Sukta 86

Mantra 1

धीरा त्वस्य महिना जनूंषि वि यस्तस्तम्भ रोदसी चिदुर्वी । प्र नाकमृष्वं नुनुदे बृहन्तं द्विता नक्षत्रं पप्रथच्च भूम ॥

তাঁৰ (সেই মহৎ একৰ) মহিমাৰে ধীৰা (স্থিৰ-প্ৰজ্ঞা) শক্তিসমূহ জাগ্ৰত হয়—যিজনে দুয়োটা বিস্তৃত ৰোদসী (দুই বিশ্ব)কো স্থিৰ কৰি থিয় কৰালে। তেওঁ উচ্চ, বৃহৎ নাক (আকাশ) আগুৱাই ঠেলি উন্মুক্ত কৰিলে; দ্বিতা নক্ষত্র-আসন বিস্তাৰ কৰিলে, আৰু ভূমিৰ আধাৰ প্ৰসাৰিত কৰিলে—চেতনাৰ বৃদ্ধি হ’ব পৰা ঋত-ব্যাপ্ত বিস্তৃতি স্থাপন কৰি।

Mantra 2

उत स्वया तन्वा सं वदे तत्कदा न्वन्तर्वरुणे भुवानि । किं मे हव्यमहृणानो जुषेत कदा मृळीकं सुमना अभि ख्यम् ॥

আৰু মই মোৰ নিজৰ সত্তাৰে এই কথা কওঁ—হে বৰুণ, কেতিয়া মই তোমাৰ অন্তৰত প্ৰৱেশ কৰিম? মোৰ কোন হৱ্য তুমি অখিন্নচিত্তে, অসন্তোষ নকৰাকৈ, গ্ৰহণ কৰিবা? কেতিয়া, সু-মনা হৈ, মই তোমাৰ মৃळীক—হৃদয়ত আৰোগ্য-মুক্তিদায়িনী কৃপা—অভিমুখে দৰ্শন কৰিম?

Mantra 3

पृच्छे तदेनो वरुण दिदृक्षूपो एमि चिकितुषो विपृच्छम् । समानमिन्मे कवयश्चिदाहुरयं ह तुभ्यं वरुणो हृणीते ॥

হে বৰুণ, সেই এনস (দোষ) বিষয়ে মই সোধোঁ—স্পষ্টকৈ দেখা পাবলৈ ইচ্ছুক হৈ; মই ওচৰলৈ যাওঁ, জ্ঞানীজনক প্ৰশ্ন কৰিবলৈ। কবিসকলেও মোক একেই কথা কয়: ‘এই বৰুণ তোমাৰ ওপৰত নিশ্চয়েই হৃণীত—অসন্তুষ্ট/ক্ষুব্ধ।’

Mantra 4

किमाग आस वरुण ज्येष्ठं यत्स्तोतारं जिघांससि सखायम् । प्र तन्मे वोचो दूळभ स्वधावोऽव त्वानेना नमसा तुर इयाम् ॥

হে বৰুণ, সেই জ্যেষ্ঠ অপৰাধ কি আছিল, যাৰ বাবে তুমি তোমাৰ স্তোতাক—সখাক—আঘাত কৰিব খুজিছা? হে দূৰ্লভ-দমনীয়, হে স্বধাৱান (নিজ বিধানধাৰী), সেই কথা মোক কোৱা; মই নমস্কাৰে তোমাৰ ওচৰলৈ তুৰন্ত আহোঁ।

Mantra 5

अव द्रुग्धानि पित्र्या सृजा नोऽव या वयं चकृमा तनूभिः । अव राजन्पशुतृपं न तायुं सृजा वत्सं न दाम्नो वसिष्ठम् ॥

আমাৰ পৰা পিতৃ-পৰম্পৰাগত দোষ-অপৰাধসমূহ দূৰ কৰি দিয়া; আৰু যি ভুল আমি নিজে দেহধাৰী অৱস্থাত কৰিছোঁ, সেয়াও মোচন কৰ। হে ৰাজন্ (ৱৰুণ), পথভ্ৰষ্ট অন্বেষকক এৰি দিয়া—যেন আনৰ পালৰ ওপৰত তৃপ্ত হোৱা জনক এৰি দিয়া হয়; দড়িৰ বন্ধনৰ পৰা বশিষ্ঠক মুক্ত কৰ, যেন বাঁধনিৰ পৰা বাছুৰক মুকলি কৰা হয়।

Mantra 6

न स स्वो दक्षो वरुण ध्रुतिः सा सुरा मन्युर्विभीदको अचित्तिः । अस्ति ज्यायान्कनीयस उपारे स्वप्नश्चनेदनृतस्य प्रयोता ॥

হে বৰুণ, ই মোৰ নিজস্ব দক্ষ-বিবেচনা নহয়, ন স্থিৰ ধাৰণাও নহয়; ই মদ-মত্ততা, ভয়লৈ ঠেলি দিয়া ক্ৰোধ, ই অচেতনতা। জ্যেষ্ঠজনো কনিষ্ঠৰ অৱস্থালৈ সৰি পৰে; নিদ্ৰাও অনৃতৰ প্ৰেৰক হ’ব পাৰে—অন্তৰত এনে শক্তি আছে যি সঠিক পথৰ পৰা ইচ্ছাক বেঁকা কৰে।

Mantra 7

अरं दासो न मीळ्हुषे कराण्यहं देवाय भूर्णयेऽनागाः । अचेतयदचितो देवो अर्यो गृत्सं राये कवितरो जुनाति ॥

উদাৰ দাতাৰ ওচৰত দাস যেন যোগ্য হয়, তেনেকৈ মই যোগ্য হওঁ; নিৰ্দোষ হৈ, সৰ্বদিশে ঘূৰি-চলা দেৱশক্তি (ভূৰ্ণয়)ৰ বাবে মই কৰ্ম কৰোঁ। আৰ্য দেৱে অজ্ঞানক জাগ্ৰত কৰে; অধিক-দৰ্শী কবিয়ে লোভী অন্বেষকক ৰায়—পূর্ণতাৰ ধনলৈ আগুৱাই নিয়ে।

Mantra 8

अयं सु तुभ्यं वरुण स्वधावो हृदि स्तोम उपश्रितश्चिदस्तु । शं नः क्षेमे शमु योगे नो अस्तु यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

হে স্বধাৱান্ বৰুণ, এই স্তোত্ৰ তোমাৰ বাবে হৃদয়ত স্থাপিত হওক। আমাৰ ক্ষেমত শান্তি হওক, আমাৰ যোগত (সংযোগ-প্ৰয়াসত)ো শান্তি হওক। তোমালোক সদায় স্বস্তি-সমূহেৰে, মঙ্গলময় গতি-পথেৰে আমাক ৰক্ষা কৰা।