Sukta 23

Mantra 1

कथा महामवृधत्कस्य होतुर्यज्ञं जुषाणो अभि सोममूधः । पिबन्नुशानो जुषमाणो अन्धो ववक्ष ऋष्वः शुचते धनाय ॥

அவன் எவ்வாறு மாபெருமையில் வளர்ந்தான்? எந்த ஹோத்ரு (அழைப்பவன்) பொருட்டு, யாகத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அவன் சோமத்தை—மடியின் பால்-மூலம் (ஊதஃ) நோக்குவது போல—நோக்கினான்? குடித்துக் கொண்டே, ஆசை கொண்டு, பிழிந்த இனிமை (அந்தஃ) யை அனுபவித்து, அந்த உயர்ந்தவன் (ருஷ்வஃ) ஒளிவிடும் செல்வத்திற்காக வளர்ந்து பெருகுகிறான்.

Mantra 2

को अस्य वीरः सधमादमाप समानंश सुमतिभिः को अस्य । कदस्य चित्रं चिकिते कदूती वृधे भुवच्छशमानस्य यज्योः ॥

அவனுடைய வீரன் யார்—அந்த பொதுவான ஆனந்த-சபை (ஸதமாத) யை அடைந்தவன், நல்ல அறிவுகளால் (ஸுமதி) அதை பகிர்ந்தவன்—அவன் யாருடையவன்? அவனுடைய எந்த அதிசயம் (சித்ரம்) அறியப்படுகிறது, அவனுடைய எந்த ஊதி (உதவி) உள்ளது, அதனால் வலிமைமிக்க முயல்வோனுக்காக—யஜ்ஞ்ய (அர்ப்பணத்திற்குரிய) ஒருவனுக்காக—அவன் வளர்ச்சி பெறுவான்?

Mantra 3

कथा शृणोति हूयमानमिन्द्रः कथा शृण्वन्नवसामस्य वेद । का अस्य पूर्वीरुपमातयो ह कथैनमाहुः पपुरिं जरित्रे ॥

அழைக்கப்படும்போது இந்திரன் எவ்வாறு கேட்கிறான்? கேட்கும் போதே, அவன் அவஸ் (உதவி-செயல்கள்) யை எவ்வாறு அறிகிறான்? அவனுடைய பழமையான உபமாதிகள்—அளவுகளும் அளவுகோள்களும்—எவை? மேலும் ஜரித்ர (புகழ்பாடுபவன்) பொருட்டு, அவனை ‘பபுரிம்’—பானம் அருந்துபவன்—என்று அவர்கள் எவ்வாறு கூறுகின்றனர்?

Mantra 4

कथा सबाधः शशमानो अस्य नशदभि द्रविणं दीध्यानः । देवो भुवन्नवेदा म ऋतानां नमो जगृभ्वाँ अभि यज्जुजोषत् ॥

எவ்வாறு ‘ஸபாதः’—எல்லா தடைகளையும் உடைத்துச் செல்லும்—இந்த முயல்வோன், ஒளிமிகு தியானத்துடன், தன் ‘த்ரவிணம்’ (செல்வம்/வளம்) அடைவான்? தேவ-பாவம் பெற்றவனாய், ‘ரிதானாம்’ (ரிதத்தின் சத்திய-நியமங்கள்) அறியட்டும்; ‘நமஸ்’ (வணக்கம்) ஏற்று, அவன் அர்ப்பணிப்பதில் அவன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படட்டும்.

Mantra 5

कथा कदस्या उषसो व्युष्टौ देवो मर्तस्य सख्यं जुजोष । कथा कदस्य सख्यं सखिभ्यो ये अस्मिन्कामं सुयुजं ततस्रे ॥

எவ்வாறு—எந்த மறைமுக வழியால்—இந்த உஷஸின் ‘வ்யுஷ்டௌ’ (விடியல்-விரிவில்) தேவன், மர்த்தியனின் சখ্যத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறான்? எவ்வாறு—எந்த முறையில்—அந்தச் சখ্যத்தைச் சഖர்களிடையே உண்மையாக்கி நிலைநிறுத்துகிறான்—இங்கே தெய்வ நோக்குடன் ‘ஸுயுஜம்’ (நன்றாக இணைக்கப்பட்ட) ஆசையை விரித்தவர்களிடையே?

Mantra 6

किमादमत्रं सख्यं सखिभ्यः कदा नु ते भ्रात्रं प्र ब्रवाम । श्रिये सुदृशो वपुरस्य सर्गाः स्वर्ण चित्रतममिष आ गोः ॥

சகர்களுக்காக இந்த ‘அத்ர’ (அளவிலா/அமாப) சখ্যப் பிணைப்பு என்ன? மேலும் எப்போது, ஓ (தேவா), உன் ‘ப்ராத்ரம்’ (சகோதரத்துவம்) நாம் வெளிப்படையாக அறிவிப்போம்? ‘ஸ்ரியே’ (ஸ்ரீ/ஒளிவளம்) பொருட்டு, அவனது ‘ஸுத்ருஷ’ (அழகிய பார்வையுடைய) ‘வபு’ (உருவம்) கொண்ட ‘ஸர்காஃ’ (பாய்ச்சல்கள்/வெளிப்பாடுகள்) விடுவிக்கப்படுகின்றன; விண்ணின் பொன்னென, மிக அதிசயமானதாக, ‘கோஃ’ (காவு—ஒளிரும் ஒளி) இன் ‘இஷஃ’ (தூண்டுதல்/வேகம்) ஆக அது வருகின்றது.

Mantra 7

द्रुहं जिघांसन्ध्वरसमनिन्द्रां तेतिक्ते तिग्मा तुजसे अनीका । ऋणा चिद्यत्र ऋणया न उग्रो दूरे अज्ञाता उषसो बबाधे ॥

அவன் கூர்மையான முனைகளைச் செம்மையாக்கி, துரோகம் மற்றும் இந்திரன் இன்றிய உக்கிரப் பாய்ச்சலைத் தாக்கி அழிக்கிறான். பகைமையான ‘ருண’ (கடன்/சுமை) எம்மேல் அழுத்தும் இடத்திலும், அந்த உக்கிர சக்தி தடையாக நிற்கும் அறியப்படாத உஷஸ்களைத் தூரம் தள்ளுகிறது—அவ்வாறு சத்திய உஷஸ் வழி வெட்டி வெளிப்படுகிறது.

Mantra 8

ऋतस्य हि शुरुधः सन्ति पूर्वीॠतस्य धीतिर्वृजिनानि हन्ति । ऋतस्य श्लोको बधिरा ततर्द कर्णा बुधानः शुचमान आयोः ॥

ஏனெனில் ‘ருத’ (சத்திய-நியதி) உடையவை பழமையான உறுதியான கோட்டைகள்; ருதத்தின் ‘தீதி’ (உந்தப்பட்ட சிந்தனை) வளைவுகளையும் வஞ்சங்களையும் அழிக்கிறது. ருதத்தின் ‘ஷ்லோக’ம் செவிடுத்தனத்தைத் துளைக்கிறது; காதுகளை விழிப்புறச் செய்து, ஆயுவின் உலோகம்போல் கடினமான தாங்குதலில் அது தூய்மையைப் பரப்புகிறது.

Mantra 9

ऋतस्य दृळ्हा धरुणानि सन्ति पुरूणि चन्द्रा वपुषे वपूंषि । ऋतेन दीर्घमिषणन्त पृक्ष ऋतेन गाव ऋतमा विवेशुः ॥

ருதத்தின் உறுதியான ஆதாரங்கள் உள்ளன; அதன் வெளிப்பாட்டிற்காக பலவும் சந்திரம்போல் ஒளிரும் வடிவங்களும் உள்ளன. ருதத்தினாலே வலிமையுடையோர் நீண்ட உந்துதலின் விரிவைச் செலுத்துகின்றனர்; ருதத்தினாலே ‘காவः’ (ஞானக் கதிர்கள்) ருதத்திற்குள் நுழைகின்றன.

Mantra 10

ऋतं येमान ऋतमिद्वनोत्यृतस्य शुष्मस्तुरया उ गव्युः । ऋताय पृथ्वी बहुले गभीरे ऋताय धेनू परमे दुहाते ॥

ருதம் (சத்திய-ஒழுங்கு) பற்றித் தன்னை நிலைநிறுத்துவான் ருதத்தையே அடைகிறான்; ருதத்தின் ஶுஷ்மம் (ஒளிவீசும் வலிமை) வேகமாய் முன்னே தள்ளிச் செல்கிறது, பிரகாசமான கோமந்தைகளை நாடி. ருதத்திற்காகப் பரந்த பூமி வளமுடன் ஆழமாய் ஆகிறது; ருதத்திற்காக உச்ச உலகில் உள்ள இரு தேனுக்கள் தங்கள் பாலை—நிறைவின் ஓடைகள்—பொழிகின்றன.

Mantra 11

नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

இப்போது, இந்திரா, புகழப்பட்டவனாய், இப்போது பாடப்பட்டவனாய்—பாடுபவனுக்கான இஷம் (உந்துதல்-சக்தி) நதிகள் தங்கள் வெள்ளத்தைப் பெருக்குவது போல நீ பெருக்குவாயாக. ஹரிவோ (ஹரி-குதிரைகளின் அதிபதி), உனக்காக புதிய பிரஹ்மம் (மந்திர-வாக்கு) வடிவமைக்கப்பட்டது; தியா (தரிசன-சிந்தனை) மூலம் நாம் எப்போதும் ரத்ய—பயணத்திற்கும் போர்ப்பாதைக்கும் தயாராய்—இருப்போமாக.