
Vrata-traya (Mānasa-Kāyika-Vācika) tathā Nārāyaṇa-nāma-śravaṇa-māhātmya
Ethical-Discourse (Vrata-Dharma) with Exemplum Narrative (Nāmamāhātmya)
Pṛthivī pyta Varāhę o praktyczne wskazówki dotyczące tego, jak wielbiciele, kobiety i mężczyźni, powinni oddawać cześć. Varāha odpowiada, że osiąga się go przez bhāvę (wewnętrzne nastawienie) raczej niż przez bogactwo czy samą recytację, i klasyfikuje przestrzeganie vraty na trzy sfery: mentalną (ahiṃsā, satya, asteya, brahmacarya, akalkatā), cielesną (ekabhakta, nakta, upavāsa) i werbalną (mauna, adhyayana, deva-stuti/kīrtana oraz powstrzymywanie się od oszczerstw). Aby wykazać skuteczność poza rangą społeczną, opowiada epizod z udziałem mędrca Aruniego i gwałtownego myśliwego (vyādha), gdzie kontakt myśliwego z brāhmaną oraz wypowiedzenie/usłyszenie „namo Nārāyaṇāya” staje się kluczowe w przekształcaniu karmicznych rezultatów. Rozdział kończy się podkreśleniem oddania, powściągliwości i czci wobec brāhmanów jako modelu podtrzymywania moralnego i ziemskiego porządku.
Pṛthivī, seeking practical and universally applicable guidance for men and women devotees, asks Varāha how worship should be performed and what truly leads to divine attainment beyond wealth, status, or mechanical recitation.
Aruṇi (sage) and the vyādha (violent hunter) transformed through contact with a brāhmaṇa and the utterance/hearing of “namo Nārāyaṇāya”; Prior-birth/curse-release motif referencing a former king (Dīrghabāhu) and karmic consequence
Varāha teaches that he is bhāva-sādhya (attained through inner disposition) and organizes vrata-dharma into a threefold discipline, mānasa (ethical intentions/virtues), kāyika (bodily observances like regulated eating and fasting), and vācika (speech-restraint, study, praise, and avoidance of slander).
To demonstrate efficacy beyond social identity, Varāha narrates the Aruṇi-vyādha episode: a violent hunter’s karmic trajectory is redirected through contact with a disciplined brāhmaṇa and the decisive utterance/hearing of “namo Nārāyaṇāya,” underscoring nāma-śravaṇa/kīrtana as salvific when joined to reverence and restraint.
A forest (araṇya); the bank (taṭa) of the Devikā river (Devikāyāḥ taṭa); a great river (mahānadī) used for bathing/ablution (snāna/abhiṣeka).
Verse 1
धरण्युवाच । कथमाराध्यसे देव भक्तिमद्भिर्नरैर्विभो । स्त्रीभिर्वा सर्वमेतन्मे शंस त्वं भूतभावन ॥ ३७.१ ॥
Dharanī rzekła: O Boże, o wszechprzenikający Panie, jak masz być czczony przez oddanych mężczyzn lub przez kobiety? Powiedz mi o tym wszystkim, o Żywicielu istot.
Verse 2
श्रीवराह उवाच । भावसाध्योऽस्म्यहं देवि न वित्तैर्न जपैरहम् । साध्यस्तथापि भक्तानां कायक्लेशं वदामि ते ॥ ३७.२ ॥
Śrī Varāha rzekł: O Bogini, jestem osiągalny przez wewnętrzne nastawienie, nie przez bogactwo ani przez powtarzanie modlitw. Lecz dla wielbicieli jestem rzeczywiście osiągalny; dlatego opowiem ci o cielesnym umartwieniu, ascezie obejmującej fizyczny trud.
Verse 3
कर्मणा मनसा वाचा मच्चित्तो यो नरो भवेत् । तस्य व्रतानि धास्यामि विविधानि निबोध मे ॥ ३७.३ ॥
Ktokolwiek staje się oddanym Mnie przez czyn, myśl i mowę, jego różne obserwacje ślubów przedstawię; poznaj je ode Mnie.
Verse 4
अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यमकल्कता । एतानि मानस्यानाहुर्व्रतानि तु धराधरे ॥ ३७.४ ॥
Niestosowanie przemocy, prawdomówność, niekradzenie, brahmaćarja, czyli zdyscyplinowane wstrzemięźliwość, oraz wolność od moralnej skazy, to są, jak się mówi, śluby umysłu, o Nosicielu Ziemi.
Verse 5
एकभक्तं तथा नक्तमुपवासादिकं च यत् । तत्सर्वं कायिकं पुंसां व्रतं भवति नान्यथा ॥ ३७.५ ॥
Praktyka przyjmowania jednego posiłku, posiłku tylko w nocy oraz wszystko, co dotyczy postu i pokrewnych obserwacji, wszystko to jest cielesnym ślubem dla ludzi i nie inaczej.
Verse 6
मौनं चाध्ययनं चैव देवस्तुत्यर्थकीर्तितात् । निवृत्तिश्चापि पैशुन्याद् वाचिकं व्रतमुत्तमम् ॥३७.६॥
Milczenie i studiowanie świętych tekstów, a także znaczące wypowiadanie chwały bogów; oraz powstrzymywanie się od oszczerstw, to zostało ogłoszone najwyższym ślubem werbalnym, dyscypliną mowy.
Verse 7
अत्रापि श्रूयते चान्यदृषिरुग्रतपाः पुरा । ब्रह्मपुत्रः पुरा कल्पे अरुणिर्नाम नामतः ॥ ३७.७ ॥
Tutaj również słyszy się inną opowieść: w dawnych czasach był mędrzec o surowej ascezie, imieniem Aruni, który miał być synem Brahmy w wcześniejszym kalpie.
Verse 8
सोऽरण्यमगमत्किञ्चित् तपोर्थी द्विजसत्तमः । तपस्तेपे ततस्तस्मिन्नुपवासपरायणः ॥ ३७.८ ॥
Wtedy najlepszy z dwukrotnie urodzonych, szukając praktyki tapasu, udał się nieco w głąb lasu. Tam, oddany postowi, podjął umartwienia w tym właśnie miejscu.
Verse 9
देविकायास्तटे रम्ये सोऽवसद् ब्राह्मणः किल । कदाचिदभिषेकाय स जगाम महानदीम् ॥ ३७.९ ॥
Na uroczym brzegu Dewiki, ów bramin, jak się mówi, przebywał. Pewnego razu, dla dokonania abhiszeki, rytualnej kąpieli, udał się on do wielkiej rzeki.
Verse 10
तत्र स्नात्वा जपन् विप्रो ददर्शायान्तमग्रतः । व्याधं महाधनुःपाणिमुग्रनेत्रं विभीषणम् ॥ ३७.१० ॥
Tam, po kąpieli i podczas odmawiania dżapy, bramin ujrzał przed sobą zbliżającego się myśliwego, trzymającego wielki łuk w ręku, o groźnych oczach i przerażającym wyglądzie.
Verse 11
तं द्विजं हन्तुमायात स वल्कलानां जिघृक्षया । तं दृष्ट्वा क्षुभितो विप्रो ब्रह्मघ्नस्य भयादिति । ध्यायन् नारायणं देवं तस्थौ तत्रैव स द्विजः ॥ ३७.११ ॥
On zbliżył się z zamiarem zabicia tego dwukrotnie urodzonego, pchnięty chęcią zagarnięcia jego odzienia z kory. Widząc go, bramin zatrząsł się ze strachu przed „zabójcą bramina”; medytując na boga Narajana, pozostał stojąc w tym samym miejscu.
Verse 12
तं दृष्ट्वा अन्तर्गतहरिं व्याधो भीत इवाग्रतः । विहाय सशरं चापं ततो वचनमब्रवीत् ॥ ३७.१२ ॥
Widząc Hariego, który wstąpił w jego wnętrze, myśliwy stanął przed nim jakby przerażony; odrzuciwszy swój łuk ze strzałą, wtedy wyrzekł te słowa.
Verse 13
व्याध उवाच । हन्तुमिच्छुरहं ब्रह्मन् भवन्तं प्रागिहागतः । इदानीं दर्शनात् तुभ्यं सा मतिः क्वापि मे गता ॥ ३७.१३ ॥
Myśliwy rzekł: „O braminie, przybyłem tu wcześniej z zamiarem zabicia ciebie. Lecz teraz, na widok ciebie, ta moja decyzja gdzieś przepadła.”
Verse 14
ब्राह्मणानां सहस्राणि सस्त्रीणामयुतानि च । निहतानि मया ब्रह्मन् निहतौ च कुटम्बिनौ ॥ ३७.१४ ॥
„Tysiące braminów i dziesiątki tysięcy zbrojnych zostało przeze mnie zabitych, o braminie; zabiłem również dwóch gospodarzy domów.”
Verse 15
नरकेऽभ्यधिकं चित्तं कदाचिदपि विद्यते । इदानीं तप्तुमिच्छामि तपोऽहं त्वत्समीपतः । उपदेशप्रदानेन प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ३७.१५ ॥
„Niekiedy umysł bardziej dręczony niż w piekle może powstać. Teraz pragnę podjąć tapas, asketyczne umartwienie, pozostając blisko ciebie. Udzielając nauki, powinieneś okazać mi swą łaskę.”
Verse 16
एवमुक्तोऽप्यसौ विप्रो नोत्तरं प्रत्यपद्यत । ब्रह्महा पापकर्मेति मत्वा ब्राह्मणपुङ्गवः ॥ ३७.१६ ॥
Choć tak zwrócony do niego, ów bramin nie udzielił odpowiedzi. Najwybitniejszy z braminów, uznawszy go za zabójcę bramina i sprawcę grzesznych czynów, powziął to mniemanie.
Verse 17
अनुक्तोऽपि स धर्मेप्सुर्व्याधस्तत्रैव तस्थिवान् । स्नात्वा नद्यां द्विजः सोऽपि वृक्षमूलमुपाश्रितः ॥ ३७.१७ ॥
Choć nie otrzymał odpowiedzi, ów myśliwy, pragnący dharmy, pozostał w tym samym miejscu. A ów dwukrotnie urodzony również, po kąpieli w rzece, znalazł schronienie u stóp drzewa.
Verse 18
कस्यचित्त्वथ कालस्य तां नदीमगमत्किल । व्याघ्रो बुभुक्षितः शान्तं तं विप्रं हन्तुमुद्यतः ॥ ३७.१८ ॥
Wtedy, po pewnym czasie, miał on dotrzeć do tej rzeki. Tygrys, dręczony głodem, przygotował się zabić tego spokojnego bramina.
Verse 19
अन्तर्जलगतं विप्रं यावद् व्याघ्रो जिघृक्षति । तावद् व्याधेन विद्धोऽसौ सद्यः प्राणैर्वियोजितः ॥ ३७.१९ ॥
Gdy bramin pozostawał w wodzie, a tygrys właśnie miał go pochwycić, w tym samym momencie został on trafiony przez myśliwego i natychmiast pozbawiony oddechu życia (umarł).
Verse 20
तस्माद् व्याघ्रशरीरात् तु उत्थाय पुरुषः किल । विप्रश्चान्तरजले मग्नः श्रुत्वा तं शब्दमाकुलम् । नमो नारायणायेति वाक्यमुच्चैरुवाच ह ॥ ३७.२० ॥
Wtedy, jak się mówi, człowiek powstał z ciała tygrysa; a bramin, zanurzony w wodach, usłyszawszy ten poruszony dźwięk, wypowiedział głośno: 'Namo Narajanaja' ('Pokłon Narajanie').
Verse 21
व्याघ्रेणापि श्रुतो मन्त्रः प्राणैः कण्ठस्थितैस्ततः । श्रुतमात्रे जहौ प्राणान् पुरुषश्चाभवच्छुभः ॥ ३७.२१ ॥
Nawet tygrys usłyszał mantrę; wtedy, z oddechami życiowymi uwięzionymi w gardle, w samym momencie usłyszenia jej, oddał swoje oddechy życiowe - i stał się błogosławioną osobą.
Verse 22
सोऽब्रवीद्यामि तं देशं यत्र विष्णुः सनातनः । त्वत्प्रसादाद् द्विजश्रेष्ठ मुक्तपाप्मा निरामयः ॥ ३७.२२ ॥
Rzekł: 'Pójdę do tej krainy, gdzie przebywa Wisznu, Odwieczny. Dzięki twojej łasce, o najlepszy z dwukrotnie urodzonych, jestem wolny od grzechu i wolny od chorób.'
Verse 23
इत्युक्तो ब्राह्मणः प्राह कोऽसि त्वं पुरुषर्षभ । सोऽब्रवीत्तस्य राजेन्द्रः प्रतापी पूर्वजन्मनि । दीर्घबाहुरिति ख्यातः सर्वधर्मविशारदः ॥ ३७.२३ ॥
Tak zapytany, bramin rzekł: 'Kim jesteś, o najlepszy z ludzi?' On odpowiedział: 'O królu królów, w poprzednim wcieleniu byłem potężnym władcą, słynącym pod imieniem Dirghabahu, w pełni uczonym w każdym aspekcie dharmy.'
Verse 24
अहं जानामि वेदांश्च अहं वेद्मि शुभाशुभम् । ब्राह्मणे नैव मे कार्यं किं वस्तु ब्राह्मणा इति ॥ ३७.२४ ॥
'Znam Wedy i rozróżniam to, co pomyślne i niepomyślne. Nie mam żadnej sprawy z braminem - czymże bowiem jest bramin jako rzecz?'
Verse 25
तस्यैवं वादिनो विप्राः सर्वे क्रोधसमन्विताः । ऊचुः शापं दुराधर्षः क्रूरो व्याघ्रो भविष्यसि ॥ ३७.२५ ॥
Gdy tak mówił, wszyscy bramini, pełni gniewu, wypowiedzieli klątwę: 'Ty, trudny do pokonania, staniesz się groźnym tygrysem.'
Verse 26
अवमानात् तु विप्राणां सत्यान्तं स्मरणं तव । मृत्युकालेन सम्मूढ केशवेण भविष्यति ॥ ३७.२६ ॥
Lecz z powodu twojej pogardy dla viprów (braminów), twoja pamięć - choć oparta na prawdzie - w chwili śmierci stanie się splątana; i ta pamięć będzie z Kesawą, to znaczy skierowana ku Kesawie.
Verse 27
इत्युक्तोऽहं पुरा तैस्तु ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । तमेव सर्वं संप्राप्तो ब्रह्मशापं सुपुष्कलम् ॥ ३७.२७ ॥
Tak dawniej zostałem zapytany przez tych braminów, którzy opanowali Wedy, i w pełni doświadczyłem tego skutku - najpotężniejszej i najcięższej klątwy wypowiedzianej przez bramina.
Verse 28
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रणिपत्य महामुने । उक्ताऽनुग्रहहेतोर्वै ऊचुस्ते मामिमं पुरा ॥ ३७.२८ ॥
Wtedy wszyscy ci bramini, oddawszy pokłon, o wielki mędrcu, przemówili do ciebie, niegdyś, te słowa skierowane do mnie, zaprawdę dla okazania ci łaski.
Verse 29
षष्ठान्नकालिकस्याग्रे यस्ते स्थास्यति कश्चन । स भक्ष्यस्ते तु भविता कञ्चित्कालं नराधम ॥ ३७.२९ ॥
Ktokolwiek stanie przed tobą w czasie szóstego posiłku, ten podły człowiek (naradhama) będzie przez pewien czas twoim pożywieniem, zaprawdę, zostanie przez ciebie pożarty.
Verse 30
यदेषुघातं लब्ध्वा तु प्राणैः कण्ठगतैर्भवान् । श्रोष्यसे द्विजवक्त्रात् तु नमो नारायणेतिहि । तदा स्वर्गगतिस्तुभ्यं भविता नात्र संशयः ॥ ३७.३० ॥
Gdy otrzymasz cios strzały, a twoje oddechy życiowe dotrą do gardła (w chwili śmierci), i usłyszysz wtedy z ust bramina słowa „namo Narajana”, w tym momencie twoja droga do nieba się otworzy, o tym nie ma wątpliwości.
Verse 31
परवक्त्रगतस्यापि विष्णोर्नाम श्रुतं मया । लब्धद्वेषस्य विप्राणां प्रत्यक्षं तव सत्तम ॥ ३७.३१ ॥
„Nawet gdy pochodziło z ust innego, usłyszałem imię Wisznu. O najlepszy z cnotliwych, wrogość, która powstała między braminami, jest przed tobą widoczna.”
Verse 32
यः पुनर्ब्राह्मणान् पूज्य स्ववक्त्रेण नमो हरिम् । वदन् प्राणं विमुच्येत मुक्तावसौ वीतकिल्बिषः ॥ ३७.३२ ॥
Lecz ktokolwiek, uczciwszy braminów, wypowiada własnymi ustami „pokłon Harimu”, jeśli wypowiadając to, odda swój oddech życiowy, zostaje wyzwolony; w wyzwoleniu jest ten, którego winy zostały zgładzone.
Verse 33
सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुत्क्षिप्य भुजमुच्यते । जङ्गमा ब्राह्मणा देवाः कूटस्थः पुरुषोत्तमः ॥ ३७.३३ ॥
„Prawda, prawda, ponownie prawda”, tak się głosi, unosząc ramię w uroczystym nacisku: bramini są „poruszanymi” bogami; a Puruszottama, Najwyższa Osoba, jest niezmienną, trwałą rzeczywistością (kutastha).
Verse 34
एवमुक्त्वा गतः स्वर्गं स राजा वीतकल्मषः । ब्राह्मणोऽपि सदायुक्तस्तं व्याधं प्रत्यभाषत ॥ ३७.३४ ॥
Tak przemówiwszy, ten król, wyzwolony od wszelkiej skazy, odszedł do nieba; a bramin również, zawsze zdyscyplinowany, zwrócił się do tego myśliwego w odpowiedzi.
Verse 35
ऋषिरुवाच । जिघृक्षोर्मृगराजस्य यत्त्वया रक्षितो ह्यहम् । तत्पुत्र तुष्टस्ते दद्मि वरं वरय सुव्रत ॥ ३७.३५ ॥
Ryszi rzekł: „Gdy lew, król zwierząt, miał mnie pochwycić, ty mnie ochroniłeś. Dlatego, synu mój, jestem z ciebie zadowolony. Daruję ci łaskę, wybierz łaskę, o ty o dobrych ślubowaniach.”
Verse 36
व्याध उवाच । एष एव वरो मह्यं यत् त्वं मां भाषसे द्विज । अतः परं वरेणाहं किं करोमि प्रशाधि माम् ॥ ३७.३६ ॥
Myśliwy rzekł: „Tylko to jest dla mnie łaską, that ty, o dwukrotnie zrodzony (dwiża), rozmawiasz ze mną. Poza tym, co mam począć z łaską? Poucz mnie.”
Verse 37
ऋषिरुवाच । अहं त्वया पुरा पुत्र प्रार्थितोऽस्मि तपोऽर्थिना । बहुपातकयुक्तेन घोररूपेण चानघ ॥ ३७.३७ ॥
Ryszi rzekł: „Niegdyś, synu mój, zwróciłeś się do mnie z prośbą, szukając owocu ascezy. Byłeś obarczony wieloma grzechami i nosiłeś straszliwą postać, a jednak twoje nastawienie było bez skazy.”
Verse 38
इदानीं तव पापानि देविकाभिषवेण च । मद्दर्शनेन च चिरं विष्णुनामश्रुतेन च ॥ नष्टानि शुद्धदेहोऽसि साम्प्रतं नात्र संशयः ॥ ३७.३८ ॥
Teraz twoje grzechy zostały zniszczone: przez oczyszczającą ablucję w Devikā, przez oglądanie mnie oraz przez długie słuchanie Imienia Viṣṇu. Obecnie twoje ciało jest oczyszczone; o tym nie ma wątpliwości.
Verse 39
इदानीं वरमेकं त्वं गृहीाण मम सन्निधौ । तपः कुरुष्व साधो त्वं चिरकालं यदीच्छसि ॥ ३७.३९ ॥
Teraz, w mojej obecności, przyjmij jedno błogosławieństwo. O godny, podejmij praktykę ascetyczną (tapas) przez długi czas, jeśli tak pragniesz.
Verse 40
व्याध उवाच । य एष भवता प्रोक्तो विष्णुर्नारायणः प्रभुः । स कथं प्राप्यते मर्त्यैरेष एव वरो मम ॥ ३७.४० ॥
Myśliwy rzekł: „Ten Viṣṇu, Nārāyaṇa, suwerenny Pan, którego opisałeś: jak może być osiągnięty przez śmiertelników? To jedynie jest błogosławieństwo, o które proszę.”
Verse 41
ऋषिरुवाच । तमुद्दिश्य व्रतं कुर्याद् यत्किञ्चित्पुरुषोऽच्युतम् । स परं तमवाप्नोति भक्त्या युक्तः पुमानिति ॥ ३७.४१ ॥
Widzący rzekł: „Kierując swoją intencję ku niemu, Niezniszczalnemu Acyucie, człowiek powinien podjąć jakąkolwiek świętą przysięgę (vrata). Obdarzony oddaniem (bhakti), ta osoba osiąga stan najwyższy.”
Verse 42
एवं ज्ञात्वा भवान् पुत्र व्रतमेतत् समाचर । न भक्षयामि सकटं न वदाम्यनृतं क्वचित् ॥ ३७.४२ ॥
„Zrozumiawszy to, o synu, powinieneś podjąć tę przysięgę. Nie spożywam 'sakaṭa' (tego, co zakazane) i nie wypowiadam kłamstwa w żadnym czasie.”
Verse 43
एतत्ते व्रतमादिष्टं मया व्याधवर ध्रुवम् । तत्रैवं तपसा युक्तस्तिष्ठ त्वं यावदिच्छसि ॥ ३७.४३ ॥
O najlepszy z myśliwych, ta święta obserwancja (vrata) została ci stanowczo nakazana przeze mnie. Dlatego pozostań tam, zdyscyplinowany i obdarzony ascetycznym zapałem (tapas), i trwaj tak długo, jak pragniesz.
Verse 44
श्रीवराह उवाच । एवं चिन्तान्वितं मत्वा वरदो ब्राह्मणोऽभवत् । मोक्षार्थिनमथो बुद्ध्वा वञ्चयित्वा गतो मुनिः ॥ ३७.४४ ॥
Śrī Varāha rzekł: Rozumiejąc, że jest on tak pogrążony w pełnej trwogi refleksji, brāhmaṇa udzielający błogosławieństw się pojawił. Następnie, rozpoznając w nim tego, kto szukał mokṣa (wyzwolenia), mędrzec go oszukał i odszedł.
No explicit, formulaic phalaśruti is stated in the provided summary; the chapter closes didactically by reaffirming the fruits of bhāva, self-restraint, speech-ethics, and brāhmaṇa-reverence as supports of moral order and Pṛthivī’s stability.
The text frames divine attainment as bhāva-sādhya (dependent on inner disposition) and teaches a threefold regimen of discipline: mānasa virtues (non-violence, truthfulness, non-stealing, celibacy, and moral clarity), kāyika observances (regulated eating and fasting), and vācika restraints (silence, study, praise, and avoidance of slander). The embedded narrative reinforces that even those with severe wrongdoing can be redirected through contact with disciplined persons and through reverent speech centered on Nārāyaṇa’s name.
No explicit tithi, māsa, or ṛtu markers are provided. The observances are described as generalizable disciplines (e.g., ekabhakta, nakta, upavāsa) rather than calendrically fixed rites; the narrative uses non-specific time phrases (e.g., “kasyacit kālasya”) and a situational setting (river bathing/abhiṣeka) rather than a lunar schedule.
Through the Varāha–Pṛthivī pedagogical frame, the chapter links terrestrial well-being to ethical conduct: ahiṃsā and restraint reduce harm to living beings, while speech-ethics (paiśunya-nivṛtti) stabilizes social cohesion that the Earth is implicitly burdened by. The riverbank setting (Devikā taṭa, mahānadī snāna) foregrounds water as a ritual-ecological interface, suggesting that disciplined human behavior—especially non-violence and truthful speech—functions as a moral ecology supporting Pṛthivī’s order.
Aruṇi is identified as a brahmaputra (a ‘son of Brahmā’) in a prior kalpa, functioning as the exemplary sage. A former king named Dīrghabāhu is referenced as a previous birth connected to the curse-and-release sequence, alongside unnamed brāhmaṇas described as vedapāraga (learned in the Vedas). The narrative also includes archetypal social roles—brāhmaṇa, vyādha (hunter), and a royal figure—rather than a detailed dynastic genealogy.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.