Adhyaya 37: The Threefold Discipline (Mental, Physical, Verbal) and the Salvific Power of Hearing Nārāyaṇa’s Name

Verse 1

धरण्युवाच । कथमाराध्यसे देव भक्तिमद्भिर्नरैर्विभो । स्त्रीभिर्वा सर्वमेतन्मे शंस त्वं भूतभावन ॥ ३७.१ ॥

ಧರಣಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ, ಹೇ ವಿಭೋ! ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಪುರುಷರು ಅಥವಾ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು? ಹೇ ಭೂತಭಾವನ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಸು.

Verse 2

श्रीवराह उवाच । भावसाध्योऽस्म्यहं देवि न वित्तैर्न जपैरहम् । साध्यस्तथापि भक्तानां कायक्लेशं वदामि ते ॥ ३७.२ ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನಾನು ಭಾವದಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯನು; ಧನದಿಂದಲೂ ಜಪದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಭಕ್ತರಿಗೆ ನಾನು ಸುಲಭನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಕಾಯಕ್ಲೇಶ (ದೇಹತಪಸ್ಸು)ವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 3

कर्मणा मनसा वाचा मच्चित्तो यो नरो भवेत् । तस्य व्रतानि धास्यामि विविधानि निबोध मे ॥ ३७.३ ॥

ಕರ್ಮದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಚಿತ್ತವಿಟ್ಟಿರುವ ಯಾವ ನರನಾದರೂ, ಅವನಿಗೆ ವಿಧವಿಧವಾದ ವ್ರತಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ.

Verse 4

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यमकल्कता । एतानि मानस्यानाहुर्व्रतानि तु धराधरे ॥ ३७.४ ॥

ಅಹಿಂಸೆ, ಸತ್ಯ, ಅಸ್ತೇಯ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಕಲಂಕರಹಿತತೆ—ಓ ಧರಾಧರಾ! ಇವು ಮಾನಸಿಕ ವ್ರತಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 5

एकभक्तं तथा नक्तमुपवासादिकं च यत् । तत्सर्वं कायिकं पुंसां व्रतं भवति नान्यथा ॥ ३७.५ ॥

ಏಕಭಕ್ತ, ನಕ್ತ ಮತ್ತು ಉಪವಾಸಾದಿ ಯಾವುದು ಇದ್ದರೂ—ಅದೆಲ್ಲವೂ ಜನರಿಗೆ ಕಾಯಿಕ (ದೇಹಸಂಬಂಧಿ) ವ್ರತವೇ; ಬೇರೆಲ್ಲ. ಅಲ್ಲ.

Verse 6

मौनं चाध्ययनं चैव देवस्तुत्यर्थकीर्तितात् । निवृत्तिश्चापि पैशुन्याद् वाचिकं व्रतमुत्तमम् ॥३७.६॥

ಮೌನ, ಶಾಸ್ತ್ರಾಧ್ಯಯನ, ದೇವಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸುವುದು, ಹಾಗೂ ಪೈಶುನ್ಯ/ನಿಂದೆಯಿಂದ ದೂರಿರುವುದು—ಇದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಚಿಕ ವ್ರತವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 7

अत्रापि श्रूयते चान्यदृषिरुग्रतपाः पुरा । ब्रह्मपुत्रः पुरा कल्पे अरुणिर्नाम नामतः ॥ ३७.७ ॥

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ವೃತ್ತಾಂತ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ—ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರತಪಸ್ಸುಳ್ಳ ಒಬ್ಬ ಋಷಿ ಇದ್ದನು; ಪೂರ್ವಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರ, ಹೆಸರಾಗಿ ಅರುಣಿ.

Verse 8

सोऽरण्यमगमत्किञ्चित् तपोर्थी द्विजसत्तमः । तपस्तेपे ततस्तस्मिन्नुपवासपरायणः ॥ ३७.८ ॥

ತಪಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 9

देविकायास्तटे रम्ये सोऽवसद् ब्राह्मणः किल । कदाचिदभिषेकाय स जगाम महानदीम् ॥ ३७.९ ॥

ದೇವಿಕಾ ನದಿಯ ರಮ್ಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಭಿಷೇಕ-ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನು ಮಹಾನದಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 10

तत्र स्नात्वा जपन् विप्रो ददर्शायान्तमग्रतः । व्याधं महाधनुःपाणिमुग्रनेत्रं विभीषणम् ॥ ३७.१० ॥

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವಿಪ್ರನು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಧನನ್ನು ಕಂಡನು—ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಧನುಸ್ಸು, ಉಗ್ರ ನೇತ್ರಗಳು, ಭೀಕರ ರೂಪ.

Verse 11

तं द्विजं हन्तुमायात स वल्कलानां जिघृक्षया । तं दृष्ट्वा क्षुभितो विप्रो ब्रह्मघ्नस्य भयादिति । ध्यायन् नारायणं देवं तस्थौ तत्रैव स द्विजः ॥ ३७.११ ॥

ವಲ್ಕಲ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನು ಆ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ವಿಪ್ರನು ‘ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನ’ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡನು; ನಾರಾಯಣ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೀಯೇ ನಿಂತನು.

Verse 12

तं दृष्ट्वा अन्तर्गतहरिं व्याधो भीत इवाग्रतः । विहाय सशरं चापं ततो वचनमब्रवीत् ॥ ३७.१२ ॥

ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಹರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ವ್ಯಾಧನು ಮುಂದೆ ಭಯಗೊಂಡವನಂತೆ ಆಯಿತು. ಬಾಣসহ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 13

व्याध उवाच । हन्तुमिच्छुरहं ब्रह्मन् भवन्तं प्रागिहागतः । इदानीं दर्शनात् तुभ्यं सा मतिः क्वापि मे गता ॥ ३७.१३ ॥

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಹಿಂದೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಆ ಸಂಕಲ್ಪ ಎಲ್ಲೋ ನಾಶವಾಗಿದೆ.

Verse 14

ब्राह्मणानां सहस्राणि सस्त्रीणामयुतानि च । निहतानि मया ब्रह्मन् निहतौ च कुटम्बिनौ ॥ ३७.१४ ॥

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಸಾವಿರಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದೇನೆ; ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಗೃಹಸ್ಥರನ್ನು ಸಹ ಕೊಲ್ಲಲಾಗಿದೆ.

Verse 15

नरकेऽभ्यधिकं चित्तं कदाचिदपि विद्यते । इदानीं तप्तुमिच्छामि तपोऽहं त्वत्समीपतः । उपदेशप्रदानेन प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ३७.१५ ॥

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ನರಕಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಲ್ಲಣಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಈಗ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಉಪದೇಶ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ನನ್ನನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ.

Verse 16

एवमुक्तोऽप्यसौ विप्रो नोत्तरं प्रत्यपद्यत । ब्रह्महा पापकर्मेति मत्वा ब्राह्मणपुङ्गवः ॥ ३७.१६ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನು, ಇವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನು ಮತ್ತು ಪಾಪಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು.

Verse 17

अनुक्तोऽपि स धर्मेप्सुर्व्याधस्तत्रैव तस्थिवान् । स्नात्वा नद्यां द्विजः सोऽपि वृक्षमूलमुपाश्रितः ॥ ३७.१७ ॥

ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಯಸುವ ಆ ಬೇಟೆಗಾರನು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡನು. ಮತ್ತು ಆ ದ್ವಿಜನು ಕೂಡ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.

Verse 18

कस्यचित्त्वथ कालस्य तां नदीमगमत्किल । व्याघ्रो बुभुक्षितः शान्तं तं विप्रं हन्तुमुद्यतः ॥ ३७.१८ ॥

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಹಸಿದ ಹುಲಿಯೊಂದು ಆ ನದಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಅದು ಆ ಶಾಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 19

अन्तर्जलगतं विप्रं यावद् व्याघ्रो जिघृक्षति । तावद् व्याधेन विद्धोऽसौ सद्यः प्राणैर्वियोजितः ॥ ३७.१९ ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನೀರಿನೊಳಗೆ ಇದ್ದಾಗ ಹುಲಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೊರಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವ್ಯಾಧನ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನು ವಿದ್ಧನಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಾಣವಿಯೋಗವಾಯಿತು।

Verse 20

तस्माद् व्याघ्रशरीरात् तु उत्थाय पुरुषः किल । विप्रश्चान्तरजले मग्नः श्रुत्वा तं शब्दमाकुलम् । नमो नारायणायेति वाक्यमुच्चैरुवाच ह ॥ ३७.२० ॥

ಆಮೇಲೆ ವ್ಯಾಘ್ರದ ದೇಹದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಎದ್ದು ಬಂದನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅಂತರ್ಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಅಶಾಂತ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಜೋರಾಗಿ “ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು।

Verse 21

व्याघ्रेणापि श्रुतो मन्त्रः प्राणैः कण्ठस्थितैस्ततः । श्रुतमात्रे जहौ प्राणान् पुरुषश्चाभवच्छुभः ॥ ३७.२१ ॥

ಹುಲಿಯೂ ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿತು; ಅದರ ಪ್ರಾಣಗಳು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡಿತು ಮತ್ತು ಅದು ಶುಭ ಪುರುಷನಾಯಿತು।

Verse 22

सोऽब्रवीद्यामि तं देशं यत्र विष्णुः सनातनः । त्वत्प्रसादाद् द्विजश्रेष्ठ मुक्तपाप्मा निरामयः ॥ ३७.२२ ॥

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಸನಾತನ ವಿಷ್ಣು ಇರುವ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಪಾಪಮುಕ್ತನಾಗಿ ನಿರಾಮಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 23

इत्युक्तो ब्राह्मणः प्राह कोऽसि त्वं पुरुषर्षभ । सोऽब्रवीत्तस्य राजेन्द्रः प्रतापी पूर्वजन्मनि । दीर्घबाहुरिति ख्यातः सर्वधर्मविशारदः ॥ ३७.२३ ॥

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಪುರುಷರ್ಷಭ, ನೀನು ಯಾರು?” ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರತಾಪಶಾಲಿ ರಾಜನು; ‘ದೀರ್ಘಬಾಹು’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತ, ಸರ್ವಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದನು.”

Verse 24

अहं जानामि वेदांश्च अहं वेद्मि शुभाशुभम् । ब्राह्मणे नैव मे कार्यं किं वस्तु ब्राह्मणा इति ॥ ३७.२४ ॥

ನಾನು ವೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಶುಭಾಶುಭವನ್ನೂ ಅರಿತಿದ್ದೇನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ‘ವಸ್ತು’ ಎಂದರೆ ಏನು?

Verse 25

तस्यैवं वादिनो विप्राः सर्वे क्रोधसमन्विताः । ऊचुः शापं दुराधर्षः क्रूरो व्याघ्रो भविष्यसि ॥ ३७.२५ ॥

ಅವನು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಎಲ್ಲ ವಿಪ್ರರೂ ಶಾಪವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ದುರಾಧರ್ಷ; ನೀನು ಕ್ರೂರ ವ್ಯಾಘ್ರನಾಗುವೆ.”

Verse 26

अवमानात् तु विप्राणां सत्यान्तं स्मरणं तव । मृत्युकालेन सम्मूढ केशवेण भविष्यति ॥ ३७.२६ ॥

ಆದರೆ ವಿಪ್ರರ ಅವಮಾನದಿಂದ, ಸತ್ಯಾಧಿಷ್ಠಿತವಾದ ನಿನ್ನ ಸ್ಮರಣೆ ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಕೇಶವನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳುವುದು.

Verse 27

इत्युक्तोऽहं पुरा तैस्तु ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । तमेव सर्वं संप्राप्तो ब्रह्मशापं सुपुष्कलम् ॥ ३७.२७ ॥

ವೇದಪಾರಂಗತರಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು; ನಾನು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದೆ—ಅತೀ ಭಾರೀ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪವನ್ನು.

Verse 28

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रणिपत्य महामुने । उक्ताऽनुग्रहहेतोर्वै ऊचुस्ते मामिमं पुरा ॥ ३७.२८ ॥

ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 29

षष्ठान्नकालिकस्याग्रे यस्ते स्थास्यति कश्चन । स भक्ष्यस्ते तु भविता कञ्चित्कालं नराधम ॥ ३७.२९ ॥

ಆರವ ಭೋಜನಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಯಾರು ನಿಲ್ಲುವನೋ, ಆ ನರಾಧಮನು ಕೆಲಕಾಲ ನಿನ್ನ ಭಕ್ಷ್ಯನಾಗುವನು.

Verse 30

यदेषुघातं लब्ध्वा तु प्राणैः कण्ठगतैर्भवान् । श्रोष्यसे द्विजवक्त्रात् तु नमो नारायणेतिहि । तदा स्वर्गगतिस्तुभ्यं भविता नात्र संशयः ॥ ३७.३० ॥

ಬಾಣಾಘಾತವನ್ನು ಪಡೆದು ಪ್ರಾಣಗಳು ಕಂಠಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ದ್ವಿಜನ ಮುಖದಿಂದ ‘ನಮೋ ನಾರಾಯಣ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ನಿನಗೆ ಸ್ವರ್ಗಗತಿ ಲಭಿಸುವುದು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 31

परवक्त्रगतस्यापि विष्णोर्नाम श्रुतं मया । लब्धद्वेषस्य विप्राणां प्रत्यक्षं तव सत्तम ॥ ३७.३१ ॥

ಇತರರ ಬಾಯಿಂದಲೂ ನಾನು ವಿಷ್ಣುನಾಮವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಓ ಸತ್ತಮ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ದ್ವೇಷವು ನಿನಗೆ ಪ್ರತಕ್ಷವಾಗಿದೆ.

Verse 32

यः पुनर्ब्राह्मणान् पूज्य स्ववक्त्रेण नमो हरिम् । वदन् प्राणं विमुच्येत मुक्तावसौ वीतकिल्बिषः ॥ ३७.३२ ॥

ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ‘ನಮೋ ಹರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುವನೋ, ಅವನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 33

सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुत्क्षिप्य भुजमुच्यते । जङ्गमा ब्राह्मणा देवाः कूटस्थः पुरुषोत्तमः ॥ ३७.३३ ॥

ಸತ್ಯಂ, ಸತ್ಯಂ, ಪುನಃ ಸತ್ಯಂ ಎಂದು ಭುಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ: ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಜಂಗಮ ದೇವರುಗಳು; ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಕೂಟಸ್ಥ, ಅಚಲ ತತ್ತ್ವನು.

Verse 34

एवमुक्त्वा गतः स्वर्गं स राजा वीतकल्मषः । ब्राह्मणोऽपि सदायुक्तस्तं व्याधं प्रत्यभाषत ॥ ३७.३४ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕಲ್ಮಷರಹಿತನಾದ ಆ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಸದಾ ನಿಯಮಯುಕ್ತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಆ ವ್ಯಾಧನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 35

ऋषिरुवाच । जिघृक्षोर्मृगराजस्य यत्त्वया रक्षितो ह्यहम् । तत्पुत्र तुष्टस्ते दद्मि वरं वरय सुव्रत ॥ ३७.३५ ॥

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಪುತ್ರಾ! ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಮುಂದಾದ ಸಿಂಹದಿಂದ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ—ಓ ಸುವ್ರತ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು.

Verse 36

व्याध उवाच । एष एव वरो मह्यं यत् त्वं मां भाषसे द्विज । अतः परं वरेणाहं किं करोमि प्रशाधि माम् ॥ ३७.३६ ॥

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜ! ನೀನು ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ನನಗೆ ವರ. ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಆ ವರದಿಂದ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸು.

Verse 37

ऋषिरुवाच । अहं त्वया पुरा पुत्र प्रार्थितोऽस्मि तपोऽर्थिना । बहुपातकयुक्तेन घोररूपेण चानघ ॥ ३७.३७ ॥

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಪುತ್ರಾ! ಹಿಂದೆ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ; ಆಗ ನೀನು ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಭಯಾನಕ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೆ, ಆದರೂ (ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ) ಅನಘನಾಗಿದ್ದೆ.

Verse 38

इदानीं तव पापानि देविकाभिषवेण च । मद्दर्शनेन च चिरं विष्णुनामश्रुतेन च ॥ नष्टानि शुद्धदेहोऽसि साम्प्रतं नात्र संशयः ॥ ३७.३८ ॥

ಈಗ ದೇವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿಷೇಕಸ್ನಾನದಿಂದ, ನನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ, ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಿಷ್ಣುನಾಮ ಶ್ರವಣದಿಂದ ನಿನ್ನ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ. ಈಗ ನೀನು ಶುದ್ಧದೇಹನಾಗಿದ್ದೀ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 39

इदानीं वरमेकं त्वं गृहीाण मम सन्निधौ । तपः कुरुष्व साधो त्वं चिरकालं यदीच्छसि ॥ ३७.३९ ॥

ಈಗ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಂದೇ ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಹೇ ಸಾಧುವೇ, ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು.

Verse 40

व्याध उवाच । य एष भवता प्रोक्तो विष्णुर्नारायणः प्रभुः । स कथं प्राप्यते मर्त्यैरेष एव वरो मम ॥ ३७.४० ॥

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು—ನೀವು ವರ್ಣಿಸಿದ ವಿಷ್ಣು-ನಾರಾಯಣ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ? ಇದೇ ನನ್ನ ವರ.

Verse 41

ऋषिरुवाच । तमुद्दिश्य व्रतं कुर्याद् यत्किञ्चित्पुरुषोऽच्युतम् । स परं तमवाप्नोति भक्त्या युक्तः पुमानिति ॥ ३७.४१ ॥

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸಾಧ್ಯವಾದ ಯಾವ ವ್ರತವನ್ನಾದರೂ ಆಚರಿಸಲಿ. ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತನಾದವನು ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 42

एवं ज्ञात्वा भवान् पुत्र व्रतमेतत् समाचर । न भक्षयामि सकटं न वदाम्यनृतं क्वचित् ॥ ३७.४२ ॥

ಇಂತೆ ತಿಳಿದು, ಮಗನೇ, ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸು. ನಾನು ‘ಸಕಟ’ವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಎಂದಿಗೂ ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 43

एतत्ते व्रतमादिष्टं मया व्याधवर ध्रुवम् । तत्रैवं तपसा युक्तस्तिष्ठ त्वं यावदिच्छसि ॥ ३७.४३ ॥

ಹೇ ವ್ಯಾಧಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ವಿಧಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಸಂಯಮದಿಂದ ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸುವಷ್ಟು ಕಾಲ ತಂಗು.

Verse 44

श्रीवराह उवाच । एवं चिन्तान्वितं मत्वा वरदो ब्राह्मणोऽभवत् । मोक्षार्थिनमथो बुद्ध्वा वञ्चयित्वा गतो मुनिः ॥ ३७.४४ ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ವರಪ್ರದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ನಂತರ ಅವನು ಮೋಕ್ಷಾರ್ಥಿ ಎಂದು ಅರಿತು ಮುನಿಯು ಅವನನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.