Sukta 86

Mantra 1

धीरा त्वस्य महिना जनूंषि वि यस्तस्तम्भ रोदसी चिदुर्वी । प्र नाकमृष्वं नुनुदे बृहन्तं द्विता नक्षत्रं पप्रथच्च भूम ॥

त्या महिम्याने धीरा—स्थिर, प्रज्ञावान शक्ती—जागृत होतात; तोच उर्वी रोदसी—दोन्ही विस्तीर्ण लोक—दृढपणे स्थापन करणारा आहे. त्याने उंच, विशाल नाकम्—स्वर्ग—पुढे ढकलला; त्याने द्विता नक्षत्रम्—नक्षत्रांचे द्विविध आसन—आणि भूमीचा पाया पसरविला; चेतना वाढावी अशी सुव्यवस्थित व्यापकता त्याने प्रस्थापित केली.

Mantra 2

उत स्वया तन्वा सं वदे तत्कदा न्वन्तर्वरुणे भुवानि । किं मे हव्यमहृणानो जुषेत कदा मृळीकं सुमना अभि ख्यम् ॥

आणि मी माझ्याच तनूने (अंतःस्वरूपाने) याविषयी संवाद करतो—हे वरुणा, मी कधी तुझ्या अंतरात प्रवेश करीन? माझे कोणते हव्य (अर्पण) तू अप्रसन्न न होता स्वीकारशील? कधी, सुमना (प्रसन्नचित्त) होऊन, तुझे मृळीक (करुणा/क्षमाशांती)—हृदयात आरोग्यदायी मुक्ती देणारे—मी प्रत्यक्ष पाहीन?

Mantra 3

पृच्छे तदेनो वरुण दिदृक्षूपो एमि चिकितुषो विपृच्छम् । समानमिन्मे कवयश्चिदाहुरयं ह तुभ्यं वरुणो हृणीते ॥

त्या एनो (दोष/पाप) विषयी मी विचारतो, हे वरुणा—ते स्पष्ट पाहावे म्हणून; जाणणाऱ्याजवळ जाऊन मी चौकशी करतो. कवी-ऋषीही मला तेच सांगतात—‘हा वरुण निश्चयच तुझ्यावर रुष्ट आहे’; जणू ऋत (नियम/धर्मकर्म) माझ्या वर्तमान अवस्थेकडून दूर झाला आहे.

Mantra 4

किमाग आस वरुण ज्येष्ठं यत्स्तोतारं जिघांससि सखायम् । प्र तन्मे वोचो दूळभ स्वधावोऽव त्वानेना नमसा तुर इयाम् ॥

हे वरुणा, तो कोणता ज्येष्ठ अपराध होता की तू आपल्या स्तोता—आपल्या सख्याला—घात करावासा वाटतोस? हे दूळभ (अघात्य/दुर्जेय), हे स्वधावन् (स्व-नियमधारी), ते मला सांग. या एनोसह, नमस्कार घेऊन, मी त्वरेने तुझ्याकडे येतो—सत्याने चुकांची गाठ सैल व्हावी म्हणून.

Mantra 5

अव द्रुग्धानि पित्र्या सृजा नोऽव या वयं चकृमा तनूभिः । अव राजन्पशुतृपं न तायुं सृजा वत्सं न दाम्नो वसिष्ठम् ॥

आमच्यापासून पितृपरंपरेतून आलेले विकार दूर कर; आणि आम्हीच देहभावाने केलेल्या अपराधांपासूनही आम्हाला सोडव. हे राजन् वरुणा, जो मार्गभ्रष्ट झाला आहे—परक्या कळपावर तृप्त झालेल्यासारखा—त्या तायू (भटक्या याचक) ला सोड; आणि वसिष्ठाला बंधन-दोरीतून असे मुक्त कर, जसे वासरू आपल्या बांधणीपासून सुटते.

Mantra 6

न स स्वो दक्षो वरुण ध्रुतिः सा सुरा मन्युर्विभीदको अचित्तिः । अस्ति ज्यायान्कनीयस उपारे स्वप्नश्चनेदनृतस्य प्रयोता ॥

हे वरुणा, तो माझा स्वतःचा स्थिर विवेक नाही, ना दृढ धारण; तो तर मद आहे, भीती उत्पन्न करणारा क्रोध आहे, ती अचित्ती (अविवेक) आहे. ज्येष्ठही कनिष्ठाच्या अवस्थेत घसरू शकतो; आणि झोपसुद्धा अनृत (असत्य) ची प्रेरक ठरते—आपल्यात अशा शक्ती आहेत ज्या इच्छेला ऋतापासून दूर वाकवतात.

Mantra 7

अरं दासो न मीळ्हुषे कराण्यहं देवाय भूर्णयेऽनागाः । अचेतयदचितो देवो अर्यो गृत्सं राये कवितरो जुनाति ॥

उदार दात्यासाठी दासासारखा मी योग्य ठरो; मी—अनागाः (निर्दोष)—सर्वांना फिरवून चालविणाऱ्या त्या देवशक्तीसाठी कर्म करीन. आर्य देव अचेताला चेतवितो; आणि अधिक-द्रष्टा कवी गृत्स (उत्सुक साधक) ला रयि—समृद्धी—कडे प्रवृत्त करतो.

Mantra 8

अयं सु तुभ्यं वरुण स्वधावो हृदि स्तोम उपश्रितश्चिदस्तु । शं नः क्षेमे शमु योगे नो अस्तु यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

हे स्वधावन् वरुणा! हा स्तोत्र तुझ्यासाठी हृदयातच आश्रित राहो. आमच्यासाठी क्षेमात शांती असो, आणि योगात (संयोग/प्रयत्नात)ही शांती असो. तुम्ही सदा स्वस्तिभिः—कल्याणकारी रक्षणांनी—आमचे रक्षण करा.