Sukta 33

Mantra 1

प्र पर्वतानामुशती उपस्थादश्वे इव विषिते हासमाने । गावेव शुभ्रे मातरा रिहाणे विपाट् छुतुद्री पयसा जवेते ॥

পৰ্বতৰ কোলৰ পৰা সেই দুজনী কামনাময়ী নদী উথলি উঠে—অবাধ ঘোঁৰাৰ দৰে হাঁহি-হাঁহি দৌৰে। উজ্জ্বল মাতৃসদৃশ, গাইয়ে বাছুৰক জিভাৰে চেলাই দিয়াৰ দৰে চেলাই-চেলাই, বিপাট্ আৰু শুতুদ্ৰী পোষণদায়িনী দুগ্ধসদৃশ জল লৈ দ্ৰুত বেগেৰে বয়।

Mantra 2

इन्द्रेषिते प्रसवं भिक्षमाणे अच्छा समुद्रं रथ्येव याथः । समाराणे ऊर्मिभिः पिन्वमाने अन्या वामन्यामप्येति शुभ्रे ॥

ইন্দ্ৰে প্ৰেৰিত, আগবঢ়াৰ প্ৰসৱ বিচাৰি, তোমালোক ৰথপথত দুটা ৰথৰ দৰে সাগৰৰ ফালে আগুৱাই যোৱা। একেলগে ধাৱমান, ঢৌৰে-ঢৌৰে ফুলা-ফুলা হৈ, হে শুভ্ৰে, তোমালোকৰ এক ধাৰা আন ধাৰাৰ ওচৰলৈ আহে—একে প্ৰবাহত মিলনৰ সন্ধান কৰে।

Mantra 3

अच्छा सिन्धुं मातृतमामयासं विपाशमुर्वीं सुभगामगन्म । वत्समिव मातरा संरिहाणे समानं योनिमनु संचरन्ती ॥

আমি সিন্ধুৰ ওচৰলৈ আহিলোঁ—সৰ্বাধিক মাতৃসদৃশ, অক্লান্ত; আৰু বিপাশাৰ ওচৰলৈ—প্ৰশস্ত, সৌভাগ্যৱতী। বাছুৰক চেলাই দিয়া দুজনী মাতৃৰ দৰে, সিহঁতে এক সুৰত গতি কৰে, একে যোনি—একেই উৎস আৰু একেই পথ—অনুসৰি চলি যায়।

Mantra 4

एना वयं पयसा पिन्वमाना अनु योनिं देवकृतं चरन्तीः । न वर्तवे प्रसवः सर्गतक्तः किंयुर्विप्रो नद्यो जोहवीति ॥

এনা পথেন আমি পয়সা—পোষণৰ দুগ্ধে—ফুলি উঠি, দেৱ-নির্মিত যোনি (উৎস-পথ) অনুসৰি গতি কৰোঁ। স্ৰোতলৈ গতি দিয়া সেই প্ৰসৱ, স্ৰোত-প্ৰবাহৰ বাবে গঢ়া, কেতিয়াও উভতি নাযায়; নদীসমূহক বিপ্ৰ ঋষিয়ে আহ্বান কৰে—তেওঁলোকৰ গোপন গতি জানিবলৈ আৰু সন্মত পাৰাপাৰৰ পথ লাভ কৰিবলৈ।

Mantra 5

रमध्वं मे वचसे सोम्याय ऋतावरीरुप मुहूर्तमेवैः । प्र सिन्धुमच्छा बृहती मनीषावस्युरह्वे कुशिकस्य सूनुः ॥

ঋত ধৰি ৰখা হে নদীসমূহ, সোমজ মোৰ বাক্যত আনন্দ লওক; আপোনালোকৰ তীব্ৰ গতিৰে এক মুহূৰ্তলৈ ওচৰ চাপক। সিন্ধুৰ ফালে মোৰ বৃহৎ মনীষা আগবাঢ়ে; কুশিকৰ পুত্ৰ মই, প্ৰয়োজনত আহ্বান কৰি, সহায়ৰ বাবে আপোনালোকক নিবেদন কৰোঁ।

Mantra 6

इन्द्रो अस्माँ अरदद्वज्रबाहुरपाहन्वृत्रं परिधिं नदीनाम् । देवोऽनयत्सविता सुपाणिस्तस्य वयं प्रसवे याम उर्वीः ॥

বজ্ৰবাহু ইন্দ্ৰই আমাৰ বাবে পথ মুকলি কৰিলে; নদীসমূহৰ পৰিধি-বন্ধন স্বৰূপ বৃত্ৰক তেওঁ আঘাত কৰি আঁতৰালে। সুপাণি দেৱ সবিতাই আমাক আগুৱাই নিলে; সেই দেৱীয় প্ৰসৱেৰে আমি বিস্তৃত উৰ্বীসমূহত যাত্ৰা কৰোঁ।

Mantra 7

प्रवाच्यं शश्वधा वीर्यं तदिन्द्रस्य कर्म यदहिं विवृश्चत् । वि वज्रेण परिषदो जघानायन्नापोऽयनमिच्छमानाः ॥

চিৰকাল উচ্চাৰণীয় সেই বীৰ্য—ইন্দ্ৰৰ সেই কৰ্ম—যেতিয়া তেওঁ অহিক (সৰ্পক) বিদীৰ্ণ কৰিলে। বজ্ৰেৰে তেওঁ প্ৰতিবন্ধকৰ পৰিষদসমূহ চূর্ণ কৰিলে; তেতিয়া জলসমূহ আগবাঢ়িল, নিজৰ পথৰ আকাঙ্ক্ষাৰে, মুক্ত গতি বিচাৰি।

Mantra 8

एतद्वचो जरितर्मापि मृष्ठा आ यत्ते घोषानुत्तरा युगानि । उक्थेषु कारो प्रति नो जुषस्व मा नो नि कः पुरुषत्रा नमस्ते ॥

হে জৰিতৃ (গায়ক), এই বাক্য উপেক্ষা নকৰিবা; তোমাৰ দূৰ-প্ৰতিধ্বনিত ঘোষণা পৰৱৰ্তী যুগসমূহতো উত্তৰোত্তৰ স্থায়ী হওক। আমাৰ উক্থসমূহত এই ধ্বনি গ্ৰহণ কৰি আমাৰ ফালে অনুকূলভাৱে মুখ দিয়া; হে পুরুষত্ৰা (মানৱৰ হিতকাৰী শক্তি), আমাক ক’তো নি:শেষে নেপেলাবা—তোমাক নমস্কাৰ।

Mantra 9

ओ षु स्वसारः कारवे शृणोत ययौ वो दूरादनसा रथेन । नि षू नमध्वं भवता सुपारा अधोअक्षाः सिन्धवः स्रोत्याभिः ॥

অ’ ষু, হে স্বসাৰা (ভগ্নীসকল), কাৰৱ (গায়ক)-ৰ আহ্বান শুনা; সি দূৰ পৰা অনাসা ৰথেৰে তোমালোকৰ ওচৰলৈ আহিছে। নমি দিয়া, সুপাৰা হওক—হে সিন্ধৱঃ (স্ৰোতসমূহ)—অধো-অক্ষ পৰ্যন্ত তোমালোকৰ স্ৰোতধাৰা নামি যাওক।

Mantra 10

आ ते कारो शृणवामा वचांसि ययाथ दूरादनसा रथेन । नि ते नंसै पीप्यानेव योषा मर्यायेव कन्या शश्वचै ते ॥

আমি তোমাৰ উত্তৰ-ধ্বনি আৰু বাক্যসমূহ শুনিব খোজোঁ; কিয়নো তুমি দূৰ দেশৰ পৰা গাড়ী আৰু ৰথেৰে আহিছা। জীৱনেৰে পূৰ্ণা নাৰী যেন প্ৰেমত হেলি পৰে, কন্যা যেন বৰলৈ—তেনেদৰে আমাৰ ফালে নত হওঁক; সদায় আমাৰ প্ৰতিই মুখী হৈ থাকাঁ।

Mantra 11

यदङ्ग त्वा भरताः संतरेयुर्गव्यन्ग्राम इषित इन्द्रजूतः । अर्षादह प्रसवः सर्गतक्त आ वो वृणे सुमतिं यज्ञियानाम् ॥

যেতিয়া, হে অঙ্গ, ভৰতাসকলে দীপ্ত গৰু-ধন বিচাৰি, ইন্দ্ৰে প্ৰেৰিত চলন্ত দল লৈ তোমাক পাৰ হ’বলৈ উদ্যত হয়, তেতিয়া প্ৰসৱ—মুক্তি-ধাৰাৰ দৰে গঢ়া প্ৰবাহ—আগবাঢ়ক। যজ্ঞকাৰীসকলৰ সুমতি-ময় অনুগ্ৰহ তোমাৰ বাবে মই বাছি লওঁ।

Mantra 12

अतारिषुर्भरता गव्यवः समभक्त विप्रः सुमतिं नदीनाम् । प्र पिन्वध्वमिषयन्तीः सुराधा आ वक्षणाः पृणध्वं यात शीभम् ॥

ৰশ্মি-বিচাৰী ভৰতাসকলে পাৰ হ’ল; ঋষিয়ে নদীসমূহৰ সুমতি-ময় সঙ্গতি লাভ কৰিলে। হে সুসিদ্ধি-দায়িনী স্ৰোতসমূহ, প্ৰেৰণা লৈ ফুলক; বক্ষসমূহ পূৰ্ণ কৰাঁ আৰু শীঘ্ৰে গমন কৰাঁ।

Mantra 13

उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत । मादुष्कृतौ व्येनसाघ्न्यौ शूनमारताम् ॥

উদিত তৰঙ্গে শম্যাৰ কাঠৰ খুঁটিবোৰ আঘাত কৰি আঁতৰাওক; হে আপঃ (জলদেৱীসকল), যোক্ত্ৰ (জুৱাৰ বন্ধন)বোৰ মুকলি কৰক। দুষ্কৃত্য বা দোষৰ বাবে নিৰ্দোষ দুজনী (অঘ্ন্যৌ) যেন আঘাতপ্ৰাপ্ত নহয়; তেওঁলোকে নিৰাপত্তা আৰু কল্যাণলৈ (শূনম্) উপনীত হওক।