Varanasi

Sinabi ng Diyosa: “O Maheśvara, alinmang tīrtha na nasa alinmang dako—ipahayag mo sa akin, O Panginoon, kung paanong ang mga iyon ding tīrtha ay naririto sa aking Kāśī, sa bawat katapat na pook.”

Anuman ang gawin sa banal na Kṣetra (Kāśī)—mabuti man o masama—hindi nagwawakas ang bunga nito kahit sa panahon ng pagkalusaw ng sansinukob. Kaya, taimtim na isagawa rito ang tunay na kapaki-pakinabang at makatuwiran ayon sa dharma.

Sa Avimukta, ang walang-kamatayang banal na kṣetra, yaong sumasamba kay Ādi-keśava ay tunay na nagkakamit ng walang-kamatayan, at nalalaya sa lahat ng dalamhati.

Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “Naipahayag mo nang maikli ang kadakilaan ng Vārāṇasī. O muni, isalaysay mo ito nang mas malawak—sa gayon ay ganap na masisiyahan ang aking isipan.”

Sa Vārāṇasī, at sa Prabhāsa, gayundin sa āśrama ng Badarī; sa Gaṅgādvāra, sa Prayāga, at sa tagpuan ng Gaṅgā at ng karagatan—

Ngayon ay ipinapaliwanag ko ang karagdagang merito na kanilang nakuha—kung saan ang tatlong yaon ay nakarating sa marilag na lungsod ng Kāśī, ang sagradong Vaiśveśvarī, o hari.

Kailan ko makakamtan ang Kashi? Ako ay sinusunog ng apoy ng pagkawalay. Tiyak na ako ay mamamatay, ang panaghoy ni Maheshwara.

Ang mga sagradong lugar tulad ng Kashi ay nasa Kanluran. Si Vashistha at ang iba pang mga dakilang pantas ay nasa Hilaga.

Makinig sa napakagandang kuwento na may kaugnayan sa Panginoon ng Kashi (Vishvesha), kung saan ikaw ay magiging dalisay at magiging isang Brahmana rin.

Ngayon, O Viprendra, pinakadakila sa mga brāhmaṇa, isalaysay mo ang pinakamataas na kaluwalhatian ng Kāśī. Noong una, O kagalang-galang na Brahmin, kaunti lamang ang narinig ko mula sa bibig ni Saṃdhyāvalī.

Wika ni Vasu: “Ngayon, O mapalad, ipaliliwanag ko ang kataas-taasang kaluwalhatian ng Ilog Gaṅgā na nasa Vārāṇasī, na nagkakaloob ng bunga ng ligayang makamundo at ng paglaya.”

O dvija, sa sandali ng pagpanaw ng hininga, ang sinumang umaalaala sa Avimukta—siya man ay napapalaya sa kasalanan at nakakamit ang pinakamataas na kalagayan ni Śiva.