Sukta 86

Mantra 1

धीरा त्वस्य महिना जनूंषि वि यस्तस्तम्भ रोदसी चिदुर्वी । प्र नाकमृष्वं नुनुदे बृहन्तं द्विता नक्षत्रं पप्रथच्च भूम ॥

തസ്യ മഹിനാ ധീരാഃ ജനൂംഷി വി—ആ ഏകന്റെ മഹിമയാൽ ധീര (സ്ഥിര) ദർശനശക്തികൾ ഉണരുന്നു; യഃ ഉർവീ രോദസീ ചിത് തസ്തംഭ—വിശാലമായ രണ്ടു ലോകങ്ങളെയും ഉറപ്പിച്ചവൻ. സ ബൃഹന്തം ഋഷ്വം നാകം പ്ര നുനുദേ—ഉന്നതവും വിശാലവുമായ സ്വർഗ്ഗത്തെ മുന്നോട്ട് തള്ളിപ്പുറത്താക്കി; ദ്വിതാ നക്ഷത്രം പപ്രഥത് ച ഭൂമ—നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ദ്വി-ആസനം വ്യാപിപ്പിച്ചു ഭൂമിയുടെ അടിസ്ഥാനം വിരിച്ചു—ഋതത്തിന്റെ ക്രമബദ്ധമായ വൈശാല്യം സ്ഥാപിച്ചു, അവിടെ ചേതന വളരുന്നു.

Mantra 2

उत स्वया तन्वा सं वदे तत्कदा न्वन्तर्वरुणे भुवानि । किं मे हव्यमहृणानो जुषेत कदा मृळीकं सुमना अभि ख्यम् ॥

എന്നാൽ ഞാൻ എന്റെ തന്നെ തനുവോടെ ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംവദിക്കുന്നു: ഹേ വരുണ, എപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ അന്തരത്തിൽ പ്രവേശിക്കും? എന്റെ ഏത് ഹവ്യ-അർപ്പണം നീ അസന്തോഷമില്ലാതെ സ്വീകരിക്കും? എപ്പോൾ, സുമനസ്സോടെ, നിന്റെ മൃളീകം—കരുണയും ചികിത്സക മോചനവും—ഹൃദയത്തിൽ ഞാൻ അഭിഖ്യ ചെയ്യും?

Mantra 3

पृच्छे तदेनो वरुण दिदृक्षूपो एमि चिकितुषो विपृच्छम् । समानमिन्मे कवयश्चिदाहुरयं ह तुभ्यं वरुणो हृणीते ॥

ഹേ വരുണ, ഞാൻ ആ ഏനോയെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നു—അതിനെ വ്യക്തമായി കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്; അറിയുന്നവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു വിചാരിക്കുന്നു. കവികളും എനിക്ക് അതേ പറയുന്നു: ‘ഈ വരുണൻ നിനക്കു നേരെ സത്യമായും ഹൃണീതേ—അസന്തുഷ്ടനാണ്.’

Mantra 4

किमाग आस वरुण ज्येष्ठं यत्स्तोतारं जिघांससि सखायम् । प्र तन्मे वोचो दूळभ स्वधावोऽव त्वानेना नमसा तुर इयाम् ॥

ഹേ വരുണ, ഏത് മഹാ ആഗഃ ആയിരുന്നു, നീ നിന്റെ സ്തോതാവിനെയും നിന്റെ സഖാവിനെയും ഘാതം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു പോലെ? ഹേ ദുർലഭ, ഹേ സ്വധാവാൻ, അത് എനിക്ക് പറയുക; ഞാൻ നമസ്കാരത്തോടെ നിന്റെ അടുക്കൽ വേഗത്തിൽ വരുന്നു—സത്യത്താൽ ദോഷത്തിന്റെ കെട്ട് അഴിയണമെന്ന യാചനയോടെ.

Mantra 5

अव द्रुग्धानि पित्र्या सृजा नोऽव या वयं चकृमा तनूभिः । अव राजन्पशुतृपं न तायुं सृजा वत्सं न दाम्नो वसिष्ठम् ॥

ഹേ വരുണ രാജാവേ, പിതൃപരമ്പരയിൽ നിന്നുള്ള ദോഷങ്ങളും വികൃതികളും ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റണമേ; ഞങ്ങൾ തന്നെ നമ്മുടെ ദേഹങ്ങളാൽ ചെയ്ത തെറ്റുകളും നീക്കണമേ. ഹേ രാജാവേ, മറ്റുള്ളവരുടെ കന്നുകാലിക്കൂട്ടിൽ തൃപ്തനായവനെപ്പോലെ വഴിതെറ്റിയ തായു (അപരാധി/ഭ്രമണശീലൻ)നെ വിട്ടയക്കണമേ; ദാമ്ന് (ബന്ധനക്കയർ)യിൽ നിന്ന് വസിഷ്ഠനെ, കാളക്കുട്ടി തന്റെ കെട്ടിൽ നിന്ന് വിടുതൽ നേടുന്നതുപോലെ, മോചിപ്പിക്കണമേ.

Mantra 6

न स स्वो दक्षो वरुण ध्रुतिः सा सुरा मन्युर्विभीदको अचित्तिः । अस्ति ज्यायान्कनीयस उपारे स्वप्नश्चनेदनृतस्य प्रयोता ॥

ഹേ വരുണ, ഇത് സത്യത്തിൽ എന്റെ സ്വന്തം ദക്ഷത (സുവിവേകം) അല്ല; സ്ഥിരധൃതി (ധാരണം)യും അല്ല; ഇത് മദം (മത്തത), ഭയത്തിലേക്ക് തള്ളുന്ന മന്യു (കോപം), അചിത്തി (അജ്ഞാനം) തന്നെയാണ്. മുതിർന്നവനും ചെറുപ്പവന്റെ നിലയിലേക്ക് വഴുതിപ്പോകാം; നിദ്ര പോലും അനൃത (അസത്യം) പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതാകാം—നമ്മിൽ ഇച്ഛയെ ഋത/ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മാറിച്ചായിക്കുന്ന ശക്തികൾ ഉണ്ട്.

Mantra 7

अरं दासो न मीळ्हुषे कराण्यहं देवाय भूर्णयेऽनागाः । अचेतयदचितो देवो अर्यो गृत्सं राये कवितरो जुनाति ॥

ഉദാരദാതാവിനോട് ദാസനെപ്പോലെ യോജ്യനായി ഞാൻ നിലകൊള്ളട്ടെ; ഞാൻ—അനാഗാഃ (നിർദോഷൻ)—ഭൂർണയേ ദേവായ, എല്ലാം തിരിച്ചു നീക്കുന്ന ദിവ്യശക്തിക്കായി കർമം ചെയ്യട്ടെ. ആര്യ ദേവൻ അചേതനെ ചേതനപ്പെടുത്തുന്നു; കവിതരൻ (കൂടുതൽ ദർശിയനായ കവി) ഗൃത്സനെ (ഉത്സുകസാധകൻ) റായേ (സമൃദ്ധി)യിലേക്കു പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 8

अयं सु तुभ्यं वरुण स्वधावो हृदि स्तोम उपश्रितश्चिदस्तु । शं नः क्षेमे शमु योगे नो अस्तु यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ഹേ വരുണ, സ്വധാവാൻ (സ്വനിയമമുള്ളവനേ), ഈ സ്തോത്രം നിനക്കായി ഹൃദയത്തിൽ ആശ്രിതമായിരിക്കട്ടെ. ഞങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമത്തിൽ ശാന്തി ഉണ്ടാകട്ടെ; യോഗേ (ചേര്ച്ചയും പരിശ്രമവും) ശാന്തിയും ഉണ്ടാകട്ടെ; നിങ്ങൾ സദാ ഞങ്ങളെ സ്വസ്തിഭിഃ—ക്ഷേമവും സുഖഗതിയും നൽകുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളാൽ—കാത്തുരക്ഷിക്കട്ടെ.