
Sukta 3.32
Viśvāmitra Gāthina (traditional attribution for RV 3.32)
Triṣṭubh
अयं सूक्तः सोमपतिं इन्द्रं माध्यन्दिनसवनाय आह्वयति—स सोमं पिबतु, मद्यतां प्राप्नुयात्, स्वां जयशक्तिं यजमानानां प्रति प्रवर्तयतु इति। अस्य सहजाम् अनन्ताम् महिमानं स्तौति, यः जन्मतः एव प्रादुरभवत् इति कथ्यते। युद्धे आह्वानं शृणोतु, वृत्राणि विहन्यात्, सत्यम् रयिं जयम् च नः सुष्ठु स्थापयतु इति प्रार्थयते।
Mantra 1
इन्द्र सोमं सोमपते पिबेमं माध्यंदिनं सवनं चारु यत्ते । प्रप्रुथ्या शिप्रे मघवन्नृजीषिन्विमुच्या हरी इह मादयस्व ॥
इन्द्र सोमं सोमपते पिबेमं माध्यंदिनं सवनं चारु यत्ते । प्रप्रुथ्या शिप्रे मघवन्नृजीषिन्विमुच्या हरी इह मादयस्व ॥
Mantra 2
गवाशिरं मन्थिनमिन्द्र शुक्रं पिबा सोमं ररिमा ते मदाय । ब्रह्मकृता मारुतेना गणेन सजोषा रुद्रैस्तृपदा वृषस्व ॥
गवाशिरं मन्थिनमिन्द्र शुक्रं पिबा सोमं ररिमा ते मदाय । ब्रह्मकृता मारुतेन गणेन सजोषा रुद्रैस्तृपदा वृषस्व ॥
Mantra 3
ये ते शुष्मं ये तविषीमवर्धन्नर्चन्त इन्द्र मरुतस्त ओजः । माध्यंदिने सवने वज्रहस्त पिबा रुद्रेभिः सगणः सुशिप्र ॥
ये ते शुष्मं ये तविषीम् अवर्धन्—अर्चन्त इन्द्र मरुतस्ते ओजः। माध्यंदिने सवने वज्रहस्त पिब सोमं रुद्रेभिः सगणः सुशिप्र॥
Mantra 4
त इन्न्वस्य मधुमद्विविप्र इन्द्रस्य शर्धो मरुतो य आसन् । येभिर्वृत्रस्येषितो विवेदामर्मणो मन्यमानस्य मर्म ॥
त इन्न्वस्य मधुमद्विविप्र इन्द्रस्य शर्धो मरुतो य आसन्। येभिर्वृत्रस्येषितो विवेद मर्मणो मन्यमानस्य मर्म॥
Mantra 5
मनुष्वदिन्द्र सवनं जुषाणः पिबा सोमं शश्वते वीर्याय । स आ ववृत्स्व हर्यश्व यज्ञैः सरण्युभिरपो अर्णा सिसर्षि ॥
मनुष्वदिन्द्र सवनं जुषाणः पिब सोमं शश्वते वीर्याय। स आववृत्स्व हर्यश्व यज्ञैः सरण्युभिरपो अर्णा सिसर्षि॥
Mantra 6
त्वमपो यद्ध वृत्रं जघन्वाँ अत्याँ इव प्रासृजः सर्तवाजौ । शयानमिन्द्र चरता वधेन वव्रिवांसं परि देवीरदेवम् ॥
यदा त्वं वृत्रं जघन्वान् अपः अत्याः इव सर्तवाजौ प्रासृजः। इन्द्र, शयानं चरता वधेन अवधीः—देवीः आपः परि वव्रिवांसम्, अदेवम्।
Mantra 7
यजाम इन्नमसा वृद्धमिन्द्रं बृहन्तमृष्वमजरं युवानम् । यस्य प्रिये ममतुर्यज्ञियस्य न रोदसी महिमानं ममाते ॥
वयं नमसा वृद्धं बृहन्तम् ऋष्वम् अजरं युवानम् इन्द्रम् यजामहे। यस्य प्रियस्य यज्ञियस्य ममतुः, न रोदसी महिमानं ममाते।
Mantra 8
इन्द्रस्य कर्म सुकृता पुरूणि व्रतानि देवा न मिनन्ति विश्वे । दाधार यः पृथिवीं द्यामुतेमां जजान सूर्यमुषसं सुदंसाः ॥
इन्द्रस्य सुकृतानि कर्माणि पुरूणि; विश्वे देवाः व्रतानि न मिनन्ति। यः पृथिवीं द्याम् उत इमां दाधार, सुदंसाः सूर्यं उषसं च जजान।
Mantra 9
अद्रोघ सत्यं तव तन्महित्वं सद्यो यज्जातो अपिबो ह सोमम् । न द्याव इन्द्र तवसस्त ओजो नाहा न मासाः शरदो वरन्त ॥
अद्रोघ इन्द्र, सत्यं तव तन्महित्वं—यत् सद्योजातोऽपि सोममपिबः। न द्याव इन्द्र तव तवस ओजो धारयितुं शक्नुवन्ति; नाहानि न मासाः शरदश्च तद् वरयन्ति।
Mantra 10
त्वं सद्यो अपिबो जात इन्द्र मदाय सोमं परमे व्योमन् । यद्ध द्यावापृथिवी आविवेशीरथाभवः पूर्व्यः कारुधायाः ॥
त्वं सद्योजात इन्द्र परमे व्योमनि मदाय सोममपिबः। यदा द्यावापृथिवी आविवेशिथ, तदा पूर्व्यः अभवः—कारुधायाः कर्मणः प्रथमं प्रतिष्ठानम्।
Mantra 11
अहन्नहिं परिशयानमर्ण ओजायमानं तुविजात तव्यान् । न ते महित्वमनु भूदध द्यौर्यदन्यया स्फिग्या क्षामवस्थाः ॥
अहन्नहिं परिशयानमर्ण ओजायमानं—तुविजात तव्यान्। तदा ते महित्वमनु द्यौरपि नाभूत्, यदन्यया स्फिग्या क्षामवस्थाः—पृथिवीं स्वस्थाने न्यधाः।
Mantra 12
यज्ञो हि त इन्द्र वर्धनो भूदुत प्रियः सुतसोमो मियेधः । यज्ञेन यज्ञमव यज्ञियः सन्यज्ञस्ते वज्रमहिहत्य आवत् ॥
यज्ञो हि ते, इन्द्र, वर्धनोऽभूत्; उत प्रियः सुतसोमो मियेधः। यज्ञेन यज्ञम् अव यज्ञियः; सन् यज्ञस् ते वज्रम् अहिहत्याय आवत्॥
Mantra 13
यज्ञेनेन्द्रमवसा चक्रे अर्वागैनं सुम्नाय नव्यसे ववृत्याम् । यः स्तोमेभिर्वावृधे पूर्व्येभिर्यो मध्यमेभिरुत नूतनेभिः ॥
यज्ञेनेन्द्रम् अवसा चक्रेऽर्वाक्; एनं सुम्नाय नव्यसे ववृत्याम्। यः स्तोमेभिर्वावृधे पूर्व्येभिः; यो मध्यमेभिरुत नूतनेभिः॥
Mantra 14
विवेष यन्मा धिषणा जजान स्तवै पुरा पार्यादिन्द्रमह्नः । अंहसो यत्र पीपरद्यथा नो नावेव यान्तमुभये हवन्ते ॥
विवेष यन्मा धिषणा जजान; स्तवै पुरा पार्यादिन्द्रमह्नः। अंहसो यत्र पीपरद्यथा नो; नावेव यान्तमुभये हवन्ते॥
Mantra 15
आपूर्णो अस्य कलशः स्वाहा सेक्तेव कोशं सिसिचे पिबध्यै । समु प्रिया आववृत्रन्मदाय प्रदक्षिणिदभि सोमास इन्द्रम् ॥
आपूर्णोऽस्य कलशः; स्वाहाशब्देन हविर्वत् सेक्तेव कोशं सिसिचे पिबध्यै। समु प्रिया आववृत्रन् मदाय; प्रदक्षिणिदभि सोमास इन्द्रम्।
Mantra 16
न त्वा गभीरः पुरुहूत सिन्धुर्नाद्रयः परि षन्तो वरन्त । इत्था सखिभ्य इषितो यदिन्द्रा दृळ्हं चिदरुजो गव्यमूर्वम् ॥
न त्वा गभीरः पुरुहूत सिन्धुः, नाद्रयः परि षन्तो वरन्त। इत्था सखिभ्य इषितो यदिन्द्र, दृळ्हं चिदरुजो गव्यमूर्वम्।
Mantra 17
शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम् ॥
शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ। शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम्।
A direct invitation to Indra, the Soma-lord, to drink the delightful midday Soma and rejoice in its exhilaration.
The hymn expands into praise of Indra’s immense, immediate-born power and his irresistible force, linking Soma-intoxication with unstoppable might.
A strong assertion of Indra’s greatness: from birth he drank Soma, and neither heaven nor time can restrain his energy.
The poets end by calling Indra for their good in battle—asking him to hear, strike down obstructions, and become the gatherer of true riches.
indra somaṃ somapate piba
sadyo yaj jāto apibo ha somam
śunaṃ huvema maghavānam indram
It invites Indra to drink the midday Soma and praises his irresistible strength, asking him to remove obstacles and grant victory and wealth.
Because he is addressed as the lord and foremost drinker of Soma, whose power is intensified by the Soma offering, especially at the midday pressing.
It means “obstructions” or “blockers”—both outer hurdles (enemies, dangers) and inner hindrances—things Indra is asked to smash so success can flow.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.