Sukta 32

Mantra 1

इन्द्र सोमं सोमपते पिबेमं माध्यंदिनं सवनं चारु यत्ते । प्रप्रुथ्या शिप्रे मघवन्नृजीषिन्विमुच्या हरी इह मादयस्व ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, സോമപതേ, ഈ സോമം പാനം ചെയ്യുക—ഇത് മധ്യന്ദിന സവനം, നിനക്കു മനോഹരമായത്. ഹേ മഘവൻ, നൃജീഷിൻ (പവിത്ര പാനത്തിൽ സമൃദ്ധൻ), കവിളുകൾ നിറച്ച്, നിന്റെ രണ്ടു ഹരി (രഥാശ്വങ്ങൾ/ശക്തികൾ)യെ വിമുച്യ (അഴിച്ച്) ഇവിടെ ഈ മദത്തിൽ ആനന്ദിക്ക.

Mantra 2

गवाशिरं मन्थिनमिन्द्र शुक्रं पिबा सोमं ररिमा ते मदाय । ब्रह्मकृता मारुतेना गणेन सजोषा रुद्रैस्तृपदा वृषस्व ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ഗവാശിര (ഗോവിന്റെ ശിര/സാരം) ചേർത്ത് മഥിതമായ, പ്രകാശമുള്ള സോമം പാനം ചെയ്യുക—ഇത് നിന്റെ മദത്തിനായി ഒരുക്കിയതാണ്. ബ്രഹ്മകൃത (മന്ത്രശക്തിയാൽ നിർമ്മിത) മാരുതഗണത്തോടും, രുദ്രന്മാരോടും സജോഷാ (ഒരുമിച്ച്) തൃപ്തനായി, വൃഷ (ഉല്ലാസശക്തിയിൽ) വർദ്ധിക്ക.

Mantra 3

ये ते शुष्मं ये तविषीमवर्धन्नर्चन्त इन्द्र मरुतस्त ओजः । माध्यंदिने सवने वज्रहस्त पिबा रुद्रेभिः सगणः सुशिप्र ॥

നിന്റെ ശുഷ്മവും നിന്റെ തവിഷിയും വർധിപ്പിച്ചവർ—ഹേ ഇന്ദ്ര—നിന്നെ അർച്ചിക്കുന്ന മരുതന്മാർ; അവർ തന്നെയാണ് നിന്റെ ഓജസ്. മധ്യാഹ്ന സവനത്തിൽ, ഹേ വജ്രഹസ്ത, രുദ്രന്മാരോടൊപ്പം, നിന്റെ ഗണത്തോടൊപ്പം, ഹേ സുശിപ്ര, സോമപാനം ചെയ്‌ക.

Mantra 4

त इन्न्वस्य मधुमद्विविप्र इन्द्रस्य शर्धो मरुतो य आसन् । येभिर्वृत्रस्येषितो विवेदामर्मणो मन्यमानस्य मर्म ॥

അവ മരുതന്മാർ—മധുമയ പ്രേരക വിപ്രന്മാർ—നിശ്ചയമായും ഇന്ദ്രന്റെ ശർധ (സൈന്യം) ആയിരുന്നു. അവരുടെ കൂടെ, താൻ അപ്രഹാര്യനെന്നു കരുതിയിട്ടും പ്രേരിതനായി തള്ളപ്പെട്ട വൃത്രന്റെ മർമം—ദുർബലബിന്ദു, പ്രാണരഹസ്യം—അവൻ കണ്ടെത്തി.

Mantra 5

मनुष्वदिन्द्र सवनं जुषाणः पिबा सोमं शश्वते वीर्याय । स आ ववृत्स्व हर्यश्व यज्ञैः सरण्युभिरपो अर्णा सिसर्षि ॥

ഹേ ഇന്ദ്ര, മനുഷ്യവിധിപോലെ സവനം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട്, ദീർഘകാല വീര്യത്തിനായി സോമപാനം ചെയ്‌ക. ഹേ ഹര്യശ്വ, ഞങ്ങളുടെ യജ്ഞങ്ങളാൽ ഇവിടെ തിരിഞ്ഞുവരിക; വേഗഗാമിയായ ശക്തികളാൽ ജലങ്ങളെ—ഉന്മത്തമായ പ്രളയപ്രവാഹത്തെ—ഒഴുകാൻ മോചിപ്പിക്ക.

Mantra 6

त्वमपो यद्ध वृत्रं जघन्वाँ अत्याँ इव प्रासृजः सर्तवाजौ । शयानमिन्द्र चरता वधेन वव्रिवांसं परि देवीरदेवम् ॥

നീ വൃത്രനെ സംഹരിച്ചപ്പോൾ, അപഃ—ജലങ്ങളെ—മത്സരത്തിൽ ഓടാൻ വിട്ട ധാവകരെപ്പോലെ ഒഴുകാൻ നീ വിടുവിച്ചു. ഹേ ഇന്ദ്രാ, അവിടെ കിടന്നിരുന്നവനെ നീ ചലിക്കുന്ന പ്രഹാരത്തോടെ വധിച്ചു—ദേവീധാരകളെ ചുറ്റി മൂടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന, ദേവവിരോധിയായ (അദേവ) ആവരണശക്തിയെ.

Mantra 7

यजाम इन्नमसा वृद्धमिन्द्रं बृहन्तमृष्वमजरं युवानम् । यस्य प्रिये ममतुर्यज्ञियस्य न रोदसी महिमानं ममाते ॥

നാം നമസ്കാരത്തോടെ ഇന്ദ്രനെ യജിക്കുന്നു—വളർന്ന് വിപുലനായ, മഹത്തായ, ഉയർന്ന, അജരനും സദാ യുവാവും. ആ പ്രിയവും യജ്ഞാർഹവുമായ മഹാശക്തിയുടെ ആനന്ദത്തിൽ ദ്യാവാ-പൃഥിവീ എന്ന രണ്ടു രോദസികളും അവന്റെ മഹിമയെ അളക്കാൻ കഴിയില്ല.

Mantra 8

इन्द्रस्य कर्म सुकृता पुरूणि व्रतानि देवा न मिनन्ति विश्वे । दाधार यः पृथिवीं द्यामुतेमां जजान सूर्यमुषसं सुदंसाः ॥

ഇന്ദ്രന്റെ സുകൃത—സുനിർമ്മിത—കർമ്മങ്ങൾ അനേകം; സർവ്വദേവന്മാരും അവന്റെ വ്രതങ്ങളെ—ക്രിയാനിയമങ്ങളെ—ക്ഷയിപ്പിക്കാനാവില്ല. അവൻ പൃഥിവിയെയും ഈ ദ്യാവിനെയും ധരിക്കുന്നു; സുധംസ—പ്രകാശമയ നൈപുണ്യത്തിന്റെ—സൂര്യനെയും ഉഷസ്സിനെയും ജനിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 9

अद्रोघ सत्यं तव तन्महित्वं सद्यो यज्जातो अपिबो ह सोमम् । न द्याव इन्द्र तवसस्त ओजो नाहा न मासाः शरदो वरन्त ॥

ഹേ അദ്രോഘ (ദോഷരഹിതനേ), നിന്റെ ആ മഹത്വം സത്യമാണ്—ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ നീ സോമം പാനം ചെയ്തു. ഹേ ഇന്ദ്ര, നിന്റെ പ്രചണ്ഡബലത്തിന്റെ ഓജസ്സിനെ ദ്യാവുകളും തടയുകയില്ല; ദിവസങ്ങളും അല്ല, മാസങ്ങളും അല്ല, വർഷങ്ങളും അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയില്ല.

Mantra 10

त्वं सद्यो अपिबो जात इन्द्र मदाय सोमं परमे व्योमन् । यद्ध द्यावापृथिवी आविवेशीरथाभवः पूर्व्यः कारुधायाः ॥

നീ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ, ഹേ ഇന്ദ്ര, പരമ വ്യോമത്തിൽ മദത്തിനായി സോമം പാനം ചെയ്തു. നീ ദ്യാവാ-പൃഥിവിയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, നീ പ്രാചീനനായി—പ്രചോദിത ഗായകന്റെ കൃതിയുടെ ആദ്യ ആധാരം, ആദ്യ സ്ഥാപനം.

Mantra 11

अहन्नहिं परिशयानमर्ण ओजायमानं तुविजात तव्यान् । न ते महित्वमनु भूदध द्यौर्यदन्यया स्फिग्या क्षामवस्थाः ॥

നീ അഹിയെ (വൃത്രനെ) വധിച്ചു—പ്രളയജലത്തെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് കിടന്ന, ബലത്തിൽ വളരുന്നവനെ; ഹേ മഹാജാത, അതിലും പ്രബലനേ! അപ്പോൾ, മറ്റൊരു ആധാരത്തോടെ നീ ഭൂമിയെ അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ, ദ്യാവും നിന്റെ മഹിമയെ പിന്തുടരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

Mantra 12

यज्ञो हि त इन्द्र वर्धनो भूदुत प्रियः सुतसोमो मियेधः । यज्ञेन यज्ञमव यज्ञियः सन्यज्ञस्ते वज्रमहिहत्य आवत् ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിനക്കായി യജ്ഞം വർദ്ധകമാകുന്നു; പ്രിയമാണ് പിഷിത സോമം—മധുര ഹവിസ്സ്. യജ്ഞംകൊണ്ട് യജ്ഞത്തെ കാത്തുകൊൾക, യജ്ഞിയനേ (യജ്ഞാർഹനേ); അഹി-ഹത്യാർത്ഥം—സർപ്പബലത്തിന്റെ സംഹാരത്തിനായി—യജ്ഞം നിന്റെ വജ്രത്തെ ദൃഢമാക്കി.

Mantra 13

यज्ञेनेन्द्रमवसा चक्रे अर्वागैनं सुम्नाय नव्यसे ववृत्याम् । यः स्तोमेभिर्वावृधे पूर्व्येभिर्यो मध्यमेभिरुत नूतनेभिः ॥

യജ്ഞംകൊണ്ടും സഹായത്താലും ഞാൻ ഇന്ദ്രനെ ഇങ്ങോട്ട് തിരിപ്പിച്ചു; പുതുമയുള്ള അനുഗ്രഹത്തിനായി അവനെ സമീപത്തേക്ക് ആകർഷിക്കുവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സ്തോത്രങ്ങളാൽ വർദ്ധിക്കുന്നവൻ—പുരാതനങ്ങളാൽ, മധ്യകാലത്തേതാൽ, പുതുതായവയാലും.

Mantra 14

विवेष यन्मा धिषणा जजान स्तवै पुरा पार्यादिन्द्रमह्नः । अंहसो यत्र पीपरद्यथा नो नावेव यान्तमुभये हवन्ते ॥

ധിഷണാ (പ്രേരിത ബുദ്ധി) ജനിപ്പിച്ചതത് എന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു: ദിവസത്തിന്റെ ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ കടത്തിവിടാൻ ഞാൻ ഇന്ദ്രനെ സ്തുതിക്കേണ്ടതെന്ന്. അവൻ ഞങ്ങളെ ഇടുക്കിൽ നിന്ന് കടത്തുന്നിടത്ത്, വള്ളംകൊണ്ട് കടക്കുന്നതുപോലെ, പോകുന്നവനെ ഇരുകരകളും വിളിക്കുന്നു.

Mantra 15

आपूर्णो अस्य कलशः स्वाहा सेक्तेव कोशं सिसिचे पिबध्यै । समु प्रिया आववृत्रन्मदाय प्रदक्षिणिदभि सोमास इन्द्रम् ॥

അവന്റെ കലശം പൂർണ്ണമാണ്; ‘സ്വാഹാ’ എന്ന അർപ്പണഘോഷത്തോടെ അത് പാനീയാർപ്പണമായി ഒഴുക്കപ്പെടുന്നു—ഒരു കോശം (ധനനിധി) നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ—പാനം ചെയ്യുവാൻ. പ്രിയ സോമരസങ്ങൾ മദത്തിനായി ഒന്നിച്ചുകൂടി ആനന്ദാവേശത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നു; പ്രദക്ഷിണ (സൂര്യവർത്ത) ഗതിയിൽ സഞ്ചരിച്ച് അവർ ഇന്ദ്രനെ ചുറ്റി അടുക്കി, അവന്റെ ദിവ്യ മത്തിനെ ഉണർത്തുന്നു.

Mantra 16

न त्वा गभीरः पुरुहूत सिन्धुर्नाद्रयः परि षन्तो वरन्त । इत्था सखिभ्य इषितो यदिन्द्रा दृळ्हं चिदरुजो गव्यमूर्वम् ॥

ഹേ പുരുഹൂത! ആഴമുള്ള സിന്ധുവും നിന്നെ തടയുകയില്ല; ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്ന പാറകളും നിന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തുകയില്ല. ഇങ്ങനെ സഖാക്കളുടെ നിമിത്തം പ്രേരിതനായി, ഹേ ഇന്ദ്ര, നീ ദൃഢമായ ബന്ധനത്തെയും പൊളിച്ചുതുറക്കുന്നു—അവിടെ ഗവ്യ ഊർവം (ഗോവുകളെപ്പോലെ പ്രകാശകിരണങ്ങൾ) തടഞ്ഞുവെച്ചിരിക്കുന്നതിനെ.

Mantra 17

शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम् ॥

ഈ യുദ്ധഭാരം വഹിക്കുന്നതിലും, വാജസാതി (സമൃദ്ധി-വിജയം) നേടുന്നതിലും, നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കായി ദാനവാൻ ഇന്ദ്രനെ—ഇവിടെ ഏറ്റവും വീരനെ—നാം ആഹ്വാനം ചെയ്യട്ടെ. സംഘർഷങ്ങളിൽ നമ്മുടെ സഹായത്തിനായി ഉഗ്രനായി, നമ്മെ കേൾക്കുന്നവൻ, അവൻ വൃത്രങ്ങളെ (തടസ്സങ്ങളെ) സംഹരിച്ച്, ധനങ്ങളുടെ സംജിത്—സത്യസമ്പത്തിന്റെ ജയശാലി—ആകുന്നു.