Sukta 32

Mantra 1

इन्द्र सोमं सोमपते पिबेमं माध्यंदिनं सवनं चारु यत्ते । प्रप्रुथ्या शिप्रे मघवन्नृजीषिन्विमुच्या हरी इह मादयस्व ॥

சோமபதே இந்திரா, இந்த சோமத்தை அருந்து—இது மத்யாஹ்ன-சவனம்; உனக்கு இனிமையும் மனமகிழ்வும் தருவது. மகவனே, ந்ருஜீஷினே, உன் ஷிப்ர (கன்னங்கள்) நிரம்புமாறு அருந்தி; உன் இரு ஹரி (குதிரை/சக்தி) அவிழ்த்து—இங்கே இந்த மதத்தில் மகிழ்ந்து திளை.

Mantra 2

गवाशिरं मन्थिनमिन्द्र शुक्रं पिबा सोमं ररिमा ते मदाय । ब्रह्मकृता मारुतेना गणेन सजोषा रुद्रैस्तृपदा वृषस्व ॥

இந்திரா, கோ-சீர்ஷ (கவாஷிர) கலந்த, மந்தித (கலக்கப்பட்ட), ஒளிமிக்க சோமத்தை அருந்து—உன் மதத்திற்காக அது உனக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. பிரஹ்ம (வாக்கு-சக்தி) ஆக்கத்தால், மருத்-கணத்துடன்; ருத்ரர்களுடன் சஜோஷா—திருப்தியடைந்து, வ்ருஷப-வலிமையில் வளர்க.

Mantra 3

ये ते शुष्मं ये तविषीमवर्धन्नर्चन्त इन्द्र मरुतस्त ओजः । माध्यंदिने सवने वज्रहस्त पिबा रुद्रेभिः सगणः सुशिप्र ॥

உன் ஶுஷ்மம் (பெரும் வலிமை) வளர்த்தவர்களும், உன் தவிஷீ (பராக்கிரமம்) உயர்த்தவர்களும்—இந்திரா—உன்னைப் புகழ்ந்து பாடும் மருதர்களே உன் ஓஜஸ் (ஒளிமிகு ஆற்றல்). வஜ்ரஹஸ்தா, மத்யாஹ்ன-ஸவனத்தில், சுஷிப்ரா (அழகிய கன்னம் உடையவனே), உன் கணத்துடன் ருத்ரர்களோடு சேர்ந்து சோமத்தை அருந்து.

Mantra 4

त इन्न्वस्य मधुमद्विविप्र इन्द्रस्य शर्धो मरुतो य आसन् । येभिर्वृत्रस्येषितो विवेदामर्मणो मन्यमानस्य मर्म ॥

அவர்களே—மது மிக்க (இனிய ஊக்கமூட்டும்) விப்ரர்களான மருதர்கள்—இந்திரனின் சர்த் (படை/கூட்டம்) ஆவர். அவர்களுடன், தள்ளப்பட்டும் தன்னைத் துளையிட முடியாதவன் என எண்ணிய வ்ருத்ரனின் மర్మம்—அவனின் உயிர்ப்புள்ள பலவீனப் புள்ளி, மறைந்த இரகசியம்—என்பதை அவர் கண்டறிந்தார்.

Mantra 5

मनुष्वदिन्द्र सवनं जुषाणः पिबा सोमं शश्वते वीर्याय । स आ ववृत्स्व हर्यश्व यज्ञैः सरण्युभिरपो अर्णा सिसर्षि ॥

இந்திரா, மனிதர் வழக்கம்போல் ஸவனத்தை விரும்பி ஏற்று; நிலைத்த வீர்யத்திற்காக சோமத்தை அருந்து. ஹர்யஶ்வா (மஞ்சள்/செம்பழுப்பு குதிரைகளின் அதிபதியே), எங்கள் யஜ்ஞங்களால் இங்கே திரும்பிவா; விரைவோடும் சக்திகளால் நீர்களை—உயர்ந்து பொங்கும் அர்ணம் (பெருக்கெடுக்கும் வெள்ளம்) —ஓடச் சுதந்திரப்படுத்து.

Mantra 6

त्वमपो यद्ध वृत्रं जघन्वाँ अत्याँ इव प्रासृजः सर्तवाजौ । शयानमिन्द्र चरता वधेन वव्रिवांसं परि देवीरदेवम् ॥

நீ வ்ருத்ரனை வதைத்தபோது, அபः (நீரோடைகள்) போட்டியில் ஓட விடப்பட்ட பந்தயக் குதிரைகள் போலப் பாய்ந்து செல்லுமாறு நீ அவற்றை விடுவித்தாய். ஹே இந்திரா, அங்கே கிடந்தவனை—தேவீ நீர்த் தாரைகளைச் சுற்றி மூடிய அदेவ (அதர்ம) மறைப்பவனை—உன் இயக்கமுள்ள அடியால் நீ வீழ்த்தினாய்.

Mantra 7

यजाम इन्नमसा वृद्धमिन्द्रं बृहन्तमृष्वमजरं युवानम् । यस्य प्रिये ममतुर्यज्ञियस्य न रोदसी महिमानं ममाते ॥

நாம் நமஸ்காரத்துடன் அந்த விரிந்த (வளர்ந்த) இந்திரனை வழிபடுகிறோம்—மகத்தான, உயர்ந்து நிற்கும், அஜரன், என்றும் இளமையுடையவன். அந்தப் பிரியமான, யஜ்ஞிய (யாகத்திற்குரிய) ஆண்டவனின் ஆனந்தத்தில், த்யௌவும் பூமியும் அவன் மகிமையை அளக்க இயலாது.

Mantra 8

इन्द्रस्य कर्म सुकृता पुरूणि व्रतानि देवा न मिनन्ति विश्वे । दाधार यः पृथिवीं द्यामुतेमां जजान सूर्यमुषसं सुदंसाः ॥

இந்திரனின் சுக்ருத (நன்கு அமைந்த) செயல்கள் பல; எல்லா தேவர்களும் கூட அவன் வ்ரதங்களை (நியமமான செயல்-தர்மங்களை) குறைக்க இயலாது. அவனே பூமியையும் இந்த த்யௌவையும் தாங்குகிறான்; அவனே சூரியனையும் உஷாவையும் பிறக்கச் செய்கிறான்—சுதம்ஸா (முழுமையான, ஒளிமிகு திறன்) உடையவன்.

Mantra 9

अद्रोघ सत्यं तव तन्महित्वं सद्यो यज्जातो अपिबो ह सोमम् । न द्याव इन्द्र तवसस्त ओजो नाहा न मासाः शरदो वरन्त ॥

ஏ அஃத்ரோ஘ (குற்றமற்ற) இந்திரா! உன் அந்த மகிமை உண்மையே—பிறந்த உடனே நீ சோமத்தை அருந்தினாய். ஏ இந்திரா! உன் அந்த வலிமைமிக்க ஓஜஸை வானமும் (த்யௌ) தடுக்க இயலாது; நாட்களும், மாதங்களும், ஆண்டுகளும் (ஶரத்) அதை கட்டுப்படுத்த இயலாது.

Mantra 10

त्वं सद्यो अपिबो जात इन्द्र मदाय सोमं परमे व्योमन् । यद्ध द्यावापृथिवी आविवेशीरथाभवः पूर्व्यः कारुधायाः ॥

ஏ இந்திரா! பிறந்த உடனே பரம வ்யோமத்தில் மத் (பேரானந்த-உன்மாதம்) பெறுவதற்காக நீ சோமத்தை அருந்தினாய். மேலும் நீ த்யாவா-பிருதிவீ (வானும் பூமியும்) உள்ளே புகுந்தபோது, நீ ஆதிப் பழமையானவன் ஆனாய்—ஊக்கமுற்ற பாடகர்-கவி (காரு) செய்கையின் முதல் அடித்தளம் (காருதாயாஃ) ஆனாய்.

Mantra 11

अहन्नहिं परिशयानमर्ण ओजायमानं तुविजात तव्यान् । न ते महित्वमनु भूदध द्यौर्यदन्यया स्फिग्या क्षामवस्थाः ॥

ஏ துவிஜாத (மிகுந்த வலிமையுடன் பிறந்த), மேலும் தவ்வ்ய (அதிப்ரபலம்) இந்திரா! நீ வெள்ளத்தைச் சுற்றி படுத்திருந்த, வலிமையில் வளர்ந்துகொண்டிருந்த அந்த அஹி (விருத்ர-பாம்பு) யைத் தாக்கி வீழ்த்தினாய். அப்போது உன் மகிமையைத் த்யௌ (வானம்) கூட பின்தொடர இயலவில்லை—நீ வேறொரு ஆதாரத்தால் பூமியை அதன் இடத்தில் நிலைநிறுத்தியபோது.

Mantra 12

यज्ञो हि त इन्द्र वर्धनो भूदुत प्रियः सुतसोमो मियेधः । यज्ञेन यज्ञमव यज्ञियः सन्यज्ञस्ते वज्रमहिहत्य आवत् ॥

ஓ இந்திரா! யாகமே உனக்குப் பெருக்கத்தை அளிப்பது; மேலும் பிழிந்து எடுத்த சோமம்—இனிய ஹவி—உனக்குப் பிரியம். யாகத்தால் யாகத்தைப் பாதுகாப்பாயாக, யாகத்திற்குரியவனே; அஹி-வதம், அந்தப் பாம்பு-வலிமையைச் சாய்க்க, யாகம் உன் வஜ்ரத்தை வலுப்படுத்தியது.

Mantra 13

यज्ञेनेन्द्रमवसा चक्रे अर्वागैनं सुम्नाय नव्यसे ववृत्याम् । यः स्तोमेभिर्वावृधे पूर्व्येभिर्यो मध्यमेभिरुत नूतनेभिः ॥

யாகத்தால், துணையுடன், இந்திரனை இங்கே திருப்பினேன்; புதிய அருளுக்காக அவரை அருகே இழுத்துவர விரும்புகிறேன். அவர் ஸ்தோத்திரங்களால் வளர்வார்—பழையவற்றாலும், நடுக்காலத்தினவற்றாலும், புதியவற்றாலும் கூட.

Mantra 14

विवेष यन्मा धिषणा जजान स्तवै पुरा पार्यादिन्द्रमह्नः । अंहसो यत्र पीपरद्यथा नो नावेव यान्तमुभये हवन्ते ॥

திஷணா—ஊக்கமூட்டும் அறிவு—பிறப்பித்தது என்னவோ, அது என்னுள் புகுந்தது: நாளின் துன்பத்திலிருந்து எங்களை அக்கரை சேர்க்க இந்திரனை நான் புகழ வேண்டும் என்று. அவர் எங்களை நெருக்கடியின் அப்பால் கடத்தும் இடத்தில்—படகில் கடந்து செல்லும் ஒருவனைப் போல—இரு கரைகளும் செல்லும் அவனை அழைக்கின்றன.

Mantra 15

आपूर्णो अस्य कलशः स्वाहा सेक्तेव कोशं सिसिचे पिबध्यै । समु प्रिया आववृत्रन्मदाय प्रदक्षिणिदभि सोमास इन्द्रम् ॥

அவனுடைய கலசம் நிறைந்துள்ளது; ‘ஸ்வாஹா’ எனும் அர்ப்பண ஒலியுடன் அது ஆஹுதி-லிபேஷனாக ஊற்றப்படுகிறது—ஒரு கோசம்/கோஷத்தை நிரப்புவது போல—அது அருந்தப்படுவதற்காக. அன்பிற்குரிய சோம-ரஸம்/சோம-சக்திகள் மதம் (ஆனந்த-உன்மாதம்) பெற ஒன்றுகூடி முனைகின்றன; வலதுசுழி (ப்ரதக்ஷிண) பாதையில் சென்று, இன்றனை நோக்கி நெருங்கி அழுத்தி வந்து, அவன் தெய்வீக மதத்தைத் தூண்டுகின்றன.

Mantra 16

न त्वा गभीरः पुरुहूत सिन्धुर्नाद्रयः परि षन्तो वरन्त । इत्था सखिभ्य इषितो यदिन्द्रा दृळ्हं चिदरुजो गव्यमूर्वम् ॥

ஓ புருஹூத! ஆழ்ந்த சிந்து (ஆழ்நதி) உன்னைத் தடுக்காது; சுற்றிவளைத்த கற்களும் உன்னை அடக்காது. இவ்வாறு நண்பர்களின் நலனுக்காகத் தூண்டப்பட்டு, ஓ இன்றா, கதிர்-காவுகள் (கव्य) அடைக்கப்பட்டிருக்கும் உறுதியான அந்த ‘கव्य-ஊர்வ’ (வேலி/மூடுபடலம்) கூட நீ உடைத்தெறிகிறாய்.

Mantra 17

शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम् ॥

இந்தப் போர்சுமையில், ‘வாஜஸாதி’ (வெற்றி-நிறைவு) பெறுதலில், நம் நலனுக்காக தானவான் இன்றனை—மிக வீரனை—நாம் அழைப்போமாக. அவன் நம்மைக் கேட்டு, மோதல்களில் உதவிக்காக உக்கிரமாய், வ்ருத்ரங்கள் (தடைகள்) அனைத்தையும் நசுக்கி, செல்வங்களின் ‘ஸஞ்ஜித்’—உண்மையான வளத்தின் வெற்றியாளன்-சேகரிப்பவன்—ஆகிறான்.