Sukta 86

Mantra 1

धीरा त्वस्य महिना जनूंषि वि यस्तस्तम्भ रोदसी चिदुर्वी । प्र नाकमृष्वं नुनुदे बृहन्तं द्विता नक्षत्रं पप्रथच्च भूम ॥

அவனுடைய மகிமையால் தீரா—திடமான, ஞானமிக்க சக்திகள்—விழித்தெழுகின்றன; அவனே உர்வீ ரோதஸீ—இரு விரிந்த உலகங்களையும்—உறுதியாக நிலைநிறுத்தினான். அவன் உயர்ந்த, பரந்த நாகம்—வானத்தை—முன்னே தள்ளினான்; அவன் த்விதா நக்ஷத்ரம்—நட்சத்திரங்களின் இருமடிப் பீடத்தையும்—பூமியின் அடித்தளத்தையும் விரித்தான்; சிந்தனை வளரத் தக்க ஒழுங்கமைந்த விரிவை நிறுவினான்.

Mantra 2

उत स्वया तन्वा सं वदे तत्कदा न्वन्तर्वरुणे भुवानि । किं मे हव्यमहृणानो जुषेत कदा मृळीकं सुमना अभि ख्यम् ॥

மேலும் நான் என் சொந்தத் தனுவோடு (உள்-சுயத்தோடு) இதைப்பற்றி உரையாடுகிறேன்—ஓ வருணா, எப்போது நான் உன் உள்ளே (அந்தர்) புகுவேன்? என் எந்த ஹவ்யம் (அர்ப்பணம்) நீ கோபமின்றி ஏற்றுக் கொள்வாய்? எப்போது, சுமனா (அருள்மிகு மனத்துடன்) இருந்து, உன் ம்ரளீகம் (கருணை/மன்னிப்பு-அமைதி)—இதயத்தில் நலமளிக்கும் விடுதலை—நான் நேரில் காண்பேன்?

Mantra 3

पृच्छे तदेनो वरुण दिदृक्षूपो एमि चिकितुषो विपृच्छम् । समानमिन्मे कवयश्चिदाहुरयं ह तुभ्यं वरुणो हृणीते ॥

அந்த ஏனோ (குற்றம்/பாவம்) பற்றி நான் கேட்கிறேன், ஓ வருணா—அதைத் தெளிவாகக் காண விரும்பி; அறிந்தவனிடம் அருகே சென்று விசாரிக்கிறேன். கவிஞர்-ரிஷிகளும் எனக்கு அதையே சொல்கிறார்கள்—‘இந்த வருணன் நிச்சயமாக உன்னிடம் சினமுற்றான்’; என் இந்நிலைமையிலிருந்து ருதம் (ஒழுங்கு/நியதி) விலகியதுபோல்.

Mantra 4

किमाग आस वरुण ज्येष्ठं यत्स्तोतारं जिघांससि सखायम् । प्र तन्मे वोचो दूळभ स्वधावोऽव त्वानेना नमसा तुर इयाम् ॥

ஓ வருணா, எது அந்த மிகப் பெரிய குற்றம் (ஜ்யேஷ்டம்), நீ உன் ஸ்தோதாவை—உன் சகாவை—அழிக்க விரும்புகிறாய்? ஓ தூளப (அடிக்க இயலாதவன்/துர்ஜெயன்), ஓ ஸ்வதாவன் (சுய-நியமம் உடையவன்), அதை எனக்குச் சொல். இந்த ஏனோவுடன், நமஸ்காரத்துடன், நான் விரைந்து உன்னை நோக்கி வருகிறேன்—சத்தியத்தால் பிழையின் முடிச்சு தளர்வதற்காக.

Mantra 5

अव द्रुग्धानि पित्र्या सृजा नोऽव या वयं चकृमा तनूभिः । अव राजन्पशुतृपं न तायुं सृजा वत्सं न दाम्नो वसिष्ठम् ॥

எங்களிடமிருந்து பித்ரிய (முன்னோர் வழி) வந்த குற்றவிகாரங்களை அகற்று; மேலும் நாங்கள் எங்கள் உடல்-நிலையால் செய்த தவறுகளிலிருந்தும் எங்களை விடுவி. அரசனே வருணா, வழி தவறிய தாயு (அலைந்து தேடும் யாசகர்)—பிறரின் மந்தையை உண்டு திரிந்தவன் போல—அவனை விடுவி; கட்டுக் கயிற்றிலிருந்து வசிஷ்டனை, கன்றை அதன் கட்டிலிருந்து அவிழ்ப்பது போல, விடுவி.

Mantra 6

न स स्वो दक्षो वरुण ध्रुतिः सा सुरा मन्युर्विभीदको अचित्तिः । अस्ति ज्यायान्कनीयस उपारे स्वप्नश्चनेदनृतस्य प्रयोता ॥

வருணா, அது என் சொந்த உறுதியான விவேகம் அல்ல; நிலையான தாங்குதலும் அல்ல; அது மயக்கம், அச்சம் விளைவிக்கும் கோபம், அது அறியாமை. மூத்தவனும் இளையவனின் நிலையிலே வழுக்கலாம்; உறக்கம்கூட அந்ருதத்தின் (பொய்மையின்) தூண்டியாக ஆகிறது—உள்ளே உள்ள சில வலிமைகள் மனவிருப்பத்தை ருதத்திலிருந்து விலக்குகின்றன.

Mantra 7

अरं दासो न मीळ्हुषे कराण्यहं देवाय भूर्णयेऽनागाः । अचेतयदचितो देवो अर्यो गृत्सं राये कवितरो जुनाति ॥

உதாரமாக அளிப்பவனுக்கு ஒரு பணியாளன் போல நான் தகுதியானவனாக ஆகட்டும்; நான்—குற்றமற்றவன்—அனைத்தையும் திருப்பி இயக்கும் அந்த தேவ-சக்திக்காகச் செயல் புரிவேன். ஆர்ய தேவன் அறியாதவனை அறிவுறுத்தி விழிப்பூட்டுகிறான்; மேலும் அதிகம் காணும் கவிஞன், க்ருத்ஸ (ஆவலான சாதகன்) ஐ ராயி—நிறைவு-செல்வம்—நோக்கி ஊக்குவிக்கிறான்.

Mantra 8

अयं सु तुभ्यं वरुण स्वधावो हृदि स्तोम उपश्रितश्चिदस्तु । शं नः क्षेमे शमु योगे नो अस्तु यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

சுவதாகவனே வருணா! இந்த ஸ்தோத்திரம் உமக்காக என் இதயத்தில் தங்கியிருக்கட்டும். எங்களுக்கு க்ஷேமத்தில் அமைதி உண்டாகட்டும்; யோகத்தில் (இணைவு/முயற்சி)யும் அமைதி உண்டாகட்டும். நீங்கள் எப்போதும் ஸ்வஸ்திகளால்—நலரட்சிகளால்—எங்களைப் பாதுகாப்பீராக.