
Sukta 3.7
Viśvāmitra Gāthina (traditional for RV 3.7)
Triṣṭubh (probable; confirm in critical edition)
அக்னியைப் போற்றும் இந்த ஸூக்தம், அவரை பிரகாசமான சக்தியாகக் காட்டுகிறது: அவர் பிரபஞ்சப் பெற்றோர்—இரு தாய்மார்கள், இரு தந்தைகள்—உள்ளே பிறந்து நிலைபெறுகிறார்; மேலும் “ஏழு வாணிகள்” (sapta vāṇīḥ) எழுந்து வந்து அவரது ஒளிமிகு அடித்தளத்தில் புகுகின்றன. அடர்ந்த பிரபஞ்ச உருவகங்கள் (இரவின் ஆடை, காளை‑வலிமை, விரிந்து நிற்கும் பெற்றோர்) வழியாக, கவிஞன் அக்னியிடம் ஆயுளை நீட்டிக்கவும், பாடுபவரை பாதுகாப்பாகத் தனது தாமன்/தாமன் (dhāman, வாசஸ்தலம்) நோக்கி நடத்தவும், நீடித்த செழிப்பு, “கதிர்கள்/மாடுகள்” (go) மற்றும் வலிமையான சந்ததியையும் அருளவும் வேண்டுகிறான்.
Mantra 1
प्र य आरुः शितिपृष्ठस्य धासेरा मातरा विविशुः सप्त वाणीः । परिक्षिता पितरा सं चरेते प्र सर्स्राते दीर्घमायुः प्रयक्षे ॥
அவர்கள் முன்னே எழுகின்றனர்—வாக்கின் அந்த ஏழு சக்திகள்—ஒளிர்-முதுகுடைய (ஶிதிப்ருஷ்ட) ஒருவனின் தாஸ (धास) உடைய இரு தாய்களில் புகுகின்றன. சுற்றிவளைக்கும் (பரிக்ஷிதா) அந்த இரு தந்தைகள் ஒன்றாய் நடமாடுகின்றனர்; ஆன்மாவின் முன்னோக்கு யாகத்தில் (ப்ரயக்ஷே) அவர்கள் நீண்ட ஆயுளை முன்னே விரிக்கின்றனர்.
Mantra 2
दिवक्षसो धेनवो वृष्णो अश्वा देवीरा तस्थौ मधुमद्वहन्तीः । ऋतस्य त्वा सदसि क्षेमयन्तं पर्येका चरति वर्तनिं गौः ॥
வானுலகத்தின் தெய்வீக பசுக்கள், காளையின் குதிரைகள்—தேவியராய்—தேன் போன்ற இனிமையைச் சுமந்து தயாராய் நிற்கின்றன. Ṛta-வின் சபையில் நீ க்ஷேமம் அளிப்பவன், அமைதி தருபவன்; உன்னைச் சுற்றி ஒரே பசு தன் பாதையில் (வர்தனின்) செல்கிறது—உண்மைப் பாதையைத் தொடரும் ஞானக் கதிர்போல் வட்டமிடுகிறது.
Mantra 3
आ सीमरोहत्सुयमा भवन्तीः पतिश्चिकित्वान्रयिविद्रयीणाम् । प्र नीलपृष्ठो अतसस्य धासेस्ता अवासयत्पुरुधप्रतीकः ॥
அவர்கள் ஏறிவிட்டனர்—நன்றாக வழிநடத்தப்படுபவர்களாய் (ஸுயமா) ஆகி—அப்போது தலைவர், விழிப்புணர்ந்த அறிஞன், ரயி-வித் (செல்வத்தின் கண்டுபிடிப்பவன்) முன்னணியில் செல்கிறான். நெய்த தந்துவான அதஸ் (அதஸ்) உடைய நீல-முதுகுடையவன் (நீலப்ருஷ்ட) தாஸ (धास) இல் அவர்களைத் தத்தம் நிலையிலே அமர்த்துகிறான்—பல வடிவச் சின்னமுடையவன்; உள்ளார்ந்த யாகத்தின் செயலுக்காக சக்திகளை ஒழுங்குபடுத்துகிறான்.
Mantra 4
महि त्वाष्ट्रमूर्जयन्तीरजुर्यं स्तभूयमानं वहतो वहन्ति । व्यङ्गेभिर्दिद्युतानः सधस्थ एकामिव रोदसी आ विवेश ॥
ஹே த்வாஷ்ட்ர-ஜன்ய (அக்னி)! உன்னை ஊர்ஜை அளித்து வலுப்படுத்தும் மகத்தான சிருஷ்டி-சக்திகள் உன்னைத் தாங்கிச் செல்கின்றன; அஜர, அச்யுதனான உன்னை உறுதியாக நிலைநிறுத்தி, பாரம் சுமப்போர் தம் பாரத்தைச் சுமப்பதுபோல் சுமந்து செல்கின்றன. அங்கங்களின் வழி மின்னித் திகழ்ந்து நீ சதஸ்த (இருப்பிடம்/ஆசனம்) எனும் இடத்தில் நுழைகிறாய்—ஒளியின் ஒரே அணைப்பில் த்யாவா-பிருதிவியை ஒன்றாக்குவது போல।
Mantra 5
जानन्ति वृष्णो अरुषस्य शेवमुत ब्रध्नस्य शासने रणन्ति । दिवोरुचः सुरुचो रोचमाना इळा येषां गण्या माहिना गीः ॥
அவர்கள் வृषப-ஸ்வரூப அருஷ (ருத்ர/அக்னி) இன் நலமிகு ஆனந்தத்தை அறிகின்றனர்; மேலும் பிரध்ன (ஒளிமிகு) என்பவனின் ஆட்சியில் ஒலிக்கின்றனர். விண்ணின் ரூசிகள்—சுருசியுடன் ஒளிர்ந்து—தம் ஒளியை வளர்க்கின்றன; யாரில் மகிமையால் ‘கீḥ’ (வாக்கு/ஸ்தோத்திரம்) அழைப்புக்குரியதாகிறது, மேலும் ‘இளா’ (அந்தர்யஜ்ஞம்/உள்ளார்ந்த அர்ப்பணம்) விழித்தெழுகிறது।
Mantra 6
उतो पितृभ्यां प्रविदानु घोषं महो महद्भ्यामनयन्त शूषम् । उक्षा ह यत्र परि धानमक्तोरनु स्वं धाम जरितुर्ववक्ष ॥
மேலும் இரு பெற்றோர்க்கு (த்யாவா-பிருதிவி) அவர்கள் வெளிப்பட்ட கோஷத்தை அறிந்து, மகத்திலிருந்து மகத்திற்குப் பலம் (ஷூஷ) கொண்டு வந்தனர். அந்த வृषப (அக்னி) தான்—இரவு எனும் ஆடையைச் சுற்றிலும் அணிந்திடும் இடத்தில்—பாடகர் (ஜரித்ரு) ஐத் தன் ஸ்வதாம (தன் இருப்பிடம்/தன் இயல்பு) நோக்கி ஏந்திச் சென்றான்।
Mantra 7
अध्वर्युभिः पञ्चभिः सप्त विप्राः प्रियं रक्षन्ते निहितं पदं वेः । प्राञ्चो मदन्त्युक्षणो अजुर्या देवा देवानामनु हि व्रता गुः ॥
ஐந்து அத்வர்யுக்களுடன் ஏழு விப்ரர்கள் அந்தப் பறவை (வே)யின் பிரியமான, மறைந்த பதத்தைப் பாதுகாக்கின்றனர். முன்னோக்கி நின்று, அஜரமான காளை-சொரூபத் தேவர்கள் மகிழ்ந்து களிகூர்கின்றனர்—தேவர்களின் தேவர்களின் வ்ரதங்களைப் பின்பற்றி அவர்கள் செல்கின்றனர்.
Mantra 8
दैव्या होतारा प्रथमा न्यृञ्जे सप्त पृक्षासः स्वधया मदन्ति । ऋतं शंसन्त ऋतमित्त आहुरनु व्रतं व्रतपा दीध्यानाः ॥
தெய்வீக இரு ஹோதர்கள் முதலில் அமர்கின்றனர்; ஏழு போஷக சக்திகள் ஸ்வதையால் களிகூர்கின்றன. அவர்கள் ருதத்தைப் புகழ்ந்து உரைக்கின்றனர்; ருதமே என்று மட்டும் கூறுகின்றனர்; வ்ரதத்தைப் பேணிக் காத்து, வ்ரதப் பாதையில் தியானத்தில் தீப்தியடைகின்றனர்.
Mantra 9
वृषायन्ते महे अत्याय पूर्वीर्वृष्णे चित्राय रश्मयः सुयामाः । देव होतर्मन्द्रतरश्चिकित्वान्महो देवान्रोदसी एह वक्षि ॥
மகத்தான அப்பாற்பட்டதற்காக, பலவடிவக் காளைக்காக, ஸுயாம—நல்ல பாதையில் செல்பவை—என்ற பழமையான கதிர்கள் வலிமையுடன் பொங்குகின்றன. ஓ தெய்வ ஹோதரே, மேலும் மகிழ்வூட்டும், அறிவுடையவனே, இந்த யாகக் கிரியைக்குள் மகாதேவர்களை—த்யாவா-பிருதிவீ (வானும் பூமியும்)—இங்கே கொண்டு வா.
Mantra 10
पृक्षप्रयजो द्रविणः सुवाचः सुकेतव उषसो रेवदूषुः । उतो चिदग्ने महिना पृथिव्याः कृतं चिदेनः सं महे दशस्य ॥
புஷ்டியளிக்கும் ஹவியை அர்ப்பணிப்போர்—திரவிண (செல்வம்) நிறைந்த, நல்வாக்குடையோர்—சுகேதவ (தெளிந்த அறிவுடைய) உஷா-சக்திகள் செழிப்புடன் ஒளிர்ந்தன. மேலும், அக்னியே, பூமியின் மகிமையால் நிகழ்ந்த எந்தக் குற்றமாயினும், அதை நாம் மகத்தான நன்மைக்காக ஒற்றுமையில் அமைத்து, உயர்வின் சாதனமாக்குவோம்.
Mantra 11
इळामग्ने पुरुदंसं सनिं गोः शश्वत्तमं हवमानाय साध । स्यान्नः सूनुस्तनयो विजावाग्ने सा ते सुमतिर्भूत्वस्मे ॥
அக்னியே, அழைப்பவனுக்காக இளாவை நிறைவேற்று—பல செயல்களில் செழித்தவளாக—மேலும் கோः (கதிர்கள்/கோவுகள்) எனும் நிலையான வெற்றியையும் அருள்வாயாக. எங்களுக்கு வெற்றித் திறன் கொண்ட மகன், தனயன் உண்டாக; அக்னியே, அதுவே எங்கள்மேல் உன் சுமதி ஆகுக.
The hymn opens with a striking vision: seven powers of speech rising and entering the two Mothers of the bright-backed one, while the two Fathers move together around the rite, extending long life.
Cosmic relationships (Parents, Night’s covering, the Bull-force) are unfolded to show Agni as the connecting power that discovers the cry/utterance and leads strength from the Great to the Great.
Agni as the Bull who encompasses the garment of Night and carries the singer into his own dhāman—an image of passage from darkness to the secure, luminous abode.
The poet turns the cosmic vision into direct boon-requests: iḷā (abundant nourishment), enduring ‘go’ (rays/cattle/prosperity), victorious offspring, and Agni’s steady favor (sumati).
sapta vāṇīḥ
anu svaṃ dhāma
sā te sumatir bhūtv asme
Agni is the main deity. Even when the hymn speaks in cosmic images (Parents, Night, seven voices), it centers on Agni as the fire-power that makes the sacrifice work and brings blessings.
They refer to the many powers or forms of inspired speech that rise in the sacrifice. On an inner level, they can point to awakened faculties of expression and understanding gathered into a single luminous focus in Agni.
It uses traditional Vedic dyads to describe the cosmic framework in which Agni is established—often read as paired generative principles (like Heaven/Earth and complementary supports of order). The point is that Agni is born and active within the whole structure of the world and the rite.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.