Sukta 22

Mantra 1

यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टि तन्नो महान्करति शुष्म्या चित् । ब्रह्म स्तोमं मघवा सोममुक्था यो अश्मानं शवसा बिभ्रदेति ॥

இந்திரன் எங்களிடமிருந்து ஏதை ஏற்றுக்கொள்கிறானோ, எதை விரும்புகிறானோ—அதை மகான் அவன் எங்களுக்காக நிறைவேற்றுகிறான், தன் ஷுஷ்ம (வேக-வல்லமை) யால்கூட. மகவா (தானவான்) ஆன அவன் பிரஹ்ம, ஸ்தோம, ஸோம, உக்த—இவற்றைத் தாங்குகிறான்; வலத்துடன் அஷ்மான் (அழுத்துக் கல்) ஐ ஏந்திச் செல்பவனும் அவனே.

Mantra 2

वृषा वृषन्धिं चतुरश्रिमस्यन्नुग्रो बाहुभ्यां नृतमः शचीवान् । श्रिये परुष्णीमुषमाण ऊर्णां यस्याः पर्वाणि सख्याय विव्ये ॥

விருஷபன்—நான்கு-முனை, உறுதியான-மூட்டு (ஆயுதம்) ஐ எறிபவன்; உக்ரன், ந்ருதம (மிக வீரன்), ஷசீவான்—புயவலிமை நிறைந்தவன். அவன் ஸ்ரீ (ஒளி/செல்வம்) காக பருஷ்ணீ (பல ஓடைகள் கொண்ட நதி) யை ஊன் போல போர்த்துகிறான்; அவளுடைய பர்வ (மூட்டுகள்/இணைப்புகள்) நட்பிற்காக அவன் நெய்துவைத்தான்.

Mantra 3

यो देवो देवतमो जायमानो महो वाजेभिर्महद्भिश्च शुष्मैः । दधानो वज्रं बाह्वोरुशन्तं द्याममेन रेजयत्प्र भूम ॥

பிறந்தவுடனே தேவர்களில் மிகத் தேவரான அந்த தேவன்—மிகுந்த வலச் செல்வங்களாலும் பேராற்றல் (ஷுஷ்ம) வெள்ளத்தாலும் மகத்தானவன்—தன் புயங்களில் விரும்பத்தக்க வஜ்ரத்தைத் தாங்கி, வானத்தை நடுங்கச் செய்து, பூமியைப் பொங்கி எழச் செய்கிறான்.

Mantra 4

विश्वा रोधांसि प्रवतश्च पूर्वीर्द्यौॠष्वाज्जनिमन्रेजत क्षाः । आ मातरा भरति शुष्म्या गोर्नृवत्परिज्मन्नोनुवन्त वाताः ॥

எல்லா தடைகளும் பழம்பெரும் சரிவுகளும்—உயர்ந்த பிறப்பிடத்திலிருந்து த்யௌ (வானம்) நடுங்கியது; க்ஷா (பூமி)யும் நடுங்கியது. அவர் ஷுஷ்மமிக்க ஒளியுடன் இரு மாதர்களையும் முன்னே கொண்டு வருகிறார்; மனிதரைப் போலச் சுற்றிச் சுழலும் வாயுக்கள் முன்னோக்கித் தள்ளிச் செலுத்துகின்றன.

Mantra 5

ता तू त इन्द्र महतो महानि विश्वेष्वित्सवनेषु प्रवाच्या । यच्छूर धृष्णो धृषता दधृष्वानहिं वज्रेण शवसाविवेषीः ॥

இந்திரா, இவையே அந்த மகானின் மகத்தான செயல்கள்—ஒவ்வொரு ஸவனத்திலும் (சோமப் பிழிவு) பாடப்பட வேண்டியவை. ஏனெனில் வீரனே, த்ருஷ்ணு—த்ருஷதா வலத்தால் துணிந்தவன், முற்றிலும் அஞ்சாதவன்—நீ உன் வலத்தால் வஜ்ரத்தைக் கொண்டு அஹி (பாம்பு)யைத் தாக்கி வீழ்த்தினாய்.

Mantra 6

ता तू ते सत्या तुविनृम्ण विश्वा प्र धेनवः सिस्रते वृष्ण ऊध्नः । अधा ह त्वद्वृषमणो भियानाः प्र सिन्धवो जवसा चक्रमन्त ॥

இவையே உன் உண்மையான, மாபெரும் ஆண்மையால் நிறைந்த வல்லமைகள்; வृषபனின் ஊதரிலிருந்து எல்லா பால் தரும் பசுக்களும் ஓடைகளாய் பாய்கின்றன. பின்னர் உன் திடமான வேக-வலத்தால் தூண்டப்பட்ட நதிகள், உன்னை அஞ்சுவது போல, விரைவாக முன்னே பாய்ந்து செல்கின்றன.

Mantra 7

अत्राह ते हरिवस्ता उ देवीरवोभिरिन्द्र स्तवन्त स्वसारः । यत्सीमनु प्र मुचो बद्बधाना दीर्घामनु प्रसितिं स्यन्दयध्यै ॥

இங்கே, ஹரிவான் (ஹரி-இணைந்த) ஆண்டவனே! இந்திரனே, தெய்வீக சகோதரிகள் (நதிகள்) தங்கள் துணைகளுடன் உன்னைப் புகழ்கின்றன—அவனைத் தொடர்ந்து நீ சென்று, கட்டப்பட்டிருந்ததை அவிழ்த்து விடுகிறாய்; அப்பொழுது நீண்ட விரிந்த பாய்ச்சல் ஓடையாகப் பெருகி வழியச் செய்கிறாய்.

Mantra 8

पिपीळे अंशुर्मद्यो न सिन्धुरा त्वा शमी शशमानस्य शक्तिः । अस्मद्र्यक्छुशुचानस्य यम्या आशुर्न रश्मिं तुव्योजसं गोः ॥

சோம-அம்சு, மயக்கமூட்டும் நதிபோல், நிறைந்து பெருகியுள்ளது; அது உன்னிடம் வருகிறது—இது முயன்று நாடும் சாதகனின் வலிமை. மேலும் அது எங்களிடம் தீப்பொறிபோல் எரியும் ஆற்றலின் யோகத்தை இழுத்து வருகிறது—மாபெரும் வல்லமையுடைய கோவின் விரைவு கதிர்போல்.

Mantra 9

अस्मे वर्षिष्ठा कृणुहि ज्येष्ठा नृम्णानि सत्रा सहुरे सहांसि । अस्मभ्यं वृत्रा सुहनानि रन्धि जहि वधर्वनुषो मर्त्यस्य ॥

எங்களுள் உன் மிகப் பொழிவான, உன் மூத்த வல்லமைகளை நிறுவு—நிரந்தரப் போரில் வெல்லும் வீர-வலிமைகள். ஹே வ்ருத்ரஹன், எங்களுக்குச் சுபமான வதங்களை அருள்வாயாக; காயப்படுத்த நாடும் மர்த்தியனின் கொல்லாயுதத்தைத் தாக்கி வீழ்த்து.

Mantra 10

अस्माकमित्सु शृणुहि त्वमिन्द्रास्मभ्यं चित्राँ उप माहि वाजान् । अस्मभ्यं विश्वा इषणः पुरंधीरस्माकं सु मघवन्बोधि गोदाः ॥

ஹே இந்திரா, எங்களை மட்டுமே கேள்; பலவண்ண, பல்வகை வாஜ-செல்வங்களை எங்களருகே கொண்டு வா. எங்களுக்காக எல்லாப் பிரேரணைகளையும் புரந்தி (நிறைவேற்றல்கள்) யாவற்றையும் இயக்குவாயாக; ஹே மகவன், எங்களுக்காக கோதாஃ—ஒளியின் (கோ) தானதாரன்—விழித்தெழு.

Mantra 11

नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

இப்போது புகழப்பட்டவனே, ஹே இந்திரா—இப்போது பாடப்பட்டவனே—புகழ்பவருள் இஷ் (தூண்டல் வேகம்) நதிகள் பெருகுவது போலப் பெருகச் செய். ஹே ஹரிவஸ், உனக்காக நவ்ய ப்ரஹ்ம (புதிய ஸ்துதி-வாக்கு) உருவாக்கப்பட்டது; தியா (தரிசனம்) மூலம் நாம் எப்போதும் ரத்ய—ரதப் பாதைக்கு உரியவர்கள்—சதாசாஃ (நித்திய துணையர்கள்) ஆக இருப்போமாக.