Adhyaya 37: The Threefold Discipline (Mental, Physical, Verbal) and the Salvific Power of Hearing Nārāyaṇa’s Name
Vrata-traya (Mānasa–Kāyika–Vācika) tathā Nārāyaṇa-nāma-śravaṇa-māhātmya
Ethical-Discourse (Vrata-Dharma) with Exemplum Narrative (Nāmamāhātmya)
பூமாதேவி வராஹரிடம், ஆண்‑பெண் பக்தர்கள் எவ்வாறு வழிபட வேண்டும் என்று கேட்கிறாள். வராஹர், செல்வம் அல்லது வெறும் ஜபம் அல்ல; உள்ளார்ந்த பாவமே (நம்பிக்கை‑நிலை) தன்னை அடையச் செய்கிறது என்கிறார். பின்னர் விரதத்தை மூன்று வகையாக வகைப்படுத்துகிறார்—மானசம் (அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், நிர்மலத்தன்மை), காயிகம் (ஏகபக்தம், நக்தம், உபவாசம்), வாசிகம் (மௌனம், அத்யயனம், தேவஸ்துதி/கீர்த்தனம், பிறரை இகழ்வதைத் தவிர்த்தல்). அருணி முனிவர் மற்றும் கொடிய வேடன் கதையால், சமூக நிலையைக் கடந்தும் பிராமண‑சங்கமும் ‘நமோ நாராயணாய’ நாமத்தின் உச்சரிப்பு/கேள்வியும் கர்மபலனை மாற்றும் என்பதை விளக்குகிறார். இறுதியில் பக்தி, கட்டுப்பாடு, பிராமண மரியாதை ஆகியவை தர்மமும் பூமியின் ஒழுங்கும் நிலைக்க உதவும் மாதிரி எனப் போதிக்கிறார்।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 37
Verse 1
धरण्युवाच । कथमाराध्यसे देव भक्तिमद्भिर्नरैर्विभो । स्त्रीभिर्वा सर्वमेतन्मे शंस त्वं भूतभावन ॥ ३७.१ ॥
தரணி கூறினாள்—தேவா, எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே! பக்தியுள்ள ஆண்களாலும் பெண்களாலும் உம்மை எவ்வாறு ஆராதிக்க வேண்டும்? உயிர்களைப் போஷிப்பவனே, அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லும்.
Verse 2
श्रीवराह उवाच । भावसाध्योऽस्म्यहं देवि न वित्तैर्न जपैरहम् । साध्यस्तथापि भक्तानां कायक्लेशं वदामि ते ॥ ३७.२ ॥
ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, நான் ‘பாவம்’ எனும் உள்ளநிலையால் அடையப்படுகிறேன்; செல்வத்தாலும் ஜபத்தாலும் அல்ல. ஆயினும் பக்தர்களுக்கு நான் எளிதில் கிடைப்பவன்; ஆகவே உடல் துன்பத்துடன் செய்யும் தவம் (காயக்லேசம்) பற்றி உனக்குச் சொல்கிறேன்.
Verse 3
कर्मणा मनसा वाचा मच्चित्तो यो नरो भवेत् । तस्य व्रतानि धास्यामि विविधानि निबोध मे ॥ ३७.३ ॥
செயலால், மனத்தால், சொல்லால் என்னிடமே சித்தம் கொண்டிருப்பவன் எவனோ, அவனுக்குரிய பலவகை விரதங்களை நான் விளக்குவேன்; எனது சொல்லை நன்கு அறிந்து கொள்.
Verse 4
अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यमकल्कता । एतानि मानस्यानाहुर्व्रतानि तु धराधरे ॥ ३७.४ ॥
அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், களங்கமின்மை—ஓ தராதரா! இவை மனத்தால் மேற்கொள்ளும் விரதங்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.
Verse 5
एकभक्तं तथा नक्तमुपवासादिकं च यत् । तत्सर्वं कायिकं पुंसां व्रतं भवति नान्यथा ॥ ३७.५ ॥
ஏகபக்தம், நக்தம், உபவாசம் முதலியவை யாவும்—மக்களுக்கு இது உடலால் செய்யும் (காயிக) விரதமே; வேறல்ல.
Verse 6
मौनं चाध्ययनं चैव देवस्तुत्यर्थकीर्तितात् । निवृत्तिश्चापि पैशुन्याद् वाचिकं व्रतमुत्तमम् ॥३७.६॥
மௌனம், சாஸ்திரப் படிப்பு, தேவர்களைப் போற்றும் அர்த்தமுள்ள கீர்த்தனம், மேலும் பழிச்சொல்/சாடல் இவற்றிலிருந்து விலகுதல்—இதுவே உயர்ந்த வாக்கு-விரதம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 7
अत्रापि श्रूयते चान्यदृषिरुग्रतपाः पुरा । ब्रह्मपुत्रः पुरा कल्पे अरुणिर्नाम नामतः ॥ ३७.७ ॥
இங்கே இன்னொரு வரலாறும் கேட்கப்படுகிறது—முன்னொரு காலத்தில் கடும் தவம் செய்த ஒரு ரிஷி இருந்தார்; முன்னைய கல்பத்தில் அவர் பிரம்மாவின் புதல்வன், பெயர் அருணி.
Verse 8
सोऽरण्यमगमत्किञ्चित् तपोर्थी द्विजसत्तमः । तपस्तेपे ततस्तस्मिन्नुपवासपरायणः ॥ ३७.८ ॥
தவம் செய்ய விரும்பிய அந்த சிறந்த த்விஜன் சிறிது தூரம் காட்டிற்குச் சென்றான். அங்கே உபவாசத்தில் நிலைத்து, அந்த இடத்திலேயே தவம் செய்தான்.
Verse 9
देविकायास्तटे रम्ये सोऽवसद् ब्राह्मणः किल । कदाचिदभिषेकाय स जगाम महानदीम् ॥ ३७.९ ॥
தேவிகா நதியின் அழகிய கரையில் அந்தப் பிராமணன் வாழ்ந்தான் என்று கூறப்படுகிறது. ஒருநாள் அபிஷேக ஸ்நானத்திற்காக அவன் மகாநதிக்குச் சென்றான்.
Verse 10
तत्र स्नात्वा जपन् विप्रो ददर्शायान्तमग्रतः । व्याधं महाधनुःपाणिमुग्रनेत्रं विभीषणम् ॥ ३७.१० ॥
அங்கே நீராடி ஜபம் செய்து கொண்டிருந்த அந்த விப்ரன், முன்னால் வருகிற ஒரு வேடனை கண்டான்—கையில் பெரிய வில், கடுமையான கண்கள், அச்சமூட்டும் தோற்றம் உடையவன்.
Verse 11
तं द्विजं हन्तुमायात स वल्कलानां जिघृक्षया । तं दृष्ट्वा क्षुभितो विप्रो ब्रह्मघ्नस्य भयादिति । ध्यायन् नारायणं देवं तस्थौ तत्रैव स द्विजः ॥ ३७.११ ॥
மரப்பட்டை ஆடைகளைப் பறிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையால் அவன் அந்த த்விஜனை கொல்ல வந்தான். அவனைப் பார்த்த விப்ரன் ‘பிராமணஹந்தகன்’ என்ற அச்சத்தால் கலங்கினான்; நாராயண தேவனைத் தியானித்து அங்கேயே நின்றான்.
Verse 12
तं दृष्ट्वा अन्तर्गतहरिं व्याधो भीत इवाग्रतः । विहाय सशरं चापं ततो वचनमब्रवीत् ॥ ३७.१२ ॥
உள்ளே புகுந்திருந்த ஹரியைப் பார்த்த வேடன் முன்னால் பயந்தவனுபோல் நின்றான். அம்புடன் கூடிய விலை எறிந்து விட்டு, பின்னர் இவ்வாறு பேசினான்.
Verse 13
व्याध उवाच । हन्तुमिच्छुरहं ब्रह्मन् भवन्तं प्रागिहागतः । इदानीं दर्शनात् तुभ्यं सा मतिः क्वापि मे गता ॥ ३७.१३ ॥
வேடன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! முன்பு உம்மை கொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் இங்கே வந்தேன். ஆனால் இப்போது உமது தரிசனத்தால் என் அந்தத் தீர்மானம் எங்கோ மறைந்து விட்டது.
Verse 14
ब्राह्मणानां सहस्राणि सस्त्रीणामयुतानि च । निहतानि मया ब्रह्मन् निहतौ च कुटम्बिनौ ॥ ३७.१४ ॥
ஓ பிராமணரே, ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்களையும் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆயுதம் ஏந்தியவர்களையும் நான் கொன்றுள்ளேன்; மேலும் இரண்டு இல்லறத்தாரும் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்.
Verse 15
नरकेऽभ्यधिकं चित्तं कदाचिदपि विद्यते । इदानीं तप्तुमिच्छामि तपोऽहं त्वत्समीपतः । उपदेशप्रदानेन प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ३७.१५ ॥
சில நேரங்களில், நரகத்தை விட மனது மிகவும் கலக்கமடையக்கூடும். இப்போது நான் உமக்கு அருகில் தவம் செய்ய விரும்புகிறேன். உபதேசம் அளிப்பதன் மூலம் எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்.
Verse 16
एवमुक्तोऽप्यसौ विप्रो नोत्तरं प्रत्यपद्यत । ब्रह्महा पापकर्मेति मत्वा ब्राह्मणपुङ्गवः ॥ ३७.१६ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டும், அந்த பிராமணர் எந்த பதிலும் அளிக்கவில்லை. பிராமணர்களில் சிறந்த அவர், இவரை பிரம்மஹத்தி செய்தவர் மற்றும் பாவம் செய்தவர் என்று கருதி மௌனமாக இருந்தார்.
Verse 17
अनुक्तोऽपि स धर्मेप्सुर्व्याधस्तत्रैव तस्थिवान् । स्नात्वा नद्यां द्विजः सोऽपि वृक्षमूलमुपाश्रितः ॥ ३७.१७ ॥
பதில் ஏதும் சொல்லாத போதிலும், தர்மத்தை விரும்பிய அந்த வேடன் அங்கேயே தங்கியிருந்தான். அந்த அந்தணரும் நதியில் நீராடிவிட்டு ஒரு மரத்தின் அடியில் தஞ்சம் புகுந்தார்.
Verse 18
कस्यचित्त्वथ कालस्य तां नदीमगमत्किल । व्याघ्रो बुभुक्षितः शान्तं तं विप्रं हन्तुमुद्यतः ॥ ३७.१८ ॥
பின்னர் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, பசியால் வாடிய ஒரு புலி அந்த நதிக்கு வந்தது. அது அந்த அமைதியான பிராமணரைக் கொல்லத் துணிந்தது.
Verse 19
अन्तर्जलगतं विप्रं यावद् व्याघ्रो जिघृक्षति । तावद् व्याधेन विद्धोऽसौ सद्यः प्राणैर्वियोजितः ॥ ३७.१९ ॥
பிராமணன் நீருக்குள் இருந்தபோது புலி அவனைப் பிடிக்கத் தயாரான அதே கணத்தில் வேடன் அம்பால் குத்த, அவன் உடனே உயிர் நீங்கினான்।
Verse 20
तस्माद् व्याघ्रशरीरात् तु उत्थाय पुरुषः किल । विप्रश्चान्तरजले मग्नः श्रुत्वा तं शब्दमाकुलम् । नमो नारायणायेति वाक्यमुच्चैरुवाच ह ॥ ३७.२० ॥
அப்போது புலியின் உடலிலிருந்து ஒரு மனிதன் எழுந்தான் எனக் கூறப்படுகிறது; உள்ள்நீரில் மூழ்கியிருந்த பிராமணன் அந்த கலக்கமான ஒலியைக் கேட்டு உரக்க “நமோ நாராயணாய” என்று சொன்னான்।
Verse 21
व्याघ्रेणापि श्रुतो मन्त्रः प्राणैः कण्ठस्थितैस्ततः । श्रुतमात्रे जहौ प्राणान् पुरुषश्चाभवच्छुभः ॥ ३७.२१ ॥
புலியும் அந்த மந்திரத்தை கேட்டது; அதன் உயிர் மூச்சுகள் தொண்டையில் தங்கியிருந்த நிலையில், கேட்டவுடனே உயிர் நீங்கி அது புனிதமான மனிதனாக ஆனது।
Verse 22
सोऽब्रवीद्यामि तं देशं यत्र विष्णुः सनातनः । त्वत्प्रसादाद् द्विजश्रेष्ठ मुक्तपाप्मा निरामयः ॥ ३७.२२ ॥
அவன் கூறினான்—“என்றென்றும் நிலைத்த விஷ்ணு இருக்கும் அந்த நாட்டிற்கு நான் செல்வேன். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, உங்கள் அருளால் நான் பாவமற்றவனாகவும் நோயற்றவனாகவும் ஆனேன்.”
Verse 23
इत्युक्तो ब्राह्मणः प्राह कोऽसि त्वं पुरुषर्षभ । सोऽब्रवीत्तस्य राजेन्द्रः प्रतापी पूर्वजन्मनि । दीर्घबाहुरिति ख्यातः सर्वधर्मविशारदः ॥ ३७.२३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது பிராமணன் கேட்டான்—“மனிதர்களில் சிறந்தவரே, நீ யார்?” அவன் பதிலளித்தான்—“அரசே, முன்பிறவியில் நான் வல்லமைமிக்க அரசன்; ‘தீர்கபாஹு’ எனப் புகழ்பெற்றவன், எல்லா தர்மங்களிலும் தேர்ந்தவன்.”
Verse 24
अहं जानामि वेदांश्च अहं वेद्मि शुभाशुभम् । ब्राह्मणे नैव मे कार्यं किं वस्तु ब्राह्मणा इति ॥ ३७.२४ ॥
நான் வேதங்களை அறிவேன்; சுபமும் அசுபமும் அறிந்தவன். எனக்கு பிராமணனுடன் எந்தப் பணி இல்லை; ‘பிராமணன்’ என்பது ஒரு ‘பொருள்’ தானா?
Verse 25
तस्यैवं वादिनो विप्राः सर्वे क्रोधसमन्विताः । ऊचुः शापं दुराधर्षः क्रूरो व्याघ्रो भविष्यसि ॥ ३७.२५ ॥
அவன் இவ்வாறு பேச, கோபம் நிறைந்த எல்லா விப்ரர்களும் சாபம் கூறினர்—“நீ வெல்ல இயலாதவன்; நீ கொடிய புலியாக ஆகுவாய்.”
Verse 26
अवमानात् तु विप्राणां सत्यान्तं स्मरणं तव । मृत्युकालेन सम्मूढ केशवेण भविष्यति ॥ ३७.२६ ॥
ஆனால் விப்ரர்களை அவமதித்ததனால், உண்மையில் நிலைத்த உன் நினைவு மரணவேளையில் குழப்பமடையும்; அது கேசவனை நோக்கியே அமையும்.
Verse 27
इत्युक्तोऽहं पुरा तैस्तु ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । तमेव सर्वं संप्राप्तो ब्रह्मशापं सुपुष्कलम् ॥ ३७.२७ ॥
வேதங்களில் தேர்ந்த அந்தப் பிராமணர்கள் முன்பு என்னிடம் இவ்வாறு கூறினர்; நான் அதையே முழுமையாக அனுபவித்தேன்—மிக வலிமையான பிராமண சாபத்தை.
Verse 28
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रणिपत्य महामुने । उक्ताऽनुग्रहहेतोर्वै ऊचुस्ते मामिमं पुरा ॥ ३७.२८ ॥
அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும், மகாமுனியே, வணங்கி, உங்கள் அருளைப் பெறுவதற்காக முன்பு என்னிடம் இவ்வாறு கூறினர்.
Verse 29
षष्ठान्नकालिकस्याग्रे यस्ते स्थास्यति कश्चन । स भक्ष्यस्ते तु भविता कञ्चित्कालं नराधम ॥ ३७.२९ ॥
ஆறாம் உணவுக் காலத்தில் உன் முன்னே யார் நிற்பாரோ, அந்த நராதமன் சில காலம் உனது உணவாக ஆவான்.
Verse 30
यदेषुघातं लब्ध्वा तु प्राणैः कण्ठगतैर्भवान् । श्रोष्यसे द्विजवक्त्रात् तु नमो नारायणेतिहि । तदा स्वर्गगतिस्तुभ्यं भविता नात्र संशयः ॥ ३७.३० ॥
அம்பின் தாக்கம் பெற்று உயிர் குரல்வரை வந்தபோது, பிராமணன் வாயிலிருந்து ‘நமோ நாராயண’ என்று கேட்டால், உனக்கு ஸ்வர்க்கப் பயணம் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 31
परवक्त्रगतस्यापि विष्णोर्नाम श्रुतं मया । लब्धद्वेषस्य विप्राणां प्रत्यक्षं तव सत्तम ॥ ३७.३१ ॥
மற்றொருவரின் வாயிலிருந்தும் நான் விஷ்ணுவின் நாமத்தை கேட்டேன். ஓ சத்தமா, பிராமணர்களிடையே எழுந்த பகை உன் முன் வெளிப்படையாக உள்ளது.
Verse 32
यः पुनर्ब्राह्मणान् पूज्य स्ववक्त्रेण नमो हरिम् । वदन् प्राणं विमुच्येत मुक्तावसौ वीतकिल्बिषः ॥ ३७.३२ ॥
பிராமணர்களை வணங்கி, தன் வாயால் ‘நமோ ஹரி’ என்று சொல்லிக்கொண்டே உயிரை விடுவான் என்றால், அவன் பாவம் நீங்கி முக்தியை அடைவான்.
Verse 33
सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुत्क्षिप्य भुजमुच्यते । जङ्गमा ब्राह्मणा देवाः कूटस्थः पुरुषोत्तमः ॥ ३७.३३ ॥
உண்மை, உண்மை, மீண்டும் உண்மை—கையை உயர்த்தி அறிவிக்கப்படுகிறது: பிராமணர்கள் நடமாடும் தேவர்கள்; புருஷோத்தமன் கூடஸ்தன், அசையா நிலைத்த தத்துவம்.
Verse 34
एवमुक्त्वा गतः स्वर्गं स राजा वीतकल्मषः । ब्राह्मणोऽपि सदायुक्तस्तं व्याधं प्रत्यभाषत ॥ ३७.३४ ॥
இவ்வாறு கூறி, களங்கமற்ற அந்த அரசன் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றான். என்றும் ஒழுக்கமுடைய பிராமணனும் அந்த வேடனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.
Verse 35
ऋषिरुवाच । जिघृक्षोर्मृगराजस्य यत्त्वया रक्षितो ह्यहम् । तत्पुत्र तुष्टस्ते दद्मि वरं वरय सुव्रत ॥ ३७.३५ ॥
ரிஷி கூறினார்—மகனே! என்னை பிடிக்கத் துணிந்த சிங்கத்திலிருந்து நீ என்னைக் காத்தாய். அதனால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன்—நல்ல விரதமுடையவனே, வரம் கேள்.
Verse 36
व्याध उवाच । एष एव वरो मह्यं यत् त्वं मां भाषसे द्विज । अतः परं वरेणाहं किं करोमि प्रशाधि माम् ॥ ३७.३६ ॥
வேடன் கூறினான்—இருபிறப்பனே! நீ என்னுடன் பேசுவது மட்டுமே எனக்கு வரம். அதன் பின் அந்த வரத்தால் நான் என்ன செய்வேன்? எனக்கு உபதேசம் செய்.
Verse 37
ऋषिरुवाच । अहं त्वया पुरा पुत्र प्रार्थितोऽस्मि तपोऽर्थिना । बहुपातकयुक्तेन घोररूपेण चानघ ॥ ३७.३७ ॥
ரிஷி கூறினார்—மகனே! முன்பு தவப்பயன் வேண்டி நீ என்னை வேண்டினாய்; அப்போது நீ பல பாவங்களால் சூழப்பட்டவனாகவும், பயங்கர உருவமுடையவனாகவும் இருந்தாய்; ஆயினும் (நோக்கத்தில்) குற்றமற்றவனாய் இருந்தாய்.
Verse 38
इदानीं तव पापानि देविकाभिषवेण च । मद्दर्शनेन च चिरं विष्णुनामश्रुतेन च ॥ नष्टानि शुद्धदेहोऽसि साम्प्रतं नात्र संशयः ॥ ३७.३८ ॥
இப்போது தேவிகாவில் அபிஷேக ஸ்நானத்தாலும், என்னை தரிசித்ததாலும், நீண்ட காலம் விஷ்ணு நாமத்தை கேட்டதாலும் உன் பாவங்கள் அழிந்தன. இப்போது உன் உடல் தூய்மையானது—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 39
इदानीं वरमेकं त्वं गृहीाण मम सन्निधौ । तपः कुरुष्व साधो त्वं चिरकालं यदीच्छसि ॥ ३७.३९ ॥
இப்போது என் சன்னிதியில் நீ ஒரு வரத்தை ஏற்றுக்கொள். ஓ சாது, விரும்பினால் நீண்ட காலம் தவம் செய்.
Verse 40
व्याध उवाच । य एष भवता प्रोक्तो विष्णुर्नारायणः प्रभुः । स कथं प्राप्यते मर्त्यैरेष एव वरो मम ॥ ३७.४० ॥
வேடன் கூறினான்—நீங்கள் உரைத்த விஷ்ணு-நாராயணப் பரமபதி மனிதர்களால் எவ்வாறு அடையப்படுகிறார்? இதுவே என் வரம்.
Verse 41
ऋषिरुवाच । तमुद्दिश्य व्रतं कुर्याद् यत्किञ्चित्पुरुषोऽच्युतम् । स परं तमवाप्नोति भक्त्या युक्तः पुमानिति ॥ ३७.४१ ॥
ரிஷி கூறினார்—அச்சுதனை நோக்கி மனிதன் இயன்ற எந்த விரதத்தையும் மேற்கொள்ள வேண்டும். பக்தியுடன் இருப்பவன் பரமபதத்தை அடைகிறான்.
Verse 42
एवं ज्ञात्वा भवान् पुत्र व्रतमेतत् समाचर । न भक्षयामि सकटं न वदाम्यनृतं क्वचित् ॥ ३७.४२ ॥
இவ்வாறு அறிந்து, மகனே, இந்த விரதத்தை அனுசரி. நான் ‘சகட’த்தை உண்ணேன்; எப்போதும் பொய் சொல்லேன்.
Verse 43
एतत्ते व्रतमादिष्टं मया व्याधवर ध्रुवम् । तत्रैवं तपसा युक्तस्तिष्ठ त्वं यावदिच्छसि ॥ ३७.४३ ॥
வேடர்களில் சிறந்தவனே, இந்த விரதத்தை நான் உனக்கு உறுதியாக விதித்தேன். ஆகவே அங்கே தவத்துடன் ஒழுக்கமாய், விரும்பும் காலம்வரை தங்கி இரு.
Verse 44
श्रीवराह उवाच । एवं चिन्तान्वितं मत्वा वरदो ब्राह्मणोऽभवत् । मोक्षार्थिनमथो बुद्ध्वा वञ्चयित्वा गतो मुनिः ॥ ३७.४४ ॥
ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அவன் இவ்வாறு கவலையுடன் சிந்தனையில் மூழ்கியிருப்பதை அறிந்து, வரம் அளிப்பவன் எனும் பிராமணன் தோன்றினான். பின்னர் அவன் மோட்சத்தை நாடுபவன் என்று உணர்ந்து, முனிவன் அவனை ஏமாற்றி அங்கிருந்து சென்றான்.
Frequently Asked Questions
The text frames divine attainment as bhāva-sādhya (dependent on inner disposition) and teaches a threefold regimen of discipline: mānasa virtues (non-violence, truthfulness, non-stealing, celibacy, and moral clarity), kāyika observances (regulated eating and fasting), and vācika restraints (silence, study, praise, and avoidance of slander). The embedded narrative reinforces that even those with severe wrongdoing can be redirected through contact with disciplined persons and through reverent speech centered on Nārāyaṇa’s name.
No explicit tithi, māsa, or ṛtu markers are provided. The observances are described as generalizable disciplines (e.g., ekabhakta, nakta, upavāsa) rather than calendrically fixed rites; the narrative uses non-specific time phrases (e.g., “kasyacit kālasya”) and a situational setting (river bathing/abhiṣeka) rather than a lunar schedule.
Through the Varāha–Pṛthivī pedagogical frame, the chapter links terrestrial well-being to ethical conduct: ahiṃsā and restraint reduce harm to living beings, while speech-ethics (paiśunya-nivṛtti) stabilizes social cohesion that the Earth is implicitly burdened by. The riverbank setting (Devikā taṭa, mahānadī snāna) foregrounds water as a ritual-ecological interface, suggesting that disciplined human behavior—especially non-violence and truthful speech—functions as a moral ecology supporting Pṛthivī’s order.
Aruṇi is identified as a brahmaputra (a ‘son of Brahmā’) in a prior kalpa, functioning as the exemplary sage. A former king named Dīrghabāhu is referenced as a previous birth connected to the curse-and-release sequence, alongside unnamed brāhmaṇas described as vedapāraga (learned in the Vedas). The narrative also includes archetypal social roles—brāhmaṇa, vyādha (hunter), and a royal figure—rather than a detailed dynastic genealogy.