Kumbhakarna

Pagkaraan, ang makapangyarihang Kumbhakarṇa ay tumindig mula sa kaniyang upuan, yumukod sa mga paa ng kaniyang kapatid, at nagsabi: “Ano ang dapat gawin?”

O Kumbhakarna! Bagama’t isinilang ka sa marangal na angkan, ikaw ay mapangahas at mababa ang pag-iisip; dahil sa kapalaluan, hindi mo matukoy sa anumang bagay kung ano ang nararapat gawin.

Gayon din, doon ko nakita si Kumbhakarṇa, ang nilalang ng gabi; at nakita ko rin ang lahat ng mga anak ni Rāvaṇa, na ang mga katawan ay pinahiran ng langis.

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Pagkaraan, nang makalabas mula sa lungsod si Kumbhakarṇa kasama ang kanyang mga kasunod, nakita niya ang hukbo ng mga Vānara na nakahanay sa unahan, at si Jitakāśi ang nasa harapan.

Pagkaraang huminga nang malalim na wari’y napakahaba, tumindig siya mula sa marangal na luklukan at nagsabi: “Dumating na ang takdang oras ng gawain ni Kumbhakarṇa.”

Kay Puṣpotkaṭā ay isinilang ang dalawang anak, mga panginoon sa mga rākṣasa—si Kumbhakarṇa at si Daśagrīva—na walang kapantay sa lupa sa lakas ng katawan.

“At sino naman itong Kumbhakarṇa? Ano nga ba ang pinagmulan ng masamang-loob na iyon— siya ba’y isang deva, isang daitya, isang piśāca, o isang rākṣasa, O dakilang muni?”

Ang dakilang-loob na si Sugrīva ang pumatay kina Mahodara at Atikāya; dito rin napatay ang aking Kumbhakarṇa ni Lakṣmaṇa, at gayundin si Indrajit.

Ang pantas, pagdating sa Urvaśī Tīrtha at gayundin sa Soma Āśrama, at matapos maligo sa āśrama ni Kumbhakarṇa, ay pinararangalan ng mga tao sa lupa.

Sina Vidyutkaiśa, Taḍijjihva, at si Rāvaṇa na may dakilang lakas; at si Kumbhakarṇa na mahirap daigin; si Vegadarśī na may ningning at tapang.

Wika ni Śrī Kṛṣṇa: “Noon ay may isang nilalang na gumagala sa gabi, na kilala sa pangalang Kumbhakarṇa. Nang mapatay ang masamang iyon sa mga palaso ni Rāma, naputol ang kanyang ulo.”

Pagkaraan, ginising ng panginoon ng Laṅkā si Kumbhakarṇa na nahihimbing; at nang magising, ipinadala siya ni Rāvaṇa upang makipagdigma.