Valmiki

Sa lungsod na iyon, walang nakitang walang hikaw, walang palamuti sa ulo, o walang mga kuwintas na bulaklak; walang namuhay nang may kakaunting kasiyahan, at walang mukhang marumi, hindi nalangisan, o walang bango sa katawan.

Ang pinagpalang rishi na si Vālmīki, puspos ng banal na pananaw, ay sumulat sa kahanga-hangang sari-saring taludtod ng ganap na salaysay ni Rāma na muling nagkamit ng kanyang kaharian.

Ang dakilang haring mula sa angkan ni Ikṣvāku ay may mga ministro na hitik sa kabutihang-asal—dalubhasa sa payo, bihasa sa pagbasa ng kalooban sa mga palatandaan, at laging nakatuon sa ikalulugod at ikabubuti ng kanilang panginoon.

Sinabi ni Lakṣmaṇa: "Ako'y pupunta ngayon kay Rāma; pagkapunta, ipaalam ko sa kanya ang lahat. Malapit sa iyo, O sage, naroon ang dakilang hermitage ni Vālmīki."

Sinabi ni Śeṣa: Nang malaman mula kay Sumati na ang dalawang bata sa hermitahe ni Vālmīki ay kanyang mga anak, siya ay pumunta kay Vālmīki.

Sa banal na hermitage ni Vālmīki, sa pampang ng Gaṅgā sa isang malaking gubat, ang sinag ng liwanag ay nagpalayas sa babaeng buntis sa kapulungan ng mga sage.

May isang pinakadakilang deboto ni Paśupati, na kilala sa pangalang Vālmīki. Ang pantas na iyon ay nagsagawa ng matitinding tapas, taimtim na sumasamba kay Kapardīśa (Śiva).

Si Devala ay nagtatag ng Liṅga na yari sa sebada at pinangalanang Pati, “ang Panginoon.” Si Vālmīki naman ay nagtatag ng Liṅga na hinubog mula sa punso ng anay, na tinawag na Ciravāsī, “ang Laging Naninirahan.”

Sina Kauṇḍinya at Puṇḍarīka, Raibhya at Tṛṇabindu, Vālmīki at Nārada, gayundin sina Vahni at Dṛḍhamanyu—sila man ay nagkaisang dumating, upang magbigay-galang sa Arunachala.

Nagpatirapa si Rama sa harapan ng resi, at ang pinakamahal na brahmin ay nagbigay ng pagpapala sa kanya. Nakakita sa kagandahan ni Rama, ang mga mata ng resi ay lumamig at natuwa; may paggalang ay tinanggap at dinala siya sa ermita. Ang…

Ang bunga ng banal na pagligo ay nakikita agad: ang uwak ay nagiging cuckoo, ang tagak ay naganging swan. Huwag magtaka ang sinuman sa pagdinig nito; ang kaluwalhatian ng kapisanan ng mga santo ay hindi nakatago. Si Valmiki, Narada, at ang…

Ang mga marunong ay iginagalang ang tula na simple at ang kabantugang walang bahid, kaya't kahit kaaway, nakakalimot sa likas na pag-aaway, ay pinakikinggan ito at pinupuri. Iyon ay hindi mangyayari nang walang malinis na isip, at ang isip…