Hanuman

O marangal na ginang, sa ganitong paraan nabuo ang pagkakaisa ni Rāma at Sugrīva. Kilalanin mo ako bilang si Hanumān, na dumating dito bilang sugo nilang dalawa.

“Hanumān, paano mo ako balak buhatin sa napakahabang paglalakbay? Tila ito nga ang iyong padalus-dalos na likas bilang unggoy, O pinuno ng pangkat ng mga Vānara.”

Nang masabihan ni Hanumān, si Sītā—na wari’y anak ng mga diyos—ay marahang nagsalita, ang mga pantig ay putol-putol sa luha: “Sabihin mo sa aking minamahal: ito ang pinakamainam na tanda ng pagkakakilanlan.”

Sinabi ni Śrī Sūta: Nang maitatag nang wasto ang Liṅga ni Rāma, ang di-nabibigo sa gawa, si Māruti ay biglang umalis nang nagmamadali, tangan ang dakilang Liṅga.

Bumangon ka, mahal na Hanuman—bakit ka nakahiga sa lupa ngayon? Ihanda mo ang aking higaan, O makapangyarihang Vanara, upang ako ay makapagpahinga.

Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Tunay na natalo ka ni Rāmacandra—kasama sina Sugrīva at Hanumān, si Kumuda at Aṅgada, at ang mga ito at iba pang mga kapanalig.”

Si Tānakā at Gautama at ang iba pa ay natahimik; at si Vāyu ay tumigil ding magsalita. Pagkatapos ay umawit ang mang-aawit ng isang matamis na kanta sa harapan ni Hanumān, ang panginoon ng mga unggoy.

Nakita si Hanūmān na dumating—itinuring ang mga mandirigmang mabangis na parang damo lamang—ang Haring Suratha ay nagsalita na may boses na kalaliman ng kulog at malinaw na tono.

Sinabi ni Śeṣa: Pagkatapos lumapit kay Rudra mismo sa larangan ng digmaan, ang makabayang si Hanumān ay nagsalita—na may hangaring dakpin ang panginoon ng mga diyos.

Tinanggap ni Hanuman, ang anak ng Hangin, ang mga salita ni Bhimasena nang may ngiti at nagsalita sa anak ng Hangin.

Nagsalita si Hanūmān kay Bhīmasena, na waring nakangiti: “Hanggang dito lamang ang kaya mong makita sa aking anyo, O walang dungis.”

Sa tinig na iyon ni Bhīma, nanginig sa gulat ang mga hayop at mga ibon. Si Hanūmān, dakilang nilalang na puspos ng sigla, bahagyang idinilat ang mga mata at tumingin nang may bahid ng paghamak, sa mga matang kulay-pulot.