ठो अतसस्य धासेस्ता अवासयत्पुरुधप्रतीकः ॥
Silá ay sumakay - na naging mabuting gabay - habang ang panginoon, ang may malay na tagapagbatid, ang tagapaghanap ng sagana, ang nangunguna. Ang may madilim na likod ng hinabing kalikasan ay inilalagay sila sa kanilang mga katayuan, siya ng maraming anyo: inaayos niya ang mga kapangyarihan para sa gawain ng panloob na rito.
Mantra 4
महि त्वाष्ट्रमूर्जयन्तीरजुर्यं स्तभूयमानं वहतो वहन्ति । व्यङ्गेभिर्दिद्युतानः सधस्थ एकामिव रोदसी आ विवेश ॥
Dakila ang mga kapangyarihang tagapagbuo na nagpapalakas sa iyo, O Tvāṣṭra-ipinanganak; dinadala ka nila, ang di-nabibigo, na matatag na hawak, tulad ng mga tagapagbuhat na nagbubuhat ng kanilang pasanin. Nagliliwanag sa mga sangkap, pumasok ka sa luklukan, na para bang ginawa mong isa ang Langit-at-Lupa sa isang yakap ng liwanag.
Mantra 5
जानन्ति वृष्णो अरुषस्य शेवमुत ब्रध्नस्य शासने रणन्ति । दिवोरुचः सुरुचो रोचमाना इळा येषां गण्या माहिना गीः ॥
Nalalaman nila ang mapagpalang kabutihan ng makapangyarihang Mapulang Tagapaglikha, at umaawit sila sa pamamahala ng Maliwanag. Ang mga liwanag na kapangyarihan ng langit, na nagniningning ng tamang sinag, pinapalaki ang kanilang liwanag - yaong mga kung saan ang Salita ay nagiging karapat-dapat sa pagsambit sa pamamagitan ng kadakilaan, at ang panloob na alay ay ginigising.
Mantra 6
उतो पितृभ्यां प्रविदानु घोषं महो महद्भ्यामनयन्त शूषम् । उक्षा ह यत्र परि धानमक्तोरनु स्वं धाम जरितुर्ववक्ष ॥
At sa dalawang Magulang ay natuklasan nila ang sigaw at pinangunahan ang lakas mula sa Dakila patungo sa Dakila. Ang Toro nga - kung saan kinalilibutan niya ang kasuotan ng Gabi - ay nagbuhat sa mang-aawit patungo sa kanyang sariling tahanan ng pag-iral.
Mantra 7
अध्वर्युभिः पञ्चभिः सप्त विप्राः प्रियं रक्षन्ते निहितं पदं वेः । प्राञ्चो मदन्त्युक्षणो अजुर्या देवा देवानामनु हि व्रता गुः ॥
Sa limang Adhvaryu, ang pitong mangunguna ay nagbabantay sa minamahal na nakatagong hakbang ng Ibon. Nakaharap sa unahan, ang mga di-tumandaing mga Toro ay nagagalak - mga diyos na gumagalaw alinsunod sa banal na mga batas ng mga diyos.
Mantra 8
दैव्या होतारा प्रथमा न्यृञ्जे सप्त पृक्षासः स्वधया मदन्ति । ऋतं शंसन्त ऋतमित्त आहुरनु व्रतं व्रतपा दीध्यानाः ॥
Ang banal na dalawang Hotar ay unang humahanap ng kanilang luklukan; ang pitong nagpapalakas na kapangyarihan ay nagagalak sa kanilang sariling batas. Ipinapahayag ang ṛta, tinuturing nila na ṛta lamang ang siyang totoo; nagbabantay sa batas, nagniningning sila sa pag-iisip sa landas ng panata.
Mantra 9
वृषायन्ते महे अत्याय पूर्वीर्वृष्णे चित्राय रश्मयः सुयामाः । देव होतर्मन्द्रतरश्चिकित्वान्महो देवान्रोदसी एह वक्षि ॥
Ang sinaunang mga sinag ay umaalon nang makapangyarihan para sa dakila sa kabila, para sa Toro ng maraming anyo, na gumagalaw sa tamang kurso. O banal na Hotar, mas nagpapaligaya at may kaalaman, dalhin mo rito ang mga dakilang diyos - ang Langit at Lupa - sa gawaing ito.
Mantra 10
पृक्षप्रयजो द्रविणः सुवाचः सुकेतव उषसो रेवदूषुः । उतो चिदग्ने महिना पृथिव्याः कृतं चिदेनः सं महे दशस्य ॥
Yaong mga nag-aalay ng pampalakas na mga handog, mayaman sa kalikasan at mabuting pananalita, ang mga kapangyarihan ng Bukang-liwayway ng malinaw na pagkilala ay nagliwanag ng sagana. At kahit ang nagawa bilang pagkakamali - O Agni - sa pamamagitan ng kadakilaan ng Lupa, itataguyod namin ito sa pagkakaisa at gagawin itong paraan ng mas dakilang pagiging perpekto.
Mantra 11
इळामग्ने पुरुदंसं सनिं गोः शश्वत्तमं हवमानाय साध । स्यान्नः सूनुस्तनयो विजावाग्ने सा ते सुमतिर्भूत्वस्मे ॥
O Agni, tuparin para sa tumatawag ang Iḷā - sagana sa maraming gawa - isang pangmatagaling pagkakamit ng mga Sinag. Magkaroon sana tayo ng anak, isang sanggol na may mapagpalang lakas; O Agni, maging ito ang iyong mabubuting kalooban sa amin.
The hymn opens with a striking vision: seven powers of speech rising and entering the two Mothers of the bright-backed one, while the two Fathers move together around the rite, extending long life.
Cosmic relationships (Parents, Night’s covering, the Bull-force) are unfolded to show Agni as the connecting power that discovers the cry/utterance and leads strength from the Great to the Great.
Agni as the Bull who encompasses the garment of Night and carries the singer into his own dhāman—an image of passage from darkness to the secure, luminous abode.
The poet turns the cosmic vision into direct boon-requests: iḷā (abundant nourishment), enduring ‘go’ (rays/cattle/prosperity), victorious offspring, and Agni’s steady favor (sumati).
sapta vāṇīḥ
anu svaṃ dhāma
sā te sumatir bhūtv asme
Agni is the main deity. Even when the hymn speaks in cosmic images (Parents, Night, seven voices), it centers on Agni as the fire-power that makes the sacrifice work and brings blessings.
They refer to the many powers or forms of inspired speech that rise in the sacrifice. On an inner level, they can point to awakened faculties of expression and understanding gathered into a single luminous focus in Agni.
It uses traditional Vedic dyads to describe the cosmic framework in which Agni is established—often read as paired generative principles (like Heaven/Earth and complementary supports of order). The point is that Agni is born and active within the whole structure of the world and the rite.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.