Adhyaya 6: The Puṇḍarīkākṣapāraka Hymn and Puṣkara Tīrtha: The Account of King Vasu’s Release from Sin

Verse 1

धरण्युवाच । स वसुः संशयच्छेदं प्राप्य रैभ्यश्च सत्तमः । उभौ किं चक्रतुर्देव श्रुत्वा चाङ्गिरसं वचः ॥ ६.१ ॥

தரணி கூறினாள்—தேவனே! வசுவும் சிறந்த ரைப்யனும் சந்தேகநீக்கம் பெற்றபின், அங்கிரஸரின் வார்த்தைகளை கேட்டுத் தம் இருவரும் என்ன செய்தனர்?

Verse 2

श्रीवराह उवाच । स वसुः सर्वधर्मज्ञः स्वराज्यं प्रतिपालयन् । अयजद् बहुभिर्यज्ञैर्महद्भिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ६.२ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அந்த வசு எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன். தன் அரசை ஆளும்போது பல மகா யாகங்களைச் செய்து, மிகுந்த தக்ஷிணை அளித்தான்.

Verse 3

कर्मकाण्डेन देवेशं हरिं नारायणं प्रभुम् । तोषयामास राजेन्द्रस्तमभेदेन चिन्तयन् ॥ ६.३ ॥

கர்மகாண்ட முறையால் அரசர்களில் சிறந்தவன் தேவாதிபதி ஹரி, நாராயணப் பிரபுவைத் திருப்திப்படுத்தினான்; அவரை பரமத் தத்துவத்துடன் அபேதமாகத் தியானித்தான்.

Verse 4

ततः कालेन महता तस्य राज्ञो मतिः किल । निवृत्तराज्यभोगस्य द्वन्द्वस्यान्तमुपेयुषी ॥ ६.४ ॥

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அந்த அரசனின் மனம் அரசபோகங்களில் இருந்து விலகி, உலகியலான இருமைகளின் முடிவை அடைந்தது.

Verse 5

ततः पुत्रं विवस्वन्तं श्रेष्ठं भ्रातृशतस्य ह । अभिषिच्य स्वके राज्ये तपोवनमुपागमत् ॥ ६.५ ॥

அதன்பின் தன் அரசில் நூறு சகோதரர்களில் சிறந்த மகன் விவஸ்வந்தனை அபிஷேகம் செய்து, தவவனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 6

पुष्करं नाम तीर्थानां प्रवरं यत्र केशवः । पुण्डरीकाक्षनामाऽस्तु पूज्यते तत्परायणैः ॥ ६.६ ॥

புஷ்கரம் எனப்படும் தீர்த்தம் தீர்த்தங்களில் முதன்மை; அங்கு கேசவன்—புண்டரீகாக்ஷன் என்றும் அழைக்கப்படுபவன்—அவனுக்கு அர்ப்பணித்த பக்தர்களால் வணங்கப்படுகிறான்.

Verse 7

तत्र गत्वा स राजर्षिः काश्मीराधिपतिर्वसुः । अतितीव्रेण तपसा स्वशरीरमशोषयत् ॥ ६.७ ॥

அங்கு சென்ற காஷ்மீர மன்னரான அந்த ராஜரிஷி வசு, மிகக் கடுமையான தவம் செய்து தனது உடலை வருத்தினார்.

Verse 8

पुण्डरीकाक्षपारं तु स्तवं भक्त्या जपन् बुधः । आरिराधयिषुर्देवं नारायणमकल्मषम् । स्तोत्रान्ते तल्लयं प्राप्तः स राजा राजसत्तमः ॥ ६.८ ॥

பாவமற்ற நாராயணனை வழிபட விரும்பிய அந்த அறிவார்ந்த மன்னர், பக்தியுடன் 'புண்டரீகாக்ஷபார' ஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்து, அதன் முடிவில் அந்தச் சிறந்த மன்னர் அவரிடம் ஐக்கியமானார்.

Verse 9

धरण्युवाच । पुण्डरीकाक्षपारं तु स्तोत्रं देव कथं स्मृतम् । कीदृशं तन्ममाचक्ष्व परमेश्वर तत्त्वतः ॥ ६.९ ॥

பூமிதேவி கூறினாள்: இறைவா, 'புண்டரீகாக்ஷபார' ஸ்தோத்திரம் எவ்வாறு நினைவுகூரப்படுகிறது? ஓ பரமேஸ்வரா, அதன் தன்மை என்ன என்பதை எனக்கு உண்மையாக விளக்குங்கள்.

Verse 10

श्रीवराह उवाच । नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते मधुसूदन । नमस्ते सर्वलोकेश नमस्ते तिग्मचक्रिणे ॥ ६.१० ॥

ஸ்ரீ வராஹர் கூறினார்: தாமரைக்கண்ணா உனக்கு வணக்கம்; மதுசூதனா உனக்கு வணக்கம். அகில உலகங்களின் இறைவா உனக்கு வணக்கம்; கூர்மையான சக்கரத்தை ஏந்தியவனே உனக்கு வணக்கம்.

Verse 11

विश्वमूर्तिं महाबाहुं वरदं सर्वतेजसम् । नमामि पुण्डरीकाक्षं विद्याऽविद्यात्मकं विभुम् ॥ ६.११ ॥

உலகையே உருவமாகக் கொண்டவர், வலிமையான தோள்களை உடையவர், வரங்களை அளிப்பவர், அனைத்து ஒளியும் கொண்டவர், வித்தை மற்றும் அவித்தை ஆகிய இரண்டின் வடிவானவர், எங்கும் நிறைந்திருக்கும் அந்தத் தாமரைக்கண்ணனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 12

आदिदेवं महादेवं वेदवेदाङ्गपारगम् । गम्भीरं सर्वदेवानां नमामि मधुसूदनम् ॥ ६.१२ ॥

ஆதிதேவன், மகாதேவன், வேதமும் வேதாங்கங்களும் சார்ந்த பொருளை முழுதும் அறிந்தவன், ஆழ்ந்த இயல்புடையவன், எல்லாத் தேவர்களிலும் முதன்மையான மதுசூதனனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 13

विश्वमूर्तिं महामूर्तिं विद्यांमूर्तिं त्रिमूर्तिकम् । कवचं सर्वदेवानां नमस्ये वारिजेक्षणम् ॥ ६.१३ ॥

உலகமே உருவாகியவன், மகா உருவுடையவன், ஞானத்தின் உருவானவன், திரிமூர்த்தி-சொரூபன்; எல்லாத் தேவர்களுக்கும் கவசமாகிய தாமரை-கண்ணனைக் நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 14

सहस्रशीर्षिणं देवं सहस्राक्षं महाभुजम् । जगत्संव्याप्य तिष्ठन्तं नमस्ये परमेश्वरम् ॥ ६.१४ ॥

ஆயிரம் தலைகளும் ஆயிரம் கண்களும் மகா புயங்களும் உடைய தேவன், உலகமெங்கும் பரவி நிலைத்திருக்கும் பரமேசுவரனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 15

शरण्यं शरणं देवं विष्णुं जिष्णुं सनातनम् । नीलमेघप्रतीकाशं नमस्ये चक्रपाणिनम् ॥ ६.१५ ॥

அடைக்கலம் நாடுவோர்க்கு அடைக்கலமானவன், உண்மையான சரணம், விஷ்ணு—ஜிஷ்ணு, சனாதனன்—கருநீல மழைமேக ஒளியுடைய, சக்கரத்தைத் தாங்கிய இறைவனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 16

शुद्धं सर्वगतं नित्यं व्योमरूपं सनातनम् । भावाभावविनिर्मुक्तं पश्ये सर्वगं हरिम् ॥ ६.१६ ॥

நான் ஹரியைத் தரிசிக்கிறேன்—அவர் தூயவன், அனைத்திலும் நிறைந்தவன், நித்தியன், ஆகாய-சொரூபன், சனாதனன்; இருப்பு-இல்லை என்ற இருமையிலிருந்து விடுபட்டு எங்கும் இருப்பவன்।

Verse 17

नान्यत्किञ्चित्प्रपश्यामि व्यतिरिक्तं त्वयाऽच्युत । त्वन्मयं च प्रपश्यामि सर्वमेतच्चराचरम् ॥ ६.१७ ॥

ஹே அச்யுதா! உம்மைத் தவிர வேறெதையும் தனித்ததாக நான் காணவில்லை. இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் உம்மால் நிறைந்ததாகவே நான் காண்கிறேன்.

Verse 18

एवं तु वदतस्तस्य मूर्त्तिमान् पुरुषः किल । निर्गत्य देहान्नीलाभो घनचण्डो भयंकरः ॥ ६.१८ ॥

அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அவன் உடலிலிருந்து ஒரு உருவமுடைய புருஷன் வெளிப்பட்டான் என்று கூறப்படுகிறது—நீல நிறம் உடையவன், மிகக் கடுமையானவன், பயங்கரமானவன்.

Verse 19

रक्ताक्षो ह्रस्वकायस्तु दग्धस्थूणासमप्रभः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा किं करोमि नराधिप ॥ ६.१९ ॥

செந்நிறக் கண்களுடன், குறுநிலையுடைய உடலுடன், கரிந்த தூணைப் போன்ற ஒளியுடன் அவன் கைகூப்பி கூறினான்—“மனிதரின் அரசே! நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 20

राजोवाच । कोऽसि किं कार्यमिह ते कस्मादागतवानसि । एतन्मे कथय व्याध एतदिच्छामि वेदितुम ॥ ६.२० ॥

அரசன் கூறினான்—“நீ யார்? இங்கே உன் காரியம் என்ன? எங்கிருந்து வந்தாய்? வேடனே, இதை எனக்குச் சொல்; நான் அறிய விரும்புகிறேன்.”

Verse 21

व्याध उवाच । पूर्वं कलियुगे राजन् राजा त्वं दक्षिणापथे । पूर्णधर्मोद्भवः श्रीमान् जनस्थाने विचक्षणः ॥ ६.२१ ॥

வேடன் கூறினான்—“அரசே! முன்பு கலியுகத்தில் நீ தென்னாட்டில் அரசனாக இருந்தாய்—முழு தர்மத்திலிருந்து தோன்றியவன், செல்வமிக்கவன், ஜனஸ்தானத்தில் விவேகமுடையவன்.”

Verse 22

स कदाचिद् भवान् वीर तुरगैः परिवारितः । अरण्यमागतो हन्तुं श्वापदानि विशेषतः ॥ ६.२२ ॥

ஒரு காலத்தில், ஓ வீரனே, நீ குதிரைகளால் சூழப்பட்டவனாய் காட்டிற்கு வந்து, ச்வாபதங்களை—சிறப்பாக பிறரைப் பீடிக்கும் கொடிய மிருகங்களை—வேட்டையாடி கொல்ல வந்தாய்।

Verse 23

तत्र त्वया अन्यकामेन मृगवेषधरो मुनिः । दण्डयुग्मेन दूरे तु पातितो धरणीतले ॥ ६.२३ ॥

அங்கே, வேறொரு ஆசையால் உந்தப்பட்டு, மான் வேடம் தரித்த முனிவரை நீ தொலைவிலிருந்து இரு தண்டுகளால் தாக்கினாய்; அவர் தரையில் விழுந்தார்।

Verse 24

सद्यो मृतश्च विप्रेन्द्रस्त्वं च राजन् मुदा युतः । हरिणोऽयं हत इति यावत् पश्यसि पार्थिव । तावन्मृगवपुर्विप्रो मृतः प्रस्त्रवणे गिरौ ॥ ६.२४ ॥

அந்தப் பிராமணர்களில் சிறந்தவர் உடனே இறந்தார்; நீயும், ஓ அரசனே, மகிழ்ச்சியுடன் ‘இந்த மான் கொல்லப்பட்டது’ என்று எண்ணி, ஓ நாட்டாளனே, பார்த்துக் கொண்டிருந்தாய். அதே வேளையில் மான் உடல் கொண்ட அந்தப் பிராமணர் பிரஸ்த்ரவண மலை மீது இறந்து கிடந்தார்।

Verse 25

तं दृष्ट्वा त्वं महाराज क्षुभितेन्द्रियमाणसः । गृहं गतस्ततोऽन्यस्य कस्यचित् कथितं त्वया ॥ ६.२५ ॥

அவரைக் கண்டதும், ஓ மகாராஜா, உன் புலன்களும் மனமும் கலங்கின; நீ வீட்டிற்குச் சென்றாய்; பின்னர் இதை வேறொருவரிடம் கூறினாய்।

Verse 26

ततः कतिपयाहस्य त्वया रात्रौ नरेश्वर । ब्रह्महत्याभयाद्भीतचित्तेनैतद्विचिन्तितम् । कृत्यं करोमि शान्त्यर्थं मुच्यते येन पातकात् ॥ ६.२६ ॥

பின்னர் சில நாட்கள் கழித்து, ஓ மனிதர்களின் அரசனே, இரவில் பிராமணஹத்தி என்ற பாவத்தின் அச்சத்தால் அஞ்சி, நீ இவ்வாறு சிந்தித்தாய்—‘சாந்திக்காக ஒரு செயல்/அனுஷ்டானம் செய்வேன்; அதனால் பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்.’

Verse 27

ततस्त्वया महाराज सकृन्नारायणं प्रभुम् । संचिन्त्य द्वादशी शुद्धा त्वया राजन्नुपोषिता ॥ ६.२७ ॥

அதன்பின், ஓ மகாராஜா, ஒருமுறையாவது பரமப்ரபு நாராயணனைத் தியானித்து, ஓ அரசே, நீ தூய த்வாதசி விரத உபவாசத்தை அனுஷ்டித்தாய்।

Verse 28

नारायणो मे सुप्रीत इति प्रोक्त्वा शुभेऽहनि । गौर्दत्ता विधिना सद्यो मृतोऽस्युदरशूलतः ॥ ६.२८ ॥

நல்ல நாளில் ‘நாராயணன் என்மேல் மிகப் பிரீதியுள்ளான்’ என்று கூறி, விதிப்படி பசு தானம் செய்யப்பட்டது; ஆனால் அவன் உடனே வயிற்றுவலியால் இறந்தான்।

Verse 29

अभुक्तो द्वादशीधर्मे यत् तत्रापि च कारणम् । कथयामि भवत्पत्नी नाम्ना नारायणी शुभा ॥ ६.२९ ॥

த்வாதசி விரத ஒழுக்கத்தில் இருந்தும் அவன் ஏன் உணவின்றி இருந்தான்—அதற்கான காரணத்தையும் கூறுகிறேன். அது உன் புனிதமான மனைவி, ‘நாராயணீ’ என்ற பெயருடையவள்.

Verse 30

सा कण्ठगेन प्राणेन व्याहृता तेन ते गतिः । कल्पमेकं महाराज जाता विष्णुपुरे तव ॥ ६.३० ॥

அவள் தொண்டையில் தங்கிய உயிர்மூச்சுடன் உச்சரித்த அந்தச் சொல் உன் கதிக்குக் காரணமானது. ஓ மகாராஜா, ஒரு கல்பம் முழுவதும் உன் நிலை விஷ்ணுபுரத்தில் நிலைபெற்றது।

Verse 31

अहं च तव देहस्थः सर्वं जानामि चाक्षयम् । ब्रह्मग्रहॊ महाघोरः पीडयामीति मे मतिः ॥ ६.३१ ॥

நான் உன் உடலுக்குள் தங்கி எல்லாவற்றையும் குறையாது அறிகிறேன்; ஆயினும் என் எண்ணம்—‘மிகக் கொடிய பிரம்மகிரகம் என்னைத் துன்புறுத்துகிறது’ என்பதே.

Verse 32

तावद्विष्णोस्तु पुरुषैः किङ्करैर्मुसलैरहम् । प्रहतः सङ्क्षयं यातस्ततस्ते रोमकूपतः । स्वर्गस्थस्यापि राजेन्द्र स्थितोऽहं स्वेन तेजसा ॥ ६.३२ ॥

அப்போது விஷ்ணுவின் பணியாளர்கள் முசலங்களால் என்னை அடித்து அழிவிற்கு இட்டனர். பின்னர், அரசேந்திரா, நீர் ஸ்வர்கத்தில் இருந்தபோதும் நான் என் சொந்த தேஜஸால் உமது உடலின் ரோமகூபங்களில் நிலைத்திருந்தேன்.

Verse 33

ततोऽहःकल्पनिर्वृत्ते रात्रिकल्पे च सत्तम । इदानीमादिसृष्टौ तु कृते नृपतिसत्तम ॥ ६.३३ ॥

பின்னர் பகற்கல்பம் நிறைவுற்றதும், இரவுக்கல்பமும் நிறைவுற்றதும், ஓ சத்தமா. இப்போது ஆனால் ஆதிசிருஷ்டியில், க்ருதயுகத்தில், ஓ ந்ருபதிச்ரேஷ்டா, (கேள்/கருது).

Verse 34

सम्भूतस्त्वं महाराज राज्ञः सुमनसो गृहे । काश्मीरदेशाधिपतेरहं चाङ्गरुहैस्तव ॥ ६.३४ ॥

ஓ மகாராஜா, நீர் ராஜா சுமனஸின் இல்லத்தில் பிறந்தீர்; நானும் காஷ்மீர தேசத்தின் அதிபதியால் உமது அங்கஜனாக (சந்ததியாக) பிறந்தேன்.

Verse 35

यज्ञैरिष्टं त्वयानेकैर्बहुभिश्चाप्तदक्षिणैः । न चाहं तैरपहतो विष्णुस्मरणवर्जितैः ॥ ६.३५ ॥

நீர் பல யாகங்களைச் செய்தீர்; அவற்றில் பல உரிய தக்ஷிணையுடன் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஆனால் விஷ்ணு-ஸ்மரணமின்றி செய்யப்பட்ட அவை எனக்கு திருப்தி அளிக்கவில்லை.

Verse 36

इदानीं यत् त्वया स्तोत्रं पुण्डरीकाक्षपारकम् । पठितं तत्प्रभावेन विहायाङ्गरुहाण्यहम् । एकीभूतः पुनर्जातो व्याधरूपो नृपोत्तम ॥ ६.३६ ॥

ஓ ந்ருபோத்தமா, நீர் பாராயணம் செய்த புண்டரீகாக்ஷனைப் போற்றும் ஸ்தோத்திரத்தின் பிரபாவத்தால், என் உடலில் இருந்த அங்கருஹங்கள் (வளர்ச்சிகள்/விகாரங்கள்) நீங்கி, மீண்டும் முழுமையடைந்து, நான் வோதன் (வேட்டைக்காரன்) ரூபத்தில் மறுபிறவி எடுத்தேன்.

Verse 37

अहं भगवतः स्तोत्रं श्रुत्वा प्राक्पापमूर्त्तिना । मुक्तोऽस्मि धर्मबुद्धिर्मे वर्त्तते साम्प्रतं विभो ॥ ६.३७ ॥

பகவானின் ஸ்தோத்திரத்தைச் செவிமடுத்த நான்—முன்பு பாவத்தின் உருவமாய் இருந்தவன்—விடுதலை பெற்றேன்; இப்போது, ஓ விபோ, என்னுள் தர்மநோக்கிய புத்தி நிலைகொண்டுள்ளது।

Verse 38

एतच्छ्रुत्वा वचो राजा परं विस्मयमागतः । वरेण चन्दयामास तं व्याधं राजसत्तमः ॥ ६.३८ ॥

இந்த வார்த்தைகளைச் செவிமடுத்த அரசன் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான்; பின்னர் அரசர்களில் சிறந்தவன் அந்த வேடனை வரம் அளித்து மகிழ்விக்க எண்ணினான்।

Verse 39

राजोवाच । स्मारितोऽस्मि यथा व्याध त्वया जन्मान्तरं गतम् । तथा त्वं मत्प्रसादेन धर्मव्याधो भविष्यसि ॥ ६.३९ ॥

அரசன் கூறினான்—ஓ வேடனே, நீ எனக்கு முன்ஜென்மத்தில் கடந்ததை நினைவூட்டினாய்; ஆகவே என் அருளால் நீ ‘தர்மவேடன்’ (தர்மவ்யாத) ஆவாய்।

Verse 40

यश्चैतत् पुण्डरीकाक्षपारगं शृणुयात् परम् । तस्य पुष्करयात्रायां विधिस्नानफलं भवेत् ॥ ६.४० ॥

புண்டரீகாக்ஷன் (விஷ்ணு) பற்றிய இந்த உத்தம வரலாற்றை யார் பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவருக்கு புஷ்கர யாத்திரையில் விதிப்படி நீராடிய பலன் உண்டாகும்।

Verse 41

श्रीवराह उवाच । एवमुक्त्वा ततो राजा विमानवरमास्थितः । परेण तेजसा योगमवापाशेषधारिणि ॥ ६.४१ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த அரசன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறினான்; ஓ அனைத்தையும் தாங்குபவளே, அவன் பரம ஒளியால் யோக ஒன்றிப்பை அடைந்தான்।