Adhyaya 4: On Nārāyaṇa’s Ten Avatāras and Eightfold Manifestations, and the Account of King Aśvaśirā

Verse 1

धरण्युवाच । योऽसौ नारायणो देवः परमात्मा सनातनः । भगवन् सर्वभावेन उताहो नेति शंस मे ॥ ४.१ ॥

தரணி கூறினாள்—ஓ பகவான்! அந்த நாராயண தேவன், சனாதன பரமாத்மா—அவரை எல்லாவிதத்திலும் ‘இதி’ என்று உறுதிப்படுத்த வேண்டுமா, அல்லது ‘நேதி’ (நேதி-நேதி) வழியாக அணுக வேண்டுமா? எனக்கு விளக்குங்கள்।

Verse 2

श्रीवराह उवाच । मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोऽथ वामनः । रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्की च ते दश ॥ ४.२ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராஹ; பின்னர் நரசிம்ஹ, வாமன; ராம, பரசுராம; கிருஷ்ண; புத்த; மற்றும் கல்கி—இவையே உன் பத்து (அவதாரங்கள்)।

Verse 3

इत्येताः कथितास्तस्य मूर्त्तयो भूतधारिणि । दर्शनं प्राप्तुमिच्छूनां सोपानानीव शोभते ॥ ४.३ ॥

ஓ உயிர்களைத் தாங்குபவளே! இவ்வாறு அவனுடைய இம்மூர்த்திகள் கூறப்பட்டன; அவன் தரிசனம் பெற விரும்புவோர்க்கு அவை படிக்கட்டின் படிகள்போல் ஒளிர்கின்றன।

Verse 4

यत् तस्य परमं रूपं तन्न पश्यन्ति देवताः । अस्मदादिस्वरूपेण पूरयन्ति ततो धृतिम् ॥ ४.४ ॥

அவனுடைய பரம ரூபத்தை தேவர்களும் காணார்; ஆகவே எங்கள் முதலான ரூபங்களை ஏற்று அவர்கள் த்ருதி—உறுதியையும் தைரியத்தையும்—நிறைவு செய்கின்றனர்।

Verse 5

ब्रह्मा भगवतो मूर्त्या रजसस्तमसस्तथा । याभिः संस्थाप्यते विश्वं स्थितौ संचाल्यते च ह ॥ ४.५ ॥

பிரம்மா—மேலும் பகவானின் ரஜஸ், தமஸ் சார்ந்த மூர்த்திகள்—இவற்றினால் உலகம் நிறுவப்படுகிறது; நிலைபெறும் காலத்திலும் அது இயக்கப்படுகிறது.

Verse 6

त्वमेकाऽस्य देवस्य मूर्तिराद्या धराधरे । द्वितीया सलिलं मूर्तिस्तृतीया तैजसी स्मृता ॥ ४.६ ॥

ஓ தரையைத் தாங்குபவனே! நீ அந்த தேவனின் முதல் மூர்த்தி; இரண்டாவது மூர்த்தி நீர் என அறியப்படுகிறது; மூன்றாவது தைஜஸி—அக்னித் தேஜஸ்—என்று நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 7

चतुर्थी वायुमूर्तिः स्यादाकाशाख्या तु पञ्चमी । एतास्तु मूरतयस्तस्य क्षेत्रज्ञत्वं हि मद्धियाम् । मूर्त्तित्रयं तथा तस्य इत्येताश्चाष्टमूर्तयः ॥ ४.७ ॥

நான்காவது வாயு மூர்த்தி; ஐந்தாவது ‘ஆகாசம்’ எனப்படும் மூர்த்தி. என் கருத்தின்படி இம்மூர்த்திகள் அவனுடைய ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞ’ தன்மை—களத்தின் அறிஞன்—என்பதை உணர்த்துகின்றன. மேலும் அவனுக்கு மூன்று மூர்த்திகளும் உள்ளன; இவ்வாறே இவை அஷ்டமூர்த்திகள்।

Verse 8

अभिव्याप्तिमिदं सर्वं जगन्नारायणेन ह । इत्येतत् कथितं देवि किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ४.८ ॥

இந்த முழு உலகமும் எங்கும் நாராயணனால் நிறைந்துள்ளது—என்று கூறப்பட்டது. தேவியே, இது விளக்கப்பட்டது; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 9

धरण्युवाच । नारदेनैवमुक्तस्तु तदा राजा प्रियव्रतः । कृतवान् किं ममाचक्ष्व प्रसादात् परमेश्वर ॥ ४.९ ॥

தரணி கூறினாள்—நாரதர் இவ்வாறு சொன்னபோது, அரசன் பிரியவ்ரதன் பதிலளித்தான்: “பரமேஸ்வரா, உமது அருளால் நான் என்ன செய்தேன்? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 10

श्रीवराह उवाच । भवतीं सप्तधा कृत्वा पुत्राणां च प्रदाय सः । प्रियव्रतस्तपस्तेपे नारदाच्छ्रुतविस्मयः ॥ ४.१० ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—உன்னை ஏழு பகுதிகளாகப் பிரித்து, அவற்றை தன் புதல்வர்களுக்கு அளித்த பின், நாரதரிடமிருந்து கேட்டதனால் வியந்து பிரியவ்ரதன் தவம் செய்தான்.

Verse 11

नारायणात्मकं ब्रह्म परं जप्त्वा स्वयम्भुवः । ततस्तुष्टमनाः पारं परं निर्वाणमाप्तवान् ॥ ४.११ ॥

நாராயணத் தன்மையுடைய பரம்பிரம்மத்தை ஜபித்து, ஸ்வயம்புவன் உள்ளம் நிறைவு பெற்றான்; பின்னர் அப்பாற்கரை—உயர்ந்த நிர்வாணத்தை அடைந்தான்.

Verse 12

शृणु चान्यद् वरारोहे यद्वृत्तं परमेष्ठिनः । आराधनाय यततः पुराकाले नृपस्य ह ॥ ४.१२ ॥

வராரோஹே, இன்னொரு நிகழ்வையும் கேள்—பரமேஷ்டினின் வரலாறு; பழங்காலத்தில் ஒரு அரசன் ஆராதனைக்காக முயன்றது எவ்வாறு என்பதைக் கேள்.

Verse 13

आसीदश्वशिरा नाम राजा परमधार्मिकः । सोऽश्वमेधेन यज्ञेन यष्ट्वा सुबहुदक्षिणः ॥ ४.१३ ॥

அச்வசிரா என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவன். அவன் அச்வமேத யாகம் செய்து மிகப் பெரும் தக்ஷிணைகளை வழங்கினான்.

Verse 14

स्नातश्चावभृथिथे सोऽथ ब्राह्मणैः परिवारितः । यावदास्ते स राजर्षिस्तावद् योगिवरो मुनिः । आययौ कपिलः श्रीमान् जैगीषव्यश्च योगिराट् ॥ ४.१४ ॥

அவப்ருத ஸ்நானம் செய்து அந்த ராஜரிஷி பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு அமர்ந்திருந்தான். அவன் அங்கே அமர்ந்திருந்தபோதே யோகிகளில் சிறந்த முனிவர்—திருமிகு கபிலரும், யோகிராட் ஜைகீஷவ்யரும்—வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 15

ततस्त्वरितमुत्थाय स राजा स्वागतक्रीयाम् । चकार परया युक्तः स मुदा राजसत्तमः ॥ ४.१५ ॥

அப்போது அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் விரைந்து எழுந்து, மிகச் சரியான முறையுடன் மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்புச் சடங்குகளைச் செய்தான்.

Verse 16

तावर्च्चितावासनगौ दृष्ट्वा राजा महाबलः । पप्रच्छ तौ तिग्मधियौ योगज्ञौ स्वेच्छयागतौ ॥ ४.१६ ॥

அவ்விருவரும் முறையாகப் போற்றப்பட்டு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த மகாபலமுடைய அரசன், தன்னிச்சையாக வந்த அந்த கூர்மையான அறிவுடைய யோகநிபுணர்களை வினவினான்.

Verse 17

भवन्तौ संशयं विप्रौ पृच्छामि पुरुषोत्तमौ । कथमाराधयेद् देवं हरिं नारायणं परम् ॥ ४.१७ ॥

ஓ புருஷோத்தமரான இரு விப்ரர்களே! எனது ஐயத்தை வினவுகிறேன்—உயர்ந்த தேவனான ஹரி நாராயணனை முறையாக எவ்வாறு ஆராதிக்க வேண்டும்?

Verse 18

विप्रावूचतुः । क एष प्रोच्यते राजंस्त्वया नारायणो गुरुः । आवां नारायणौ द्वौ तु त्वत्प्रत्यक्षगतो नृप ॥ ४.१८ ॥

விப்ரர்கள் கூறினர்—அரசே, நீர் ‘நாராயணன் குரு’ என்று உரைப்பவர் யார்? அரசனே, நாங்கள் இருவரும் நாராயணர்களே; உமது கண்முன் நேரடியாக நிற்கிறோம்.

Verse 19

अश्वशिरा उवाच । भवन्तौ ब्राह्मणौ सिद्धौ तपसा दग्धकिल्बिषौ । कथं नारायणावावामिति वाक्यमथेरितम् ॥ ४.१९ ॥

அஷ்வசிரன் கூறினான்—நீங்கள் இருவரும் সিদ্ধ பிராமணர்கள்; தவத்தால் உங்கள் குற்றங்கள் எரிந்து நீங்கியுள்ளன. அப்படியிருக்க ‘நாங்கள் இருவரும் நாராயணர்கள்’ என்று எவ்வாறு கூறினீர்?

Verse 20

शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासाऽ जनार्दनः । गरुडस्थो महादेवः कस्तस्य सदृशो भुवि ॥ ४.२० ॥

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கி, பீதாம்பரம் அணிந்த ஜனார்தனன், கருடத்தின் மீது அமர்ந்த அந்த மகாதேவன்—உலகில் அவருக்கு ஒப்பானவர் யார்?

Verse 21

तस्य राज्ञो वचः श्रुत्वा तौ विप्रौ संहितव्रतौ । जहसतुः पश्य विष्णुं राजन्निति जजल्पतुः ॥ ४.२१ ॥

அரசனின் சொற்களை கேட்டதும், ஒழுங்கு விரதம் காத்த அந்த இரு விப்ரர்கள் சிரித்து, “அரசே, விஷ்ணுவை நோக்கு” என்று கூறினர்.

Verse 22

एवमुक्त्वा स कपिलः स्वयं विष्णुर्बभूव ह । जैगीषव्यश्च गरुडस्तत्क्षणात् समजायत ॥ ४.२२ ॥

இவ்வாறு கூறியதும் அந்த கபிலன் தானே விஷ்ணுவாக ஆனான்; ஜைகீஷவ்யனும் அந்தக் கணமே கருட வடிவில் தோன்றினான்.

Verse 23

ततो हाहाकृतं त्वासीत्तत्क्षणाद्राजमण्डलम् । दृष्ट्वा नारायणं देवं गरुडस्थं सनातनम् ॥ ४.२३ ॥

அந்தக் கணமே அரசமன்றமும் அரசமண்டலமும் அலறலால் நிறைந்தது; கருடாரூடராகிய சனாதன தேவன் நாராயணனை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 24

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ततो राजा महायशाः । उवाच शम्यतां विप्रौ नायं विष्णुरथेदृशः ॥ ४.२४ ॥

அப்போது பெருமைமிக்க அரசன் கைகூப்பி கூறினான்—“ஓ பிராமணர்களே, அமைதியடையுங்கள்; இவர் விஷ்ணு அல்ல, இத்தகைய வடிவமும் அல்ல.”

Verse 25

यस्य ब्रह्मा समुत्पन्नो नाभिपङ्कजमध्यतः । तस्माच्च ब्रह्मणो रुद्रः स विष्णुः परमेश्वरः ॥ ४.२५ ॥

யாருடைய நாபிக் கமலத்தின் நடுவிலிருந்து பிரம்மா தோன்றினாரோ, அந்தப் பிரம்மாவிலிருந்து ருத்ரன் தோன்றினான்—அவரே விஷ்ணு, பரமேஸ்வரன்.

Verse 26

इति राजवचः श्रुत्वा तदा तौ मुनिपुङ्गवौ । चक्रतुः परमां मायां योगमायां विशेषतः ॥ ४.२६ ॥

அரசனின் சொற்களை கேட்டதும் அந்த இரு முனிவர்தலைவர்கள் அப்போது பரம மாயையை—சிறப்பாக யோகமாயையை—பயன்படுத்தினர்.

Verse 27

कपिलः पद्मनाभस्तु जैगीषव्यः प्रजापतिः । कमलस्थो बभौ ह्रस्वस्तस्य चाङ्के कुमारकः ॥ ४.२७ ॥

தாமரையில் அமர்ந்த கபிலர், பத்மநாபர், ஜைகீஷவ்ய பிரஜாபதி சிறிய வடிவில் தோன்றினர்; அவருடைய மடியில் ஒரு குமாரனும் இருந்தான்.

Verse 28

ददर्श राजा रक्ताक्षं कालानलसमद्युतिम् । नेत्थं भवति विश्वेशो मायैषा योगिनां सदा । सर्वव्यापी हरिः श्रीमानिति राजा जगाद ह ॥ ४.२८ ॥

அரசன் அவனைச் செந்நேத்திரனாகவும், பிரளயத் தீயைப் போல ஒளிர்வானாகவும் கண்டான். பின்னர் அரசன் கூறினான்—“உலகீசன் உண்மையில் இப்படியல்ல; இது யோகிகளின் எப்போதும் உள்ள மாயை. ஸ்ரீமான் ஹரி அனைத்திலும் வியாபித்தவன்.”

Verse 29

ततो वाक्यावसाने तु तस्य राज्ञो हि संसदि । मशका मत्कुणा यूका भ्रमराः पक्षिणोरगाः ॥ ४.२९ ॥

அரசனின் சபையில் உரை முடிந்தவுடன் கொசுக்கள், படுக்கைப்பூச்சிகள், பேன்கள், வண்டுகள், பறவைகள், பாம்புகள் தோன்றின.

Verse 30

अश्वा गावो द्विपाः सिंहा व्याघ्रा गोमायवो मृगाः । अन्येऽपि पशवः कीटा ग्राम्यारण्याश्च सर्वशः । दृश्यन्ते राजभवने कोटिशो भूतधारिणि ॥ ४.३० ॥

குதிரைகள், பசுக்கள், யானைகள், சிங்கங்கள், புலிகள், நரிகள், மான்கள் மற்றும் பிற விலங்குகள்; மேலும் பூச்சிகள்—வீட்டிலும் காட்டிலும் உள்ள எல்லா வகைகளும்—ஹே உயிர்களைத் தாங்குபவளே, அரசமாளிகையில் கோடிக்கணக்கில் காணப்பட்டன.

Verse 31

तं दृष्ट्वा भूतसङ्घातं राजा विस्मितमानसः । यावच्चिन्तयते किं स्यादेतदित्यवगम्य च । जैगीषव्यस्य माहात्म्यं कपिलस्य च धीमतः ॥ ४.३१ ॥

அந்த உயிர்களின் பெருந்தொகுதியைக் கண்ட அரசன் மனம் வியப்பால் நிறைந்தது. “இது என்ன?” என்று சிந்தித்தான்; உணர்ந்த பின் ஜைகீஷவ்யரின் மஹிமையையும், ஞானமிக்க கபிலரின் பெருமையையும் அறிந்தான்.

Verse 32

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा स राजा अश्वशिरास्तदा । पप्रच्छ तावृषी भक्त्या किमिदं द्विजसत्तमौ ॥ ४.३२ ॥

அப்போது அரசன் அஸ்வசிரஸ் கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி, பக்தியுடன் அந்த இரு முனிவர்களை வினவினான்—“ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, இது என்ன?”

Verse 33

द्विजावूचतुः । आवां पृष्टौ त्वया राजन् कथं विष्णुरिहेज्यते । प्राप्यते वा महाराज तेनिदं दर्शितं तव ॥ ४.३३ ॥

இரு அந்தணர்கள் கூறினர்—ஓ அரசே, நீ எங்களை வினவினாய்; இங்கு விஷ்ணுவை எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்? அல்லது, ஓ மகாராஜா, அவரை எவ்வாறு அடையலாம்? அதற்காகவே இது உனக்குக் காட்டப்பட்டது।

Verse 34

सर्वज्ञस्य गुणा ह्येते ये राजंस्तव दर्शिताः । स च नारायणो देवः सर्वज्ञः कामरूपवान् ॥ ४.३४ ॥

ஓ அரசே, அனைத்தறிவாளனுடைய இக்குணங்களை நீயே உண்மையாகக் காட்டினாய். அந்தத் தெய்வம் நாராயணன்—அனைத்தறிவாளன், விருப்பமெனில் வடிவம் எடுப்பவன்.

Verse 35

सौम्यस्तु संस्थितः क्वापि प्राप्यते मनुजैः किल । आराधनेन चैतस्य वाक्यमर्थवदिष्यते ॥ ४.३५ ॥

அந்த சௌம்யமான (மங்களகரமான) இருப்பு எங்கோ நிலைத்திருந்தாலும் மனிதர்கள் நிச்சயமாக அதை அடையலாம். மேலும் அதனை ஆராதிப்பதால் இவ்வாக்கியம் அர்த்தமுள்ளதாக, அனுபவத்தில் உறுதியாகிறது।

Verse 36

किन्तु सर्वशरीरस्थः परमात्मा जगत्पतिः । स्वदेहे दृश्यते भक्त्या नैकस्थानगतस्तु सः ॥ ४.३६ ॥

ஆனால் அந்த பரமாத்மா, உலகின் அதிபதி, எல்லா உடல்களிலும் உறைகிறார். பக்தியால் அவர் தன் உடலிலேயே காணப்படுகிறார்; எனினும் அவர் ஒரே இடத்தில் கட்டுப்பட்டவர் அல்லர்।

Verse 37

अतोऽर्थं दर्शितं रूपं देवस्य परमात्मनः । आवयोस्तव राजेन्द्र प्रतीतिः स्याद् यथा तव । एवं सर्वगतो विष्णुस्तव देहे जनेश्वर ॥ ४.३७ ॥

ஆகையால் பரமாத்மத் தெய்வத்தின் பொருளுடன் கூடிய வடிவம் காட்டப்பட்டது; ஓ அரசர்களின் தலைவனே, எங்களுக்கும் உனக்கும் இடையில் உனக்குத் தக்க புரிதல் எழும்புமாறு. இவ்வாறு அனைத்திலும் பரவும் விஷ்ணு, ஓ மக்கள்தலைவனே, உன் உடலிலும் உள்ளார்।

Verse 38

मन्त्रिणां भृत्यसङ्घस्य सुराद्या ये प्रदर्शिताः । पशवः कीटसङ्घाश्च तेऽपि विष्णुमया नृप ॥ ४.३८ ॥

அரசே! அமைச்சர்கள், பணியாளர் கூட்டம், தேவர்கள் முதலியோர் எனக் காட்டப்பட்டவர்கள்—விலங்குகள் மற்றும் பூச்சிக் கூட்டங்களும் கூட—இவை அனைத்தும் விஷ்ணுமயமே.

Verse 39

भावनां तु दृढां कुर्याद् यथा सर्वगतो हरिः । नान्यत् तत्सदृशं भूतमिति भावेन सेव्यते ॥ ४.३९ ॥

ஹரி அனைத்திலும் நிறைந்தவர் என்ற உறுதியான தியானநம்பிக்கையை வளர்க்க வேண்டும்; ‘அவருக்கு ஒப்பான வேறு எந்த உயிரும் இல்லை’ என்ற பாவத்துடன் அவரைச் சேவித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 40

एष ते ज्ञानसद्भावस्तव राजन् प्रकीर्तितः । परिपूर्णेन भावेन स्मरन् नारायणं हरिम् ॥ ४.४० ॥

அரசே! உனக்காக அறிவின் இந்த உண்மையான பாவம் உரைக்கப்பட்டது; முழுமையான, பிளவில்லா உள்ளநிலையுடன் நாராயண ஹரியை நினைவு கூர்.

Verse 41

परिपूर्णेन भावेन स्मर नारायणं गुरुम् । पुष्पोपहारैर्धूपैश्च ब्राह्मणानां च तर्पणैः । ध्यानॆन सुस्थितेनाशु प्राप्यते परमेश्वरः ॥ ४.४१ ॥

முழுமையான பாவத்துடன் குருவாகிய நாராயணனை நினைவு கூர். மலர்ப்படையல், தூபம், பிராமணர்களுக்குத் தர்ப்பணம், நிலையான தியானம் ஆகியவற்றால் பரமேஸ்வரன் விரைவில் அடையப்படுகிறார்.