Vibhishana

Nang maipalipas ni Rāma, ang manlulupig sa mga kaaway, ang gabing yaon at magising na maginhawa, si Vibhīṣaṇa, na magkadikit ang mga palad, ay nagtanong tungkol sa tagumpay at nagsalita ng ganitong mga salita.

“O Vibhīṣaṇa, ang lahat ng naninirahan sa gubat—bawat isa na nagsikap at nagawa ang tungkulin—ay marapat parangalan ng mga hiyas, kayamanan, at sari-saring handog.”

Pagkaraan, si Vibhīṣaṇa—pinakamataas sa mga marurunong—nang makita ang hukbong lugmok, ay nagsalita sa mga bayaning pinuno ng mga unggoy, inaaliw sila sa mga salitang walang kapantay.

O hari, ang mga Rākṣasa na dating dumating kasama ng iyong ama—na pinangungunahan ni Vibhīṣaṇa—ay nakarating na sa banal na pook ng Hāṭakeśvara.

Pagkatapos, si Vibhīṣaṇa, nang makita ang maningning na liwanag na mula sa Puṣpaka at makilalang dumating na si Rāma, ay nagalak at sumalubong—kasama ang lahat ng kanyang mga ministro, gayundin ang mga lingkod at mga anak niya.

Doon winasak ni Vibhīṣaṇa ang kanilang pandarayang ‘paglalaho’. Nang sila’y mahayag, sila’y pinuksa ng malalakas na mandirigmang Vānara na nakapaghahagis mula sa malayo.

Si Vibhishana ay nagsalita ng mga salita ng payo at ipinaliwanag ang tamang asal, mga salitang sinang-ayunan ng mga pantas, ng mga Purana, at ng mga Veda. Nang marinig ito, si Dasanana ay tumayo sa galit: "Hangal, ang kamatayan ay ngayo'y…

Si Malyawanta, isang napakatalinong ministro, nakarinig sa mga salita at lubos na nagalak. "Anak ko, ang nakababatang kapatid mo ay dekorasyon ng matuwid na pag-uugali. Itago sa puso ang sinasabi ni Vibhishana." Sumagot si Ravana, "Ang…

Sa pagdinig sa mga salita ni Mandodari sa Lanka, ang mga diyos, sage, at perpektong nilalang ay lahat naramdaman ang kagalakan. Si Brahma, Shiva, Narada, at ang mga sage ng Sanaka, ang mga dakilang seer na nagsasalita ng kataas-taasang…

Pagkaraan ay naalaala niya ang panginoon ng mga Rākṣasa, at naisip: “Paano mamamahala si Haring Vibhīṣaṇa, na nakaluklok sa Laṅkā, sa kaharian—at paano isasakatuparan ng Rākṣasa ang pamumuno?”

Pagkatapos, sa sumunod na araw, si Vibhīṣaṇa, pagkatapos mag-isip-isip tungkol kay Rāvaṇa, ay nagsalita ng mga salitang ito.

At matapos italaga sa Laṅkā si Vibhīṣaṇa—yaong nakaugat sa dharma—si Rāma, kasama si Sītā, ay sumakay sa Puṣpaka, ang karwaheng panghimpapawid.