Adhyaya 35

Verse 1

कुंभयोनिरुवाच । अविमुक्तं महाक्षेत्रं परनिर्वाणकारणम् । क्षेत्राणां परमं क्षेत्रं मंगलानां च मंगलम्

Sinabi ni Kumbhayoni (Agastya): “Ang Avimukta ay ang dakilang banal na kṣetra, sanhi ng pinakamataas na paglaya; pinakadakila sa lahat ng mga banal na pook, at pinakapagpala sa lahat ng pagpapala.”

Verse 2

श्मशानानां च सर्वेषां श्मशानं परमं महत् । पीठानां परमं पीठमूषराणां महोषरम्

Sa lahat ng mga pook ng pagsusunog ng bangkay, ito ang kataas-taasan at makapangyarihang śmaśāna; sa lahat ng mga banal na luklukan (pīṭha), ito ang pinakadakilang pīṭha; at sa lahat ng tigang na lupain, ito ang dakilang ‘tigang’ na lupang humihigit sa lahat.

Verse 3

धर्माभिलाषिबुद्धीनां धर्मराशिकरं परम् । अर्थार्थिनां शिखिरथ परमार्थ प्रकाशकम्

Sa mga isip na naghahangad ng dharma, ito ang kataas-taasang tagapagtipon ng bunton ng mga kabutihang-loob; at sa mga naghahanap ng yaman, O Śikhiratha, ito ang nagpapaliwanag ng pinakamataas na katotohanan (paramārtha).

Verse 4

कामिनां कामजननं मुमुक्षूणां च मोक्षदम् । श्रूयते यत्र यत्रैतत्तत्र तत्र परामृतम्

Sa mga naghahangad ng kaligayahang makamundo, ito ang lumilikha ng ninanasang ligaya; at sa mga nagnanais ng paglaya, ito ang nagkakaloob ng mokṣa. Saanman ito marinig, doon nga naroroon ang sukdulang nektar.

Verse 5

क्षेत्रैकदेशवर्तिन्या ज्ञानवाप्याः कथां पराम् । श्रुत्वेमामिति मन्येहं गौरीहृदयनंदन

Nang marinig ko ang kataas-taasang salaysay tungkol sa ‘Balon ng Kaalaman’ na nasa isang bahagi ng banal na kṣetra, iniisip ko ngayon, O Ikinalulugod ng puso ni Gaurī.

Verse 6

अणुप्रमाणमपि या मध्ये काशिविकासिनी । मही महीयसी ज्ञेया सा सिद्ध्यै न मुधा क्वचित्

Kahit ito’y kasinliit ng isang atomo, yaong pook na nagniningning sa gitna ng Kāśī ay dapat makilalang higit pa sa mismong daigdig; ito’y humahantong sa ganap na pagtatamo at kailanma’y hindi nauuwi sa wala.

Verse 7

कियंति संति तीर्थानि नेह क्षोणीतलेऽखिले । परं काशीरजोमात्र तुलासाम्यं क्व तेष्वपि

Kay rami ngang mga tīrtha sa buong balat ng daigdig! Ngunit saan sa kanila masusukat—kahit sa timbangan—ang kapantay man lamang ng isang munting butil ng alabok ng Kāśī?

Verse 8

कियंत्यो न स्रवंत्योत्र रत्नाकर मुदावहाः । परं स्वर्गतरंगिण्याः काश्यां का साम्यमुद्वहेत्

Kay rami ngang mga ilog na nagdudulot ng galak ang umaagos dito, nagpapasagana sa karagatan! Ngunit alin sa Kāśī ang makapapasan ng kapantay ng yaong may mga alon na wari’y mula sa langit—ang Gaṅgā?

Verse 9

कियंति संति नो भूम्यां मोक्षक्षेत्राणि षण्मुख । परं मन्येऽविमुक्तस्य कोट्यंशोपि न तेष्वहो

Kay rami ngang mga kṣetra ng mokṣa sa lupa, O Ṣaṇmukha! Ngunit wari ko, ni isang milyon na bahagi man ng Avimukta ay wala sa kanila—ay, tunay ngang nakapanghihinayang.

Verse 10

गंगा विश्वेश्वरः काशी जागर्ति त्रितयं यतः । तत्र नैःश्रेयसी लक्ष्मीर्लभ्यते चित्रमत्र किम्

Sapagkat ang tatluhan—Gaṅgā, Viśveśvara, at Kāśī—ay laging gising doon, natatamo roon ang biyaya ng sukdulang kagalingan (naiḥśreyasa); ano pa ang kataka-taka rito?

Verse 11

कथमेषा त्रयी स्कंद प्राप्यते नियतं नरैः । तिष्ये युगे विशेषेण नितरां चंचलेंद्रियैः

Paano, O Skanda, tiyak na matatamo ng mga tao ang banal na tatluhang ito—lalo na sa panahong Tiṣya, kapag ang mga pandama’y labis na pabagu-bago?

Verse 12

तपस्तादृक्क्व वा तिष्ये तिष्ये योगः क्व तादृशः । क्व वा व्रतं क्व वा दानं तिष्ये मोक्षस्त्वतः कुतः

Saan, sa panahong Tiṣya, masusumpungan ang gayong matinding tapas? Saan sa Tiṣya ang gayong yoga? Saan ang gayong mga panata at saan ang gayong mga handog? Kung gayon, sa Tiṣya, paano pa magmumula ang mokṣa sa mga paraang iyon?

Verse 13

विनापि तपसा स्कंद विनायोगेन षण्मुख । विना व्रतैर्विना दानैः काश्यां मोक्षस्त्वयेरितः

O Skanda, O Ṣaṇmukha—kahit walang tapas, walang yoga, walang mga panata, at walang mga handog (dāna), ipinahayag mo na sa Kāśī ay natatamo ang kalayaan, ang mokṣa.

Verse 14

किं किमाचरता स्कंद काशी प्राप्येत तद्वद । मन्ये विना सदाचारं न सिद्ध्येयुर्मनोरथाः

O Skanda, sabihin mo: sa pagsasagawa ng anong asal at anong mga disiplina tunay na natatamo ang Kāśī? Iniisip ko na kung wala ang mabuting asal (sadācāra), hindi matutupad ang mga minimithi ng puso.

Verse 15

आचारः परमो धर्म आचारः परमं तपः । आचाराद्वर्धते ह्यायुराचारात्पापसंक्षयः

Ang wastong asal ang pinakamataas na dharma; ang wastong asal ang pinakamataas na tapas. Mula sa wastong asal, humahaba nga ang buhay, at mula sa wastong asal, nababawasan ang mga kasalanan.

Verse 16

आचारमेव प्रथमं तस्मादाचक्ष्व षण्मुख । देवदेवो यथा प्राह तवाग्रे त्वं तथा वद

Kaya, una sa lahat, ipaliwanag mo ang wastong asal, O Ṣaṇmukha. Magsalita ka sa akin nang gaya ng sinabi noon ng Diyos ng mga diyos sa harap mo—gayon din ang iyong sabihin.

Verse 17

स्कंद उवाच । मित्रावरुणजाख्यामि सदाचारं सतां हितम् । यदाचरन्नरो नित्यं सर्वान्कामानवाप्नुयात्

Sinabi ni Skanda: O anak ni Mitra at Varuṇa, ipaliliwanag ko ang mabuting asal na kapaki-pakinabang sa mga banal; sa palagiang pagsasagawa nito, matatamo ng tao ang lahat ng mararangal na layon.

Verse 18

स्थावराः कृमयोऽब्जाश्च पक्षिणः पशवो नराः । क्रमेण धार्मिकास्त्वेते ह्येतेभ्यो धार्मिकाः सुराः

Ang mga di-gumagalaw, ang mga uod, ang mga isinilang sa tubig, ang mga ibon, ang mga hayop, at ang mga tao—sa ganitong pagkakasunod, unti-unting higit na may kakayahan sa dharma; at higit pa sa kanila sa dharma ang mga deva.

Verse 19

सहस्रभागः प्रथमा द्वितीयोनुक्रमात्तथा । सर्व एते महाभागा यावन्मुक्ति समाश्रयाः

Ang una ay may bahagi na isang libong ulit; ang ikalawa rin, ayon sa wastong pagkakasunod. Lahat ng mapalad na antas na ito ay nagpapatuloy, hakbang-hakbang, hanggang sa kanlungan ng kalayaan (mokṣa).

Verse 20

चतुर्णामपि भूतानां प्राणिनोऽतीव चोत्तमाः । प्राणिभ्यामपि मुने श्रेष्ठाः सर्वे बुद्ध्युपजीविनः

Sa apat na uri ng mga nilalang, ang may buhay ang tunay na higit. At sa mga may buhay, O muni, ang pinakamainam ay yaong nabubuhay sa talino at pag-unawa.

Verse 21

मतिमद्भ्यो नराः श्रेष्ठास्तेभ्यः श्रेष्ठास्तु वाडवाः । विप्रेभ्योपि च विद्वांसो विद्वद्भ्यः कृतबुद्धयः

Sa mga may talino, ang tao ang higit; higit sa kanila ang may disiplina at pagpipigil. Sa mga brāhmaṇa man, ang mga marunong ang mas mataas; at higit sa marunong ang may ganap at matatag na pagkaunawa.

Verse 22

कृतधीभ्योपि कर्तारः कर्तृभ्यो ब्रह्मतत्पराः । न तेषामर्चनीयोऽन्यस्त्रिषु लोकेषु कुंभज

Higit pa sa mga ganap ang talino ay ang mga gumaganap ng dharma; higit pa sa mga gumagawa ay yaong lubos na nakatuon sa Brahman. Para sa kanila, O Kumbhaja, wala nang ibang dapat sambahin sa tatlong daigdig.

Verse 23

अन्योन्यमर्चकास्ते वै तपोविद्याऽविशेषतः । ब्राह्मणो ब्रह्मणा सृष्टः सर्वभूतेश्वरो यतः

Sila nga’y kapwa sumasamba sa isa’t isa, sapagkat magkapantay sa tapas at sa banal na kaalaman. Sapagkat ang brāhmaṇa ay nilikha ni Brahmā, kaya’t itinuturing na panginoon sa lahat ng nilalang.

Verse 24

अतो जगत्स्थितं सर्वं ब्राह्मणोऽर्हति नापरः । सदाचारो हि सर्वार्हो नाचाराद्विच्युतः पुनः । तस्माद्विप्रेण सततं भाव्यमाचारशीलिना

Kaya’t ang brāhmaṇa lamang ang karapat-dapat parangalan—hindi ang iba—sapagkat sa kanya nakasalig ang kaayusan ng daigdig. Ang mabuting asal ay tunay na karapat-dapat sa lahat ng parangal; ang nalihis sa asal ay hindi na muling karapat-dapat. Kaya ang brāhmaṇa ay dapat laging nakaugat sa wastong asal.

Verse 25

विद्वेष रागरहिता अनुतिष्ठंति यं मुने । विद्वांसस्तं सदाचारं धर्ममूलं विदुर्बुधाः

O muni, ang gawi na isinasagawa ng marurunong na walang poot at walang pagkapit—yaon ang tinatawag ng mga pantas na mabuting asal, ang ugat ng dharma.

Verse 26

लक्षणैः परिहीनोपि सम्यगाचारतत्परः । श्रद्धालुरनसूयुश्च नरो जीवेत्समाः शतम

Kahit kulang sa panlabas na tanda, kung masigasig sa wastong asal—may pananampalataya at hindi mapanlait—ang tao’y maaaring mabuhay ng sandaang taon.

Verse 27

श्रुतिस्मृतिभ्यामुदितं स्वेषु स्वेषु च कर्मसु । सदाचारं निषेवेत धर्ममूलमतंद्रितः

Masikap na pagyamanin ang wastong asal—ugat ng dharma—gaya ng ipinahayag ng Śruti at Smṛti, ayon sa sariling tungkulin at gawa ng bawat isa.

Verse 28

दुराचाररतो लोके गर्हणीयः पुमान्भवेत् । व्याधिभिश्चाभिभूयेत सदाल्पायुः सुदुःखभाक्

Ang taong nalululong sa masamang asal ay nagiging kapintasan sa daigdig; dinadaig siya ng mga karamdaman, laging maikli ang buhay, at kabahagi ng matinding pagdurusa.

Verse 29

त्याज्यं कर्म पराधीनं कायमात्मवशं सदा । दुःखी यतः पराधीनः सदैवात्मवशः सुखी

Iwan ang gawaing nagiging alipin sa iba; panatilihing laging nasa sariling pagpipigil ang buhay. Sapagkat ang umaasa sa iba ay dukha sa saya, at ang may sariling pamamahala ay laging masaya.

Verse 30

यस्मिन्कर्मण्यंतरात्मा क्रियमाणे प्रसीदति । तदेव कर्म कर्तव्यं विपरीतं न च क्वचित्

Yaong gawa na sa paggawa nito’y napapapayapa ang kaloob-looban—iyon lamang ang dapat gawin; kailanma’y huwag ang kabaligtaran.

Verse 31

प्रथमं धर्मसर्वस्वं प्रोक्ता यन्नियमा यमाः । अतस्तेष्वेव वै यत्नः कर्तव्यो धर्ममिच्छता

Una sa lahat—ang buod ng dharma—ay ang mga yama at niyama, ayon sa itinuro. Kaya ang naghahangad ng dharma ay dapat magsikap lalo sa mga ito.

Verse 32

सत्यं क्षमार्जवं ध्यानमानृशंस्यमहिंसनम् । दमः प्रसादो माधुर्यं मृदुतेति यमा दश

Katotohanan, pagpapatawad, tuwid na asal, pagninilay, habag, di-karahasan, pagpipigil-sa-sarili, kapanatagan, kahinahunan at tamis ng pananalita at kilos, at kaamuan—ito ang sampung yama.

Verse 33

शौचं स्नानं तपो दानं मौनेज्याध्ययनं व्रतम् । उपोषणोपस्थ दंडौ दशैते नियमाः स्मृताः

Kalinisan, banal na pagligo, pag-aayuno at pagtitiis, pagkakawanggawa, katahimikan, pagsamba, pag-aaral ng kasulatan, mga panatang pagsasagawa, pag-aayuno, at pagpipigil sa pagnanasa ng laman—ang sampung ito ang tinatawag na niyama.

Verse 34

कामं क्रोधं मदं मोहं मात्सर्यं लोभमेव च । अमून्षड्वै रिणो जित्वा सर्वत्र विजयी भवेत्

Kapag napagtagumpayan ang anim na kaaway na ito—pagnanasa, galit, pagmamataas na lasing, pagkalito, inggit, at kasakiman—ang tao’y nagiging matagumpay sa lahat ng dako.

Verse 35

शनैः शनैः स चिनुयाद्धर्मं वल्मीक शृंगवत् । परपीडामकुर्वाणः परलोकसहायिनम्

Unti-unti niyang tipunin ang dharma, gaya ng pagtaas ng punso ng anay butil-butil; at hindi nananakit ng kapwa, itatag niya ang dharmang tumutulong sa daigdig na lampas.

Verse 36

धर्म एव सहायी स्यादमुत्र न परिच्छदः । पितृ मातृ सुत भ्रातृ योषिद्बंधुजनादिकः

Sa kabilang daigdig, dharma lamang ang kasama—hindi mga ari-arian; hindi ama, ina, anak, kapatid, asawa, ni mga kamag-anak at iba pa ang sasama roon.

Verse 37

जायते चैकलः प्राणी प्रम्रियेत तथैकलः । एकलः सुकृतं भुंक्ते भुंक्ते दुष्कृतमेकलः

Nag-iisa ang nilalang sa pagsilang, at nag-iisa rin sa kamatayan; nag-iisa niyang tinatamasa ang bunga ng mabubuting gawa, at nag-iisa rin niyang nilalasap ang bunga ng masamang gawa.

Verse 38

देहं पंचत्वमापन्नं त्यक्त्वा कौ काष्ठलोष्ठवत् । बांधवा विमुखा यांति धर्मो यांतमनुव्रजेत्

Kapag ang katawan ay bumalik sa limang elemento, itinatapon ito na parang kahoy o tipak ng lupa; ang mga kamag-anak ay tumatalikod at lumalayo, ngunit ang dharma ang sumusunod sa umaalis.

Verse 39

कृती संचिनुयाद्धर्मं ततोऽमुत्र सहायिनम् । धर्मं सहायिनं लब्द्ध्वा संतरेद्दुस्तरं तमः

Kaya ang marunong ay magtipon ng dharma bilang katuwang sa kabilang daigdig; kapag natamo ang dharma na kasama, malalampasan niya ang dilim na mahirap tawirin.

Verse 40

संबंधानाचरेन्नित्यमुत्तमैरुत्तमैः सुधीः । अधमानधमांस्त्यक्त्वा कुलमुत्कर्षतां नयेत्

Ang matalinong tao ay laging makipag-ugnayan sa pinakamabubuti sa mga mararangal; iwan ang hamak at higit na hamak, at itaguyod ang angkan tungo sa kahusayan.

Verse 41

उत्तमानुत्तमानेव गच्छन्हीनांश्च वर्जयन् । ब्राह्मणः श्रेष्ठतामेति प्रत्यवाये न शूद्रताम्

Kung ang brāhmaṇa ay nakikisama lamang sa dakila at higit na dakila at umiiwas sa mababa, siya’y umaabot sa karangalan; ngunit sa paglihis sa wastong asal, hindi siya umaangat—bumabagsak siya sa pagkasira.

Verse 42

अनध्ययनशीलं च सदाचारविलंघिनम् । सालसं च दुरन्नादं ब्राह्मणं बाधतेंऽतकः

Sinusunggaban ng Kamatayan ang brāhmaṇa na nagpapabaya sa pag-aaral, lumalabag sa mabuting asal, tamad, at nabubuhay sa marumi o di-wastong pagkain; kaya sa Kāśī, ang banal na pamumuhay ay binabantayan ng disiplina.

Verse 43

ततोऽभ्यसेत्प्रयत्नेन सदाचारं सदा द्विजः । तीर्थान्यप्यभिलष्यंति सदाचारिसमागमम्

Kaya ang dalawang-ulit-na-ipinanganak ay dapat laging magsanay nang buong sikap sa wastong asal. Maging ang mga banal na tīrtha ay nananabik sa pakikisama at presensya ng mga namumuhay sa mabuting asal.

Verse 44

रजनीप्रांतयामार्धं बाह्मः समय उच्यते । स्वहितं चिंतयेत्प्राज्ञस्तस्मिंश्चोत्थाय सवर्दा

Ang huling kalahati ng pinakahuling pagbabantay sa gabi ay tinatawag na oras ng Brāhma (brahma-muhūrta). Sa oras na iyon, pagnilayan ng marunong ang kanyang pinakamataas na kapakanan; at pagbangon noon, manatiling laging nakatuon dito.

Verse 45

गजास्यं संस्मरेदादौ तत ईशं सहांबया । श्रीरंगं श्रीसमेतं तु ब्रह्माण्या कमलोद्भवम्

Una, alalahanin si Gajāsya (Gaṇeśa); saka si Īśa (Śiva) kasama ang Ina, si Ambā. Pagkaraan, alalahanin si Śrīraṅga (Viṣṇu) na kasama si Śrī (Lakṣmī), at pagkatapos ang Lotus-born na si Brahmā kasama si Brahmāṇī.

Verse 46

इंद्रादीन्सकलान्देवान्वसिष्ठादीन्मुनीनपि । गंगाद्याः सरितः सर्वाः श्रीशैलाद्यखिलान्गिरीन्

Dapat ding alalahanin si Indra at ang lahat ng mga deva, si Vasiṣṭha at ang mga muni; ang lahat ng ilog na pinangungunahan ng Gaṅgā, at ang lahat ng bundok na pinangungunahan ng Śrīśaila.

Verse 47

क्षीरोदादीन्समुद्रांश्च मानसादि सरांसि च । वनानि नंदनादीनि धेनूः कामदुघादिकाः

Dapat alalahanin ang mga karagatang nagsisimula sa Karagatang Gatas, ang mga lawa na pinangungunahan ng Mānasa, ang mga gubat na nagsisimula sa Nandana, at ang mga bakang tumutupad ng ninanais na pinangungunahan ni Kāmadhenu.

Verse 48

कल्पवृक्षादि वृक्षांश्च धातून्कांचनमुख्यतः । दिव्यस्त्रीरुर्वशीमुख्या गरुडादीन्पतत्त्रिणः

Dapat alalahanin ang mga punong nagsisimula sa Kalpavṛkṣa, ang mga metal na pinangungunahan ng ginto, ang mga makalangit na babae na pinangungunahan ni Urvaśī, at ang mga dakilang ibon na pinangungunahan ni Garuḍa.

Verse 49

नागाश्च शेषप्रमुखान्गजानैरावतादिकान् । अश्वानुच्चैःश्रवो मुख्यान्कौस्तुभादीन्मणीञ्छुभान्

Dapat alalahanin ang mga nāga na pinangungunahan ni Śeṣa, ang mga elepanteng pinangungunahan ni Airāvata, ang mga kabayong pinangungunahan ni Uccaiḥśravas, at ang mga mapalad na hiyas na pinangungunahan ng Kaustubha.

Verse 50

स्मरेदरुंधतीमुख्याः पतिव्रतवतीर्वधूः । नैमिषादीन्यरण्यानि पुरीः काशीपुरीमुखाः

Dapat alalahanin ang mga tapat na asawang pativratā na pinangungunahan ni Arundhatī, ang mga banal na gubat na nagsisimula sa Naimiṣa, at ang mga sagradong lungsod na pinangungunahan ng lungsod ng Kāśī.

Verse 51

विश्वेशादीनि लिंगानि वेदानृक्प्रमुखानपि । गायत्रीप्रमुखान्मंत्रान्योगिनः सनकादिकान्

Dapat alalahanin ang mga liṅga na nagsisimula kay Viśveśa, ang mga Veda na pinangungunahan ng Ṛgveda, ang mga mantra na pinangungunahan ng Gāyatrī, at ang mga yogin na pinangungunahan nina Sanaka at iba pang mga ṛṣi.

Verse 52

प्रणवादिमहाबीजं नारदादींश्च वैष्णवान् । शिवभक्तांश्च बाणादीन्प्रह्लादादीन्दृढव्रतान्

Dapat alalahanin ang dakilang binhi-mantra na nagsisimula sa Praṇava (Oṃ), ang mga Vaiṣṇava na pinangungunahan ni Nārada, ang mga deboto ni Śiva na pinangungunahan ni Bāṇa, at ang mga matitibay sa panata na pinangungunahan ni Prahlāda.

Verse 53

वदान्यांश्च दधीच्यादीन्हरिश्चंद्रादि भूपतीन् । जननी चरणौ स्मृत्वा सर्वतीर्थोत्तमोत्तमौ

Sa puso’y alalahanin ang lubhang banal na mga paa ng sariling ina—itinuturing na pinakadakila sa lahat ng tīrtha na walang kapantay—at alalahanin din ang mga dakilang mapagkaloob gaya ni Dadhīci at ang mga huwarang hari na pinangungunahan ni Hariścandra.

Verse 54

पितरं च गुरूंश्चापि हृदि ध्यात्वा प्रसन्नधीः । ततश्चावश्यकं कर्तुं नैरृतीं दिशमाश्रयेत्

Sa payapang diwa, pagnilayan sa puso ang sariling ama at ang mga guro; at pagkaraan, upang gampanan ang kinakailangang gawain, tumungo sa timog-kanlurang dako.

Verse 55

ग्रामाद्धनुःशतं गच्छेन्नगराच्च चतुर्गुणम् । तृणैराच्छाद्य वसुधां शिरः प्रावृत्य वाससा

Lumayo ng sandaang haba ng busog mula sa nayon, at mula sa lungsod ay apat na ulit niyon. Takpan ang lupa ng damo, at tabingan ang ulo ng tela, saka kumilos nang nararapat.

Verse 56

कर्णोपवीत्युदग्वक्त्रो दिवसे संध्ययोरपि । विण्मूत्रे विसृजेन्मौनी निशायां दक्षिणामुखः

Sa araw—maging sa dalawang sandhya—isuot ang sagradong sinulid sa paraang ‘nakasabit sa tainga’ at humarap sa hilaga; sa katahimikan, ilabas ang dumi at ihi. Sa gabi naman, humarap sa timog.

Verse 57

न तिष्ठन्नाप्सु नो विप्र गो वह्न्यनिल संमुखः । न फालकृष्टे भूभागे न रथ्यासेव्यभूतले

O brāhmaṇa, huwag gawin ito habang nakatayo sa tubig, ni nakaharap sa baka, sa apoy, o sa hangin; ni sa lupang bagong araro, ni sa daang nilalakaran o pook na madalas puntahan ng mga tao.

Verse 58

नालोकयेद्दिशोभागाञ्ज्योतिश्चक्रं नभोमलम् । वामेन पाणिना शिश्नं धृत्वोत्तिष्ठेत्प्रयत्नवान्

Huwag tumingin sa mga panig ng daigdig, ni tumitig sa bilog ng mga liwanag o sa langit. Hawak ang ari sa kaliwang kamay, bumangon nang maingat at may buong pag-iingat.

Verse 59

अथो मृदं समादाय जंतुकर्करवर्जिताम् । विहाय मूषकोत्खातां शौचोच्छिष्टां च नाकुलाम्

Pagkatapos, kumuha ng lupa para sa paglilinis na walang insekto at graba; iwasan ang lupang hinukay ng daga, ang lupang nagamit na sa pagpapadalisay, at ang lupang mula sa lungga ng monggo.

Verse 60

गुह्ये दद्यान्मृदं चैकां पायौ पंचांबुसां तराः । दश वामकरे चापि सप्त पाणिद्वये मृदः

Isang bahagi ng lupa ang ipahid sa lihim na bahagi, at limang bahagi (na may tubig) sa puwit; saka sampung bahagi sa kaliwang kamay, at pitong bahagi sa dalawang kamay.

Verse 61

एकैकां पादयोर्दद्यात्तिस्रः पाण्योर्मृदस्तथा । इत्थं शौचं गृही कुर्याद्गंधलेपक्षयावधि

Tig-isang bahagi ang ipahid sa bawat paa, at gayundin tig-tatlong bahagi sa mga kamay. Sa ganitong paraan, ang maybahay ay magsagawa ng paglilinis hanggang sa ganap na mawala ang amoy at dumi.

Verse 62

क्रमाद्द्वैगुण्यमेतस्माद्ब्रह्मचर्यादिषु त्रिषु । दिवाविहित शौचस्य रात्रावर्धं समाचरेत्

Sa wastong pagkakasunod, ang sukat na ito (ng paglilinis) ay dinodoble sa tatlong antas na nagsisimula sa brahmacarya. At sa gabi, gawin ang kalahati ng paglilinis na itinakda para sa araw.

Verse 63

रुज्यर्धं च तदर्धं च पथि चौरादि बाधिते । तदर्धं योषितां चापि सुस्थे न्यूनं न कारयेत्

Kapag may karamdaman, o kapag kahit kalahati ng kakayahan ay nawala, o kung nasa paglalakbay at pinahihirapan ng mga magnanakaw at iba pa, maaaring gawin ang kalahati (ng karaniwang pagsunod). Para sa mga babae rin, pinahihintulutan ang kalahati; ngunit kung malusog, huwag gumawa ng mas mababa sa itinakda.

Verse 64

अपि सर्वनदीतोयैर्मृत्कूटैश्चापि गोमयैः । आपादमाचरच्छौचं भावदुष्टो न शुद्धिभाक्

Kahit pa magsagawa ng paglilinis hanggang paa gamit ang tubig ng lahat ng ilog, mga tipak ng lupa, at maging dumi ng baka, ang taong marumi ang loob at masama ang kalooban ay hindi nagkakamit ng tunay na kadalisayan.

Verse 65

अर्चितः सविता सूते सुतान्पशु वसूनि च । व्याधीन्हरेद्ददात्यायुः पूरयेद्वांछितान्यपि

Kapag sinamba, si Savitṛ (ang Araw) ay nagkakaloob ng mga anak na lalaki, mga hayop, at kayamanan; inaalis niya ang mga karamdaman, nagbibigay ng mahabang buhay, at tinutupad maging ang minimithing layon.

Verse 66

आर्द्रधात्रीफलोन्माना मृदः शौचे प्रकीर्तिताः । सर्वाश्चाहुतयोप्येवं ग्रासाश्चांद्रायणेपि च । प्रागास्य उदगास्योवा सूपविष्टः शुचौ भुवि । उपस्पृशेद्विहीनायां तुषांगारास्थिभस्मभिः

Sa paglilinis, ang sukat ng lupang gagamitin ay ipinahayag na kasinlaki ng sariwang bungang āmalakī (dhātrī). Gayon din ang sukat para sa lahat ng handog at sa mga subo sa panatang Cāndrāyaṇa. Nakaharap sa silangan o hilaga, nakaupo nang maayos sa malinis na lupa, gawin ang ritwal ng paghipo/pagsipsip; kung walang angkop na lupa o tubig, maaaring gumamit ng ipa, uling, abong-buto, o abo bilang pamalit.

Verse 67

अनुष्णाभिरफेनाभिरद्भिर्हृद्गाभिरत्वरः । ब्राह्मणो ब्राह्मतीर्थेन दृष्टिपूताभिराचमेत्

Ang brāhmaṇa ay magsagawa ng ācamana nang hindi nagmamadali, gamit ang tubig na malamig (hindi mainit), walang bula, at umaabot hanggang dibdib—sa brāhma-tīrtha (tamang ayos ng kamay), na pinadalisay ng maingat na titig.

Verse 68

कंठगाभिर्नृपः शुद्ध्येत्तालुगाभिस्तथोरुजः । स्त्रीशूद्रावास्य संस्पर्शमात्रेणापि विशुद्ध्यतः

Ang hari ay napapadalisay sa tubig na inaabot hanggang lalamunan; ang may karamdaman sa hita/singit ay napapadalisay sa tubig na umaabot hanggang ngalangala. Ang babae at ang śūdra ay napapadalisay kahit sa simpleng pagdampi lamang sa bibig (ang pinakamaliit na anyo ng ācamana).

Verse 69

शिरः प्रावृत्य कंठं वा जले मुक्तशिखोऽपि च । अक्षालितपदद्वंद्व आचांतोप्यशुचिर्मतः

Kahit ilubog ang ulo o ang lalamunan sa tubig, at kahit nakalugay ang buhok, itinuturing pa ring marumi ang tao kung hindi nahugasan ang dalawang paa—kahit nakapag-ācamana na.

Verse 70

त्रिः पीत्वांबु विशुद्ध्यर्थं ततः खानि विशोधयेत् । अंगुष्ठमूलदेशेन द्विर्द्विरोष्ठाधरौ स्पृशेत्

Para sa pagdalisay, lumagok ng tubig nang tatlong ulit; pagkatapos ay linisin ang mga butas ng katawan. Sa ugat ng hinlalaki, dampian ang itaas at ibabang labi—tig-dalawang beses.

Verse 71

अंगुलीभिस्त्रिभिः पश्चात्पुनरास्यं स्पृशेत्सुधीः । तर्जन्यंगुष्ठकोट्या च घ्राणरंध्रे पुनः पुनः

Pagkaraan nito, ang marunong ay muling dampian ang bibig gamit ang tatlong daliri; at sa dulo ng hintuturo at hinlalaki, paulit-ulit na dampian ang mga butas ng ilong.

Verse 72

अंगुष्ठानामिकाग्राभ्यां चक्षुः श्रोत्रे पुनः पुनः । कनिष्ठांगुष्ठयोगेन नाभिरंध्रमुपस्पृशेत्

Sa dulo ng hinlalaki at palasingsingan, paulit-ulit na dampian ang mga mata at tainga; at sa pagsasanib ng kalingkingan at hinlalaki, dampian ang butas ng pusod bilang bahagi ng paglilinis.

Verse 73

स्पृष्ट्वा तलेन हृदयं समस्ताभिः शिरः स्पृशेत् । अंगुल्यग्रैस्तथा स्कंधौ सांबु सर्वत्र संस्पृशेत्

Dampian ang puso ng palad, saka dampian ang ulo gamit ang lahat ng mga daliri. Sa dulo ng mga daliri, dampian din ang mga balikat; at sa tubig, isagawa ang itinakdang pagdampi sa lahat ng bahagi bilang paglilinis.

Verse 74

आचांतः पुनराचामेत्कृते रथ्योपसर्पणे । स्नात्वा भुक्त्वा पयः पीत्वा प्रारंभे शुभकर्मणाम्

Matapos magsagawa ng ācamana, magsagawa muli ng ācamana kapag lumapit sa lansangang-bayan. Gawin din ito matapos maligo, matapos kumain, matapos uminom ng gatas, at sa pagsisimula ng mga mapalad na gawain.

Verse 75

सुप्त्वा वासः परीधाय तथा दृष्ट्वाप्यमंगलम् । प्रमादादशुचिं स्पृष्ट्वा द्विराचांतः शुचिर्भवेत्

Pagkatapos matulog, pagkatapos magsuot ng kasuotan, at kahit matapos makakita ng di-mapalad; o kung sa pagkukulang ay nahipo ang karumihan—sa pag-ācamana nang dalawang ulit, nagiging malinis ang tao.

Verse 76

अथो मुखविशुद्ध्यर्थं गृह्णीयाद्दंतधावनम् । आचांतोप्यशुचिर्यस्मादकृत्वा दंतधावनम्

Pagkaraan, upang luminis ang bibig, dapat isagawa ang paglilinis ng ngipin. Sapagkat kahit nakapag-ācamana na, nananatiling di-malinis kung hindi pa nagagawa ang paglilinis ng ngipin.

Verse 77

प्रतिपद्दर्शषष्ठीषु नवम्यां रविवासरे । दंतानां काष्ठसंयोगो दहेदासप्तमं कुलम्

Sa unang tithi, sa araw ng amāvasyā, sa ikaanim, sa ikasiyam, at tuwing Linggo—ang paggamit ng patpat na kahoy sa paglilinis ng ngipin ay sinasabing nagsusunog ng angkan hanggang ikapitong salinlahi.

Verse 78

अलाभे दंतकाष्ठानां निषिद्धे वाथ वासरे । गंडूषा द्वादश ग्राह्या मुखस्य परिशुद्धये

Kapag walang makuhang patpat na panlinis-ngipin, o kung ang araw ay yaong ipinagbabawal ito, dapat magsagawa ng labindalawang pagbanlaw ng bibig (gaṇḍūṣa) upang ganap na luminis ang bibig.

Verse 79

कनिष्ठाग्र परीमाणं सत्वचं निर्व्रणं ऋजुम् । द्वादशांगुलमानं च सार्धं स्याद्दंतधावनम्

Ang patpat na panlinis-ngipin ay dapat kasingkapal ng dulo ng kalingkingan, may balat pa, walang sugat o pinsala, at tuwid; at ang haba nito’y labindalawang aṅgula at kalahati.

Verse 80

एकैकांगुलह्रासेन वर्णेष्वन्येषु कीर्तितम् । आम्राम्रातक धात्रीणां कंकोल खदिरोद्भवम्

Para sa iba pang mga uri (ng tao), itinuturo na bawasan ng tig-iisang aṅgula ang haba. Ang angkop na mga sanga ay mula sa mangga, amrātaka (hog-plum), at dhātrī (āmalakī), gayundin mula sa kankola at khadira.

Verse 81

शम्यपामार्गखर्जूरीशेलुश्रीपर्णिपीलुजम् । राजादनं च नारंगं कषायकटुकंटकम्

Angkop din ang mga sanga mula sa śamī, apāmārga, punong-datil, śelu, śrīparṇī, at pīlu; gayundin ang rājādana at nāraṅga—mga kahoy na mapakla at maanghang, at may tinik.

Verse 82

क्षीरवृक्षोद्भवं वापि प्रशस्तं दंतधावनम् । जिह्वोल्लेखनिकां चापि कुर्याच्चापाकृतिं शुभाम्

Pinupuri ring tunay na mainam ang panglinis-ngipin na sanga mula sa punong may gatasang katas. Gumawa rin ng pangkayod ng dila, at hubugin ito sa mapalad na anyo.

Verse 83

अन्नाद्याय व्यूहध्वं सोमोराजाय मा गमत् । समे मुखं प्रमार्क्ष्यते यशसा च भगेन च

“Ayusin ang (ritong) ito para sa pagkain at kabuhayan; huwag lumihis kay Soma, ang maharlikang diyos. Kapag pantay na nalinis ang mukha, ito’y napupuspos ng dangal at magandang kapalaran.”

Verse 84

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशु वसूनि च । ब्रह्म प्रज्ञां च मेधां च त्वन्नो देहि वनस्पते

“Ibigay mo sa amin ang mahabang buhay, lakas, dangal at ningning; mga supling, mga hayop, at mga kayamanan din. O Panginoon ng mga halaman, ipagkaloob mo sa amin ang brahma—banal na pagkaunawa—pati karunungan, pag-unawa, at talino.”

Verse 85

मंत्रावेतौ समुच्चार्य यः कुर्याद्दंतधावनम् । वनस्पतिगतः सोमस्तस्य नित्यं प्रसीदति

“Sinumang magsagawa ng paglilinis ng ngipin matapos bigkasin nang wasto ang dalawang mantrang ito—si Soma na nananahan sa mga halaman ay laging nalulugod sa kanya.”

Verse 86

मुखे पर्युषिते यस्माद्भवेदशुचिभाग्नरः । ततः कुर्यात्प्रयत्नेन शुद्ध्यर्थं दंतधावनम्

“Sapagkat kapag ang bibig ay napanis magdamag, ang tao’y nagkakaroon ng bahagi sa karumihan; kaya dapat niyang masikap na gawin ang paglilinis ng ngipin para sa pagdadalisay.”

Verse 87

उपवासेपि नो दुष्येद्दंतधावनमंजनम् । गंधालंकारसद्वस्त्रपुष्पमालानुलेपनम्

Kahit sa pag-aayuno, hindi kasalanan ang paglilinis ng ngipin at paglalagay ng koliryo; gayundin ang pabango, mga palamuti, malilinis na kasuotan, mga kuwintas ng bulaklak, at mga pamahid.

Verse 88

प्रातःसंध्यां ततः कुर्याद्दंतधावनपूर्विकाम् । प्रातःस्नानं चरित्वा च शुद्धे तीर्थे विशेषतः

Pagkatapos, isagawa ang pang-umagang Sandhyā, na nauuna ang paglilinis ng ngipin; at gawin ang paliligo sa umaga—lalo na sa isang dalisay na tīrtha, ang banal na tawiran.

Verse 89

प्रातःस्नानाद्यतःशुद्ध्येत्कायोयं मलिनः सदा । छिद्रितो नवभिश्छिद्रैः स्रवत्येव दिवानिशम्

Sa paliligo sa umaga at mga kaugnay na paglilinis, nagiging malinis ang katawang ito; sapagkat lagi itong marumi, may siyam na butas, at patuloy na umaagos araw at gabi.

Verse 90

उत्साह मेधा सौभाग्य रूप संपत्प्रवर्तकम् । मनः प्रसन्नताहेतुः प्रातःस्नानं प्रशस्यते

Pinupuri ang paliligo sa umaga bilang nagpapasigla ng sigasig, talino, magandang kapalaran, kagandahan, at kasaganaan; ito’y sanhi ng linaw at kagalakan ng isip.

Verse 91

प्रस्वेद लालाद्याक्लिन्नो निद्राधीनो यतो नरः । प्रातःस्नानात्ततोर्हः स्यान्मंत्रस्तोत्रजपादिषु

Sapagkat ang tao’y nababasa ng pawis at laway at nasa ilalim pa ng antok, kaya pagkatapos ng paliligo sa umaga siya’y nagiging karapat-dapat sa pagbigkas ng mantra, mga stotra, japa, at iba pang ritwal.

Verse 92

प्रातःप्रातस्तु यत्स्नानं संजाते चारुणोदये । प्राजापत्यसमं प्राहुस्तन्महाघविघातकृत्

Ngunit ang paliligo sa bukang-liwayway, kapag sumilang na ang marikit na araw, ay ipinahahayag na kapantay ng ritong Prājāpatya na nagpapadalisay; winawasak nito ang mabibigat na kasalanan.

Verse 93

प्रातःस्नानं हरेत्पापमलक्ष्मीं ग्लानिमेव च । अशुचित्वं च दुःस्वप्नं तुष्टिं पुष्टिं प्रयच्छति

Ang paliligo sa umaga ay nag-aalis ng kasalanan, kamalasan, at pagkapagod; pinapawi rin nito ang karumihan at masasamang panaginip, at nagkakaloob ng kasiyahan at lakas ng katawan.

Verse 94

नोपसर्पंति वै दुष्टाः प्रातःस्नायिजन क्वचित् । दृष्टादृष्टफलं यस्मात्प्रातःस्नानं समाचरेत्

Ang masasama ay hindi lumalapit kailanman sa taong naliligo sa umaga. Sapagkat ang paliligo sa umaga ay nagbibigay ng bungang nakikita at di-nakikita, kaya ito’y dapat isagawa.

Verse 95

प्रसंगतः स्नानविधिं वक्ष्यामि कलशोद्भव । विधिस्नानं यतः प्राहुः स्नानाच्छतगुणोत्तरम्

Ngayon, sa tamang pagkakataon, O Kalaśodbhava, ilalarawan ko ang wastong paraan ng paliligo; sapagkat sinasabi nilang ang paliligo ayon sa tuntunin ay nagbubunga nang sandaang ulit na higit kaysa paliligong di ayon sa batas.

Verse 96

विशुद्धां मृदमादाय बर्हींषि तिल गोमयम् । शुचौ देशे परिस्थाप्य त्वाचम्य स्नानमाचरेत्

Kumuha ng dalisay na lupa (panlinis na putik), sagradong damo, linga, at dumi ng baka; ilagay ang mga ito sa isang malinis na pook, magsagawa ng ācāmana (pagsipsip ng tubig para sa pagdalisay), at saka gawin ang paliligo.

Verse 97

उपग्रही बद्धशिखो जलमध्ये समाविशेत् । उरुं हीति मंत्रेण तोयमावर्त्य सृष्टितः

Nakasuot nang maayos ang pang-itaas na kasuotan at nakatali ang buhok, pumasok sa gitna ng agos; sa pagbigkas ng mantrang “uruṃ hīti”, paikutin at galawin ang tubig ayon sa itinakdang paraan.

Verse 98

ये ते शतं ततो जप्त्वा तोयस्यामंत्रणाय च । सुमित्रिया नो मंत्रेण पूर्वं कृत्वा जलांजलिम् । क्षिपेद्द्वेष्यं समुद्दिश्य जपन्दुर्मित्रिया इति

Pagkaraang bigkasin ang “ye te śatam” nang sandaang ulit upang anyayahan at basbasan ang tubig, at unang bumuo ng isang dakot na tubig sa mantrang “sumitriyā no”, ihagis iyon habang itinuturo ang kaaway, na inuusal ang “durmitriyā”.

Verse 99

इदं विष्णुरिमं जप्त्वा लिंपेदंगानि मृत्स्नया । मृदैकया शिरः क्षाल्य द्वाभ्यां नाभेस्तथोपरि

Sa pagbigkas ng mantrang “idaṃ viṣṇuḥ”, pahiran ang mga sangkap ng katawan ng panlinis na lupa; sa isang bahagi ng lupa ay linisin ang ulo, at sa dalawang bahagi ang paligid ng pusod at ang nasa itaas nito.

Verse 100

नाभेरधस्तु तिसृभिः पादौ षड्भिर्विशोधयेत् । मज्जेत्प्रवाहाभिमुख आपो अस्मानिमं जपन्

Sa ibaba ng pusod ay linisin sa tatlong bahagi (ng lupa), at ang mga paa sa anim; saka, nakaharap sa agos, lumubog sa tubig habang inuusal ang mantrang “āpo asmān”.

Verse 110

प्रणवं त्रिर्जपेद्वापि विष्णुं वा संस्मरेत्सुधीः । स्नात्वेत्थं वस्त्रमापीड्य गृह्णीयाद्धौतवाससी । आचम्य च ततः कुर्यात्प्रातःसंध्यां कुशान्विताम् । यो न संध्यामुपासीत ब्राह्मणो हि विशेषतः

Ang marunong ay bumigkas ng Praṇava nang tatlong ulit, o kaya’y gunitain si Viṣṇu. Pagkaligo nang ganito, pigain ang damit at magsuot ng nahugasang kasuotan. Pagkaraan ng ācāmana, isagawa ang sandhyā sa umaga na may kuśa. Lalo na sa isang brāhmaṇa, ang hindi sumasamba sa sandhyā ay nagkukulang sa mahalagang tungkulin.

Verse 120

एकं संभोज्य विधिवद्ब्राह्मणं यत्फलं लभेत् । प्राणायामैर्द्वादशभिस्तत्फलं श्रद्धयाप्यते

Anumang kabutihang makakamit sa wastong pagpapakain sa isang brāhmaṇa, yaon ding bunga ang natatamo—kapag may pananampalataya—sa pamamagitan ng labindalawang prāṇāyāma.

Verse 130

गृहाद्बहुगुणा यस्मात्संध्या बहिरुपासिता । गायत्र्यभ्यासमात्रोपि वरं विप्रो जितेंद्रियः

Sapagkat ang pagsamba sa Sandhyā na isinasagawa sa labas ng bahay ay nagbubunga ng higit na maraming kabutihan kaysa sa ginagawa sa loob, kahit ang simpleng pag-uulit ng Gāyatrī ay higit na mainam—kapag ito’y ginagawa ng isang brāhmaṇang may pagpipigil-sa-sarili.

Verse 140

नक्तं दिनं निमज्ज्याप्सु कैवर्ताः किमु पावनाः । शतशोपि तथा स्नाता न शुद्धा भावदूषिता

Kung ang mga mangingisda, na lumulubog sa tubig gabi’t araw, ay hindi naman nalilinis dahil doon, paano pa ang iba? Kahit maligo nang sandaang ulit, hindi pa rin dalisay ang taong marumi ang kalooban.

Verse 150

इमं मंत्रं ततश्चोक्त्वा कुर्यादाचमनं द्विजः । आचार्याः केचिदिच्छंति शाखाभेदेन चापरे

Pagkasambit ng mantrang ito, ang dvija (dalawang-ulit-na-isinilang) ay magsagawa ng ācamana, ang ritwal na pag-inom ng kaunting tubig. May ilang guro na ganito ang itinatakda, at ang iba nama’y naiiba ayon sa pagkakaiba ng mga sangay ng Veda.

Verse 160

सहस्रकृत्वो गायत्र्याः शतकृत्वोथवा पुनः । दशकृत्वोथ देव्यैव कुर्यात्सौरीमुपस्थितिम्

Matapos ulitin ang Gāyatrī nang isang libong beses—o sandaang beses, o muli’y sampung beses—dapat isagawa ang mapitagang pagdalo (upasthiti) kay Sūrya, sa pamamagitan mismo ng Diyosa (Gāyatrī).

Verse 170

अन्वारब्धेन सव्येन तर्पयेत्षड्विनायकान् । ब्रह्मादीनखिलान्देवान्मरीच्यादींस्तथा मुनीन्

Taglay ang banal na sinulid sa kaliwang ayos (savyopavīta), maghandog ng tarpana sa anim na Vināyaka, sa lahat ng mga deva mula kay Brahmā, at gayundin sa mga muni mula kay Marīci.

Verse 180

उदीरतामगिंरस आयंतुन इतीष्यते । ऊर्जं वहंती पितृभ्यः स्वधायिभ्यस्ततः पठेत्

Pagkaraan ay bigkasin, ayon sa itinakda, ang pormulang Veda na nagsisimula sa “udīratām …”; at saka bigkasin ang “ūrjaṃ vahantī …” para sa mga Pitṛ, yaong tumatanggap ng svadhā.

Verse 190

अध्यापयेच्छुचीञ्शिष्यान्हितान्मेधासमन्वितान् । उपेयादीश्वरं चैव योगक्षेमादि सिद्धये

Turuan ang malilinis na alagad—may mabuting loob at may talinong kaloob; at lumapit din sa Panginoon, upang makamtan ang yoga, ang pag-iingat, at iba pang kaganapan.

Verse 200

ओंभूर्भुवःस्वःस्वाहेति विप्रो दद्यात्तथाहुतिम् । तथा देवकृतस्याद्या जुहुयाच्च षडाहुतीः

Binibigkas ang “Oṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ svāhā,” ang brāhmaṇa ay mag-alay ng ahuti. Gayundin, mula sa unang handog na itinakda sa ritong devakṛta, mag-alay siya ng anim na ahuti.

Verse 210

प्रतिगृह्णंत्विमं पिंडं काका भूमौ मयार्पितम् । द्वौ श्वानौ श्यामशबलौ वैवस्वतकुलोद्भवौ

Tanggapin nawa ng mga uwak ang piṇḍang ito na aking inialay sa lupa. At nawa’y masiyahan ang dalawang aso—itim at batik-batik—na mula sa angkan ni Vaivasvata (Yama).

Verse 220

विधायान्नमनग्नं तदुपरिष्टादधस्तथा । आपोशनविधानेन कृत्वाश्नीयात्सुधीर्द्विजः

Matapos ayusin ang pagkaing hindi nadungisan, sa itaas at sa ibaba ayon sa itinakda, ang marunong na dvija ay kumain lamang matapos isagawa ang āpośana ayon sa tuntunin.

Verse 230

अंगुष्ठमात्रः पुरुषस्त्वंगुष्ठं च समाश्रितः । ईशः सर्वस्य जगतः प्रभुः प्रीणाति विश्वभुक्

Ang Panginoon—ang Puruṣa na sinasabing kasinlaki ng hinlalaki at nananahan sa hinlalaki—ang Hari ng buong daigdig, ang Dakilang Panginoon at Tagapagtaguyod ng lahat, ay nalulugod sa gayong pag-alaala at pagsasagawa.

Verse 240

अग्निश्चेति च मंत्रेण विधायाचमने सुधीः । पश्चिमास्यो जपेत्तावद्यावन्नक्षत्रदर्शनम्

Matapos isagawa ng marunong ang ācamana sa pamamagitan ng mantrang nagsisimula sa “Agniś ca…”, humarap siya sa kanluran at magpatuloy sa japa hanggang sa makita ang mga bituin.

Verse 243

उद्देशतः समाख्यातो ह्येष नित्यतमो विधिः । इत्थं समाचरन्विप्रो नावसीदति कर्हिचित्

Sa pangkalahatang paglalarawan ay naipahayag ang pinakapalagiang araw-araw na tuntuning ito. Ang brāhmaṇa na sumusunod nang ganito ay hindi kailanman nalulugmok sa kasawian.