Sukta 67

Mantra 1

प्रति वां रथं नृपती जरध्यै हविष्मता मनसा यज्ञियेन । यो वां दूतो न धिष्ण्यावजीगरच्छा सूनुर्न पितरा विवक्मि ॥

ହେ ନୃପତୀ (ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଧିପତିମାନେ), ଆପଣମାନଙ୍କ ରଥ ପ୍ରତି ମୁଁ ଯଜ୍ଞିୟ ମନରେ, ହବିଷ୍ୟ-ଭରା ମନରେ, ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ମୋ ଚିନ୍ତାକୁ ନିବେଶ କରେ। ଯେ ଆପଣମାନଙ୍କ ଦୂତ ସମ, ଧିଷଣ୍ୟା (ସ୍ଥିର ଆସନ) ଦିଗକୁ ବେଗେ ଧାଉଛି—ସେପରି ମୁଁ; ପୁତ୍ର ଯେପରି ପିତାମାତାଙ୍କୁ କହେ, ସେପରି ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ସମ୍ବୋଧନ କରେ।

Mantra 2

अशोच्यग्निः समिधानो अस्मे उपो अदृश्रन्तमसश्चिदन्ताः । अचेति केतुरुषसः पुरस्ताच्छ्रिये दिवो दुहितुर्जायमानः ॥

ଅଗ୍ନି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସମିଧିତ ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ; ଅନ୍ଧକାରର ସୀମାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ପୂର୍ବଦିଗରେ ଉଷାର କେତୁ ପ୍ରକଟ—ଦିବର ଦୁହିତା (ଉଷା)ଙ୍କ ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା।

Mantra 3

अभि वां नूनमश्विना सुहोता स्तोमैः सिषक्ति नासत्या विवक्वान् । पूर्वीभिर्यातं पथ्याभिरर्वाक्स्वर्विदा वसुमता रथेन ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ହେ ନାସତ୍ୟଦ୍ୱୟ, ଏବେ ସୁହୋତା ଯଜ୍ଞପୁରୋହିତ ସ୍ତୋମମାନେ ନେଇ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗୁଆଁ ହୁଏ, ବାଣୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରି। ପୁରାତନରୁ ଧର୍ମ୍ୟ ପଥମାନେ ଧରି ଆସନ୍ତୁ—ଏଠାକୁ—ସ୍ୱର୍ବିଦ, ବସୁମନ୍ତ ରଥ ସହିତ।

Mantra 4

अवोर्वां नूनमश्विना युवाकुर्हुवे यद्वां सुते माध्वी वसूयुः । आ वां वहन्तु स्थविरासो अश्वाः पिबाथो अस्मे सुषुता मधूनि ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଏବେ ଆପଣମାନଙ୍କ ଅବଃ (ସହାୟଶକ୍ତି) ପାଇଁ ମୁଁ ଯୁବ ଆହ୍ୱାନରେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ମଧୁମୟ ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡିତ ହୁଏ, ବସୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି। ଦୃଢ଼ ଅଶ୍ୱମାନେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଆଣୁନ୍ତୁ; ଆମ ସହ ଏଠାରେ ସୁନିଷ୍ପୀଡିତ ମଧୁମାନେ ପାନ କରନ୍ତୁ।

Mantra 5

प्राचीमु देवाश्विना धियं मेऽमृध्रां सातये कृतं वसूयुम् । विश्वा अविष्टं वाज आ पुरंधीस्ता नः शक्तं शचीपती शचीभिः ॥

ହେ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୌ, ମୋ ଧିୟାକୁ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର କର—ଅକ୍ଷତ ଓ ସରଳ—ଜୟ ପାଇଁ, ବସୁ-ଇଚ୍ଛୁକ (ବସୂୟୁ) ଭାବେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ କରାଯାଇଥିବା। ବଳର ପୂର୍ଣ୍ଣତା (ପୁରନ୍ଧି) ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧିର ସମସ୍ତ ଉପାୟକୁ ରକ୍ଷା କର; ତେବେ ହେ ଶଚୀପତୀ, ତୁମ ଶଚୀମାନଙ୍କ (ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ) ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ସମର୍ଥ ହେଅ।

Mantra 6

अविष्टं धीष्वश्विना न आसु प्रजावद्रेतो अह्रयं नो अस्तु । आ वां तोके तनये तूतुजानाः सुरत्नासो देववीतिं गमेम ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଆମ ଧୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ଷିତ ଓ ଅକ୍ଷତ ସୃଜନବୀଜ (ରେତସ୍) ରହୁ—ପ୍ରଜାବତ୍, ନୂତନ ଭବନର ବଳରେ ସମୃଦ୍ଧ; ଏବଂ ତାହା ଆମ ପାଇଁ ଅହ୍ରୟ (ଅବିକୃତ) ହେଉ। ଆମ ଶିଶୁ ଓ ବଢୁଥିବା ତନୟରେ, ତୁମ ପାଖକୁ ତୂତୁଜାନାଃ (ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ) ଆମେ, ସୁ-ରତ୍ନାସଃ (ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ସମୃଦ୍ଧ) ହୋଇ, ଦେବବୀତି—ଦେବ-ନେତୃତ୍ୱ ମାର୍ଗ—କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁ।

Mantra 7

एष स्य वां पूर्वगत्वेव सख्ये निधिर्हितो माध्वी रातो अस्मे । अहेळता मनसा यातमर्वागश्नन्ता हव्यं मानुषीषु विक्षु ॥

ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ପ୍ରାଚୀନ ନିଧି—ପ୍ରଥମ ଆଗମନର ସଖ୍ୟରେ ନିହିତ—ମାଧ୍ୱୀ ରାତଃ, ତୁମେ ଆମକୁ ଦାନ କରିଥିବା ମଧୁର ଆନନ୍ଦ। ଅହେଳତା ମନରେ ଅର୍ବାକ୍ ନିକଟକୁ ଆସ; ଏବଂ ମାନୁଷୀ ବିକ୍ଷୁ—ମାନବ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ହବ୍ୟକୁ ଆସ୍ୱାଦନ କର।

Mantra 8

एकस्मिन्योगे भुरणा समाने परि वां सप्त स्रवतो रथो गात् । न वायन्ति सुभ्वो देवयुक्ता ये वां धूर्षु तरणयो वहन्ति ॥

ଏକସ୍ମିନ୍ ଯୋଗେ, ସମାନ ଶକ୍ତି-ଚଳନରେ, ତୁମ ରଥ ସପ୍ତ ସ୍ରବତୀ (ସାତ ଧାରା)କୁ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ କରି ଗତି କରେ। ଦେବୟୁକ୍ତ, ସୁସ୍ଥିର ଅଶ୍ୱମାନେ ଶିଥିଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ—ଧୂର୍ଷୁ (ଯୋଗଦଣ୍ଡରେ) ତୁମକୁ ବହନ କରୁଥିବା ସେ ତ୍ୱରିତ ବାହକ।

Mantra 9

असश्चता मघवद्भ्यो हि भूतं ये राया मघदेयं जुनन्ति । प्र ये बन्धुं सूनृताभिस्तिरन्ते गव्या पृञ्चन्तो अश्व्या मघानि ॥

ମଘବନ୍ତ (ଉଦାର ଦାତା)ମାନଙ୍କୁ ଅସଶ୍ଚତ (ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ) ରୁହ; କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ସମୃଦ୍ଧିଦ୍ୱାରା ମଘଦେୟ (ଉଦାର ଦାନ)କୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ସୂନୃତା (ସତ୍ୟ-ସୁସମ୍ବାଦୀ) ବାଣୀଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧୁକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଗବ୍ୟ (ଗୋ-ସମୃଦ୍ଧି) ଓ ଅଶ୍ୱ୍ୟ (ଅଶ୍ୱ-ଶକ୍ତି) ମଘାନି (ଦାନ-ବୈଭବ)କୁ ବୃଦ୍ଧିର ଅର୍ପଣରେ ମିଶାନ୍ତି।

Mantra 10

नू मे हवमा शृणुतं युवाना यासिष्टं वर्तिरश्विनाविरावत् । धत्तं रत्नानि जरतं च सूरीन्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ହେ ଯୁବ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଏବେ ମୋ ହବ (ଆହ୍ୱାନ) ଶୁଣ; ପୋଷକ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ଆସ। ଆମ ଭିତରେ ରତ୍ନମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ସୂରୀମାନଙ୍କୁ (ଋଷି-ଦ୍ରଷ୍ଟାମାନଙ୍କୁ) ପକ୍ୱତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧରି ରଖ; ତୁମେ ସଦା ସ୍ୱସ୍ତିଭିଃ (କଲ୍ୟାଣ-ବିସ୍ତାରଦ୍ୱାରା) ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।