Adhyaya 5: Reconciliation of Action and Knowledge: Offering All Acts to Nārāyaṇa and the Hymn to the Yajña-Puruṣa

Verse 1

अश्वशिरा उवाच । भवन्तौ मम सन्देहमेकं छेत्तुमिहार्हतः । येन छिन्नेन जायेत मम संसारविच्युतिः ॥ ५.१ ॥

அஸ்வசிரா கூறினார்—நீங்கள் இருவரும் இங்கே எனது ஒரு சந்தேகத்தைத் தீர்க்கத் தகுதியுடையவர்கள்; அது நீங்கினால் எனக்கு சம்சாரப் பிணைப்பிலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 2

एवमुक्ते नृपतिना तदा योगिवरो मुनिः । कपिलः प्राह धर्मात्मा राजानं यजतां वरम् ॥ ५.२ ॥

அரசன் இவ்வாறு கூறியபோது, தர்மாத்மாவான யோகிவர முனி கபிலர், யாகம் செய்பவர்களில் சிறந்த அந்த அரசனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 3

कपिल उवाच । कस्ते मनसि सन्देहो राजन् परमधार्मिक । छिन्दामि येन तच्छ्रुत्वा ब्रूहि यत्तेऽभिवाञ्छितम् ॥ ५.३ ॥

கபிலர் கூறினார்—அரசே, பரமதர்மநிஷ்டரே, உன் மனத்தில் எந்த ஐயம் எழுந்தது? நீ அறிய விரும்புவது என்னவோ சொல்; அதை கேட்டவுடன் நான் அந்த ஐயத்தை நீக்குவேன்।

Verse 4

राजोवाच । कर्मणा प्राप्यते मोक्ष उताहो ज्ञानिना मुने । एतन्मे संशयं छिन्धि यदि मेऽनुग्रहः कृतः ॥ ५.४ ॥

அரசன் கூறினான்—முனிவரே, மோட்சம் கர்மத்தால் பெறப்படுமா, அல்லது ஞானியால் பெறப்படுமா? நீங்கள் எனக்கு அருள் செய்திருந்தால் என் இந்த ஐயத்தைத் தீர்த்தருளுங்கள்।

Verse 5

कपिल उवाच । इमं प्रश्नं महाराज पुरा पृष्टो बृहस्पतिः । रैभ्येण ब्रह्मपुत्रेण राज्ञा च वसुनापुराः । वसुरासीन्नृपश्रेष्ठो विद्वान् दानपतिः पुरा ॥ ५.५ ॥

கபிலர் கூறினார்—மகாராஜா, இதே கேள்வி முற்காலத்தில் பிரஹஸ்பதியிடம் பிரம்மபுத்திரன் ரைப்யனாலும், வஸுநாபுரத்தின் அரசன் வஸுவாலும் கேட்கப்பட்டது. அப்போது வஸு சிறந்த அரசன், பண்டிதன், தானத்தின் தலைவன் எனப் புகழ்பெற்றான்।

Verse 6

चाक्षुषस्य मनोः काले ब्रह्मणोऽन्वयवर्धनः । वसुश्च ब्रह्मणः सद्म गतवान्स्तद्दिदृक्षया ॥ ५.६ ॥

சாக்ஷுஷ மனுவின் காலத்தில், பிரம்மாவின் வம்சத்தை வளர்த்த அன்வயவர்த்தனனும் வஸுவும், பிரம்மாவின் வாசஸ்தலத்தை தரிசிக்க விரும்பி அங்கு சென்றனர்।

Verse 7

पथि चैत्ररथं दृष्ट्वा विद्याधरवरं नृप । अपृच्छच्च वसुः प्रीत्या ब्रह्मणोऽवसरं प्रभो ॥ ५.७ ॥

அரசே, வழியில் சிறந்த வித்யாதரனான சைத்ரரதனைப் பார்த்து, வசு அன்புடன், ஆண்டவனே, பிரம்மாவின் தரிசன வாய்ப்பைப் பற்றி கேட்டான்.

Verse 8

सोऽब्रवीद् देवसमितिर्वर्तते ब्रह्मणो गृहे । एवं श्रुत्वा वसुस् तस्थौ द्वारि ब्रह्मौकसस् तदा । तावत् तत्रैव रैभ्यस् तु आजगाम महातपाः ॥ ५.८ ॥

அவன் கூறினான்—“பிரம்மாவின் இல்லத்தில் தேவர்களின் சபை நடைபெறுகிறது.” இதைக் கேட்ட வசு அப்போது பிரம்மாலயத்தின் வாசலில் நின்றான். அதே நேரத்தில் அங்கே மகாதபஸ்வி ரைப்யர் வந்தடைந்தார்.

Verse 9

स राजा प्रीतमनसा वसुः सम्पूर्णमानसः । उवाच पूजयित्वाग्रे क्व प्रयातोऽसि वै मुने ॥ ५.९ ॥

அரசன் வசு உள்ளம் மகிழ்ந்து, மனம் நிறைவாக அமைந்தவனாய், முதலில் வணங்கி மரியாதை செய்து கூறினான்—“முனிவரே, நீங்கள் உண்மையில் எங்கே செல்கிறீர்கள்?”

Verse 10

रैभ्य उवाच । अहं बृहस्पतेः पार्श्वे आगतोऽस्मि महानृप । किञ्चित्कार्यान्तरं प्रष्टुमहं देवपुरोहितम् ॥ ५.१० ॥

ரைப்யர் கூறினார்—“மகாராஜா, நான் ப்ருஹஸ்பதியின் அருகே வந்தேன்; தேவர்களின் புரோகிதரிடம் ஒரு வேறு காரியத்தைப் பற்றி கேட்பதற்காக.”

Verse 11

एवं वदति रैभ्ये तु ब्रह्मणस्तन्महासदः । उत्तस्थौ स्वानि धिष्ण्यानि गता देवगणाः प्रभो ॥ ५.११ ॥

ரைப்யர் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், பிரம்மாவின் அந்த மகாசபை எழுந்தது; ஆண்டவனே, தேவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 12

तावद् बृहस्पतिस्तत्र रैभ्येण सह संविदम् । कृत्वा स्वधिष्ण्यमगमद् वसुनाच सुपूजितः ॥ ५.१२ ॥

அப்போது ப்ருஹஸ்பதி அங்கே ரைப்யருடன் ஆலோசனை செய்து, வசுவால் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டு தம் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 13

रैभ्य आङ्गिरसो राजा वसुश्चोपाविवेश ह । उपविष्टेषु राजेन्द्र तेषु तेष्वपि सोऽब्रवीत् ॥ ५.१३ ॥

ஆங்கிரஸ குலத்தரசன் ரைப்யரும் வசுவும் அமர்ந்தனர். அரசாதிராஜனே, அவர்கள் அமர்ந்தபின் அவர் அவர்களிடமும் உரைத்தார்।

Verse 14

बृहस्पतिर्देवगुरू रैभ्यं वचनमन्तिके । किं करोमि महाभाग वेदवेदाङ्गपारग ॥ ५.१४ ॥

தேவர்களின் குரு ப்ருஹஸ்பதி ரைப்யரிடம் அருகில் கூறினார்— “மகாபாகனே, வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்தவனே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 15

रैभ्य उवाच । बृहस्पते कर्मणा किं प्राप्यते ज्ञानिना । अथवा । मोक्ष एतन्ममाचक्ष्व पृच्छतः संशयं प्रभो ॥ ५.१५ ॥

ரைப்யர் கூறினார்— “ப்ருஹஸ்பதியே, ஞானிக்கு கர்மத்தால் என்ன கிடைக்கிறது? அல்லது, பிரபுவே, மோக்ஷத்தை எனக்குச் சொல்லி என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்।”

Verse 16

बृहस्पतिरुवाच । यत्किञ्चित् कुरुते कर्म पुरुषः साध्वसाधु वा । सर्वं नारायणे न्यस्य कुर्वन् नैव च लिप्यते ॥ ५.१६ ॥

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்— மனிதன் செய்யும் எந்தக் கர்மமும், அது நன்று அல்லது தீது எதுவாயினும், அனைத்தையும் நாராயணனிடம் அர்ப்பணித்து செய்தால் அவனால் அதில் பந்தப்படுதல் இல்லை।

Verse 17

श्रूयते च द्विजश्रेष्ठ संवादो विप्रलुब्धयोः । आत्रेयो ब्राह्मणः कश्चिद् वेदाभ्यासरतो मुनिः ॥ ५.१७ ॥

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! ஏமாற்றப்பட்ட இரு பிராமணர்களுக்கிடையே ஒரு உரையாடல் நடந்ததாகக் கேட்கப்படுகிறது. அவர்களில் ஆத்திரேய கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பிராமண முனிவர் வேதப் பயிற்சி மற்றும் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்.

Verse 18

वसत्यविरतं प्रातःस्नायी त्रिषवणे रतः । नाम्ना संयमनः पूर्वमेकस्मिन् दिवसे नदीम् । धर्मारण्ये गतः स्नातुं धन्यां भागीरथीं शुभाम् ॥ ५.१८ ॥

முன்னொரு காலத்தில் ‘ஸம்யமன’ன் எனப் பெயருடையவன் இடையறாது அங்கு தங்கி, காலையில் நீராடி, மூன்று வேளைக் கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்தான். ஒரு நாளில் தர்மாரண்யத்திற்குச் சென்று புண்ணியமும் மங்களமும் உடைய பாகீரதீ நதியில் நீராடச் சென்றான்.

Verse 19

तत्रासीनं महायूथं हरिणानां विचक्षणः । लुब्धो निष्ठुरको नाम धनुःपाणिः कृतान्तवत् । आययौ तं जिघांसुः स धनुष्यायोज्य सायकम् ॥ ५.१९ ॥

அங்கே அமர்ந்திருந்த மான்களின் பெரிய கூட்டத்தைக் கண்டு, கூர்நோக்குடைய ‘நிஷ்டுரக’ன் எனும் வேடன், கையில் வில்லுடன் யமனைப் போல, அவற்றை கொல்ல எண்ணி வந்து வில்லில் அம்பை பொருத்தினான்.

Verse 20

ततः संयमनो विप्रो दृष्ट्वा तं मृगयारतम् । वारयामास मा भद्र जीवघातमिमं कुरु ॥ ५.२० ॥

அப்போது பிராமணன் ஸம்யமனன் அவனை வேட்டையில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டு தடுத்து, “நல்லவரே! உயிர்களை கொல்லும் இந்தச் செயலைச் செய்யாதீர்” என்று கூறினான்.

Verse 21

एतच्छ्रुत्वा वचो व्याधः स्मितपूर्वमिदं वचः । उवाच नाहं हिंसामि पृथग्जीवं द्विजोत्तम ॥ ५.२१ ॥

இவற்றைக் கேட்ட வேடன் முதலில் புன்னகையுடன் கூறினான்—“ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! என்னிடமிருந்து வேறான உயிர் என்று கருதி நான் எந்த உயிரையும் கொல்லவில்லை.”

Verse 22

परमात्मा त्वयं भूतैः क्रीडते भगवान् स्वयम् । क्रीता मृदा बलीवर्द्धास्तद्वदेतन्न संशयः ॥ ५.२२ ॥

நீயே பரமாத்மா; பகவான் தாமே உயிர்களோடு விளையாடுகின்றார். மண் கட்டியால் காளைகள் வாங்கப்படுவது போல, இங்கும் அதுவே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 23

अहे भावः सदा ब्रह्मन्नविद्येयं मुमुक्षुणाम् । यात्राप्राणरतं सर्वं जगदेतद्विचेष्टितम् । तत्राहमिति यः शब्दः स साधुत्वं न गच्छति ॥ ५.२३ ॥

ஓ பிரஹ்மனே, முக்தியை நாடுவோர்க்கு இவ்வுணர்வு எப்போதும் அவித்யையே. இந்த உலகமெல்லாம் வாழ்வாதாரத்தையே உயிர்மூச்செனக் கொண்டு செயலில் ஈடுபட்டுள்ளது; அங்கே ‘நான்’ எனும் சொல்லுணர்வு சாதுத்துவத்தை அடையாது.

Verse 24

इत्याकर्ण्य स विप्रेन्द्रो द्विजः संयमनस्तदा । विस्मयेनाब्रवीद्वाक्यं लुब्धं निष्ठुरकं द्विजः ॥ ५.२४ ॥

இதைக் கேட்ட அந்தப் பிராமணர்களில் சிறந்த இருபிறப்பன் சயமனன், அப்போது வியப்புடன், பேராசை கலந்த கடுமையான சொற்களைச் சொன்னான்.

Verse 25

किमेतदुच्यते भद्र प्रत्यक्षं हेतुमद्वचः । ततः श्रुत्वा मुनेर्विप्रं लुब्धकः प्राह धर्मवित् । कृत्वा लोहमयं जालं तस्याधो ज्वलनं ददौ ॥ ५.२५ ॥

“நல்லவரே, இது என்ன சொல்—நேரடியாகவும் காரணமுடையதுமான உரையல்லவா?” பின்னர் முனிவரான அந்தப் பிராமணனின் சொற்களை கேட்ட தர்மம் அறிந்த வேடன் பேசினான்; இரும்பு வலை செய்து அதன் கீழே தீ வைத்தான்.

Verse 26

दत्त्वा वह्निं द्विजं प्राह ज्वाल्यतां काष्ठसचयः । ततो विप्रो मुखेनाग्निं प्रज्वाल्य विरराम ह ॥ ५.२६ ॥

அக்னியை அளித்து அவன் இருபிறப்பனிடம், “விறகுக் குவியலை எரியச் செய்” என்றான். அப்போது பிராமணன் வாயால் தீயை ஏற்றி, பின்னர் நிறுத்தினான்.

Verse 27

ज्वलिते तु पुनर्वह्नौ तं जालं लोहसम्भवम् । पृथक्पृथक् सहस्राणि निन्येऽन्तर्जालकैर्द्विज । एकस्थानगतस्यापि वह्नेरायसजालकैः ॥ ५.२७ ॥

மீண்டும் தீ எரிந்தபோது, ஓ த்விஜா, அவன் இரும்பால் ஆன அந்த வலையை உள்ளமை வலைகளின் உதவியால் ஆயிரம் தனித்தனிப் பகுதிகளாகப் பிரித்து இழுத்துச் சென்றான். ஒரே இடத்தில் இருந்த தீயும் இரும்புக் கட்டங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.

Verse 28

ततो लुब्धोऽब्रवीद्विप्रं एकां ज्वालां महामुने । गृहाण येन शेषाणां करिष्यामीह नाशनम् ॥ ५.२८ ॥

அப்போது பேராசையுடையவன் அந்தப் பிராமணனை நோக்கி—“ஓ மகாமுனியே, இந்த ஒரே ஜ்வாலையை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; இதனால் இங்கே மீதமுள்ள அனைத்தையும் நான் அழிப்பேன்” என்றான்.

Verse 29

एवमुक्त्वा हुताशे तु तोयपूर्णं घटं द्रुतम् । चिक्षेप सहसा वह्निः प्रशशामाशु पूर्ववत् ॥ ५.२९ ॥

இவ்வாறு கூறி அவன் நீர் நிரம்பிய குடத்தை விரைவாகத் தீயில் எறிந்தான்; தீ திடீரென அடங்கி, முன்புபோலவே சீக்கிரம் தணிந்தது.

Verse 30

ततोऽब्रवील्लुब्धकस्तु ब्राह्मणं तं तपोधनम् । भगवन् या त्वया ज्वाला गृहोतासीद्धुताशनात् । प्रयच्छ येन मार्गाणि मांसान्यानाय्य भक्षये ॥ ५.३० ॥

அப்போது அந்த பேராசை கொண்ட வேடன், தவத்தில் செல்வமுடைய அந்தப் பிராமணனை நோக்கி—“பகவனே, உங்கள் வீட்டில் ஹுதாசனத்திலிருந்து எழுந்த அந்த ஜ்வாலைக்கான உபாயத்தை எனக்கு அருளுங்கள்; அதனால் நான் இறைச்சிகளை கொண்டு வந்து உண்ணும் வழிகளைப் பெறுவேன்” என்றான்.

Verse 31

एवमुक्तस्तदा विप्रो यावदायसजालकम् । पश्यत्येव न तत्राग्निर्मूलनाशे गतः क्षयम् ॥ ५.३१ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்தப் பிராமணன் இரும்புக் கட்டத்தை நோக்கிப் பார்த்தான்; அங்கே தீ எதுவும் இல்லை. அதன் மூலமே அழிந்ததால் அந்தத் தீ முடிவடைந்தது.

Verse 32

ततो विलक्षणभावेन ब्राह्मणः शंसितव्रतः । तूष्णीम्भूतस्थितस्तावल्लुब्धको वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.३२ ॥

அப்போது புகழப்பட்ட விரதம் உடைய அந்தப் பிராமணன் தன்மையில் விசேஷ மாற்றத்துடன் சில கணங்கள் மௌனமாக நின்றான்; அதற்கிடையில் வேடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 33

एतस्मिञ्ज्वलितो वह्निर्बहुशाखश्च सत्तम । मूलनाशे भवेन्नाशस्तद्वदेतदपि द्विज ॥ ५.३३ ॥

இங்கே எரியும் தீ பல கிளைகளாகப் பரவுகிறது, ஓ சத்தமனே. வேர் அழிந்தால் அழிவு உண்டாகும்; அதுபோல இதுவும், ஓ இருபிறப்பனே.

Verse 34

आत्मा स प्रकृतिस्थश्च भूतानां संश्रयो भवेत् । भूय एषा जगत्सृष्टिस्तत्रैव जगतो भवेत् ॥ ५.३४ ॥

அந்த ஆத்மா பிரகிருதியில் நிலைத்து உயிர்களின் ஆதாரமாகிறது; மீண்டும் இந்த உலகின் படைப்பு எழுகிறது—அதிலேயே உலகம் உண்டாகிறது।

Verse 35

पिण्डग्रहणधर्मेण यदस्य विहितं व्रतम् । तत्तदात्मनि संयोज्य कुर्वाणो नावसीदति ॥ ५.३५ ॥

பிண்டம் ஏற்றுக் கொள்ளும் விதியின் படி அவனுக்குக் கூறப்பட்ட விரதத்தை, ஒவ்வொரு செயலும் ஆத்மாவுடன் இணைத்து செய்பவன் தளர்ச்சியிலும் வீழ்ச்சியிலும் ஆழ்வதில்லை।

Verse 36

एवमुक्ते तु व्याधेन ब्राह्मणे राजसत्तम । पुष्पवृष्टिरथाकाशात् तस्योपरि पपात ह ॥ ५.३६ ॥

வேடன் இவ்வாறு கூறியதும், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்தப் பிராமணன் மீது ஆகாயத்திலிருந்து மலர்மழை பொழிந்தது।

Verse 37

विमानानि च दिव्यानि कामगानि महान्ति च । बहुरत्नानि मुख्यानि ददृशे ब्राह्मणोत्तमः ॥ ५.३७ ॥

அப்போது அந்தச் சிறந்த பிராமணர், தெய்வீக விமானங்களை—மிகப் பெரியதும் விருப்பம்போல் செல்லவல்லதும்—மேலும் பல முதன்மை ரத்தின நிதிகளையும் கண்டார்।

Verse 38

तेषु निष्ठुरकं लुब्धं सर्वेषु समवस्थितम् । ददृशे ब्राह्मणस्तत्र कामरूपिणमुत्तमम् ॥ ५.३८ ॥

அங்கே அவர் அனைவரிலும் பரவிய கொடுமையும் பேராசையும் கொண்ட இயல்பைக் கண்டார்; மேலும் அங்கே விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கவல்ல ஒரு சிறந்த சத்துவத்தையும் கண்டார்।

Verse 39

अद्वैतवासना सिद्धं योगाद् बहुशरीरकम् । दृष्ट्र्वा विप्रो मुदा युक्तः प्रययौ निजमाश्रमम् ॥ ५.३९ ॥

யோகத்தின் மூலம் அத்வைத வாசனையில் सिद्धி பெற்ற ‘பல-உடல்’ நிலையை கண்ட அந்த விப்ரர், மகிழ்ச்சியுடன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 40

एवं ज्ञानवतः कर्म कुर्वतोऽपि स्वजातिकम् । भवेन्मुक्तिर्द्विजश्रेष्ठ रैभ्य राजन् वसो ध्रुवम् ॥ ५.४० ॥

இவ்வாறு, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, ஞானம் உடையவனாகத் தன் சமூகநிலைக்கேற்ற கர்மம் செய்தாலும் நிச்சயமாக மோக்ஷம் உண்டாகும். ஓ ரைப்யா, ஓ அரசன் வசுவே, இது உறுதி.

Verse 41

एवं तौ संशयच्छेदं प्राप्तौ रैभ्यवसू नृप । बृहस्पतेस्ततो धिष्ण्याज्जग्मतुर्निजमाश्रमम् ॥ ५.४१ ॥

இவ்வாறு, ஓ அரசனே, ரைப்யனும் வசுவும் சந்தேகநீக்கம் பெற்றபின், ப்ருஹஸ்பதியின் புனித ஆசனத்திலிருந்து புறப்பட்டு தங்கள் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 42

तस्मात् त्वमपि राजेन्द्र देवं नारायणं प्रभुम् । अभेदेन स्वदेहस्थं पश्यन्नाराधय प्रभुम् ॥ ५.४२ ॥

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீயும் தேவப் பிரபு நாராயணனை—உன் உடலுக்குள் வேறுபாடின்றி உறையும் அவரெனக் கண்டு—பக்தியுடன் வழிபடு.

Verse 43

कपिलस्य वचः श्रुत्वा स राजाऽश्वशिरा विभुः । ज्येष्ठं पुत्रं समाहूय धन्यं स्थूलशिराह्वयम् । अभिषिच्य निजे राज्ये स राजा प्रययौ वनम् ॥ ५.४३ ॥

கபிலரின் வாக்கை கேட்ட அந்த வல்லமைமிக்க அரசன் அஷ்வசிரஸ், ‘ஸ்தூலசிரஸ்’ எனப் புகழ்பெற்ற தன் மூத்த மகன் தன்யனை அழைத்து, தன் அரசில் அவனை அபிஷேகம் செய்து, அரசன் வனத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 44

नैमिषाख्यं वरारोहे तत्र यज्ञतनुं गुरुम् । तपसाराधयामास यज्ञमूर्तिं स्तवेन् च ॥ ५.४४ ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே! நைமிஷம் எனப்படும் தலத்தில், அவர் அங்கே தவமும் ஸ்தோத்திரமும் கொண்டு யஜ்ஞமூர்த்தியான, யஜ்ஞதேஹம் கொண்ட குருவை ஆராதித்தார்.

Verse 45

धरण्युवाच । कथं यज्ञतनॊः स्तोत्रं राज्ञा नारायणस्य ह । स्तुतिः कृता महाभाग पुनरेतच्च शंस मे ॥ ५.४५ ॥

தரணி கூறினாள்: மகாபாகனே! யஜ்ஞதேஹம் கொண்ட நாராயணனுக்கான ஸ்தோத்திரத்தை அரசன் எவ்வாறு இயற்றினான்? இதை மீண்டும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 46

श्रीवराह उवाच । नमामि याज्यं त्रिदशाधिपस्य भवस्य सूर्यस्य हुताशनस्य । सोमस्य राज्ञो मरुतामनेक-रूपं हरिं यज्ञनरं नमस्ये ॥ ५.४६ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: வழிபடத் தகுதியான ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்—அவர் தேவர்களின் அதிபதி, பவ (சிவன்), சூரியன், ஹுதாசனன் (அக்னி), ராஜா சோமன், மருதர்கள் எனப் பல ரூபங்களாய் விளங்குபவர்; யஜ்ஞபுருஷனான ஹரிக்கு நான் நமஸ்காரம் செய்கிறேன்.

Verse 47

सुभीमदंष्ट्रं शशिसूर्यनेत्रं संवत्सरे छायनयुग्मकुक्षम् । दर्भाङ्गरोमाणमतैध्मशक्तिं सनातनं यज्ञनरं नमामि ॥ ५.४७ ॥

பயங்கர தந்தங்களையுடையவர், சந்திரன்–சூரியன் கண்களாகியவர், அயன இரட்டையுடன் கூடிய வருடமே வயிறாகியவர், தர்பை புல்லே ரோமமாகியவர், சமித்தே சக்தியாகிய அந்த சனாதன யஜ்ஞ-புருஷனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 48

द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि व्याप्तं शरीरेण दिशश्च सर्वाः । तमीद्यामीशं जगतां प्रसूतिं जनार्दनं तं प्रणतोऽस्मि नित्यम् ॥ ५.४८ ॥

வானமும் பூமியும் இடையிலுள்ள இந்த இடைவெளி முழுவதும் அவருடைய உடலால் நிறைந்துள்ளது; எல்லாத் திசைகளும் அப்படியே. உலகங்களின் ஆதியாய, போற்றத்தக்க இறைவன் ஜனார்தனனை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்।

Verse 49

सुरासुराणां च जयाजयाय युगे युगे यः स्वशरीरमाद्यम् । सृजत्यनादिः परमेश्वरो य- स्तं यज्ञमूर्तिं प्रणतोऽस्मि नाथम् ॥ ५.४९ ॥

ஆதியற்ற பரமேஸ்வரன், யுகம் யுகமாக தேவர்கள்–அசுரர்கள் வெற்றி–தோல்விக்காகத் தன் ஆதிமையான உடலை வெளிப்படுத்துகின்றான்; அந்த யஜ்ஞமூர்த்தியான நாதனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 50

दधार मायामयमुग्रतेजा जयाय चक्रं त्वमलांशुशुभ्रम् । गदासिशार्ङ्गादिचतुर्भुजोऽयं तं यज्ञमूर्तिं प्रणतोऽस्मि नित्यम् ॥ ५.५० ॥

அரிய ஒளியுடையவரே! வெற்றிக்காக மாசற்ற கதிர்களால் பிரகாசிக்கும் சக்கரத்தை நீர் தாங்கினீர். கதா, வாள், சார்ங்கம் முதலிய ஆயுதங்களை ஏந்திய நான்கு கரங்களுடைய அந்த யஜ்ஞமூர்த்தியை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்।

Verse 51

क्वचित् सहस्रं शिरसां दधार क्वचिन्महापर्वततुल्यकायम् । क्वचित् स एव त्रसरेणुतुल्यो यस्तं सदा यज्ञनरं नमामि ॥ ५.५१ ॥

சில வேளைகளில் அவர் ஆயிரம் தலைகளைத் தாங்கினார்; சில வேளைகளில் அவரது உடல் மாபெரும் மலைக்கு ஒப்பானது; மேலும் சில வேளைகளில் அதே அவர் தூசுத் துகள்போல் மிகச் சிறியவரானார். அந்த யஜ்ஞ-நரனை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்।

Verse 52

चतुर्मुखो यः सृजते समग्रं रथाङ्गपाणिः प्रतिपालनाय । क्षयाय कालानलसन्निभो य-स्तं यज्ञमूर्तिं प्रणतोऽस्मि नित्यम् ॥ ५.५२ ॥

நான் எப்போதும் அந்த யஜ்ஞமூர்த்தியை வணங்குகிறேன்—அவர் நான்முகனாய் முழு படைப்பையும் உருவாக்குகிறார்; கையில் சக்கரத்தைத் தாங்கி அதனைப் பாதுகாக்கிறார்; காலஅக்னியைப் போன்றவராய் அதனை அழிவுறச் செய்கிறார்।

Verse 53

संसारचक्रक्रमणक्रियायै य इज्यते सर्वगतः पुराणः । यो योगिभिर्ध्यायते चाप्रमेयस् तं यज्ञमूर्तिं प्रणतोऽस्मि नित्यम् ॥ ५.५३ ॥

நான் எப்போதும் அந்த யஜ்ஞமூர்த்தியை வணங்குகிறேன்—அவர் பழமையானவர், அனைத்திடத்தும் நிறைந்தவர், அளவிட முடியாதவர்; உலகவாழ்வின் சக்கரம் சுழலச் செய்கின்ற செயற்பாட்டுத் தத்துவமாக வழிபடப்படுகிறார்; யோகிகள் தியானிப்பதும் அவரையே।

Verse 54

सम्यङ्मनस्यर्पितवानहं ते यदा सुदृश्यं स्वतनौ नु तत्त्वम् । न चान्यदस्तॊति मतिः स्थिरा मे यतस्ततो मावतु शुद्धभावम् ॥ ५.५४ ॥

நான் என் மனத்தை முறையாக உமக்கு அர்ப்பணித்தபோது, என் உடலிலேயே தத்துவம் தெளிவாகத் தோன்றியது. என் அறிவு நிலைத்தது—வேறொன்றும் இல்லை. ஆகவே அந்த தூய உணர்வு எல்லாத் திசைகளிலும் என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 55

इतीरितस्तस्य हुताशनार्चिः प्रख्यं तु तेजः पुरतो बभूव । तस्मिन् स राजा प्रविवेश बुद्धिं कृत्वा लयं प्राप्तवान् यज्ञमूर्तौ ॥ ५.५५ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அவன் முன்னிலையில் தீச்சுடர்போன்ற புகழ்பெற்ற ஒளி வெளிப்பட்டது. அரசன் மனத்தை அதில் நிலைநிறுத்தி அதனுள் புகுந்து, யஜ்ஞமூர்த்தியில் லயத்தை அடைந்தான்।