Sukta 86

Mantra 1

धीरा त्वस्य महिना जनूंषि वि यस्तस्तम्भ रोदसी चिदुर्वी । प्र नाकमृष्वं नुनुदे बृहन्तं द्विता नक्षत्रं पप्रथच्च भूम ॥

ด้วยความยิ่งใหญ่ของท่านผู้นั้น พลังแห่งปัญญาหยั่งรู้ที่มั่นคงทั้งหลายจึงตื่นขึ้น—ผู้ซึ่งได้ตั้งมั่นแม้โลกกว้างทั้งสอง. เขาผลักดันฟากฟ้าอันสูงส่งและไพศาลออกไป; เขาแผ่ที่นั่งคู่แห่งดวงดาว และวางรากฐานแห่งแผ่นดิน—สถาปนาความกว้างใหญ่ที่มีระเบียบ ซึ่งให้จิตสำนึกเติบโตได้.

Mantra 2

उत स्वया तन्वा सं वदे तत्कदा न्वन्तर्वरुणे भुवानि । किं मे हव्यमहृणानो जुषेत कदा मृळीकं सुमना अभि ख्यम् ॥

ยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้ากล่าวถึงสิ่งนี้ด้วยกายตนเอง—เมื่อใดเล่าข้าพเจ้าจักเข้าไปอยู่ภายในท่าน โอ วรุณะ (Varuṇa)? เครื่องบูชาของข้าพเจ้าประการใดเล่าที่ท่านจักทรงรับโดยปราศจากความขุ่นเคือง? เมื่อใดเล่าที่ท่านมีพระทัยกรุณา แล้วข้าพเจ้าจักได้เห็นพระเมตตาของท่าน—การปลดปล่อยอันเยียวยา—ปรากฏในดวงใจของข้าพเจ้า?

Mantra 3

पृच्छे तदेनो वरुण दिदृक्षूपो एमि चिकितुषो विपृच्छम् । समानमिन्मे कवयश्चिदाहुरयं ह तुभ्यं वरुणो हृणीते ॥

ข้าพเจ้าถามถึงความผิดนั้น โอ วรุณะ เพื่อจะได้เห็นให้ชัด; ข้าพเจ้าเข้าไปใกล้เพื่อไต่ถามผู้รู้ ให้ช่วยพิจารณา. แม้เหล่าฤษีกล่าวแก่ข้าพเจ้าเหมือนกันว่า: “แท้จริงวรุณะผู้นี้ทรงกริ้วต่อท่านแล้ว”

Mantra 4

किमाग आस वरुण ज्येष्ठं यत्स्तोतारं जिघांससि सखायम् । प्र तन्मे वोचो दूळभ स्वधावोऽव त्वानेना नमसा तुर इयाम् ॥

โอ วรุณะ ความผิดอันใหญ่หลวงใดเล่าที่มีอยู่ จนท่านจะทรงทำลายนักสรรเสริญของท่าน ผู้เป็นสหาย? ขอจงตรัสบอกข้าพเจ้าเถิด โอผู้ยากจะทำร้าย โอผู้ทรงธรรมบัญญัติด้วยตนเอง; ข้าพเจ้ามุ่งไปหาท่านโดยเร็วพร้อมนอบน้อม ขอให้ปมแห่งความผิดคลายออกด้วยความจริง

Mantra 5

अव द्रुग्धानि पित्र्या सृजा नोऽव या वयं चकृमा तनूभिः । अव राजन्पशुतृपं न तायुं सृजा वत्सं न दाम्नो वसिष्ठम् ॥

ขอทรงปลดเปลื้องจากพวกเราเสียซึ่งความผิดและความบิดเบือนที่สืบมาจากบรรพชน และความผิดที่พวกเราก่อขึ้นเองด้วยกายนี้ โอ้พระวรุณะผู้เป็นราชา ขอทรงปล่อยผู้แสวงหาที่หลงทาง—ดุจผู้ไปกินฝูงสัตว์ของผู้อื่น; และขอทรงปล่อยวสิษฐะ (Vasiṣṭha) จากเชือกแห่งการผูกมัด ดุจลูกวัวถูกปลดจากหลักผูก

Mantra 6

न स स्वो दक्षो वरुण ध्रुतिः सा सुरा मन्युर्विभीदको अचित्तिः । अस्ति ज्यायान्कनीयस उपारे स्वप्नश्चनेदनृतस्य प्रयोता ॥

โอ้พระวรุณะ นี่มิใช่ปัญญาอันเที่ยงแท้ของข้าพเจ้า (dakṣa) และมิใช่ความมั่นคงแห่งการยึดประคอง (dhr̥ti); หากเป็นความเมามาย (surā) เป็นความโกรธ (manyu) ที่ขับให้หวาดหวั่น เป็นความไม่รู้ (acitti). ผู้ใหญ่ก็อาจลื่นไถลสู่ภาวะของผู้น้อย; แม้ความหลับก็อาจเป็นผู้ยุยงแห่งความไม่จริง (anṛta)—ภายในเรามีกำลังที่บิดเจตจำนงให้ห่างจากทางอันชอบ

Mantra 7

अरं दासो न मीळ्हुषे कराण्यहं देवाय भूर्णयेऽनागाः । अचेतयदचितो देवो अर्यो गृत्सं राये कवितरो जुनाति ॥

ขอให้ข้าพเจ้าสมควร—ดุจทาสผู้รับใช้ผู้ให้ทานอันเอื้อเฟื้อ—ข้าพเจ้า ผู้ปราศจากมลทิน (anāgāḥ) ขอทำงานเพื่อฤทธิ์เดชอันศักดิ์สิทธิ์ผู้หมุนเวียนและขับเคลื่อนสรรพสิ่ง (bhūrṇi). เทพผู้สูงศักดิ์ (arya) ปลุกผู้ไม่รู้ให้ตื่น; กวีผู้เห็นไกลยิ่งกว่า (kavi-tara) เร่งเร้าผู้ใฝ่หาให้มุ่งสู่ทรัพย์แห่งความบริบูรณ์ (rāya)

Mantra 8

अयं सु तुभ्यं वरुण स्वधावो हृदि स्तोम उपश्रितश्चिदस्तु । शं नः क्षेमे शमु योगे नो अस्तु यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

โอ้ วรุณะ ผู้ทรงกฎแห่งตน (สวธา) บทสรรเสริญนี้เพื่อท่าน ได้ตั้งไว้แม้ในดวงใจของข้าพเจ้า ขอความสงบมีแก่เราในที่พำนักอันมั่นคง และขอความสงบมีแก่เราในการร่วมผูกพันและการเพียรพยายาม; ขอท่านทั้งหลายจงคุ้มครองเราเสมอด้วยสวัสติ—ความเป็นสิริมงคลและการผ่านพ้นอันถูกต้อง.