Sukta 33

Mantra 1

प्र पर्वतानामुशती उपस्थादश्वे इव विषिते हासमाने । गावेव शुभ्रे मातरा रिहाणे विपाट् छुतुद्री पयसा जवेते ॥

மலைகளின் இனிய மடியில் இருந்து அந்த இரு ஆசையுடைய நதிகள் பொங்கி வெளிப்படுகின்றன; கட்டுப்பாடற்ற குதிரிமார்கள் சிரித்தபடி பாய்வதுபோல். ஒளிமிகு தாய்மார்போல், பசுக்கள் தம் கன்றை நக்கி அன்பு செய்வதுபோல், விபாட் மற்றும் சுதுத்ரீ ஊட்டமளிக்கும் பால்போன்ற நீருடன் வேகமாக ஓடுகின்றன.

Mantra 2

इन्द्रेषिते प्रसवं भिक्षमाणे अच्छा समुद्रं रथ्येव याथः । समाराणे ऊर्मिभिः पिन्वमाने अन्या वामन्यामप्येति शुभ्रे ॥

இந்திரனால் தூண்டப்பட்டு, முன்னேற்றும் பிரவாகத்தை வேண்டிக்கொண்டு, நீங்கள் இருவரும் பெருவழியில் ரதங்கள் போல் கடலை நோக்கிச் செல்கிறீர்கள். அலைகளால் பெருகி, சங்கமப் போட்டியில், ஓ பிரகாசமுள்ளவளே, உங்களில் ஒரு ஒளிரும் ஓடை மற்றொன்றை அணுகுகிறது—ஒரே ஓட்டத்தில் ஒன்றாகச் சேர விரும்பி.

Mantra 3

अच्छा सिन्धुं मातृतमामयासं विपाशमुर्वीं सुभगामगन्म । वत्समिव मातरा संरिहाणे समानं योनिमनु संचरन्ती ॥

நாங்கள் சிந்து நதியை அணைந்தோம்—அவள் மிகத் தாய்மையுடையவள், சோர்வறியாதவள்; மேலும் விபாஷை அணைந்தோம்—அவள் விரிந்ததும் சுபகமுமானவள். இரண்டு தாய்மார்கள் தம் கன்றை நக்கி அன்பு செய்வதுபோல், அவர்கள் இருவரும் ஒரே யோனி—ஒரே தோற்றமும் ஒரே கால்வாயும்—அதைத் தொடர்ந்து இசைவுடன் செல்கின்றனர்.

Mantra 4

एना वयं पयसा पिन्वमाना अनु योनिं देवकृतं चरन्तीः । न वर्तवे प्रसवः सर्गतक्तः किंयुर्विप्रो नद्यो जोहवीति ॥

இவ்வழியால் நாங்கள், போஷணத்தின் பால்-ரசம் (பயஸ்) கொண்டு பெருகி, தேவர்களால் அமைக்கப்பட்ட யோனி—உற்பத்திப் பாதை—அதைத் தொடர்ந்து செல்கிறோம். ஓட்டத்திற்காக வடிக்கப்பட்ட அந்தப் பிரசவ-உந்துதல் திரும்பாது; விப்ர ஋ஷி நதிகளை அழைக்கிறான்—அவற்றின் மறைமுகப் பாதையை அறிந்து, அவற்றின் சம்மதமான கடத்தலைப் பெற ஆவலுடன்.

Mantra 5

रमध्वं मे वचसे सोम्याय ऋतावरीरुप मुहूर्तमेवैः । प्र सिन्धुमच्छा बृहती मनीषावस्युरह्वे कुशिकस्य सूनुः ॥

ஓ ருதத்தைத் தாங்குபவைகளே, சோமமயமான என் வாக்கில் மகிழுங்கள்; உங்கள் விரைவு ஓட்டங்களுடன் ஒரு கணம் அருகே வாருங்கள். சிந்து நோக்கி என் பெரும் மனீஷை முன்னே செல்கிறது; குஷிகனின் மகனான நான், தேவையில் அழைத்து, உதவிக்காக உங்களை வேண்டுகிறேன்.

Mantra 6

इन्द्रो अस्माँ अरदद्वज्रबाहुरपाहन्वृत्रं परिधिं नदीनाम् । देवोऽनयत्सविता सुपाणिस्तस्य वयं प्रसवे याम उर्वीः ॥

வஜ்ரபாஹு இந்திரன் எங்களுக்காக வழி அமைத்தான்; நதிகளின் சுற்றுப்புறத் தடையாக இருந்த வ்ருத்ரனை அவன் அகற்றினான். நல்லகைகளையுடைய தேவன் சவிதா எங்களை முன்னே நடத்தினான்; அந்தத் தெய்வப் பிரசவ-உந்துதலால் நாம் விரிந்த வெளிகளில் பயணிக்கிறோம்.

Mantra 7

प्रवाच्यं शश्वधा वीर्यं तदिन्द्रस्य कर्म यदहिं विवृश्चत् । वि वज्रेण परिषदो जघानायन्नापोऽयनमिच्छमानाः ॥

என்றும் சொல்லத்தக்கது அந்த வீரியம்—இந்திரனுடைய அந்தச் செயல்—அவன் அஹி (வ்ருத்ரன்) ஐப் பிளந்தபோது. வஜ்ரத்தால் அவன் தடுப்பின் சூழ்ந்த அமர்வுகள்/மூடுபடலங்களைச் சிதைத்தான்; அப்போது நீர்கள் தங்கள் பாதையை நாடி, விடுதலைப் போக்கைத் தேடி, முன்னே வந்தன.

Mantra 8

एतद्वचो जरितर्मापि मृष्ठा आ यत्ते घोषानुत्तरा युगानि । उक्थेषु कारो प्रति नो जुषस्व मा नो नि कः पुरुषत्रा नमस्ते ॥

ஓ ஜரிதர் (பாடகர்), இந்த வாக்கை அலட்சியப்படுத்தாதே; உன் தொலைதூரம் வரை ஒலிக்கும் குரல் பிந்தைய யுகங்களிலும் நிலைத்திருக்கட்டும். எங்கள் உக்தங்களில் இந்த அழைப்பை ஏற்று, சம்மதத்துடன் எங்கள் பக்கம் திரும்பு; எங்களை எங்கும் கீழே தள்ளாதே—ஓ புருஷத்ரா (மனிதர்க்காகச் செயற்படுவோனே), உனக்கு நமஸ்காரம்.

Mantra 9

ओ षु स्वसारः कारवे शृणोत ययौ वो दूरादनसा रथेन । नि षू नमध्वं भवता सुपारा अधोअक्षाः सिन्धवः स्रोत्याभिः ॥

ஓ சகோதரிகளே (நதிகளே), கவியின் அழைப்பைக் கேளுங்கள்; அவன் தொலைதூரத்திலிருந்து வண்டியும் ரதமும் கொண்டு உங்களிடம் வந்தான். தாழ்ந்து, அருளுடன் இடம் கொடுங்கள்; எளிதில் கடக்கத்தக்க ‘ஸுபார’ ஆகுங்கள்—ஓ சிந்தவः (நீரோடைகளே)—உங்கள் ஓட்டங்கள் அச்சு (அக்ஷ) ஆழம் வரை தாழ்ந்து ஓடட்டும்.

Mantra 10

आ ते कारो शृणवामा वचांसि ययाथ दूरादनसा रथेन । नि ते नंसै पीप्यानेव योषा मर्यायेव कन्या शश्वचै ते ॥

ஓ (நதி), உன் பதிலொலி மற்றும் வாக்குகளை நாங்கள் கேட்போமாக—நீ தொலைதூரத்திலிருந்து வண்டியும் ரதமும் கொண்டு வந்துள்ளாய். எங்களிடம் சாய்ந்து அருள்வாயாக—உயிர்ச்செழிப்பால் நிறைந்த பெண் காதலில் சாய்வதுபோல், மணமகனிடம் கன்னி சாய்வதுபோல்; அவ்வாறே நீ எப்போதும் எங்கள் பக்கம் இருப்பாயாக.

Mantra 11

यदङ्ग त्वा भरताः संतरेयुर्गव्यन्ग्राम इषित इन्द्रजूतः । अर्षादह प्रसवः सर्गतक्त आ वो वृणे सुमतिं यज्ञियानाम् ॥

அப்போது, ஓ அங்க, பாரதர்கள் உன்னைத் தாண்டிச் செல்வார்கள்—கவ்ய (மாடுச்செல்வம்/கதிர்ச் செல்வம்) நாடி—இந்திரஜூதமாகத் தூண்டப்பட்ட நகரும் கூட்டத்துடன்; அப்போது அந்தப் பிரசவம் (தூண்டுதல்) வேகமாய் முன்செல்லட்டும், விடுவிக்கும் ஓடையாக வடிவமைந்ததுபோல். உனக்காக யஜ்ஞியர்களின் சுமதி—நல்லமதி நிறைந்த அருள்—நான் தேர்கிறேன்.

Mantra 12

अतारिषुर्भरता गव्यवः समभक्त विप्रः सुमतिं नदीनाम् । प्र पिन्वध्वमिषयन्तीः सुराधा आ वक्षणाः पृणध्वं यात शीभम् ॥

பாரதர்கள்—கவ்யவः (கதிர்/மாடுச்செல்வம் நாடுபவர்கள்)—தாண்டிவிட்டார்கள்; விப்ரன் நதிகளின் சுமதி—அருள்மிகு இசைவு—பெற்றான். ஓ சுராதாஃ, நன்கு நிறைவேற்றும் ஓடைகளே, நீங்கள் பொங்கி வளர்ந்து செல்லுங்கள், ஊக்கமுற்று; உங்கள் வक्ष (மார்பு/கரை) நிரப்பிக் கொண்டு விரைவாக நகருங்கள்.

Mantra 13

उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत । मादुष्कृतौ व्येनसाघ्न्यौ शूनमारताम् ॥

எழும் ஊர்மி (அலை) ஶம்யா (மரக் குத்திகள்) மீது மோதித் தள்ளட்டும்; ஹே ஆபः, யோக்த்ராணி (நுகம்/பந்தங்கள்) அவிழ்த்திடுங்கள். தீச்செயல் அல்லது குற்றத்தால் அந்த இரு நிரபராதிகள் (அக்ன்யௌ) பாதிக்கப்படாதிருப்பாராக; அவர்கள் ஶூனம்—நலமும் பாதுகாப்பான கரையும்—அடைவராக.