พระพรหม in the Ramayana

ครั้นรู้ว่าตนพ้นจากพันธนาการแห่งอาวุธด้วยพรของพระพรหม (ปิตามหะ) วีรบุรุษนั้นก็อดทนต่อเหล่ารากษสที่มัดไว้ตามที่เหมาะแก่กิจของตน แล้วจึงเผานครลังกา—เว้นไว้แต่พระนางสีตาแห่งไมถิลี—และมหาวานรก็กลับไปเพื่อกราบทูลข่าวอันเป็นที่ยินดีแด่พระราม

ครั้นนั้น พระพรหมผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้สร้างโลก ผู้มีสี่พักตร์ เปล่งรัศมีใหญ่ ได้เสด็จมาด้วยพระองค์เอง เพื่อทอดพระเนตรมุนีผู้ประเสริฐนั้น

ครั้นพระวาลมีกิเห็นพระองค์ ก็สำรวมวาจา ลุกขึ้นโดยฉับพลัน; ชำระกายใจให้ผ่องใส แล้วประนมมือยืนอยู่ด้วยความพิศวงยิ่ง

ท่านบูชาพระเทวะนั้นด้วยพิธีต้อนรับตามธรรมเนียม—น้ำล้างพระบาท อรฆยะ ที่ประทับ และการนอบน้อม; แล้วกราบตามแบบแผน จึงทูลถามถึงความผาสุกของพระองค์ผู้เป็นอมตะ

แล้วพระภควานประทับนั่งบนอาสนะอันได้รับการสักการะอย่างสูง; จากนั้นจึงทรงชี้ให้อาสนะสำหรับมหาฤษีวาลมีกิ

เมื่อได้รับอนุญาตจากพระพรหม เขาก็นั่งลงบนอาสนะ ครั้นพระปิตามหะผู้เป็นบิดาแห่งโลกทั้งปวงประทับอยู่แล้ว วาลมีกิก็ยังดำรงอยู่ในสมาธิ ใจแน่วแน่ผูกอยู่กับเหตุการณ์นั้นเอง

แล้วพระพรหมทรงแย้มสรวล ตรัสแก่ฤๅษีผู้ประเสริฐว่า “ที่ท่านรจนานั้นเป็นศฺโลกะโดยแท้ ไม่จำเป็นต้องลังเลใดๆ”

ดูก่อนพรหมฤๅษี ด้วยพระประสงค์ของเราเอง พระสรัสวตี (วาจาศักดิ์สิทธิ์) ได้บังเกิดและไหลในท่านแล้ว; เพราะฉะนั้น โอฤๅษีผู้ประเสริฐ จงรจนาจริตทั้งหมดของพระรามเถิด

จงเล่าประวัติของพระราม ผู้มีดวงใจตั้งมั่นในธรรม เปี่ยมคุณความดี และทรงปัญญา ผู้มั่นคงในโลกนี้ ตามที่ท่านได้สดับมาจากพระนารท

เหตุการณ์ใด ๆ ที่เกิดขึ้น—ทั้งเปิดเผยและลับเร้น—เกี่ยวกับพระรามผู้ทรงปัญญาพร้อมด้วยเสามิตรี (พระลักษมณ์) และเกี่ยวกับเหล่ารากษสทั้งปวงทุกประการ; และเหตุการณ์ใด ๆ เกี่ยวกับไวเทหี (พระสีดา) จะเป็นที่ประจักษ์หรือเป็นความลับก็ตาม—ทั้งหมดนั้น…

ในกวีนิพนธ์นี้ วาจาของท่านจะไม่มีสิ่งใดเป็นเท็จเลย จงรจนารามกถาอันเป็นบุญ เป็นสิริมงคล ผูกไว้เป็นฉันท์โศลก และงดงามรื่นรมย์

ตราบใดที่ภูผาและสายน้ำยังดำรงอยู่บนพื้นพิภพ ตราบนั้นเรื่องรามายณะจักแพร่หลายเวียนไปในหมู่โลกทั้งหลาย

ครั้นตรัสดังนี้แล้ว พระผู้เป็นพรหมก็อันตรธานไป ณ ที่นั้นเอง ครั้นแล้วพระมหามุนีผู้ควรบูชา (วาลมีกิ) พร้อมด้วยศิษย์ทั้งหลาย ก็เต็มเปี่ยมด้วยความพิศวง

เมื่อเหล่าเทวะมาประชุมกันในสภานั้นตามธรรมเนียมอันถูกต้องแล้ว ก็ได้กราบทูลถ้อยคำอันใหญ่หลวงและหนักแน่นต่อพระพรหม ผู้ทรงเป็นผู้สร้างโลกทั้งหลาย

ข้าแต่พระภควาน ด้วยพระกรุณาโปรดของพระองค์ มีรากษสชื่อราวณะได้รับพลัง แล้วเบียดเบียนพวกเราทั้งปวงด้วยเดชานุภาพของตน; พวกข้าพระองค์ไม่อาจยับยั้งหรือปราบลงโทษเขาได้

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ครั้งก่อนเมื่อพระองค์ทรงพอพระทัย ได้ประทานพรนั้นแก่เขา; ด้วยการเคารพพรนั้นอยู่เนืองนิตย์ พวกเราจึงอดกลั้นและยอมทนต่อการล่วงเกินทั้งปวงของเขา

ผู้มีจิตชั่วนั้นทำให้สามโลกหวาดผวา เกลียดชังผู้ทรงเกียรติสูงส่ง และยังปรารถนาจะล่วงละเมิดพระศักระ—พระอินทร์ ผู้เป็นราชาแห่งเทพสามสิบสาม

ผู้ยากจะต้านทานนั้น เมื่อหลงมัวเมาด้วยพรที่ได้รับ ก็ล่วงเกินขอบเขตทั้งปวง ต่อเหล่าฤๅษี ยักษะ คันธรรพ์ อสูร และแม้กระทั่งพราหมณ์

ดวงอาทิตย์ไม่แผดเผาพระองค์ ลมก็มิได้พัดเฉียดใกล้; แม้มหาสมุทรที่คล้องด้วยระลอกคลื่นอันไหวพลิ้ว ก็ยังสงบนิ่งเมื่อได้เห็นพระองค์

เพราะยักษ์รากษสะผู้มีรูปโฉมอันน่าสะพรึงนั้น ความหวาดกลัวใหญ่หลวงจึงบังเกิดแก่พวกเรา; ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า โปรดทรงดำริอุบายเพื่อกำจัดเขาเถิด