Sukta 33

Mantra 1

प्र पर्वतानामुशती उपस्थादश्वे इव विषिते हासमाने । गावेव शुभ्रे मातरा रिहाणे विपाट् छुतुद्री पयसा जवेते ॥

Z łona gór dwie pragnące wzbierają, śmiejąc się jak nieokiełznane klacze. Jak jasne matki, jak krowy liżące swoje cielę, Vipat i Śutudri biegną szybko ze swoim mlekiem pożywienia, strumienie podtrzymującej rozkoszy.

Mantra 2

इन्द्रेषिते प्रसवं भिक्षमाणे अच्छा समुद्रं रथ्येव याथः । समाराणे ऊर्मिभिः पिन्वमाने अन्या वामन्यामप्येति शुभ्रे ॥

Popychane przez Indrę, prosząc o naprzód pęd, poruszacie się ku oceanowi jak dwa rydwany na gościńcu. Wezbrane falami gdy śpieszycie razem, jeden jasny strumień zbliża się do drugiego, szukając zjednoczenia w jednym przepływie.

Mantra 3

अच्छा सिन्धुं मातृतमामयासं विपाशमुर्वीं सुभगामगन्म । वत्समिव मातरा संरिहाणे समानं योनिमनु संचरन्ती ॥

Przyszliśmy do Sindhu, najbardziej matczynego, niewyczerpanego; do Vipaś, szerokiej i szczęśliwej. Jak dwie matki liżące swoje cielę, poruszają się w zgodzie, podążając za jedną wspólną łonem, jednym źródłem i jednym kanałem swego istnienia.

Mantra 4

एना वयं पयसा पिन्वमाना अनु योनिं देवकृतं चरन्तीः । न वर्तवे प्रसवः सर्गतक्तः किंयुर्विप्रो नद्यो जोहवीति ॥

Tą drogą my, pełni mleka pożywienia, podążamy za łonem ukształtowanym przez bogów. Pęd stworzony dla płynięcia nie zawraca; natchniony wieszcz wzywa rzeki, pragnąc poznać ich tajemny bieg i zyskać ich zgodę na przejście.

Mantra 5

रमध्वं मे वचसे सोम्याय ऋतावरीरुप मुहूर्तमेवैः । प्र सिन्धुमच्छा बृहती मनीषावस्युरह्वे कुशिकस्य सूनुः ॥

Rozradujcie się moim słowem, o strażnicy rty, gdyż zrodzone jest z Somy; zbliżcie się na chwilę waszymi szybkimi biegami. Ku Sindhowi mknie moja wielka myśl; ja, syn Kuśiki, wzywam was w potrzebie o pomoc.

Mantra 6

इन्द्रो अस्माँ अरदद्वज्रबाहुरपाहन्वृत्रं परिधिं नदीनाम् । देवोऽनयत्सविता सुपाणिस्तस्य वयं प्रसवे याम उर्वीः ॥

Indra o ramieniu z piorunem utorował nam drogę; uderzył Wrytrę, zaporę spiętą na rzekach. Bóg Sawitri o dobrych dłoniach poprowadził nas naprzód; tym boskim pędem przemierzamy szerokie przestrzenie.

Mantra 7

प्रवाच्यं शश्वधा वीर्यं तदिन्द्रस्य कर्म यदहिं विवृश्चत् । वि वज्रेण परिषदो जघानायन्नापोऽयनमिच्छमानाः ॥

Na wieki opowiadać trzeba o tej bohaterskiej mocy, czynie Indry, gdy rozciął Węża. Piorunem zniszczył otaczające siedliska oporu; wtedy wody ruszyły naprzód, pragnąc swej ścieżki, szukając wolnego biegu.

Mantra 8

एतद्वचो जरितर्मापि मृष्ठा आ यत्ते घोषानुत्तरा युगानि । उक्थेषु कारो प्रति नो जुषस्व मा नो नि कः पुरुषत्रा नमस्ते ॥

O śpiewaku, nie lekceważ tego słowa: niech twój daleko rozbrzmiewający głos trwa przez późniejsze wieki. W naszych hymnach przyjmij wołanie i zwróć się ku nam w zgodzie; nie odrzucaj nas nigdzie, o Mocy działająca dla ludzi, tobie nasze pokłony.

Mantra 9

ओ षु स्वसारः कारवे शृणोत ययौ वो दूरादनसा रथेन । नि षू नमध्वं भवता सुपारा अधोअक्षाः सिन्धवः स्रोत्याभिः ॥

O siostry, posłuchajcie wołania śpiewaka; przybył do was z daleka z wozem i rydwanem. Pochylcie się w łaskawym uleganiu; stańcie się łatwe do przebycia, o strumienie, niech wasze nurty płyną nisko do osi kół.

Mantra 10

आ ते कारो शृणवामा वचांसि ययाथ दूरादनसा रथेन । नि ते नंसै पीप्यानेव योषा मर्यायेव कन्या शश्वचै ते ॥

Chcielibyśmy usłyszeć wasz odpowiadający krzyk i wasze słowa, gdyż przybyłyście z daleka z wozem i rydwanem. Pochylcie się ku nam jak kobieta pełnia życia w miłości, jak dziewica do swego oblubieńca, tak bądźcie ku nam na zawsze.

Mantra 11

यदङ्ग त्वा भरताः संतरेयुर्गव्यन्ग्राम इषित इन्द्रजूतः । अर्षादह प्रसवः सर्गतक्त आ वो वृणे सुमतिं यज्ञियानाम् ॥

Gdyby, o zaprawdę, Bharatowie chcieli was przebyć, szukając świetlistych stad, ruszającej gromady pędzonej siłą Indry, wtedy niech pęd ruszy naprzód, stworzony jako uwalniający nurt; wybieram dla was łaskawą przychylność ofiarników.

Mantra 12

अतारिषुर्भरता गव्यवः समभक्त विप्रः सुमतिं नदीनाम् । प्र पिन्वध्वमिषयन्तीः सुराधा आ वक्षणाः पृणध्वं यात शीभम् ॥

Bharatowie, szukacze promieni, przeszli; wieszcz zdobył łaskawą harmonię rzek. O strumienie pełniące dobro, wezbrnijcie, napierając z impetem; napełnijcie wasze łona i płynijcie szybko.

Mantra 13

उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत । मादुष्कृतौ व्येनसाघ्न्यौ शूनमारताम् ॥

Niech wznosząca się fala uderzy i odrzuci drewniane pale; o Wody, rozluźnijcie jarzma. Niech dwie niewinne nie ucierpią przez złe uczynki ani przewinienia; niech przybędą do bezpieczeństwa i pomyślności.