Ayodhya

Muli ring pinananatili ng talatang ito ang mahabang paglalarawan sa masiglang buhay-sibil ng Ayodhyā: isang mapalad at maayos na kabisera, sagana sa yaman, tugtugin, at mga pagdiriwang, na doo’y masayang naglalagalag ang mga tao.

Inilarawan niya ang dalamhati ng mga mamamayan ng Ayodhyā, ang pamamaalam ni Rāma sa kanila, ang pakikipag-usap niya kay Guha na pinuno ng Niṣāda, at ang pagbabalik ni Sumantra na kutsero.

Nakatanggap ng biyaya mula sa mga deva at muling binuhay ang mga vānara, si Rāma ay naglakbay patungong Ayodhyā, kasama ang mga kaibigan, sakay ng karwaheng Puṣpaka.

Ngayon ay nais naming marinig ang walang hanggang aral na may panloob na hiwaga—ang maningning na kaluwalhatian, hitik sa mga kabutihan, ng dakilang lungsod ng Ayodhyā.

O Brāhmaṇa, sabihin mo sa amin nang mabilis at buo ang kataas-taasang kadakilaan ng Ayodhyā na ipinahayag ng mga tao, sapagkat naming narinig na ito ay isang napakarangung māhātmya.

Ang magiting na tagapagtanggol ng Ayodhyā ay nagkakaloob ng tagumpay sa lahat ng ninanais na layunin at pakay. Sa ikalimang araw ng Navarātri, ang peregrinasyon ay nagiging taunang gawain.

Naalaman ito sa iyong puso, kapatid, pakinggan ang payo ko: maglingkad ka sa mga paa ng iyong ina at ama. Wala sa bahay si Bharata at Shatrughna, matanda na ang hari, at may lungkot para sa akin sa kanyang puso. Kung pupunta ako sa gubat…

Nagpapakumbaba ako sa lungsod ng Ayodhya na lubhang banal, at sa ilog na Sarayu na sumisira sa mga bahid ng panahong Kali. Pagkatapos ay nagbibigay-galang ako sa mga lalaki at babae ng lungsod, na sa kanila ay hindi kaunti ang pagmamahal…

Si Rama ay nagbigay ng kanlungan kina Sugriva at Vibhishana, gaya ng alam ng lahat. Ang Kanyang Nama ay nagpala sa napakaraming kaluluwang dukha at walang magagawa; ang Kanyang katanyagang marangal ay nagliliwanag sa mundo at sa mga Veda.…

May isang lungsod na pinangalanang Ayodhyā, na nakalagay sa pampang ng Ilog Sarayū; ito ay sagana sa bawat uri ng hiyas, at puno ng yaman at butil.

Ngunit sa ika-apat na araw ng buwan Vaiśākha, si Rāma, na sumakay sa keretang panghimpapawid na Puṣpaka, ay bumalik sa pamamagitan ng langit muli patungo sa lungsod ng Ayodhyā.

Ang laging nagmimedita sa kanyang puso sa Panginoon, ang hari ng Ayodhya, ay tiyak na magiging makikita sa aking mga mata, kagiliw-giliw na tignan.