Sukta 86

Mantra 1

धीरा त्वस्य महिना जनूंषि वि यस्तस्तम्भ रोदसी चिदुर्वी । प्र नाकमृष्वं नुनुदे बृहन्तं द्विता नक्षत्रं पप्रथच्च भूम ॥

ఆ మహిమచేత ధీరా—స్థిరబుద్ధి, జ్ఞానశక్తులు—జాగృతమగుచున్నవి; ఆయనే ఉర్వీ రోదసీ—ఆ రెండు విశాల లోకాలను—కూడా దృఢంగా స్థాపించాడు. ఆయన ఉన్నతమైన, విస్తారమైన నాకమ్—స్వర్గాన్ని—ముందుకు నెట్టెను; ఆయన ద్వితా నక్షత్రం—నక్షత్రాల ద్వివిధ ఆసనాన్ని—మరియు భూమి యొక్క ఆధారాన్ని విస్తరింపజేసెను; చైతన్యం పెరగుటకు తగిన సుశాసిత విస్తారాన్ని స్థాపించెను.

Mantra 2

उत स्वया तन्वा सं वदे तत्कदा न्वन्तर्वरुणे भुवानि । किं मे हव्यमहृणानो जुषेत कदा मृळीकं सुमना अभि ख्यम् ॥

మరియు నేను నా స్వంత తనువుతో (అంతఃస్వరూపంతో) దీనిగురించి సంభాషిస్తున్నాను—ఓ వరుణా, ఎప్పుడు నేను నీ అంతరంలో ప్రవేశిస్తాను? నా ఏ హవ్యం (అర్పణం) నీవు అసంతృప్తి లేకుండా స్వీకరిస్తావు? ఎప్పుడు, సుమనా (ప్రసన్నమనస్సుతో) ఉండి, నీ మృళీకం (కరుణ/క్షమారూప శాంతి)—హృదయంలో స్వస్థతనిచ్చే విమోచన—నేను ప్రత్యక్షంగా దర్శిస్తాను?

Mantra 3

पृच्छे तदेनो वरुण दिदृक्षूपो एमि चिकितुषो विपृच्छम् । समानमिन्मे कवयश्चिदाहुरयं ह तुभ्यं वरुणो हृणीते ॥

ఆ ఏనో (దోషం/పాపం) గురించి నేను అడుగుతున్నాను, ఓ వరుణా—దాన్ని స్పష్టంగా చూడాలని కోరుతూ; తెలిసినవాడి దగ్గరకు వెళ్లి ప్రశ్నిస్తున్నాను. కవి-ఋషులూ నాకు అదే చెబుతున్నారు—‘ఈ వరుణుడు నిజంగా నీపై రుష్టుడయ్యాడు’; నా ప్రస్తుత స్థితి నుండి ఋతం (నియమం/ధర్మక్రమం) ముఖం తిప్పినట్టుగా.

Mantra 4

किमाग आस वरुण ज्येष्ठं यत्स्तोतारं जिघांससि सखायम् । प्र तन्मे वोचो दूळभ स्वधावोऽव त्वानेना नमसा तुर इयाम् ॥

ఓ వరుణా, ఏది ఆ జ్యేష్ఠ అపరాధం, నీవు నీ స్తోతారుని—నీ సఖుని—నశింపజేయాలని కోరుతున్నావు? ఓ దూళభ (అఘాత్యుడు/దుర్జేయుడు), ఓ స్వధావన్ (స్వ-నియమధారి), అది నాకు చెప్పు. ఈ ఏనోతో, నమస్కారంతో, నేను వేగంగా నీ వైపు వస్తున్నాను—సత్యంతో దోషపు ముడి సడలిపోవాలని.

Mantra 5

अव द्रुग्धानि पित्र्या सृजा नोऽव या वयं चकृमा तनूभिः । अव राजन्पशुतृपं न तायुं सृजा वत्सं न दाम्नो वसिष्ठम् ॥

మా నుండి పితృయ (పూర్వికుల) పరంపరగా వచ్చిన వికృతులను తొలగించు; అలాగే మేము మా దేహభావంతో చేసిన తప్పుల నుండీ మమ్మల్ని విడిపించు. ఓ రాజన్ వరుణా, మార్గభ్రష్టుడైన తాయు (అలసి తిరిగే యాచకుడు)—పరుల పశుగణాన్ని భుజించినవాడిలా—అతనిని విడిచిపెట్టు; దామ్నః (బంధన తాడు) నుండి వసిష్ఠుని, దూడను దాని కట్టుబాటునుంచి విడిపెట్టినట్లు, విముక్తం చేయి.

Mantra 6

न स स्वो दक्षो वरुण ध्रुतिः सा सुरा मन्युर्विभीदको अचित्तिः । अस्ति ज्यायान्कनीयस उपारे स्वप्नश्चनेदनृतस्य प्रयोता ॥

హే వరుణా, అది నా స్వంత సుస్థిరమైన వివేకం కాదు; అది ధృఢమైన ధారణ కూడా కాదు; అది మత్తు, భయాన్ని కలిగించే కోపం, అది అచిత్తి (అవగాహనలేమి). పెద్దవాడూ చిన్నవాడి స్థితికి జారిపోవచ్చు; నిద్ర కూడా అనృత (అసత్య) ప్రేరకంగా మారుతుంది—మనలోని కొన్ని శక్తులు సంకల్పాన్ని ఋతం నుండి మళ్లిస్తాయి.

Mantra 7

अरं दासो न मीळ्हुषे कराण्यहं देवाय भूर्णयेऽनागाः । अचेतयदचितो देवो अर्यो गृत्सं राये कवितरो जुनाति ॥

ఉదార దాతకు దాసుడిలా నేను తగినవాడనై ఉండుగాక; నేను—అనాగాః (నిర్దోషి)—అన్నిటినీ తిప్పి నడిపించే ఆ దేవశక్తికై కార్యం చేయుదును. ఆర్య దేవుడు అజ్ఞానిని జాగృతం చేస్తాడు; మరింత దర్శనశీలి కవి గృత్స (ఉత్సుక సాధకుడు) ను రాయి—సమృద్ధి—వైపు ప్రేరేపిస్తాడు.

Mantra 8

अयं सु तुभ्यं वरुण स्वधावो हृदि स्तोम उपश्रितश्चिदस्तु । शं नः क्षेमे शमु योगे नो अस्तु यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

స్వధావన్ వరుణా! ఈ స్తోత్రం నీకోసం హృదయంలోనే ఆశ్రయించియుండుగాక. మాకు క్షేమంలో శాంతి కలుగుగాక; యోగంలో (సంయోగం/ప్రయత్నం) కూడా శాంతి కలుగుగాక. మీరు సదా స్వస్తిభిః—కల్యాణకర రక్షణలతో—మమ్మల్ని కాపాడండి.