Adhyaya 5
Varaha PuranaAdhyaya 555 Shlokas

Adhyaya 5: Reconciliation of Action and Knowledge: Offering All Acts to Nārāyaṇa and the Hymn to the Yajña-Puruṣa

Karma-jñāna-samuccayaḥ: Nārāyaṇa-samarpaṇaṃ yajñanara-stavaś ca

Ethical-Discourse (Liberation Hermeneutics) + Stotra (Yajña-Theology)

वराह–पृथ्वी के उपदेश-प्रसंग में यह अध्याय राजा अश्वशिरा के कपिल के पास जाकर यह पूछने से आरम्भ होता है कि मोक्ष कर्म से मिलता है या ज्ञान से। कपिल एक पूर्व-प्रसंग सुनाते हैं: रैभ्य के प्रश्न पर बृहस्पति कहते हैं कि शुभ-अशुभ कर्म भी यदि ‘नारायण में न्यास’ करके, अर्थात् नारायण को समर्पित होकर किए जाएँ, तो बन्धन नहीं बनते। फिर ब्रह्मचारी संयमन और शिकारी निष्ठुरक के वाद-विवाद में ‘अग्नि और लोहे के जाल’ का दृष्टान्त देकर बताया जाता है कि मूल (अहंकार-स्वामित्व) नष्ट हो जाए तो बन्धन की शाखाएँ स्वतः कट जाती हैं। अंत में अश्वशिरा राज्य त्यागकर नैमिष में तप करता है और नारायण को विश्व-यज्ञपुरुष मानकर स्तुति करता हुआ मन को उसी में लीन कर देता है।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivīAśvaśirasKapilaBṛhaspatiRaibhyaVasuSaṃyamanaNiṣṭhuraka

Key Concepts

karma-jñāna-samuccaya (integration of action and knowledge)nārāyaṇārpaṇa (offering of all acts to Nārāyaṇa) and akarma (non-binding action)advaita-vāsanā-siddhi (non-dual conditioning as a yogic attainment)mūla-nāśa (root-destruction of ego/appropriation) as liberation strategyyajñanara / yajñamūrti (cosmic embodiment of sacrifice)rājadharma to vānaprastha/saṃnyāsa transition (royal renunciation model)

Shlokas in Adhyaya 5

Verse 1

अश्वशिरा उवाच । भवन्तौ मम सन्देहमेकं छेत्तुमिहार्हतः । येन छिन्नेन जायेत मम संसारविच्युतिः ॥ ५.१ ॥

अश्वशिरा बोले—आप दोनों यहाँ मेरे एक संदेह का निवारण करने योग्य हैं; जिसके कट जाने पर मुझे संसार-बंधन से विमुक्ति हो जाए।

Verse 2

एवमुक्ते नृपतिना तदा योगिवरो मुनिः । कपिलः प्राह धर्मात्मा राजानं यजतां वरम् ॥ ५.२ ॥

राजा के ऐसा कहने पर तब योगियों में श्रेष्ठ धर्मात्मा मुनि कपिल ने यज्ञ करने वालों में श्रेष्ठ उस राजा से कहा।

Verse 3

कपिल उवाच । कस्ते मनसि सन्देहो राजन् परमधार्मिक । छिन्दामि येन तच्छ्रुत्वा ब्रूहि यत्तेऽभिवाञ्छितम् ॥ ५.३ ॥

कपिल बोले—हे परमधार्मिक राजन्, तुम्हारे मन में कौन-सा संदेह है? जो जानना चाहते हो बताओ; उसे सुनकर मैं तुम्हारा संदेह दूर कर दूँगा।

Verse 4

राजोवाच । कर्मणा प्राप्यते मोक्ष उताहो ज्ञानिना मुने । एतन्मे संशयं छिन्धि यदि मेऽनुग्रहः कृतः ॥ ५.४ ॥

राजा बोला—हे मुने, क्या मोक्ष कर्म से प्राप्त होता है या ज्ञानवान से? यदि आपने मुझ पर कृपा की है तो मेरा यह संदेह काट दीजिए।

Verse 5

कपिल उवाच । इमं प्रश्नं महाराज पुरा पृष्टो बृहस्पतिः । रैभ्येण ब्रह्मपुत्रेण राज्ञा च वसुनापुराः । वसुरासीन्नृपश्रेष्ठो विद्वान् दानपतिः पुरा ॥ ५.५ ॥

कपिल बोले—हे महाराज, यह प्रश्न प्राचीन काल में बृहस्पति से रैभ्य नामक ब्रह्मपुत्र और वसुनापुर के राजा वसु ने भी पूछा था। तब वसु श्रेष्ठ नरेश, विद्वान और दान के स्वामी के रूप में प्रसिद्ध थे।

Verse 6

चाक्षुषस्य मनोः काले ब्रह्मणोऽन्वयवर्धनः । वसुश्च ब्रह्मणः सद्म गतवान्स्तद्दिदृक्षया ॥ ५.६ ॥

चाक्षुष मनु के समय में ब्रह्मा के वंश को बढ़ाने वाले अन्वयवर्धन और वसु, ब्रह्मा के धाम को देखने की इच्छा से वहाँ गए।

Verse 7

पथि चैत्ररथं दृष्ट्वा विद्याधरवरं नृप । अपृच्छच्च वसुः प्रीत्या ब्रह्मणोऽवसरं प्रभो ॥ ५.७ ॥

हे नरेश, मार्ग में श्रेष्ठ विद्याधर चैत्ररथ को देखकर वसु ने प्रेमपूर्वक, हे प्रभो, ब्रह्मा के यहाँ अवसर/दर्शन-काल के विषय में पूछा।

Verse 8

सोऽब्रवीद् देवसमितिर्वर्तते ब्रह्मणो गृहे । एवं श्रुत्वा वसुस् तस्थौ द्वारि ब्रह्मौकसस् तदा । तावत् तत्रैव रैभ्यस् तु आजगाम महातपाः ॥ ५.८ ॥

उसने कहा—“ब्रह्मा के गृह में देव-सभा चल रही है।” यह सुनकर वसु तब ब्रह्मा के धाम के द्वार पर खड़ा रहा। इतने में वहीं महातपस्वी रैभ्य आ पहुँचे।

Verse 9

स राजा प्रीतमनसा वसुः सम्पूर्णमानसः । उवाच पूजयित्वाग्रे क्व प्रयातोऽसि वै मुने ॥ ५.९ ॥

वह राजा वसु हृदय से प्रसन्न और चित्त से पूर्णतः स्थिर था। पहले पूजन करके उसने कहा—“हे मुनि, आप वास्तव में कहाँ जा रहे हैं?”

Verse 10

रैभ्य उवाच । अहं बृहस्पतेः पार्श्वे आगतोऽस्मि महानृप । किञ्चित्कार्यान्तरं प्रष्टुमहं देवपुरोहितम् ॥ ५.१० ॥

रैभ्य बोले—“हे महाराज, मैं बृहस्पति के पास आया हूँ, देवताओं के पुरोहित से किसी अन्य कार्य-विषय के बारे में पूछने के लिए।”

Verse 11

एवं वदति रैभ्ये तु ब्रह्मणस्तन्महासदः । उत्तस्थौ स्वानि धिष्ण्यानि गता देवगणाः प्रभो ॥ ५.११ ॥

रैभ्य के ऐसा कहते ही ब्रह्मा की वह महान सभा उठ खड़ी हुई; और हे प्रभो, देवगण अपने-अपने धामों को चले गए।

Verse 12

तावद् बृहस्पतिस्तत्र रैभ्येण सह संविदम् । कृत्वा स्वधिष्ण्यमगमद् वसुनाच सुपूजितः ॥ ५.१२ ॥

तब बृहस्पति ने वहाँ रैभ्य के साथ परामर्श किया और वसु द्वारा विधिपूर्वक पूजित होकर अपने धाम को चले गए।

Verse 13

रैभ्य आङ्गिरसो राजा वसुश्चोपाविवेश ह । उपविष्टेषु राजेन्द्र तेषु तेष्वपि सोऽब्रवीत् ॥ ५.१३ ॥

आङ्गिरसवंशी राजा रैभ्य और वसु भी बैठ गए। हे राजाधिराज, जब वे राजा बैठ चुके, तब उसने उनसे भी कहा।

Verse 14

बृहस्पतिर्देवगुरू रैभ्यं वचनमन्तिके । किं करोमि महाभाग वेदवेदाङ्गपारग ॥ ५.१४ ॥

देवगुरु बृहस्पति ने निकट से रैभ्य से कहा—“हे महाभाग, वेद-वेदाङ्ग में पारंगत, मैं क्या करूँ?”

Verse 15

रैभ्य उवाच । बृहस्पते कर्मणा किं प्राप्यते ज्ञानिना । अथवा । मोक्ष एतन्ममाचक्ष्व पृच्छतः संशयं प्रभो ॥ ५.१५ ॥

रैभ्य ने कहा—“हे बृहस्पति, ज्ञानी को कर्म से क्या प्राप्त होता है? अथवा, हे प्रभो, मोक्ष के विषय में मुझे बताइए और मेरे संदेह का निवारण कीजिए।”

Verse 16

बृहस्पतिरुवाच । यत्किञ्चित् कुरुते कर्म पुरुषः साध्वसाधु वा । सर्वं नारायणे न्यस्य कुर्वन् नैव च लिप्यते ॥ ५.१६ ॥

बृहस्पति ने कहा—मनुष्य जो भी कर्म करता है, चाहे अच्छा हो या बुरा, उसे सब नारायण में अर्पित करके करे तो वह उससे लिप्त नहीं होता।

Verse 17

श्रूयते च द्विजश्रेष्ठ संवादो विप्रलुब्धयोः । आत्रेयो ब्राह्मणः कश्चिद् वेदाभ्यासरतो मुनिः ॥ ५.१७ ॥

हे द्विजश्रेष्ठ! ऐसा सुना जाता है कि ठगे हुए दो ब्राह्मणों के बीच संवाद हुआ। उनमें आत्रेय गोत्र का एक ब्राह्मण मुनि था, जो वेद-अध्ययन और स्वाध्याय में रत था।

Verse 18

वसत्यविरतं प्रातःस्नायी त्रिषवणे रतः । नाम्ना संयमनः पूर्वमेकस्मिन् दिवसे नदीम् । धर्मारण्ये गतः स्नातुं धन्यां भागीरथीं शुभाम् ॥ ५.१८ ॥

पूर्वकाल में संयमन नामक व्यक्ति निरन्तर वहीं निवास करता था, प्रातः स्नान करता और त्रिकाल कर्म में रत रहता था। एक दिन वह धर्मारण्य में धन्य और शुभ भागीरथी नदी में स्नान करने गया।

Verse 19

तत्रासीनं महायूथं हरिणानां विचक्षणः । लुब्धो निष्ठुरको नाम धनुःपाणिः कृतान्तवत् । आययौ तं जिघांसुः स धनुष्यायोज्य सायकम् ॥ ५.१९ ॥

वहाँ बैठे हुए हरिणों के बड़े झुंड को देखकर तीक्ष्णदृष्टि शिकारी, निष्ठुरक नाम का, हाथ में धनुष लिए मानो यमराज, उन्हें मारने की इच्छा से आया और धनुष पर बाण चढ़ाया।

Verse 20

ततः संयमनो विप्रो दृष्ट्वा तं मृगयारतम् । वारयामास मा भद्र जीवघातमिमं कुरु ॥ ५.२० ॥

तब ब्राह्मण संयमन ने उसे शिकार में आसक्त देखकर रोक दिया और कहा—“भद्र! जीवों की हत्या का यह कर्म मत करो।”

Verse 21

एतच्छ्रुत्वा वचो व्याधः स्मितपूर्वमिदं वचः । उवाच नाहं हिंसामि पृथग्जीवं द्विजोत्तम ॥ ५.२१ ॥

यह वचन सुनकर व्याध ने पहले मुस्कराकर कहा—“हे द्विजोत्तम! मैं किसी जीव को अपने से पृथक मानकर उसकी हिंसा नहीं करता।”

Verse 22

परमात्मा त्वयं भूतैः क्रीडते भगवान् स्वयम् । क्रीता मृदा बलीवर्द्धास्तद्वदेतन्न संशयः ॥ ५.२२ ॥

आप ही परमात्मा हैं; स्वयं भगवान् प्राणियों के साथ क्रीड़ा करते हैं। जैसे मिट्टी के ढेले से बैल खरीदे जाते हैं, वैसे ही यहाँ भी है—इसमें कोई संदेह नहीं।

Verse 23

अहे भावः सदा ब्रह्मन्नविद्येयं मुमुक्षुणाम् । यात्राप्राणरतं सर्वं जगदेतद्विचेष्टितम् । तत्राहमिति यः शब्दः स साधुत्वं न गच्छति ॥ ५.२३ ॥

हे ब्रह्मन्, मोक्ष चाहने वालों के लिए यह भाव सदा अज्ञान ही है। यह सारा जगत् जीविका को ही प्राण मानकर कर्म में लगा रहता है; और वहाँ ‘मैं’ का जो शब्द-भाव है, वह साधुत्व को नहीं पहुँचता।

Verse 24

इत्याकर्ण्य स विप्रेन्द्रो द्विजः संयमनस्तदा । विस्मयेनाब्रवीद्वाक्यं लुब्धं निष्ठुरकं द्विजः ॥ ५.२४ ॥

यह सुनकर ब्राह्मणों में श्रेष्ठ वह द्विज—संयमन—तब विस्मय से ऐसे वचन बोला, जो लोभयुक्त और कठोर थे।

Verse 25

किमेतदुच्यते भद्र प्रत्यक्षं हेतुमद्वचः । ततः श्रुत्वा मुनेर्विप्रं लुब्धकः प्राह धर्मवित् । कृत्वा लोहमयं जालं तस्याधो ज्वलनं ददौ ॥ ५.२५ ॥

“भद्र, यह क्या कहा जा रहा है—यह प्रत्यक्ष और हेतुयुक्त वचन?” फिर मुनि-स्वरूप ब्राह्मण की बात सुनकर धर्मज्ञ शिकारी बोला; और लोहे का जाल बनाकर उसके नीचे आग लगा दी।

Verse 26

दत्त्वा वह्निं द्विजं प्राह ज्वाल्यतां काष्ठसचयः । ततो विप्रो मुखेनाग्निं प्रज्वाल्य विरराम ह ॥ ५.२६ ॥

अग्नि देकर उसने द्विज से कहा—“काष्ठ का ढेर जलाया जाए।” तब ब्राह्मण ने मुख से अग्नि प्रज्वलित करके फिर विराम किया।

Verse 27

ज्वलिते तु पुनर्वह्नौ तं जालं लोहसम्भवम् । पृथक्पृथक् सहस्राणि निन्येऽन्तर्जालकैर्द्विज । एकस्थानगतस्यापि वह्नेरायसजालकैः ॥ ५.२७ ॥

फिर जब अग्नि पुनः प्रज्वलित हुई, हे द्विज, उसने लोहे से बना वह जाल भीतर की जालियों के सहारे हजारों अलग-अलग भागों में खींचकर निकाल लिया। एक ही स्थान में स्थित अग्नि भी लोहे की जालियों से रोकी हुई थी।

Verse 28

ततो लुब्धोऽब्रवीद्विप्रं एकां ज्वालां महामुने । गृहाण येन शेषाणां करिष्यामीह नाशनम् ॥ ५.२८ ॥

तब लोभी ने ब्राह्मण से कहा—“हे महामुने, इस एक ज्वाला को स्वीकार कीजिए; इसी से मैं यहाँ शेष सबका विनाश कर दूँगा।”

Verse 29

एवमुक्त्वा हुताशे तु तोयपूर्णं घटं द्रुतम् । चिक्षेप सहसा वह्निः प्रशशामाशु पूर्ववत् ॥ ५.२९ ॥

ऐसा कहकर उसने अग्नि में जल से भरा घड़ा शीघ्रता से फेंक दिया; अग्नि सहसा शांत हो गई और पहले की भाँति शीघ्र ही बुझ गई।

Verse 30

ततोऽब्रवील्लुब्धकस्तु ब्राह्मणं तं तपोधनम् । भगवन् या त्वया ज्वाला गृहोतासीद्धुताशनात् । प्रयच्छ येन मार्गाणि मांसान्यानाय्य भक्षये ॥ ५.३० ॥

तब उस लोभी शिकारी ने तपोधन ब्राह्मण से कहा—“भगवन्, आपके घर में जो अग्नि से ज्वाला उत्पन्न हुई थी, उसका उपाय मुझे दीजिए; जिससे मैं मांस लाने के साधन (मार्ग) प्राप्त कर खा सकूँ।”

Verse 31

एवमुक्तस्तदा विप्रो यावदायसजालकम् । पश्यत्येव न तत्राग्निर्मूलनाशे गतः क्षयम् ॥ ५.३१ ॥

ऐसा कहे जाने पर वह ब्राह्मण जब तक लोहे की जाली को देखता रहा, तब तक उसने वहाँ अग्नि नहीं देखी; मूल के नाश से वह अग्नि अंत को प्राप्त हो गई थी।

Verse 32

ततो विलक्षणभावेन ब्राह्मणः शंसितव्रतः । तूष्णीम्भूतस्थितस्तावल्लुब्धको वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.३२ ॥

तब प्रशंसित व्रत वाले उस ब्राह्मण ने अपना भाव बदलकर कुछ क्षण मौन धारण किया; इतने में शिकारी ने ये वचन कहे।

Verse 33

एतस्मिञ्ज्वलितो वह्निर्बहुशाखश्च सत्तम । मूलनाशे भवेन्नाशस्तद्वदेतदपि द्विज ॥ ५.३३ ॥

यहाँ प्रज्वलित अग्नि अनेक शाखाओं में फैलती है, हे सत्पुरुषश्रेष्ठ। मूल के नष्ट होने पर नाश होता है; वैसे ही यहाँ भी है, हे द्विज।

Verse 34

आत्मा स प्रकृतिस्थश्च भूतानां संश्रयो भवेत् । भूय एषा जगत्सृष्टिस्तत्रैव जगतो भवेत् ॥ ५.३४ ॥

वह आत्मा प्रकृति में स्थित होकर प्राणियों का आश्रय बनती है; और फिर यही जगत् की सृष्टि होती है—उसी में जगत् का होना है।

Verse 35

पिण्डग्रहणधर्मेण यदस्य विहितं व्रतम् । तत्तदात्मनि संयोज्य कुर्वाणो नावसीदति ॥ ५.३५ ॥

पिण्ड-ग्रहण के नियम के अनुसार उसके लिए जो व्रत निर्धारित है, उसे जो प्रत्येक कर्म को आत्मभाव से जोड़कर करता है, वह कभी अवसाद/पतन को नहीं प्राप्त होता।

Verse 36

एवमुक्ते तु व्याधेन ब्राह्मणे राजसत्तम । पुष्पवृष्टिरथाकाशात् तस्योपरि पपात ह ॥ ५.३६ ॥

व्याध के ऐसा कहने पर, हे राजश्रेष्ठ, उस ब्राह्मण के ऊपर आकाश से पुष्प-वृष्टि होने लगी।

Verse 37

विमानानि च दिव्यानि कामगानि महान्ति च । बहुरत्नानि मुख्यानि ददृशे ब्राह्मणोत्तमः ॥ ५.३७ ॥

तब श्रेष्ठ ब्राह्मण ने दिव्य विमान—महान् और इच्छानुसार चलने वाले—तथा अनेक प्रमुख रत्न-निधियाँ देखीं।

Verse 38

तेषु निष्ठुरकं लुब्धं सर्वेषु समवस्थितम् । ददृशे ब्राह्मणस्तत्र कामरूपिणमुत्तमम् ॥ ५.३८ ॥

वहाँ उसने उन सबमें व्याप्त कठोर और लोभी प्रवृत्ति देखी; और उसी स्थान पर इच्छानुसार रूप धारण करने वाले एक उत्तम पुरुष को भी देखा।

Verse 39

अद्वैतवासना सिद्धं योगाद् बहुशरीरकम् । दृष्ट्र्वा विप्रो मुदा युक्तः प्रययौ निजमाश्रमम् ॥ ५.३९ ॥

योग के द्वारा अद्वैत-वासना से सिद्ध, ‘बहु-शरीर’ रूप को देखकर वह ब्राह्मण आनंद से युक्त होकर अपने आश्रम को चला गया।

Verse 40

एवं ज्ञानवतः कर्म कुर्वतोऽपि स्वजातिकम् । भवेन्मुक्तिर्द्विजश्रेष्ठ रैभ्य राजन् वसो ध्रुवम् ॥ ५.४० ॥

इस प्रकार, हे द्विजश्रेष्ठ, ज्ञानवान होकर अपने वर्ण-आश्रम के अनुरूप कर्म करने पर भी निश्चय ही मुक्ति होती है। हे रैभ्य, हे राजा वसु, यह ध्रुव सत्य है।

Verse 41

एवं तौ संशयच्छेदं प्राप्तौ रैभ्यवसू नृप । बृहस्पतेस्ततो धिष्ण्याज्जग्मतुर्निजमाश्रमम् ॥ ५.४१ ॥

इस प्रकार, हे नृप, रैभ्य और वसु—दोनों—संदेह-निवृत्ति पाकर, फिर बृहस्पति के पवित्र आसन से निकलकर अपने-अपने आश्रम को चले गए।

Verse 42

तस्मात् त्वमपि राजेन्द्र देवं नारायणं प्रभुम् । अभेदेन स्वदेहस्थं पश्यन्नाराधय प्रभुम् ॥ ५.४२ ॥

इसलिए, हे राजश्रेष्ठ! तुम भी देव प्रभु नारायण को—अपने ही देह में अभेद रूप से स्थित देखकर—भक्ति से पूजते रहो।

Verse 43

कपिलस्य वचः श्रुत्वा स राजाऽश्वशिरा विभुः । ज्येष्ठं पुत्रं समाहूय धन्यं स्थूलशिराह्वयम् । अभिषिच्य निजे राज्ये स राजा प्रययौ वनम् ॥ ५.४३ ॥

कपिल के वचन सुनकर, वह समर्थ राजा अश्वशिरा ने अपने ज्येष्ठ पुत्र—धन्य, जो स्थूलशिरा नाम से प्रसिद्ध था—को बुलाया और अपने राज्य में अभिषेक करके स्वयं वन को चला गया।

Verse 44

नैमिषाख्यं वरारोहे तत्र यज्ञतनुं गुरुम् । तपसाराधयामास यज्ञमूर्तिं स्तवेन् च ॥ ५.४४ ॥

हे सुन्दरी! नैमिष नामक स्थान में उसने वहाँ तपस्या और स्तुति के द्वारा यज्ञस्वरूप, यज्ञतनु गुरु की आराधना की।

Verse 45

धरण्युवाच । कथं यज्ञतनॊः स्तोत्रं राज्ञा नारायणस्य ह । स्तुतिः कृता महाभाग पुनरेतच्च शंस मे ॥ ५.४५ ॥

धरणी बोलीं: हे महाभाग! राजा ने यज्ञतनु नारायण की स्तुति-रचना कैसे की? यह मुझे फिर से बताइए।

Verse 46

श्रीवराह उवाच । नमामि याज्यं त्रिदशाधिपस्य भवस्य सूर्यस्य हुताशनस्य । सोमस्य राज्ञो मरुतामनेक-रूपं हरिं यज्ञनरं नमस्ये ॥ ५.४६ ॥

श्रीवराह बोले: मैं उस हरि को नमस्कार करता हूँ जो पूज्य है—जो देवाधिपति, भव (शिव), सूर्य, हुताशन (अग्नि), राजा सोम और मरुतों के रूप में अनेक रूप धारण करता है; मैं यज्ञपुरुष हरि को प्रणाम करता हूँ।

Verse 47

सुभीमदंष्ट्रं शशिसूर्यनेत्रं संवत्सरे छायनयुग्मकुक्षम् । दर्भाङ्गरोमाणमतैध्मशक्तिं सनातनं यज्ञनरं नमामि ॥ ५.४७ ॥

मैं उस सनातन यज्ञ-पुरुष को नमस्कार करता हूँ—जिनके दाँत अत्यन्त भयानक हैं, जिनकी आँखें चन्द्र और सूर्य हैं, जिनका उदर अयन-द्वय सहित संवत्सर है, जिनके रोम दर्भ हैं और जिनकी शक्ति यज्ञ की समिधा है।

Verse 48

द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि व्याप्तं शरीरेण दिशश्च सर्वाः । तमीद्यामीशं जगतां प्रसूतिं जनार्दनं तं प्रणतोऽस्मि नित्यम् ॥ ५.४८ ॥

द्युलोक और पृथ्वी के बीच का यह समस्त अन्तराल उसके शरीर से व्याप्त है और सभी दिशाएँ भी। उस स्तुत्य प्रभु, जगतों के जनक, स्वामी जनार्दन को मैं नित्य प्रणाम करता हूँ।

Verse 49

सुरासुराणां च जयाजयाय युगे युगे यः स्वशरीरमाद्यम् । सृजत्यनादिः परमेश्वरो य- स्तं यज्ञमूर्तिं प्रणतोऽस्मि नाथम् ॥ ५.४९ ॥

जो अनादि परमेश्वर युग-युग में देवों और असुरों के जय-पराजय हेतु अपने आद्य शरीर को प्रकट करते हैं—उस यज्ञस्वरूप नाथ को मैं प्रणाम करता हूँ।

Verse 50

दधार मायामयमुग्रतेजा जयाय चक्रं त्वमलांशुशुभ्रम् । गदासिशार्ङ्गादिचतुर्भुजोऽयं तं यज्ञमूर्तिं प्रणतोऽस्मि नित्यम् ॥ ५.५० ॥

हे उग्र तेजस्वी! आपने विजय के लिए निर्मल, निष्कलंक किरणों से दीप्त चक्र धारण किया। गदा, खड्ग, शार्ङ्ग आदि आयुधों से युक्त यह चतुर्भुज यज्ञमूर्ति—उसे मैं सदा प्रणाम करता हूँ।

Verse 51

क्वचित् सहस्रं शिरसां दधार क्वचिन्महापर्वततुल्यकायम् । क्वचित् स एव त्रसरेणुतुल्यो यस्तं सदा यज्ञनरं नमामि ॥ ५.५१ ॥

कभी उन्होंने सहस्र शिर धारण किए, कभी उनका शरीर महापर्वत के समान हुआ; और कभी वही धूलकण के तुल्य सूक्ष्म हो गए। उस यज्ञ-नर को मैं सदा नमस्कार करता हूँ।

Verse 52

चतुर्मुखो यः सृजते समग्रं रथाङ्गपाणिः प्रतिपालनाय । क्षयाय कालानलसन्निभो य-स्तं यज्ञमूर्तिं प्रणतोऽस्मि नित्यम् ॥ ५.५२ ॥

मैं उस यज्ञमूर्ति को नित्य प्रणाम करता हूँ—जो चतुर्मुख होकर समस्त सृष्टि की रचना करता है, जो हाथ में चक्र धारण कर उसका पालन करता है, और जो कालाग्नि के समान होकर उसका संहार करता है।

Verse 53

संसारचक्रक्रमणक्रियायै य इज्यते सर्वगतः पुराणः । यो योगिभिर्ध्यायते चाप्रमेयस् तं यज्ञमूर्तिं प्रणतोऽस्मि नित्यम् ॥ ५.५३ ॥

मैं उस यज्ञमूर्ति को नित्य प्रणाम करता हूँ—जो पुरातन, सर्वव्यापी और अप्रमेय है; जो संसार-चक्र के प्रवर्तन की क्रिया-शक्ति के रूप में पूजित होता है, और जिसे योगीजन ध्यान करते हैं।

Verse 54

सम्यङ्मनस्यर्पितवानहं ते यदा सुदृश्यं स्वतनौ नु तत्त्वम् । न चान्यदस्तॊति मतिः स्थिरा मे यतस्ततो मावतु शुद्धभावम् ॥ ५.५४ ॥

जब मैंने अपना मन सम्यक् रूप से आपको अर्पित किया, तब मेरे अपने शरीर में ही तत्त्व स्पष्ट दिखाई देने लगा। मेरी बुद्धि स्थिर हो गई—और कुछ भी नहीं है। इसलिए वह शुद्ध भाव, सब दिशाओं से, मेरी रक्षा करे।

Verse 55

इतीरितस्तस्य हुताशनार्चिः प्रख्यं तु तेजः पुरतो बभूव । तस्मिन् स राजा प्रविवेश बुद्धिं कृत्वा लयं प्राप्तवान् यज्ञमूर्तौ ॥ ५.५५ ॥

ऐसा कहे जाने पर उसके सामने अग्नि की ज्वाला के समान प्रसिद्ध तेज प्रकट हुआ। राजा ने मन को उसमें स्थिर करके उसमें प्रवेश किया और यज्ञमूर्ति में लय को प्राप्त हुआ।

Frequently Asked Questions

The text frames liberation as compatible with action when action is performed without possessive appropriation and is ‘deposited’ in Nārāyaṇa (nārāyaṇe nyasya). Knowledge functions as the root-level correction—removing the ‘I’-claim (ahaṃ-śabda/ahaṃkāra) that generates binding consequences—so karma becomes non-binding when integrated with this orientation.

No explicit tithi, nakṣatra, or month is specified. The narrative mentions daily-regimen markers: the Brahmin Saṃyamana bathes in the morning (prātaḥ-snānī) and is devoted to the three daily rites (triṣavaṇa). A single ‘one day’ (ekasmin divase) episode is used to situate the exemplum.

Environmental concern appears indirectly through the Dharmāraṇya–Bhāgīrathī setting and the ethical confrontation over hunting. The text recasts harm and agency through a metaphysical lens (critiquing egoic authorship), yet it still foregrounds restraint and reflection on ‘jīvaghāta’ (killing of living beings). For digital stewardship themes, the chapter can be read as regulating human conduct in forest–river ecologies by linking ethical action to non-possessive, non-exploitative intention.

The chapter references Kapila; Bṛhaspati (devaguru); Raibhya (identified as a Brahmaputra and as Āṅgirasa); King Vasu (a learned donor-king); Cākṣuṣa Manu as a genealogical/chronological marker; and the king Aśvaśiras with his son Sthūlaśiras (installed as successor). It also includes the exemplum figures Saṃyamana (a Vedic practitioner) and Niṣṭhuraka (a hunter) to stage doctrinal instruction.