Sukta 22

Mantra 1

यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टि तन्नो महान्करति शुष्म्या चित् । ब्रह्म स्तोमं मघवा सोममुक्था यो अश्मानं शवसा बिभ्रदेति ॥

ଆମଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଯାହା ଇଚ୍ଛନ୍ତି—ସେହିକୁ ମହାନ ସେ ଆମ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ନିଜ ଶୂଷ୍ମ୍ୟ (ପ୍ରଚଣ୍ଡ) ଶକ୍ତିରେ ମଧ୍ୟ। ସେ ମଘବା (ଦାନବୀର) ବ୍ରହ୍ମ, ସ୍ତୋମ, ସୋମ ଓ ଉକ୍ଥ (ସ୍ତୁତି-ହିମ୍ନ)କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ସେଇ, ଯିଏ ବଳରେ ଅଶ୍ମାନ (ପଥର) ବହି ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତି।

Mantra 2

वृषा वृषन्धिं चतुरश्रिमस्यन्नुग्रो बाहुभ्यां नृतमः शचीवान् । श्रिये परुष्णीमुषमाण ऊर्णां यस्याः पर्वाणि सख्याय विव्ये ॥

ବୃଷା (ବୃଷଭସମ) ସେ, ଚତୁରଶ୍ରି (ଚାରି ଧାରବାଳା) ଦୃଢ଼-ସନ୍ଧି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି; ଉଗ୍ର, ନୃତମ (ଅତି ପୁରୁଷାର୍ଥୀ), ଶଚୀବାନ (ଶକ୍ତିଯୁକ୍ତ) ନିଜ ବାହୁଦ୍ୱାରା ବଳବାନ। ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ସେ ବହୁପ୍ରବାହିନୀ ପରୁଷ୍ଣୀ (ନଦୀ)କୁ ଉନ ପରି ଓଢ଼ାନ୍ତି; ଯାହାର ପର୍ବାଣି (ସନ୍ଧି/ଖଣ୍ଡ) ସଖ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ବୁଣି ଦେଇଛନ୍ତି।

Mantra 3

यो देवो देवतमो जायमानो महो वाजेभिर्महद्भिश्च शुष्मैः । दधानो वज्रं बाह्वोरुशन्तं द्याममेन रेजयत्प्र भूम ॥

ଯେ ଦେବ ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ଦେବ—ମହା ବାଜମାନଙ୍କ ମହିମା ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଶୁଷ୍ମଦ୍ୱାରା ମହାନ—ନିଜ ବାହୁଦ୍ୱୟରେ ଇଚ୍ଛିତ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦ୍ୟାଉକୁ କମ୍ପାଇଲେ ଏବଂ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବଳ ଭାବେ ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଧକ୍କା ଦେଲେ।

Mantra 4

विश्वा रोधांसि प्रवतश्च पूर्वीर्द्यौॠष्वाज्जनिमन्रेजत क्षाः । आ मातरा भरति शुष्म्या गोर्नृवत्परिज्मन्नोनुवन्त वाताः ॥

ସମସ୍ତ ରୋଧ (ବାଧା) ଓ ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରବତ (ଢାଳ)—ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମସ୍ଥାନରୁ ଦ୍ୟାଉ କମ୍ପିଲା, ଏବଂ କ୍ଷା (ଭୂମି) ମଧ୍ୟ। ଶୁଷ୍ମୟୁକ୍ତ ଆଲୋକ ସହିତ ସେ ଦୁଇ ମାତାକୁ ଆଗକୁ ଆଣେ; ପରିଭ୍ରମଣ ଗତିରେ ନୃବତ୍ (ମନୁଷ୍ୟସଦୃଶ) ବାତମାନେ ଆଗକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ ଚାଲାନ୍ତି।

Mantra 5

ता तू त इन्द्र महतो महानि विश्वेष्वित्सवनेषु प्रवाच्या । यच्छूर धृष्णो धृषता दधृष्वानहिं वज्रेण शवसाविवेषीः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାନଙ୍କର ଏହି ମହା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ସବନରେ ଘୋଷଣୀୟ। କାରଣ, ହେ ଶୂର, ଧୃଷ୍ଣୁ, ଧୃଷତା ବଳରେ ପରମ ସାହସୀ ହୋଇ, ତୁମ ଶବସାଦ୍ୱାରା ବଜ୍ର ନେଇ ଅହି (ସର୍ପ)କୁ ପ୍ରହାର କରି ବିନାଶ କଲେ।

Mantra 6

ता तू ते सत्या तुविनृम्ण विश्वा प्र धेनवः सिस्रते वृष्ण ऊध्नः । अधा ह त्वद्वृषमणो भियानाः प्र सिन्धवो जवसा चक्रमन्त ॥

ହେ ବୃଷ୍ଣ (ଇନ୍ଦ୍ର), ଏହିମାନେ ତୁମର ସତ୍ୟ, ତୁବିନୃମ୍ଣ—ବିଶାଳ ପୁରୁଷବଳସମ୍ପନ୍ନ—ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି; ବୃଷଭର ଉଦରରୁ ସମସ୍ତ ଧେନୁ ଦୁଗ୍ଧଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି। ତାପରେ ତୁମର ଉତ୍କଟ ବେଗବଳରେ ପ୍ରେରିତ ସିନ୍ଧୁମାନେ (ନଦୀମାନେ) ତୁମକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ପରି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଧାଉଥାନ୍ତି।

Mantra 7

अत्राह ते हरिवस्ता उ देवीरवोभिरिन्द्र स्तवन्त स्वसारः । यत्सीमनु प्र मुचो बद्बधाना दीर्घामनु प्रसितिं स्यन्दयध्यै ॥

ଏଠାରେ, ହେ ହରିବସ୍ତ (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ଅଧିପତି) ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବୀସ୍ୱରୂପ ଭଗିନୀମାନେ ନିଜ ଉପକାର/ସହାୟତା ସହିତ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି—ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାହାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯାଇ, ବନ୍ଧିତକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ଭାବେ ପ୍ରସାରିତ ପ୍ରସୃତି (ପ୍ରବାହ) ପ୍ରବାହିତ ହେବ।

Mantra 8

पिपीळे अंशुर्मद्यो न सिन्धुरा त्वा शमी शशमानस्य शक्तिः । अस्मद्र्यक्छुशुचानस्य यम्या आशुर्न रश्मिं तुव्योजसं गोः ॥

ମଦ୍ୟସମ ମଦକର ସିନ୍ଧୁ ପରି, ସୋମର ଅଂଶୁ (ଦଣ୍ଡ) ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଛ୍ଛ୍ୱସିତ; ସେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସେ—ଯତ୍ନଶୀଳ ସାଧକର ଏହି ଶକ୍ତି। ଏବଂ ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଦହନଶୀଳ ତେଜର ଯମ୍ୟା (ଯୋଜନ/ଯୋକିଂ) କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ—ବିଶାଳ ଓଜସ୍‌ସମ୍ପନ୍ନ ଗୋର ଦ୍ରୁତ ରଶ୍ମି (କିରଣ) ପରି।

Mantra 9

अस्मे वर्षिष्ठा कृणुहि ज्येष्ठा नृम्णानि सत्रा सहुरे सहांसि । अस्मभ्यं वृत्रा सुहनानि रन्धि जहि वधर्वनुषो मर्त्यस्य ॥

ଆମ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ସର୍ବାଧିକ ବର୍ଷାକାରୀ, ତୁମର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କର—ସତତ ସଂଗ୍ରାମରେ ଜୟୀ ହେଉଥିବା ନୃମ୍ଣ (ବୀର) ବଳଗୁଡ଼ିକୁ। ହେ ବୃତ୍ରହନ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ସଂହାର (ସୁହନା) ଦାନ କର; ଆଘାତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ମର୍ତ୍ୟର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତୁମେ ଧ୍ୱଂସ କର।

Mantra 10

अस्माकमित्सु शृणुहि त्वमिन्द्रास्मभ्यं चित्राँ उप माहि वाजान् । अस्मभ्यं विश्वा इषणः पुरंधीरस्माकं सु मघवन्बोधि गोदाः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କେବଳ ଆମର ହିଁ ତୁମେ ଶୁଣ; ଚିତ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ବହୁବିଧ ବାଜ (ବଳ-ସମୃଦ୍ଧି) ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ। ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଇଷଣା ଓ ପୁରଂଧି (ପୂର୍ତ୍ତି/ସମୃଦ୍ଧି)କୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କର; ହେ ମଘବନ, ଆମ ପାଇଁ ଗୋ-ଦା—ଗୋମାନଙ୍କ/ପ୍ରକାଶର ଦାତା—ରୂପେ ଜାଗ୍ରତ ହେ।

Mantra 11

नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

ଏବେ ସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର—ଏବେ ଗୀତ ହୋଇଥିବା—ନଦୀମାନେ ଯେପରି ଫୁଲନ୍ତି, ସେପରି ସ୍ତୋତାରେ ଇଷ (ପ୍ରେରଣା/ପୋଷଣ)କୁ ତୁମେ ବଢ଼ାଅ। ହେ ହରିବଃ, ତୁମ ପାଇଁ ନବ ବ୍ରହ୍ମ (ନୂତନ ସ୍ତୁତି-ବଚନ) ରଚିତ ହୋଇଛି; ଧିୟା (ଦୃଷ୍ଟି) ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସଦା ରଥ୍ୟ—ରଥମାର୍ଗ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ—ସଦାସା ହେଉ।