Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यदपि वक्ष्यामि माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । श्रुतमात्रेण येनाशु च्छिद्यंते सर्वसंशयाः

စူတက ပြောသည်။ ယခု ငါသည် တြိပုရကို ဖျက်ဆီးသော သီဝ၏ အခြားသော မဟာတ္မိယကိုလည်း ကြေညာမည်။ ၎င်းကို ကြားရုံသာဖြင့် သံသယအားလုံး ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပျောက်ကင်းသည်။

Verse 2

अतः परतरं नास्ति किंचित्पापविशोधनम् । सर्वानंदकरं श्रीमत्सर्वकामार्थसाधम्

အပြစ်ကို သန့်စင်ပေးရာတွင် ဤအရာထက် မြင့်မားသည့်အရာ မရှိ။ ၎င်းသည် အာနန္ဒအားလုံးကို ပေး၍ မင်္ဂလာသီရိပြည့်ဝကာ လိုလားသမျှ ရည်မှန်းချက်အားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 3

दीर्घायुर्विजयारोग्यभुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । यदनन्येन भावेन महे शाराधनं परम्

၎င်းသည် အသက်ရှည်ခြင်း၊ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် ရောဂါကင်းခြင်းကို ပေးသနားပြီး လောကီခံစားမှု (ဘုက္တိ) နှင့် မောက္ခ (မုက္တိ) နှစ်မျိုးလုံး၏ အကျိုးကို ပေးသည်—အနန္တရည်ညွှန်းသော စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် မဟေရှ (သီဝ) ကို အမြင့်ဆုံး အာရာဓနာပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 4

आर्द्राणामपि शुष्काणामल्पानां महतामपि । एतदेव विनिर्दिष्टं प्रायश्चितमथोत्तमम्

အသစ်ဖြစ်သော ‘စို’ အပြစ်ဖြစ်စေ၊ ကြာရှည်စွာ စုဆောင်းလာသော ‘ခြောက်’ အပြစ်ဖြစ်စေ၊ နည်းသည်ဖြစ်စေ များသည်ဖြစ်စေ—ဤအရာတစ်ခုတည်းကိုပင် အမြတ်ဆုံး ပရာယශ්ချိတ္တ (အပြစ်ဆပ်) ဟု သတ်မှတ်ကြေညာထားသည်။

Verse 5

सर्वकालेऽप्यभेद्यानामघानां क्षयकारणम् । महामुनिविनिर्दिष्टैः प्रायश्चित्तैरथोत्तमैः

ဤအရာသည် အချိန်ကာလအားလုံးတွင် “မဖျက်နိုင်” ဟုဆိုသော အပြစ်များတောင် ပျက်စီးစေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်၍ မဟာမုနိတို့ သတ်မှတ်ထားသော အထူးကောင်းမြတ်သော ပရာယရှ္စိတ္တ (prāyaścitta) များထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်။

Verse 6

इयमेव परं श्रेयः सर्वशास्त्रविनिश्चितम् । यद्भक्त्या परमेशस्य पूजनं परमो दयम्

ဤအရာတည်းသာ အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးဖြစ်ကြောင်း—သတ်တမ်း (śāstra) အားလုံးက ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဘက္တိဖြင့် ပရမေရှ (Parameśa) ကို ပူဇော်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး ဒါန (dāna) နှင့် အမြင့်ဆုံး ကရုဏာ ဖြစ်သည်။

Verse 7

जानताऽजानता वापि येन केनापि हेतुना । यत्किंचिपि देवाय कृतं कर्म विमुक्तिदम्

သိလျက်ဖြစ်စေ မသိလျက်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မဆို—ဒေဝတားအတွက် ပြုလုပ်သော လုပ်ရပ်မည်သည့်အရာမဆို ဗိမုတ္တိ (vimukti) အဖြစ် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 8

माघे कृष्णचतुर्द्दश्यामुपवासोऽति दुर्लभः । तत्रापि दुर्लभं मन्ये रात्रौ जागरणं नृणाम्

မာဃ (Māgha) လတွင် ကృష్ణ-စတုရ္ဒသီနေ့၌ ဥပဝါသ (upavāsa) ဆောင်ခြင်းသည် အလွန်ရှားပါးသည်။ ထို့ထက်တောင် ပိုရှားပါးသည်ဟု ငါထင်သည်မှာ လူတို့၏ ညလုံးပေါက် ဇာဂရဏ (jāgaraṇa) နိုးကြားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 9

अतीव दुर्लभं मन्ये शिवलिंगस्य दर्शनम् । सुदुर्लभतरं मन्ये पूजनं परमेशितुः

ငါအလွန်ရှားပါးသည်ဟု ထင်မြင်သည်မှာ ရှိဝလင်္ဂ (Śiva-liṅga) ကို ဒർശန (darśana) ခံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်တောင် ပိုရှားပါးသည်ဟု ငါထင်သည်မှာ ပရမေရှဝရ (Parameśvara) ကို ပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 10

भवकोटिशतोत्पन्नषुण्यराशिविपाकतः । लभ्यते वा पुनस्तत्र बिल्वपत्रार्चनं विभोः

မွေးဖွားမှု ကုဋေရာချီအတွင်း စုဆောင်းလာသော ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်တို့၏ အလွန်ကြီးမားသည့် “ဗလာ” ကဲ့သို့သော စုပုံမှု၏ အကျိုးအပွား ပေါက်ရောက်ပြီးနောက်မှသာ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော အခါအခွင့်၌ ဗိဘု သခင်ကို ဘိလ္ဝရွက်ဖြင့် အာရ္ချနာပြုခွင့် ရရှိသည်။

Verse 11

वर्षाणामयुतं येन स्नातं गंगासरिज्जले । सकृद्बिल्वार्चनेनैव तत्फलं लभते नरः

ဂင်္ဂါမြစ်ရေ၌ နှစ်တစ်သောင်းတိုင်တိုင် ရေချိုးသူရရှိသည့် အကျိုးတူညီသော ဖလကို လူသည် ဘိလ္ဝရွက်ဖြင့် တစ်ကြိမ်တည်း အာရ္ချနာပြုခြင်းဖြင့်ပင် ရရှိနိုင်သည်။

Verse 12

यानियानि तु पुण्यानि लीनानीह युगेयुगे । माघेऽसितचतुर्दश्यां तानि तिष्ठंति कृत्स्नशः

ယုဂ်တိုင်းယုဂ်တိုင်း၌ ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက်နေသော ကုသိုလ်အမျိုးမျိုးသည် မာဃလ၏ အမှောင်ပက္ခ (ကృష్ణပက္ခ) စတုရဒသီနေ့တွင် အားလုံးပြည့်စုံစွာ ပေါ်ထွက်တည်ရှိလာသည်။

Verse 13

एतामेव प्रशंसंति लोके ब्रह्मादयः सुराः । मुनयश्च वशिष्ठाद्या माघेऽसितचतुर्दशीम्

လောကများအတွင်း၌ ဘြဟ္မာမှစ၍ ဒေဝတားတို့နှင့် ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) စသော မုနိတို့လည်း မာဃလ၏ အမှောင်ပက္ခ စတုရဒသီနေ့ကိုပင် ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 14

अत्रोपवासः केनापि कृतः क्रतुशताधिकैः । रात्रौ जागरणं पुण्यं कल्पकोटितपोऽधिकम्

ဤနေရာ၌ မည်သူမဆို ပြုသော ဥပဝါသ (အစာရှောင်) သည် ယဇ్ఞရာချီထက်ပင် ကုသိုလ်ပိုမိုကြီးမားသည်။ ညအခါ တစ်ညလုံး နိုးကြားစောင့်ကြပ်ခြင်းသည်လည်း သန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်ဖြစ်၍ ကလ္ပကုဋေတပသထက်ပင် မြင့်မားသည်။

Verse 15

एकेन बिल्वपत्रेण शिवलिंगार्चनं कृतम् । त्रैलोक्ये तस्य पुण्यस्य को वा सादृश्यमिच्छति

ဘီလ္ဗာရွက်တစ်ရွက်တည်းဖြင့်ပင် ရှိဝလင်္ဂကို ပူဇော်အာရ္ဍနာပြုလျှင်၊ သုံးလောကအတွင်း ထိုကုသိုလ်နှင့်တူညီသော အကျိုးကို မည်သူက ဆန္ဒပြုနိုင်မည်နည်း။

Verse 16

अत्रानुवर्ण्यते गाथा पुण्या परमशोभना । गोपनीयापि कारुण्याद्गौतमेन प्रकाशिता

ဤနေရာတွင် ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ အလွန်လှပသော ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုဖော်ပြမည်။ လျှို့ဝှက်ထားသင့်သော်လည်း ဂေါတမသည် ကရုဏာကြောင့် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။

Verse 17

इक्ष्वाकुवंशजः श्रीमान्राजा परम धार्मिकः । आसीन्मित्रसहोनाम श्रेष्ठः सर्वधनुर्भृताम्

အိက္ရှ္ဝာကူ မျိုးနွယ်မှ မွေးဖွားသော ဂုဏ်သရေကြီး၍ ဓမ္မကို အလွန်တည်ကြည်သည့် မင်းတစ်ပါးရှိ၏။ သူ၏အမည်မှာ မိတ္တရ္သဟာ ဖြစ်ပြီး လက်နက်ကိုင်မြားပစ်သူတို့အနက် အထူးထက်မြက်သူဖြစ်သည်။

Verse 18

स राजा सकलास्त्रज्ञः शास्त्रज्ञः श्रुतिपारगः । वीरोऽत्यंतबलोत्साहो नित्योद्योगी दयानिधिः

ထိုမင်းသည် လက်နက်အမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ၊ သာස්တရကို နားလည်သူ၊ ရှရုတိ (ဝေဒ) ကို ပိုင်နိုင်သူဖြစ်၏။ အလွန်အားကြီး၍ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသော သူရဲကောင်း၊ အမြဲကြိုးပမ်းသူ၊ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာတည်း။

Verse 19

पुण्यानामिव संघातस्तेजसामिव पंजरः । आश्चर्याणामिव क्षेत्रं यस्य मूर्तिर्विराजते

သူ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ကုသိုလ်တရားတို့ စုပေါင်းထားသကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ တေဇောဓာတ်၏ အရိုးအကာတစ်ခုသကဲ့သို့ ရောင်လက်သည်။ အံ့ဩဖွယ်ရာတို့ ပေါက်ဖွားရာ လယ်ကွင်းတစ်ခုပမာ ထင်ရှားလှ၏။

Verse 20

हृदयं दययाक्रांतं श्रियाक्रांतं च तद्वपुः । चरणौ यस्य सामंतचूडामणिमरीचिभिः

သူ၏နှလုံးသည် ကရုဏာမေတ္တာဖြင့် လွှမ်းမိုးနေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရာဇသီရိတောက်ပမှုဖြင့် ပြည့်ဝနေ하였다။ အောက်ခံဘုရင်တို့၏ မ冠ရတနာမှ အလင်းရောင်များသည် သူ၏ခြေတော်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ထွန်းလင်းစေ하였다။

Verse 21

एकदा मृगयाकेलिलोलुपः स महीपतिः । विवेश गह्वरं घोरं बलेन महतावृतः

တစ်ခါက မုဆိုးကစားပွဲကို အလွန်နှစ်သက်သော ထိုဘုရင်သည် စစ်အင်အားကြီးတစ်ရပ်ဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ ဂူဝင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရှိုင်းသော တောအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 22

तत्र विव्याध विशिखैः शार्दूलान्गवयान्मृगान् । रुरून्वराहान्महिषान्मृगेंद्रानपि भूरिशः

အဲဒီမှာ သူသည် မြားများဖြင့် တိရစ္ဆာန်များစွာကို ထိုးဖောက်သတ်ခဲ့သည်—ကျား၊ ဂယာလ်၊ သမင်၊ ရူရူသမင်၊ ဝက်တော၊ ကျွဲတော၊ ထို့ပြင် တိရစ္ဆာန်တို့အနက် အင်အားကြီးသော အရှင်များကိုပါ—ထပ်ခါထပ်ခါ။

Verse 23

स रथी मृगयासक्तो गहनं दंशित श्चरन् । कमपि ज्वलनाकारं निजघान निशाचरम्

ရထားစီးဘုရင်သည် မုဆိုးလုပ်ငန်း၌ စွဲလမ်းကာ ထူထပ်သော တောအတွင်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသည့် ညလှည့်သတ္တဝါ (နိသာချရ) တစ်ကောင်ကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်하였다။

Verse 24

तस्यानुजः शुचाविष्टो दृष्ट्वा दूरे तिरोहितः । भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा चिंतयामास चेतसा

သူ၏ညီငယ်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာပြီး မျက်ကွယ်နေ하였다။ အစ်ကိုကို သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို မြင်သဖြင့် စိတ်အတွင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားတော်မူ하였다။

Verse 25

नन्वेष राजा दुर्द्धर्षो देवानां रक्षसामपि । छद्मनैव प्रजेतव्यो मम शत्रुर्न चान्यथा

အမှန်တကယ် ဤမင်းသည် မအနိုင်ယူနိုင်သူဖြစ်၍ ဒေဝတားတို့နှင့် ရာක්ෂသတို့ပင် မတတ်နိုင်ကြ။ ငါ၏ရန်သူကို မျက်နှာဖုံးဝတ်၍ လှည့်စားကာသာ အနိုင်ယူရမည်၊ အခြားနည်းမရှိ။

Verse 26

इति व्यवसितः पापो राक्षसो मनुजाकृतिः । आससाद नृपश्रेष्ठमुत्पात इव मूर्तिमान्

ဤသို့ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် အပြစ်ကြီးသော ရာක්ෂသသည် လူ့ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူကာ မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော မင်းထံသို့ သက်ရှိအပျက်အဆီးနိမိတ်ကဲ့သို့ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 27

तं विनम्राकृतिं दृष्ट्वा भृत्यतां कर्तुमागतम् । चक्रे महानसाध्यक्षमज्ञानात्स महीपतिः

သူ့ကို နှိမ့်ချသောအသွင်ဖြင့် အမှုထမ်းလို၍ လာသူဟုမြင်သဖြင့် မင်းသည် မသိမသာကြောင့် သူ့ကို နန်းတော်မီးဖိုချောင်အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။

Verse 28

अथ तस्मिन्वने राजा किंचित्कालं विहृत्य सः । निवृत्तो मृगयां हित्वा स्वपुरीं पुनराययौ

ထို့နောက် မင်းသည် ထိုတောအတွင်း အချိန်အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်စွာလှည့်လည်ပြီး မုဆိုးလုပ်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို စွန့်၍ မိမိမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာ하였다။

Verse 29

तस्य राजेंद्रमुख्यस्य मदयंतीतिनामतः । दमयन्ती नलस्येव विदिता वल्लभा सती

ထိုမင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော မင်းအတွက် မဒယန္တီဟု အမည်ရသော သီလရှင်မြတ် ပျော်ပါးချစ်ခင်ရသော မိဖုရားတစ်ပါးရှိ၍ နလ၏ ဒမယန္တီကဲ့သို့ နာမည်ကျော်သော စတီဖြစ်သည်။

Verse 30

एतस्मिन्समये राजा निमंत्र्य मुनिपुंगवम् । वशिष्ठं गृहमानिन्ये संप्राप्ते पितृवासरे

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ရှင်တော်မုနိတို့အနက် အထွတ်အမြတ် ဝသိဋ္ဌကို ဖိတ်ခေါ်၍၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) ပူဇော်နေ့ ရောက်လာသဖြင့် မိမိအိမ်တော်သို့ ဂုဏ်ပြုကာ ခေါ်ဆောင်လာ하였다။

Verse 31

रक्षसा सूदरूपेण संमिश्रितनरामिषम् । शाकामिषं पुरः क्षिप्तं दृष्ट्वा गुरुरथाब्रवीत्

ချက်ပြုတ်သူအဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားသော ရက္ခသတစ်ကောင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းထဲသို့ လူသားအသားကို ရောနှော၍ ရှေ့တွင် တင်ထားလေ၏; ထိုကိုမြင်သော် ဂုရုသည် ထိုခဏ ပြောကြား하였다။

Verse 32

धिग्धिङ्नरामिषं राजं स्त्वयैतच्छद्मकारिणा । खलेनोपहृतं मेऽद्य अतो रक्षो भविष्यसि

“အရှက်တကွ! အရှက်တကွ! ဤသည် လူသားအသားပင်! အို မင်းကြီး၊ ယနေ့ ဤအရာကို သင်၏လှည့်ကွက်ဖြင့် လူဆိုးတစ်ယောက်က ငါ့ထံ ဆက်ကပ်လာသည်; ထို့ကြောင့် သင်သည် ရက္ခသ ဖြစ်လိမ့်မည်”

Verse 33

रक्षःकृतमविज्ञाय शप्त्वैवं स गुरुस्ततः । पुनर्विमृश्य तं शापं चकार द्वादशाब्दिकम्

ဤအရာသည် ရက္ခသ၏ လုပ်ရပ်ဟု မသိဘဲ ဂုရုသည် ထိုသို့ ကျိန်စာချခဲ့သည်; ထို့နောက် ပြန်လည်စဉ်းစား၍ ထိုကျိန်စာကို ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာအောင် သတ်မှတ်하였다။

Verse 34

राजापि कोपितः प्राह यदिदं मे न चेष्टितम् । न ज्ञातं च वृथा शप्तो गुरुं चैव शपाम्यहम्

မင်းကြီးလည်း ဒေါသထွက်၍ ပြောသည်—“ဤအရာသည် ငါ့လုပ်ရပ်မဟုတ်၊ ငါလည်း မသိခဲ့။ အကြောင်းမဲ့ ငါ့ကို ကျိန်စာချသည်; ထို့ကြောင့် ငါလည်း ဂုရုကို ကျိန်စာချမည်”

Verse 35

इत्यपोंजलिनादाय गुरुं शप्तुं समुद्यतः । पतित्वा पादयोस्तस्य मदयन्ती न्यवारयत्

ဤသို့ဆိုပြီး လက်နှစ်ဖက်အံ့ချီထဲ၌ ရေသန့်ကိုယူကာ ဂုရုကို ကျိန်စာချရန် ထတက်လာသော်လည်း မဒယန္တီသည် ဂုရု၏ ခြေတော်ရင်း၌ လဲကျကာ တားဆီး하였다။

Verse 36

ततो निवृत्तः शापाच्च तस्या वचनगौरवात् । तत्याज पादयोरंभः पादौ कल्मषतां गतौ

ထို့နောက် သူမ၏စကားကို ဂုဏ်ပြုလေးစားသဖြင့် ကျိန်စာချခြင်းမှ ပြန်လှည့်ကာ ထိုရေကို မိမိ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်သည်; ထိုခဏ၌ ခြေတော်တို့ မလင်ကပ်သွား하였다။

Verse 37

कल्मषांघ्रिरिति ख्यातस्ततः प्रभृति पार्थिवः । बभूव गुरुशापेन राक्षसो वनगोचरः

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုဘုရင်သည် ‘ကလ္မသာင်္ဃရီ’ (ခြေမလင်ရှိသူ) ဟူ၍ ထင်ရှားလာပြီး၊ ဂုရု၏ ကျိန်စာကြောင့် ရာක්ෂသဖြစ်ကာ တောတောင်အတွင်း လှည့်လည်နေ하였다။

Verse 38

स बिभ्रद्राक्षसं रूपं घोरं कालां तकोपमम् । चखाद विविधाञ्जंतून्मानुषादीन्वनेचरः

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရာක්ෂသရုပ်ကို ဆောင်ကာ၊ ကပ်ကာလအဆုံး၌ မရဏတရားကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ တောတွင်းလှည့်လည်ကာ လူသားတို့နှင့် အခြားသတ္တဝါမျိုးစုံကို ကိုက်စားလေ၏။

Verse 39

स कदाचिद्वने क्वापि रममाणौ किशोरकौ । अपश्यदंतकाकारो नवोढौ मुनिदंपती

တစ်ခါက တောအတွင်း တစ်နေရာရာ၌ အန္တကကဲ့သို့သော သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေသော အသစ်လက်ထပ် လူငယ်ဇနီးမောင်နှံကို တွေ့မြင်하였다—မုနိတစ်ပါးနှင့် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သည်။

Verse 40

राक्षसो मानुषाहारः किशोरमुनिनंदनम् । जग्धुं जग्राह शापार्तो व्याघ्रो मृगशिशुं यथा

ကျိန်စာဒဏ်ကြောင့် ပူလောင်နေသော လူစားရက္ခသက မုနိ၏ လူငယ်သားကို စားသောက်ရန် ဆွဲယူဖမ်းဆီးလိုက်သည်—ကျားက သမင်ကလေးကို လုယူသကဲ့သို့။

Verse 41

रक्षोगृहीतं भर्तारं दृष्ट्वा भीताथ तत्प्रिया । उवाच करुणं बाला क्रंदंती भृशवेपिता

ရက္ခသက ခင်ပွန်းကို ဖမ်းဆီးထားသည်ကို မြင်သော် သူ၏ချစ်သူမသည် ကြောက်လန့်သွား၏။ မိန်းကလေးငယ်သည် သနားဖွယ်စကားကို ပြောကာ ငိုယို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေ하였다။

Verse 42

भोभो मामा कृथाः पापं सूर्यवंशयशोधर । मदयंतीपतिस्त्वं हि राजेंद्रो न तु राक्षसः

“အို အို—ဤအပြစ်ကို မပြုပါနှင့်၊ နေရောင်မျိုးဆက်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဆောင်သူရေ! သင်သည် မဒယန္တီ၏ ခင်ပွန်း၊ မင်းတို့အထဲက မင်း—ရက္ခသ မဟုတ်ပါ။”

Verse 43

न खाद मम भर्त्तारं प्राणात्प्रियतमं प्रभो । आर्त्तानां शरणार्त्तानां त्वमेव हि यतो गतिः

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းကို မစားပါနှင့်—အသက်ထက်ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးသူပါ။ ဒုက္ခရောက်သူများ၊ အကာအကွယ်တောင်းသူများအတွက် သင်တစ်ဦးတည်းသာ အမှန်တကယ် အားကိုးရာနှင့် နောက်ဆုံးရောက်ရာ ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 44

पापानामिव संघातैः किं मे दुष्टैर्जडासुभिः । देहेन चातिभारेण विना भर्त्रा महात्मना

“ကျွန်မအတွက် ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ဘာအသုံးရှိမည်နည်း—ဆိုးယုတ်၍ အသက်မဲ့သကဲ့သို့၊ အပြစ်တင်ပုံတစ်ပုံကဲ့သို့၊ အလွန်လေးလံသော ဝန်ထုပ်—မဟာစိတ်ရှိသော ခင်ပွန်းမရှိလျှင်?”

Verse 45

मलीमसेन पापेन पांचभौतेन किं सुखम् । बालोयं वेदविच्छांतस्तपस्वी बहुशास्त्रवित्

ဓာတ်ကြီးငါးပါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဤညစ်ညမ်း၍ အပြစ်များသော ခန္ဓာကိုယ်၌ အဘယ်ချမ်းသာ ရှိနိုင်မည်နည်း။ ဤလုလင်သည် တည်ငြိမ်သူ၊ ဗေဒကျမ်းများကို သိသူ၊ ခြိုးခြံချွေတာသူ၊ ကျမ်းဂန်များစွာကို တတ်ကျွမ်းသူ ဖြစ်သည်။

Verse 46

अतोऽस्य प्राणदानेन जगद्रक्षा त्वया कृता । कृपां कुरु महाराज बालायां ब्राह्मणस्त्रियाम्

ထို့ကြောင့် သူ့အား အသက်ကို ပေးသနားခြင်းဖြင့် သင်သည် လောကကို စောင့်ရှောက်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ အို မင်းကြီး၊ ဤပုဏ္ဏား အမျိုးသမီးငယ်အား သနားကရုဏာ ပြတော်မူပါ။

Verse 47

अनाथकृपणार्तेषु सघृणाः खलु साधवः । इत्थमभ्यर्थितः सोऽपि पुरुषादः स निर्घृणः

သူတော်ကောင်းတို့သည် ကိုးကွယ်ရာမဲ့သူ၊ ဆင်းရဲသူ၊ ဒုက္ခရောက်သူတို့အပေါ် သနားကြင်နာတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဤသို့ တောင်းပန်သော်လည်း ထိုလူသားစား ဘီလူးသည် သနားခြင်း ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။

Verse 48

चखाद शिर उत्कृत्य विप्रपुत्रं दुराशयः । अथ साध्वी कृशा दीना विलप्य भृशदुःखिता

ထိုယုတ်မာသော စိတ်ရှိသူသည် ပုဏ္ဏား၏ သားခေါင်းကို ဖြတ်၍ စားလေ၏။ ထိုအခါ ပိန်လှီ၍ ဆင်းရဲသော ထိုအမျိုးသမီးကောင်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

Verse 49

आहृत्य भर्तुरस्थीनि चितां चक्रे तथोल्बणाम् । भर्तारमनुगच्छंती संविशंती हुताशनम्

သူမသည် ခင်ပွန်းသည်၏ အရိုးများကို စုသိမ်း၍ ကြီးမားသော မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်ကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ခင်ပွန်းသည်၏ နောက်သို့ လိုက်လျက် မီးပုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 50

राजानं राक्षसाकारं शापास्त्रेण जघान तम् । रेरे पार्थिव पापात्मंस्त्वया मे भक्षितः पतिः

ဘီလူးသဏ္ဍာန်ပြောင်းလဲသွားသော ဘုရင်ကိုမြင်လျှင် ကျိန်စာလက်နက်ဖြင့် ပစ်ခတ်လေသည်။ "အို အပြစ်ရှိသောဘုရင်၊ သင်သည် ငါ၏ခင်ပွန်းကို စားလေပြီတကား"

Verse 51

अतः पतिव्रतायास्त्वं शापं भुंक्ष्व यथोल्बणम् । अद्यप्रभृति नारीषु यदा त्वमपि संगतः । तदा मृतिस्तवेत्युक्त्वा विवेश ज्वलनं सती

"ထို့ကြောင့် ငါ၏သစ္စာရှိမှုကြောင့် သင်သည် ပြင်းထန်သောကျိန်စာကို ခံရမည်။ ယနေ့မှစ၍ သင်သည် မိန်းမနှင့်ဆက်ဆံလျှင် သေရမည်။" ဟုဆိုကာ ထိုသီလရှင်သည် မီးပုံထဲသို့ ဝင်လေ၏။

Verse 52

सोऽपि राजा गुरोः शापमुपभुज्य कृतावधिम् । पुनः स्वरूपमादाय स्वगृहं मुदितो ययौ

ထိုဘုရင်သည်လည်း ဆရာ၏ကျိန်စာကို သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ခံယူပြီးနောက် မိမိ၏မူလပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြန်လည်ရရှိကာ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် နန်းတော်သို့ ပြန်လေ၏။

Verse 53

ज्ञात्वा विप्रसतीशापं तत्पत्नी रतिलालसम् । पतिं निवारयामास वैधव्यातिबिभ्यती

ပုဏ္ဏား၏ဇနီးသည်၏ ကျိန်စာကို သိရှိသော မိဖုရားသည် ဘုရင်မင်းမြတ် ကာမဂုဏ်ခံစားလိုသည်ကို မြင်လျှင် မုဆိုးမဖြစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် တားမြစ်လေ၏။

Verse 54

अनपत्यः स निर्विण्णो राज्यभोगेषु पार्थिवः । विसृज्य सकलं लक्ष्मीं ययौ भूयोऽपि काननम्

သားသမီးမရှိသဖြင့် ထိုဘုရင်သည် တိုင်းပြည်စည်းစိမ်ကို ငြီးငွေ့လာ၏။ မင်းစည်းစိမ်အပေါင်းကို စွန့်လွှတ်၍ တောသို့ တစ်ဖန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

Verse 55

सूर्यवंशप्रतिष्ठित्यै वशिष्ठो मुनिसत्तमः । तस्यामुत्पादयामास मदयंत्यां सुतोत्तमम्

နေဝင်္သ (Sūryavaṃśa) မျိုးဆက်တည်တံ့စေရန် မုနိအထွတ်အမြတ် ဝသိဋ္ဌက မဒယန္တီ၏ ဝမ်းတွင် အကောင်းဆုံး သားတော်တစ်ပါးကို မွေးဖွားစေ하였다။

Verse 56

विसृष्टराज्यो राजापि विचरन्सकलां महीम् । आयांतीं पृष्ठतोऽपश्यत्पिशाचीं घोररूपिणीम्

နိုင်ငံတော်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် ရာဇာသည် ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာရာ၊ သူ၏နောက်ဘက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ပိသာချီတစ်ပါး လာနီးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

Verse 57

सा हि मूर्तिमती घोरा ब्रह्महत्या दुरत्यया । यदासौ शापविभ्रष्टो मुनिपुत्रमभक्षयत्

ထိုရုပ်ကာယရှိ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်သော အရာသည် အနိုင်မလွယ်သော ‘ဗြဟ္မဟတ္တျာ’ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ကျိန်စာကြောင့် လမ်းလွဲသွားကာ မုနိ၏ သားကို စားသောက်ခဲ့သည့်အခါ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 58

तेनात्मकर्मणा यांतीं ब्रह्महत्यां स पृष्ठतः । बुबुधे मुनिवर्याणामुपदेशेन भूपतिः

ရာဇာသည် မုနိအထွတ်အမြတ်တို့၏ ဩဝါဒအရ သိမြင်ကာ၊ မိမိနောက်မှလိုက်လာသော ‘ဗြဟ္မဟတ္တျာ’ ကို မိမိကံ၏ အကျိုးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သိရှိ하였다။

Verse 59

तस्या निर्वेशमन्विच्छन्राजा निर्विण्णमानसः । नानाक्षेत्राणि तीर्थानि चचार बहुवत्सरम्

သူမ၏လိုက်လံမှုမှ လွတ်မြောက်ရာနေရာကို ရှာဖွေရင်း၊ နောင်တကြောင့် စိတ်နှလုံးနွမ်းနယ်နေသော ရာဇာသည် က္ෂೇತ್ರသန့်ရှင်းများနှင့် တီရ္ထ (ဘုရားဖူး) နေရာများစွာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်ခဲ့သည်။

Verse 60

यदा सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वापि च मुहुर्मुहुः । न निवृत्ता ब्रह्महत्या मिथिलामाययौ तदा । बाह्योद्यानगतस्तस्याश्चिंतया परयार्दितः

တီရ္ထများအားလုံး၌ အကြိမ်ကြိမ် ရေချိုးသန့်စင်ခဲ့သော်လည်း ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ် (ဗြဟ္မဟတ္တျာ) မလျော့သေးသဖြင့် ထိုအခါ မိသီလာသို့ သွားရောက်하였다။ ထိုနေရာ၌ အပြင်ဘက် ဥယျာဉ်သို့ ဝင်ကာ ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် အလွန်ညှဉ်းဆဲခံရ하였다။

Verse 61

ददर्श मुनिमायांतं गौतमं विमलाशयम् । हुताशनमिवाशेषतपस्विजनसेवितम्

သူသည် စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းသော ဂေါတမ မုနိကြီး လာရောက်လာသည်ကို မြင်၏။ တပသ္ဝီများအစုအဝေးက ဝန်းရံကာ ဆည်းကပ်နေသည်မှာ အားလုံးက ပူဇော်ဆည်းကပ်သည့် သန့်ရှင်းသော မီးတော်နှင့် တူ၏။

Verse 62

विवस्वंतमिवात्यंतं घनदोषतमोनुदम् । शशांकमिव निःशंकमवदातगुणोदयम्

သူသည် အပြစ်အနာအဆာတို့၏ ထူထဲသော အမှောင်ကို ဖယ်ရှားပေးသည့် တောက်ပသော နေမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိ သာယာငြိမ်းချမ်းသော လမင်းကဲ့သို့ သန့်စင်သော ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ ပေါ်ထွန်းမှုကို ထင်ရှားစေ၏။

Verse 63

महेश्वरमिव श्रीमद्द्विजराजकलाधरम् । शांतं शिष्यगणोपेतं तपसामेकभाजनम्

သူသည် မဟေရှ္ဝရကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့—တင့်တယ်တောက်ပ၍ ‘ဒွိဇရာဇ’ (လမင်း) ၏ လခြမ်းကို ဆောင်ထားသူ; ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်၍ တပည့်အစုအဝေးနှင့်အတူရှိကာ တပသ၏ အနှစ်သာရကို ထည့်ဆောင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ပန်းကန်တော်ဖြစ်၏။

Verse 66

गौतम उवाच । कच्चित्ते कुशलं राजन्कच्चित्ते पदमव्ययम्

ဂေါတမက ပြောသည်—“အို မင်းကြီး၊ သင် အဆင်ပြေကောင်းမွန်ပါသလား။ မလျော့မပျက်သော လုံခြုံသည့် အခြေအနေကို ရရှိပြီးပြီလား။”

Verse 67

कुशलिन्यः प्रजाः कच्चिदवरोधजनोपि वा । किमर्थमिह संप्राप्तो विसृज्य सकलां श्रियम्

သင်၏ပြည်သူများ ကောင်းကျိုးချမ်းသာရှိပါသလား—အတွင်းနန်းတော်ရှိသူများပါကော? ရာဇဂုဏ်သရေ အလုံးစုံကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဤနေရာသို့ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာပါသနည်း?

Verse 68

किं च ध्यायसि भो राजन्दीर्घमुष्णं च निःश्वसन्

အို မင်းကြီး၊ သင်သည် ဘာကို အတွေးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ရှည်လျား၍ ပူပြင်းသော သက်ပြင်းများကို ချနေသနည်း?

Verse 69

अभिनंद्य मुनिः प्रीत्या संस्मितं समभाषत

ရဟန်းမုနိကို ပီတိဖြင့် ရိုသေလေးစားကာ ကြိုဆိုပြီးနောက်၊ နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ပြောဆို하였다။

Verse 70

अलक्षिता मदपरैर्भर्त्सयंती पदेपदे । यन्मया शापदग्धेन कृतमहो दुरत्ययम् । न शांतिर्जायते तस्य प्रायश्चित्तसहस्रकैः

မာနမူးနေသူတို့ မမြင်မိသော်လည်း၊ သူမက ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်ကို ဆူပူတားမြစ်သည်။ အို အမင်္ဂလာ! ကျိန်စာကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသော ကျွန်ုပ်ပြုမိသည့် အမှုသည် အလွန်လေးလံ၍ ကျော်လွှားရန် ခက်ခဲ၏; ထိုအတွက် အပြစ်ဖြေကာယကံ ရာထောင်ချီ ပြုသော်လည်း စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု မပေါ်ပေါက်။

Verse 71

इष्टाश्च विविधा यज्ञाः कोशसर्वस्वदक्षिणाः । सरित्सरांसि स्नातानि यानि पूज्यानि भूतले । निषेवितानि सर्वाणि क्षेत्राणि भ्रमता मया

ကျွန်ုပ်သည် ယဇ္ဉမျိုးစုံကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဒက္ခိဏာအဖြစ် ဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် ငွေကြေးအလုံးစုံကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ပူဇော်ထိုက်သော မြစ်များနှင့် ရေကန်များတွင် ရေချိုးခဲ့သည်။ လှည့်လည်သွားလာရင်း သန့်ရှင်းသော တီရ္ထဒေသ အားလုံးကို အားကိုး၍ ဝတ်ပြုစေဝါခဲ့သော်လည်း—လွတ်မြောက်ခြင်းကို မတွေ့ရသေး။

Verse 72

जप्तान्यखिलमंत्राणि ध्याताः सकलदेवताः । महाव्रतानि चीर्णानि पर्णमूलफलाशिना

ကျွန်ုပ်သည် မန္တရားအမျိုးမျိုးကို အကုန်လုံး ဂျပ်ရွတ်ခဲ့ပြီး၊ ဒေဝတားအားလုံးကိုလည်း ဓ്യာနပြုခဲ့သည်။ မဟာဝရတကို ထမ်းဆောင်ကာ ရွက်၊ အမြစ်၊ သစ်သီးတို့သာ စားသုံး၍ အသက်မွေးခဲ့သည်။

Verse 73

तानि सर्वाणि कुर्वंति स्वस्थं मां न कदाचन । अद्य मे जन्मसाफल्यं संप्राप्तमिव लक्ष्यते

သို့သော် ထိုအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်နေသော်လည်း ကျွန်ုပ်ကို အမှန်တကယ် ပြည့်စုံစေခြင်း မရှိခဲ့။ ယနေ့တွင်တော့ ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်က အဆုံးတွင် ပြည့်စုံလာသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရသည်။

Verse 74

यतस्त्वद्दर्शनादेव ममात्मानंदभागभूत् । अन्विच्छंल्लभते क्वापि वर्षपूगैर्मनोरथम्

အကြောင်းမှာ သင်၏ ဒർശနကိုသာ မြင်ရုံဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏ အတ္တမန်သည် အာနန္ဒ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ထဲတွင် ထိန်းသိမ်းထားသော ဆန္ဒလည်း နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 75

इत्येवं जनवादोऽपि संप्राप्तो मयि सत्यताम् । आजन्मसंचितानां तु पुण्यानामुदयोदये

ဤသို့ဖြင့် လူတို့၏ ဆိုစကားပင် ကျွန်ုပ်အပေါ်တွင် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။ အကြောင်းမှာ မွေးဖွားမှုများစွာကတည်းက စုဆောင်းထားသော ပုဏ္ဏကံများသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်ထွန်း၍ အကျိုးဖြစ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 76

यद्भवान्भवभीतानां त्राता नयनगोचरः । कस्माद्देशादिहायातो भवान्भवभयापहः

သင်သည် သံသရာကို ကြောက်ရွံ့သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းလာပြီ။ သင်သည် မည်သည့်ဒေသမှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း၊ ဟေ သံသရာကြောက်ခြင်းကို ဖယ်ရှားပေးသူ။

Verse 77

दूरभ्रमणविश्रांतं शंके त्वामिह चागतम् । दृष्ट्वाश्चर्यमिवात्यर्थं मुदितोसि मुखश्रिया

သင်သည် အဝေးဝေး လှည့်လည်သွားလာ၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ဟု ကျွန်ုပ် သံသယရှိ၏။ သို့သော် သင်ကို မြင်လျှင် အလွန်အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို မြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာရောင်ခြည်တောက်ပကာ သင်သည် အလွန်ပီတိရွှင်လန်းနေသည်။

Verse 78

आनंदयसि मे चेतः प्रेम्णा संभाषणादिव । अद्य मे तव पादाब्जशरणस्य कृतैनसः । शांतिं कुरु महाभाग येनाहं सुखमाप्नुयाम्

သင်၏ ချစ်ခင်မေတ္တာပြည့်ဝသော စကားပြောဆိုမှုကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို ပီတိဖြစ်စေသည်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း သင်၏ ပဒုမ္မခြေတော်၌ ခိုလှုံလာပြီ; အမြတ်မြတ်သောသူရေ၊ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသနားပါ၊ ထိုကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကောင်းကျိုးနှင့် သုခကို ရရှိပါစေ။

Verse 79

इति तेन समादिष्टो गौतमः करुणानिधिः । समादिदेश घोराणामघानां साधु निष्कृतिम्

ထိုသို့ သူက တောင်းပန်လျှင် ကရုဏာ၏ သိုလှောင်ရာ ဂေါတမသည် ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးများအတွက် သင့်လျော်သော ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်လျော်) ကို ညွှန်ကြားပေး하였다။

Verse 80

गौतम उवाच । साधु राजेंद्र धन्योऽसि महा घेभ्यो भयं त्यज

ဂေါတမက မိန့်တော်မူသည်—ကောင်းလှ၏၊ အို မင်းကြီးရေ၊ သင်သည် ကံကောင်းမင်္ဂလာရှိသူဖြစ်၏။ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို စွန့်လွှတ်လော့။

Verse 81

शिवे त्रातरि भक्तानां क्व भयं शरणैषिणाम् । शृणु राजन्महाभाग क्षेत्रमन्यत्प्रतिष्ठितम्

ရှင်ဗဟုသီလရှိသော ဘက္တတို့၏ ကာကွယ်ရှင်မှာ သီဝဖြစ်လျှင် ခိုလှုံလိုသူတို့အတွက် ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ နားထောင်ပါ၊ အို မဟာဘဂ ရာဇာရေ—သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರတစ်ခု အခြားတစ်နေရာ၌လည်း အခိုင်အမာ တည်ထောင်ထား၏။

Verse 82

महापातकसंहारि गोकर्णाख्यं मनोरमम् । यत्र स्थितिर्न पापानां महद्भ्यो महतामपि

“ဂိုကဏ္ဏ” ဟုခေါ်သော အလွန်လှပသည့် သန့်ရှင်းရာဌာနသည် မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးသူဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ အပြစ်တို့သည် အခြေမတည်နိုင်—သာမန်လူတို့အတွက်လည်း မဟုတ်၊ မဟာသူတို့ထဲက မဟာသူတို့အတွက်လည်း မဟုတ်။

Verse 83

स्मृतो ह्यशेषपापघ्नो यत्र संनिहितः शिवः । यथा कैलासशिखरे यथा मंदारमूर्द्धनि

ရှီဝါဘုရား တည်ရှိရာနေရာ၌ ထိုနေရာနှင့် ဘုရားကို သတိရရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံး မကျန်အောင် ပျောက်ကင်း၏—ကဲလာသတောင်ထိပ်၌လည်းကောင်း၊ မန္ဒာရတောင်ထိပ်၌လည်းကောင်း ဘုရားတည်ရှိသကဲ့သို့။

Verse 84

निवासो निश्चितः शंभोस्तथा गोकर्णमण्डले । नाग्निना न शशांकेन न ताराग्रहनायकैः

ထို့ကြောင့် ဂိုကဏ္ဏ မဏ္ဍလအတွင်း၌ သမ္ဘူဘုရား၏ နေရာတည်သည် အတည်တကျ မလှုပ်မရှား ဖြစ်၏။ မီးဖြင့်လည်း မပြောင်းလဲနိုင်၊ လမင်းဖြင့်လည်း မပြောင်းလဲနိုင်၊ ကြယ်နှင့်ဂြိုဟ်တို့၏ အရှင်များဖြင့်လည်း မပြောင်းလဲနိုင်။

Verse 85

तमो निस्तीर्यते सम्य ग्यथा सवितृदर्शनात् । तथैव नेतरैस्तीर्थैर्न च क्षेत्रैर्मनोरमैः

နေမင်းကို မြင်တွေ့ခြင်းဖြင့် အမှောင်သည် ပြည့်စုံစွာ ပျောက်ကင်းသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ အခြားတီရ္ထများ သို့မဟုတ် လှပသော သန့်ရှင်းဒေသများဖြင့် (တူညီသည့်အတိုင်း) အပြစ်၏ အတွင်းအမှောင် မပျောက်ကင်းနိုင်။

Verse 86

सद्यः पापविशुद्धिः स्याद्यथा गोकर्णदर्शनात् । अपि पापशतं कृत्वा ब्रह्म हत्यादि मानवः

ဂိုကဏ္ဏကို မြင်တွေ့ရုံဖြင့်ပင် ချက်ချင်း အပြစ်သန့်စင်မှု ဖြစ်ပေါ်၏။ လူသည် အပြစ်ရာချီ ကျူးလွန်ထားသော်လည်း—ဗြဟ္မဟတ္တျာ စသည့် အပြစ်ကြီးများတိုင်အောင်—(ထိုနေရာ၌) သန့်စင်သွားသည်။

Verse 87

सकृत्प्रविश्य गोकर्णं न बिभेति ह्यघात्क्वचित् । तत्र सर्वे महात्मानस्तपसा शांतिमागताः

ဂိုကဏ္ဏသို့ တစ်ကြိမ်တည်း ဝင်ရောက်သူသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အပြစ်ကို မကြောက်တော့ပေ။ ထိုနေရာ၌ မဟာတ္မာတို့သည် တပဿာဖြင့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိကြ၏။

Verse 88

इन्द्रोपेंद्रविरिंच्याद्यैः सेव्यते सिद्धिकांक्षिभिः । तत्रैकेन दिनेनापि यत्कृतं व्रतमुत्तमम्

ထိုနေရာကို စိဒ္ဓိကို မျှော်လင့်သူတို့အတွက် အိန္ဒြ၊ ဥပေန္ဒြ (ဗိဿဏု)၊ ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) စသည့် ဒေဝတို့ကလည်း ပူဇော်ကာ ဆည်းကပ်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ တစ်နေ့တည်းပင် ပြုလုပ်သော အထူးမြတ်သော ဝရတ—

Verse 89

तदन्यत्राब्दलक्षेण कृतं भवति तत्समम् । यत्रेंद्रब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां हितकाम्यया

—ထိုကောင်းမှုသည် အခြားနေရာတွင် လက္ခနှစ်တစ်သိန်း (တစ်သိန်းနှစ်) ကြာ ပြုလုပ်မှသာ တူညီလာ၏။ အကြောင်းမူကား ဤနေရာသည် အိန္ဒြ၊ ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု စသည့် ဒေဝတို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို မျှော်မှန်း၍—

Verse 90

महाबलाभिधानेन देवः संनिहितः स्वयम् । घोरेण तपसा लब्धं रावणाख्येन रक्षसा

ထိုနေရာ၌ ဘုရားသခင်သည် “မဟာဗလ” ဟူသော နာမဖြင့် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။ ဤသန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုသည် ရာဝဏ ဟူသော ရက္ခသက ပြင်းထန်သော တပဿာဖြင့် ရရှိခဲ့သည်။

Verse 91

तल्लिंगं स्थापयामास गोकर्णे गणनायकः । इन्द्रो ब्रह्मा मुकुन्दश्च विश्वेदेवा मरुद्गणाः

ထိုလင်္ဂကို ဂိုကဏ္ဏ၌ ရှိဝ၏ ဂဏတို့၏ ခေါင်းဆောင်က တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အိန္ဒြ၊ ဗြဟ္မာ၊ မုကုန္ဒ (ဗိဿဏု)၊ ဝိශ්ဝေဒေဝာတို့နှင့် မရုတ်အဖွဲ့များလည်း ဘက္တိဖြင့် တက်ရောက်ကာ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 92

आदित्या वसवो दस्रौ शशांकश्च दिवाकरः । एते विमानगतयो देवास्ते सह पार्षदैः

အာဒိတျယများ၊ ဝသုများ၊ အရှွင်နှစ်ပါး၊ ထို့ပြင် လနှင့် နေ—ဤဒေဝတော်များသည် ကောင်းကင်ဝိမာန်တော်များပေါ် စီးနင်း၍ ပရိသဒ်အဖွဲ့အစည်းတို့နှင့်အတူ ရောက်လာကြ၏။

Verse 93

पूर्वद्वारं निषेवन्ते देवदेवस्य शूलिनः । योन्यो मृत्युः स्वयं साक्षाच्चित्रगुप्तश्च पावकः

အရှေ့တံခါးတွင် သူတို့သည် ဒေဝတော်တို့၏ ဒေဝတော် ရှူလင်အား ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်လျက် ရပ်နေကြ၏—ယမနှင့် မృတျု တို့သည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထင်ရှားလာပြီး၊ စိတ္ရဂုပ္တနှင့် ပာဝက (အဂ္နိ) လည်း ပါဝင်၏။

Verse 94

पितृभिः सह रुद्रैश्च दक्षिणद्वारमाश्रितः । वरुणः सरितां नाथो गंगादिसरितां गणैः

တောင်ဘက်တံခါးတွင် မြစ်တို့၏ အရှင် ဝရုဏသည် ရပ်တည်လျက်ရှိပြီး၊ ပိတೃများနှင့် ရုဒြများအတူ၊ ဂင်္ဂါစသော မြစ်အဖွဲ့အစည်းတို့နှင့်လည်း ပါဝင်၏။

Verse 95

आसेवते महादेवं पश्चिमद्वारमाश्रितः । तथा वायुः कुबेरश्च देवेशी भद्रकर्णिका

အနောက်တံခါးတွင် သူတို့သည် မဟာဒေဝအား ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကြ၏; ထို့အတူ ဝါယု၊ ကုဗေရ နှင့် ဒေဝီ ‘ဒေဝေရှီ’ ဘဒ္ရကဏ္ဏိကာ လည်း ရှိ၏။

Verse 96

मातृभिश्चंडिकाद्याभिरुत्तरद्वारमाश्रिता । विश्वावसुश्चित्ररथश्चित्रसेनो महाबलः

မြောက်ဘက်တံခါးတွင် ချဏ္ဍိကာစသော မာတೃကာမယ်တော်များ တပ်စွဲနေကြ၏; ထို့ပြင် ဝိශ්ဝာဝಸು၊ စိတ္ရရထ၊ နှင့် မဟာဗလ စိတ္ရစေန လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိ၏။

Verse 97

सह गन्धर्ववर्गैश्च पूजयंति महाबलम् । रंभा घृताची मेना च पूर्वचित्तिस्तिलोत्तमा

ဂန္ဓဗ္ဗအစုအဖွဲ့များနှင့်အတူ သူတို့သည် မဟာဗလရှိသော ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ကြ၏။ ထို့ပြင် ရမ္ဘာ၊ ဂෘတാചီ၊ မေနာ၊ ပူဝ္ဝစိတ္တီ၊ တိလိုတ္တမာ ဟူသော အပ္စရာများလည်း တက်ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 98

नृत्यंति पुरतः शम्भोरुर्वश्याद्याः सुरस्त्रियः । वशिष्ठः कश्यपः कण्वो विश्वामित्रो महा तपाः

ရှမ္ဘု၏ရှေ့တွင် ဥရဝသီတို့အစရှိသော ကောင်းကင်မိန်းမများ ကပြကြ၏။ ထို့ပြင် မဟာတပသီ ရှိသူများဖြစ်သော ဝသိဋ္ဌ၊ ကശ്യပ၊ ကဏ္ဝ နှင့် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ လည်း ရှိကြ၏။

Verse 99

जैमिनिश्च भरद्वाजो जाबालिः क्रतुरंगिराः । एते वयं च राजेंद्र सर्वे ब्रह्मर्षयोऽमलाः

ဇೈမိနိ၊ ဘရဒ္ဝါဇ၊ ဇာဘာလိ၊ ကရတု၊ အင်္ဂိရသ—ဤသူတို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့လည်း၊ အို ရာဇేంద్ర၊ အားလုံးသည် အညစ်အကြေးကင်းသော ဘြဟ္မရ္ရှီများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 100

देवं महाबलं भक्त्या समंतात्पर्यु पास्महे । मरीचिना सहात्रिश्च दक्षाद्याश्च मुनीश्वराः

ဘက္တိဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် မဟာဗလရှိသော ဒေဝကို ပတ်လည်အနှံ့ အုပ်ပာသနာပြုကြ၏။ မရီချီနှင့် အတြီတို့နှင့်အတူ ဒက္ခ စသည့် မုနိဣશ્વရများလည်း ပူဇော်ရာ၌ ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 110

तथा देव्या भद्रकाल्या शिशुमारेण धीमता । दुर्मुखेन फणींद्रेण मणिनागाह्वयेन च

ထို့အတူ ဒေဝီ ဘဒ္ရကာလီ၊ ဉာဏ်ပညာရှိသော ရှိရှုမာရ၊ နဂါးတို့၏ အရှင် ဒုရ္မုခ၊ နှင့် မဏိနာဂ ဟု ခေါ်သော နာဂတစ်ပါးလည်း အတူပါရှိ၏။

Verse 120

सर्वेषां शिवलिंगानां सार्वभौमो महाबलः । कृते महाबलः श्वेतस्त्रेतायामतिलोहितः

ရှီဝလင်္ဂအားလုံးအနက် မဟာဗလသည် အထွတ်အထိပ် အာဏာရှင်ဖြစ်၍ အလွန်တန်ခိုးကြီးသည်။ ကృతယုဂတွင် မဟာဗလသည် ဖြူစင်သောအရောင်ဖြစ်ပြီး၊ တ్రေတာယုဂတွင် အလွန်နီရဲသောအရောင်ဖြစ်သည်။

Verse 125

लुब्धाः क्रूराः खला मूढाः स्ते नाश्चैवातिकामिनः । ते सर्वे प्राप्य गोकर्णं स्नात्वा तीर्थजलेषु च

လောဘကြီးသူ၊ ကြမ်းတမ်းသူ၊ မကောင်းသူ၊ မောဟသူ၊ ခိုးသူနှင့် ကာမလိုလားမှုလွန်ကဲသူတို့ပင်—ဂိုကဏ္ဏသို့ရောက်ပြီး တီရ္ထရေမြတ်၌ ရေချိုးလျှင်—အားလုံး သန့်စင်ပူဇော်ခံရသည်။

Verse 130

यत्किंचिद्वा कृतं कर्म तदनंतफलप्रदम् । व्यतीपातादियोगेषु रविसंक्रमणेषु च

ထိုသန့်ရှင်းသောအခါအနေအထားတွင် ပြုလုပ်သမျှ ကర్మမည်သည့်အရာမဆို အဆုံးမရှိသော အကျိုးဖလပေးတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဗျတီပာတ အစရှိသော ယောဂများနှင့် နေမင်း၏ သင်္ကရန္တိ (ပြောင်းလဲကာလ) များတွင် ဖြစ်သည်။

Verse 135

गोकर्णं शिवलोकस्य नृणां सोपानपद्धतिः । शृणु राजन्नहमपि गोकर्णा दधुनागतः

ဂိုကဏ္ဏသည် လူသားတို့အတွက် ရှီဝလောကသို့ တက်ရောက်ရာ လှေကားလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ နားထောင်ပါ၊ အို မင်းကြီး—ကျွန်ုပ်လည်း ယခုတင်ပင် ဂိုကဏ္ဏမှ ရောက်လာသည်။

Verse 140

लब्ध्वा च जन्मसाफल्यं प्रयाताः सर्वतोदिशम् । अमुनाद्य नरेंद्रेण जनकेन यियक्षुणा

လူဖြစ်လာခြင်း၏ အမှန်တကယ် အကျိုးကို ရရှိပြီးနောက် သူတို့သည် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်—ထိုအရာသည် ယခု ယဇ్ఞ ပြုလုပ်လိုသော ဤမင်းကြီး၊ အဖေဖြစ်သူ (ဇနက) ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 141

निमंत्रितोऽहं संप्राप्तो गोकर्णाच्छिवमंदिरात् । प्रत्यागमं किमप्यंग दृष्ट्वाश्चर्यमहं पथि । महानंदेन मनसा कृतार्थोऽस्मि महीपते

ဖိတ်ကြားခြင်းကိုခံ၍ ငါသည် ဂိုကဏ္ဏရှိ ရှီဝဘုရားကျောင်းမှ လာရောက်ခဲ့သည်။ ပြန်လမ်းတွင်၊ ချစ်သူရေ၊ လမ်းပေါ်၌ အံ့ဖွယ်တစ်ရပ်ကို ငါမြင်တွေ့ခဲ့သည်။ မဟာပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်သောစိတ်ဖြင့်၊ အို မင်းကြီး၊ ငါသည် ကိစ္စပြီးမြောက်ကာ ကৃতಾರ್ಥဖြစ်ပြီဟု ခံစားရသည်။