Brahmottara Khanda
Brahmottara Khanda
In this sub-division, sacred geography is articulated through the prominence of Śaiva kṣetras, especially the coastal pilgrimage sphere of Gokarṇa (गोकर्ण). The discourse treats the site as a concentrated field of ritual efficacy, where darśana (seeing the liṅga), upavāsa (fasting), jāgaraṇa (night vigil), and bilva-patra arcana (bilva-leaf offering) are framed as high-impact devotional technologies. The narrative also situates kingship and social order within tīrtha practice: the ruler’s moral crisis becomes legible and resolvable through movement across places, culminating in a sage-mediated redirection toward Gokarṇa as a purificatory destination.
Adhyayas in Brahmottara Khanda
22 chapters to explore.
Adhyaya 1
शैवपञ्चाक्षरी-मन्त्र-माहात्म्यं तथा गुरूपदेश-प्रभावः (The Glory of the Śaiva Pañcākṣarī and the Efficacy of Guru-Initiated Japa)
ဤအধ্যာယသည် ဂဏေရှနှင့် သီဝကို ဦးညွှတ်ပူဇော်သည့် မင်္ဂလာကဗျာများဖြင့် စတင်ပြီး၊ ရှိသီများက စူတထံမှ တြိပုရဒွိṣ (တြိပုရာကို ဖျက်ဆီးသော သီဝ) ၏ အကြောင်း၊ သီဝဘက္တများ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် မန္တရများ၏ အာနိသင်ကို မေးမြန်းသည့် ဆွေးနွေးခန်းသို့ ကူးပြောင်းသည်။ စူတက အကြောင်းမဲ့ဘက္တိဖြင့် ဣရှ္ဝရကထာကို နားထောင်ခြင်း/ပြောဆိုခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ပြင် ဂျပ (japa) သည် ယဇ္ဉအမျိုးအစားများထဲတွင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်သည်။ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ သီဝ၏ ပဉ္စာက္ṣရီ မန္တရကို အထွတ်အထိပ် မန္တရအဖြစ် ချီးမြှောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မောက္ခသို့ ဦးတည်စေကာ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဝေဒာန္တအဓိပ္ပါယ်နှင့် ကိုက်ညီကြောင်း ဖော်ပြသည်။ စိတ်သန့်ရှင်း၍ ဦးတည်ချက်မှန်ကန်လျှင် အချိန်ကာလ သို့မဟုတ် ပြင်ပပူဇော်ရေးရာများကဲ့သို့ အကူအညီများကို မလိုအပ်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ပရယာဂ၊ ပုရှ္ကရ၊ ကေဒါရ၊ စေတုဗန္ဓ၊ ဂိုကရဏ၊ နိုင်မိရှာရဏ္ယ စသည့် ဂျပပြုရန် သင့်တော်သော နေရာများကို ဖော်ပြထားသည်။ နောက်တစ်ပိုင်းတွင် မဿုရာမြို့မှ သတ္တိရှိသော မင်းတစ်ပါးက ကလာဝတီ မင်းသမီးနှင့် လက်ထပ်သော်လည်း၊ မင်းသမီး၏ သစ္စာ/သန့်ရှင်းမှုကို မလေးစားဘဲ နီးကပ်လိုသည့်အခါ ထူးဆန်းသော အကျိုးဆက်တစ်ရပ် ကြုံတွေ့ရသည်။ မင်းသမီးက ကလေးဘဝတွင် ဒုရ္ဝာသာ ရှင်ရသီထံမှ ပဉ္စာက္ṣရီ အမိန့်တော်ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရိတုအကာအကွယ်ရှိကြောင်း၊ မင်း၏ နေ့စဉ်သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဘက္တိစည်းကမ်း မပြည့်စုံမှုကိုလည်း သတိပေးသည်။ သန့်စင်လိုသော မင်းသည် ဂုရု ဂါရ္ဂထံ သွားရောက်ကာ ယမုနာမြစ်ကမ်း၌ အာသနနှင့် ဦးတည်ချက်ကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီး၊ ဂုရုက မင်း၏ ခေါင်းပေါ် လက်တင်၍ မန္တရကို ပေးအပ်သည်။ ကမ္မအညစ်အကြေးများသည် ကော်များအဖြစ် ကိုယ်မှ ထွက်သွားသကဲ့သို့ သင်္ကေတပြပြီး ဖျက်ဆီးခံရကာ၊ ဂုရုက မန္တရဓာရဏာကြောင့် စုဆောင်းထားသော အပြစ်များ မီးလောင်ပျက်စီးခြင်းဟု အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် မန္တရ၏ အပြည့်အစုံ အာနိသင်နှင့် မောက္ခရှာသူများအတွက် လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်မှုကို ထပ်မံ အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 2
माघकृष्णचतुर्दशी-व्रतप्रशंसा तथा कल्मषाङ्घ्रिराजोपाख्यानम् (Praise of the Māgha Kṛṣṇa Caturdaśī observance and the legend of King Kalmaṣāṅghri)
ဤအধ্যာယတွင် စူတက သီဝဘုရားကို ပူဇော်ခြင်း၏ သန့်စင်နိုင်စွမ်းကို သာသနာရေးအမြင်ဖြင့် ရှင်းလင်းကာ၊ “မခွဲမပြတ်” သို့မဟုတ် တည်တံ့နေသော အပြစ်များအတွက်ပါ အမြင့်ဆုံး ပရాయశ္စိတ္တ ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်သည်။ ထို့နောက် မာဃကృష్ణစတုဒ္ဒသီ ဝ్రတ—အစာရှောင်ခြင်း (upavāsa)၊ ညလုံးနိုးကြားခြင်း (jāgaraṇa)၊ သီဝလိင်္ဂကို ဒർശနပြုခြင်းနှင့် အထူးသဖြင့် ဘီလ္ဝရွက် ပူဇော်ခြင်း—၏ အကျိုးကို ယဇ္ဉကြီးများနှင့် တီရ္ထရေချိုး အချိန်ရှည်များထက်တောင် မြင့်မားကြောင်း ချီးမွမ်းသည်။ နောက်တွင် ဥပမာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လာသည်။ အိက္ရှဝါကု မင်းဆက်မှ သမာဓိရှိသော မင်းတစ်ပါး (နောက်တွင် ကလ္မရှာင်္ဃရီ ဟုခေါ်) သည် ရာက္ခသတစ်ဦးက မျက်နှာဖုံးဝတ်၍ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မသိဘဲ အရာထမ်းအဖြစ် ခန့်အပ်မိရာမှ ဝသိဋ္ဌကို ပြစ်မှားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အချိန်ကန့်သတ်ထားသော ကျိန်စာကြောင့် ရာက္ခသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြောင်းလဲပြီးနောက် မင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ် (ရသီ၏ သားကို စားသုံးခြင်း) ကို ကျူးလွန်ကာ၊ မိခင်/ဇနီးသည်၏ ပြင်းထန်သော သာပကြောင့် အနာဂတ် လင်မယားဘဝကို ကန့်သတ်ခံရသည်။ ထို့ပြင် ပုဂ္ဂိုလ်ရূপဖြင့် ပေါ်လာသော ဘြဟ္မဟတ္ယာက မင်းကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်သည်။ လွတ်မြောက်ရန် မင်းသည် တီရ္ထများစွာသို့ လှည့်လည်သော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ၊ နောက်ဆုံး ဂေါတမရသီကို တွေ့ကာ ဂိုကර්ဏသည် ထူးခြားသည့် က్షೇತ್ರ ဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားခံရသည်။ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ဒർശနပြုခြင်းသာဖြင့်ပင် ချက်ချင်း သန့်စင်နိုင်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ပြုလုပ်သော ကర్మနှင့် ပူဇော်မှုများ၏ အကျိုးသည် အခြားနေရာများတွင် အချိန်အလွန်ရှည်ကြာ ပြုလုပ်ရသည့် အကျိုးထက် ကျော်လွန်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤအধ্যာယသည် ကမ္မ၊ ကျိန်စာ၊ နောင်တနှင့် ကုသရာနေရာ (ဂိုကර්ဏ) ကို သီဝဝ്രတနှင့် ပူဇော်စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ပြသသည်။
Adhyaya 3
चाण्डाल्याः पूर्वकर्मविपाकः, गोकर्णे बिल्वार्पणप्रभावः, शिवानुग्रहकथा (Karmic Ripening and Śiva’s Grace through a Bilva Offering at Gokarṇa)
ဤအধ্যာယတွင် မင်းတစ်ပါးနှင့် ရှင်ဂေါတမ မုနိတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲအဖြစ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ မင်းသည် ခရီးသွားစဉ် တွေ့မြင်ခဲ့သော အံ့ဩဖွယ်အကြောင်းကို မေးမြန်းရာ၊ ဂေါတမက နေ့လယ်ခင်းတွင် သန့်ရှင်းသော ရေကန်အနီး၌ အသက်ကြီး၊ မျက်စိမမြင်၊ ရောဂါပြင်းထန်သော ချဏ္ဍာလီမိန်းမတစ်ဦး အလွန်ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို တွေ့ကြောင်း ပြောသည်။ ထိုအခါ တောက်ပသော ဝိမာနာတစ်စင်း ပေါ်လာပြီး၊ သီဝအမှတ်အသားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သီဝဒူတ ၄ ဦး လာရောက်သည်။ ဂေါတမက လူမှုရေးအရ အနိမ့်အမြင့်ခံရပြီး အကျင့်ပျက်ဟု ဆိုရသောသူထံ သီဝ၏ သာသနာတော်သားများ ဘာကြောင့် လာသနည်းဟု မေးရာ၊ သီဝဒူတများက ကမ္မအကြောင်းအရာကို အတိတ်ဘဝဇာတ်ကြောင်းဖြင့် ရှင်းပြသည်။ သူမသည် အတိတ်တွင် ဗြာဟ္မဏမိန်းကလေးဖြစ်ခဲ့ပြီး မုဆိုးမဖြစ်ကာ နောက်ပိုင်း အကျင့်လွန်ဆန်သော ဆက်ဆံရေးများသို့ ကျရောက်၍ အသားနှင့် အရက်ကို သုံးစွဲလာသည်။ ထို့ပြင် နွားကလေးတစ်ကောင်ကို သတ်ပြီး ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားသည့် အပြစ်ကြီးကို ပြုခဲ့သည်။ သေပြီးနောက် အပြစ်ဒဏ်ခံရကာ ယခုဘဝတွင် မျက်စိမမြင်၊ ရောဂါဆိုးနှင့် ဆင်းရဲခက်ခဲသော ချဏ္ဍာလီအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်တစ်ဖက်တွင် သန့်ရှင်းသော အချိန်နှင့် နေရာ၏ အာနိသင်ကို ဖော်ပြသည်။ သီဝတိထိနေ့များတွင် ဂိုကဏ္ဏသို့ ဘုရားဖူးသွားလာသူများကြား၌ သူမသည် အစာတောင်းရာ ခရီးသွားတစ်ဦးက ဘိလွာရွက်ခက်တစ်ခက်ကို ပစ်ပေးသည်။ သူမက မစားနိုင်ဟု ပယ်ချသော်လည်း၊ ထိုဘိလွာခက်သည် မတော်တဆ သီဝလိင်္ဂပေါ်သို့ ကျသွားပြီး သီဝ-စတုရ္ဒသီည (ဥပဝါသ/ဇာဂရဏ အခြေအနေ) တွင် ဘိလွာပူဇာဖြစ်သွားသည်။ ဤမရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်သည့် ပူဇာသည် ဂိုကဏ္ဏ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အချိန်တော်တန်ခိုးတို့နှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် သီဝ၏ ကရုဏာအနုဂ္ဂဟဖြင့် သူမကို မြှောက်တင်ကယ်တင်ရာ အကြောင်းရင်းဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် သီဝပူဇာ၏ မာဟာတ္မယကို ချီးမွမ်းကာ အနည်းငယ်သော ပူဇာတောင် အာနိသင်ကြီးမားကြောင်းကို ပြသသော်လည်း၊ ဒုက္ခသည် အတိတ်ကမ္မ၏ အကျိုးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ထိန်းသိမ်းဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 4
चतुर्दशी-शिवपूजा-माहात्म्यं (The Glory of Śiva Worship on Caturdaśī and the Karmic Power of Darśana)
သုတက ဤအধ্যာယတွင် ရှီဝ၏ မဟာတန်ခိုးကို “အလွန်ထူးကဲသော” ပုံပြင်အဖြစ် မိတ်ဆက်ကာ၊ အာရုံခံအရာဝတ္ထုများတွင် မူးယစ်နေသူတို့အတွက် ရှီဝပူဇာသည် “အပြစ်ဒုက္ခပင်လယ်” ကို ဖြတ်ကျော်စေသော အဆုံးအဖြတ်ပေး နည်းလမ်းဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကိရာတဒေသ၏ ဘုရင် ဝိမဒန၏ အကြောင်းကို ပြောသည်။ အကြမ်းဖက်သဘောနှင့် အကျင့်ပျက်လွန်ကဲမှုရှိသော်လည်း ဘုရင်သည် ရှီဝကို အမြဲပူဇာကာ၊ အထူးသဖြင့် လဆန်းနှင့် လဆုတ် နှစ်ဖက်လုံး၏ လတစ်ဆယ့်လေးရက် (စတုရဒသီ) တွင် သီချင်း၊ အကဖြင့် ပွဲတော်လုပ်၍ ပူဇာပြုသည်။ မိဖုရား ကုမုဒဝတီက အကျင့်နှင့် ဘာသာရေးသဒ္ဓါကြား ဆန့်ကျင်မှုကို မေးမြန်းရာ ဘုရင်က ယခင်ဘဝက ကမ္မအကျန်အလွန်ကို ရှင်းပြသည်။ သူသည် တစ်ခါက ခွေးဖြစ်၍ အစာရှာရင်း ရှီဝဘုရားကျောင်းကို မကြာခဏ ပတ်လည်လှည့် (ပရဒက္ခိဏာ) လုပ်ခဲ့ပြီး၊ တံခါးဝတွင် မောင်းထုတ်ခံကာ ထိုးနှက်ခံပြီး သေဆုံးသဖြင့် ထိုနီးကပ်မှုနှင့် ပတ်လည်လှည့်မှုကြောင့် ဘုရင်ဘဝကို ရခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် စတုရဒသီပူဇာနှင့် မီးအလင်းပွဲကို မြင်တွေ့ခြင်းကြောင့် အတိတ်/ပစ္စုပ္ပန်/အနာဂတ် သိမြင်နိုင်သော တြိကာလဇ္ဈာနတ്വ ရရှိခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ မိဖုရားလည်း ယခင်ဘဝတွင် မုဆိုးတိရစ္ဆာန်မှ လွတ်မြောက်ရန် ပျံသန်းသည့် ခိုငှက်ဖြစ်ကာ ရှီဝသရဏကို ပတ်လည်လှည့်ပြီး ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသဖြင့် ယခု မိဖုရားဘဝကို ရခဲ့သည်ဟု ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်က နှစ်ဦးအတူတကွ မျိုးဆက်များစွာ အမျိုးမျိုးသော နိုင်ငံများတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားမည်ကို ခန့်မှန်းကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် သာသနာဝင် အကျင့်တရားသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အဂஸ္တျာထံမှ ဘြဟ္မဇ္ဈာနကို လက်ခံကာ ရှီဝ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ အတူတကွ ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးသတ် ဖလသြရုတိတွင် ဤမဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်ခြင်းက အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ပို့ဆောင်သည်ဟု ကြေညာသည်။
Adhyaya 5
Śiva-bhakti-mahātmya and the Legend of Candrasena and Śrīkara (Ujjayinī–Mahākāla Context)
ဤအধ্যာယသည် သီဝကို ဂုရု၊ ဒေဝတா၊ ဆွေမျိုး၊ အတ္တ၊ အသက်ရှင်မှု၏ အခြေခံတत्त्वဟု ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ သီဝကို ရည်မှန်း၍ ပူဇော်သက္ကာ၊ ဂျပ (မန္တရရွတ်ခြင်း) နှင့် ဟောမ ပြုလုပ်လျှင် အာဂမအာဏာအရ အဆုံးမရှိသော အကျိုးရလဒ်များ ရရှိကြောင်း ဆိုသည်။ သဒ္ဓါဖြင့် ပေးသော အနည်းငယ်သော ပူဇော်မှုတောင် ဝိညာဉ်ရေးအကျိုးကြီးမားလာပြီး သီဝတည်းဟူသော တစ်ခုတည်းသော ဘက္တိသည် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသည်ဟု သဘောတရားတည်ဆောက်သည်။ နောက်တစ်ပိုင်းတွင် ဥဇ္ဇယိနီ၌ မဟာကာလကို ပူဇော်သော ဘုရင် ခန္ဒရစေန၏ ကഥာကို ပြောသည်။ မဏိဘဒြက ဆန္ဒပြည့် စိန္တာမဏိ ရတနာကို ပေးရာမှ အခြားဘုရင်များ မနာလို၍ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြသည်။ ခန္ဒရစေနသည် မဟာကာလထံ အတည်ကြည်ဘက္တိဖြင့် အားကိုးကာ ကာကွယ်မှုရသည်။ တပြိုင်နက်တည်း နွားကျောင်းကလေးတစ်ယောက်သည် ရာဇပူဇာကို မြင်၍ လင်္ဂကို ရိုးရိုးလုပ်ကာ ကိုယ်တိုင်ပူဇော်သည်; မိခင်က အနှောင့်အယှက်ပြုသော်လည်း သီဝ၏ ကရုဏာကြောင့် သူ၏စခန်းသည် တောက်ပသော သီဝဗိမာန်ဖြစ်သွားပြီး အိမ်ထောင်စုလည်း စည်းစိမ်တိုးတက်လာသည်။ ထိုအံ့ဖွယ်ကြောင့် ရန်သူဘုရင်များ အကြမ်းဖက်မှုကို ရပ်တန့်ကာ မဟာကာလကို ဂုဏ်ပြု၍ ကလေးကို ဆုချကြသည်။ ဟနုမာန် ပေါ်လာ၍ သီဝပူဇာထက် မြတ်သော အားကိုးရာမရှိဟု သင်ကြားကာ ကလေးကို «သရီကရ» ဟု အမည်ပေးပြီး အနာဂတ် မျိုးရိုးဆက်အကြောင်း ပရောဖက်ပြုသည်။ အဆုံးတွင် ဤကഥာသည် လျှို့ဝှက်သန့်စင်စေ၍ ကီर्तिတိုးစေကာ ဘက္တိမြှင့်တင်သော ဖလသရုပ်ဖြင့် ပိတ်သိမ်းသည်။
Adhyaya 6
प्रदोषपूजामाहात्म्यं तथा विदर्भराजवंशोपाख्यानम् (The Glory of Pradoṣa Worship and the Vidarbha Royal Legend)
အခန်း ၆ တွင် ရှိသီတို့က စူတာထံသို့ တိသီ ၁၃ ရက်နေ့ ညနေခင်း «ပရဒိုးရှ» အချိန်၌ သီဝကို ပူဇော်ခြင်း၏ ဝိညာဉ်ရေး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ထပ်မံရှင်းလင်းပေးရန် မေးမြန်းကြသည်။ စူတာက ပရဒိုးရှသည် မဟာဒေဝကို အထူးကောင်းမြတ်စွာ ပူဇော်ရမည့် အချိန်ဖြစ်ပြီး လူ့ဘဝရည်မှန်းချက် လေးပါး (ဓမ္မ၊ အဓိပ္ပါယ်၊ ကာမ၊ မောက္ခ) ကို လိုလားသူများအတွက် အထူးအခွင့်အရေးရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ပူဇော်ပွဲ၊ ဂျပ်၊ ဟိုးမ၊ သီဝ၏ ဂုဏ်တော်များကို ရွတ်ဆိုခြင်းတို့ကို သီလ-ပူဇော်ရေး လေ့ကျင့်မှုအဖြစ် အကြံပြုသည်။ ပရဒိုးရှအချိန်၌ သီဝသည် ကိုင်လာသ တောင်ပေါ် ငွေရောင်နန်းတော်၌ ကခုန်နေပြီး ဒေဝများနှင့် ကောင်းကင်သတ္တဝါများက ဝန်းရံဆောင်ရွက်ကြသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဗိဒರ್ಭ ရာဇဝင်ပုံပြင်ကို တင်ပြသည်—ဘုရင် စတျရထ သည် ရှုံးနိမ့်၍ သေဆုံးကာ မိဖုရားသည် ထွက်ပြေးရင်း ကလေးမွေးပြီးနောက် မိကျောင်းက ဆွဲယူသွားသဖြင့် ကလေးငယ်ကို တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်စေသည်။ «အုမာ» အမည်ရှိ ဗြဟ္မဏ မိန်းမတစ်ဦးက ကလေးကို တွေ့၍ မိမိသားနှင့်အတူ မွေးမြူသည်။ ရှာဏ္ဍိလျ ရှင်တော်က ကလေး၏ ရာဇဝင်မူလကို ဖော်ထုတ်ကာ မိသားစုအပေါ် ကျရောက်သည့် ဒုက္ခများသည် ပရဒိုးရှအချိန် သီဝပူဇော်မှုကို ချိုးဖောက်/လျစ်လျူရှုခြင်းနှင့် သီလပျက်ကွက်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်လာသော ကမ္မအကျိုးဆက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပြီး၊ သင်္ကရာထံ သရဏဂုံဝင်၍ ဘက္တိပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းကို ကုစားလမ်းဟု ပြသသည်။
Adhyaya 7
प्रदोषकाले शिवपूजाविधिः (Pradoṣa-Time Procedure for Śiva Worship)
အခန်း ၇ တွင် ပရဒိုးရှကာလ (ညနေဝင်ချိန်) တွင် ရှိဝဘုရားကို ပူဇော်ရာအတွက် လိတုဂျီပုံစံတကျ အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဗြာဟ္မဏမိန်းမတစ်ဦး၏ မေးခွန်းကို ရှာဏ္ဍိလျ ရှိကာ ဖြေကြားပြီး၊ စူတက ထိုသင်ကြားချက်ကို ဆက်လက်ပို့ဆောင်သည့် ပုံစံဖြင့် တင်ပြထားသည်။ အစပိုင်းတွင် လဝက်၏ ၁၃ ရက်နေ့ အစာရှောင်ခြင်း၊ နေမဝင်မီ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် စကားထိန်းခြင်းတို့ကို အရေးကြီးသော ပြင်ဆင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် ပူဇော်ပွဲ၏ နည်းစနစ်ပိုင်းကို အသေးစိတ်ညွှန်ပြသည်—ပူဇော်ရာနေရာ သန့်စင်ခြင်း၊ မဏ္ဍလ ရေးဆွဲခြင်း၊ ပစ္စည်းများ စီစဉ်ခြင်း၊ ပီဋ္ဌာကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ အာတ္မာ-ရှုဒ္ဓိ နှင့် ဘူတ-ရှုဒ္ဓိ၊ ပရာဏာယာမ၊ မာတೃကာ-ညာသ၊ ထို့ပြင် ဒေဝတားကို မြင်ယောင်သည့် သမาธိလုပ်ငန်းစဉ်များ ပါဝင်သည်။ ရှိဝဘုရားကို စန္ဒြစေခရ အိုင်ကွန်နိုဂရဖီဖြင့်၊ ပာရဝတီကိုလည်း သီးသန့် ဓျာနဖြင့် ဖော်ပြပြီး၊ ထို့နောက် အဝရဏ-ပူဇာကို ဦးတည်ရာအလိုက် အင်အားများ၊ ဒေဝတားများ၊ စိဒ္ဓိများနှင့် ကာကွယ်သူများဖြင့် ချိတ်ဆက်ပူဇော်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အုပစာရများ—ပဉ္စာမృతဖြင့် အဘိသေက၊ တီရ္ထရေများနှင့် ရုဒ္ရ-စူကတ ရွတ်ဆိုခြင်း၊ ပန်း (ဘီလ္ဝ အပါအဝင်)၊ အမွှေးတိုင်၊ မီးအလင်း၊ နိုင်ဝေဒျ၊ ဟိုးမ နှင့် ဆုတောင်းများကို သတ်မှတ်ပြီး အကြွေး၊ အပြစ်၊ ဆင်းရဲမှု၊ နာမကျန်းမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုတို့မှ လွတ်မြောက်စေကြောင်း ဆုတောင်းစေသည်။ ရှိဝပူဇာသည် အပြစ်ကြီးများကိုပါ ပျက်ကွယ်စေကြောင်း အကျိုးဖော်ပြကာ၊ ရှိဝ၏ ပစ္စည်းကို မတရားယူခြင်း၏ အလွန်ပြင်းထန်မှုကို သတိပေးပြီး၊ သင်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာသူများက ထင်ရှားသော အောင်မြင်မှု—ဘဏ္ဍာတွေ့ရှိခြင်းနှင့် အခြားကောင်းချီးများ—ရရှိကြောင်း နိဂုံးချုပ်သည်။
Adhyaya 8
Somavāra-Śivapūjā Māhātmya and the Narrative of Sīmantinī & Candrāṅgada
အခန်း ၈ တွင် စူတာက သဘောတရားကို ဦးစွာချပြသည်။ ရှိဝတတ္တဝကို အနန္တ၊ ငြိမ်းချမ်း၍ အယူအဆတည်ဆောက်မှုများကို ကျော်လွန်သော အဖြစ်သိမြင်သူသည် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ကြောင်း၊ အာရုံခံအရာဝတ္ထုများနှင့် ကပ်လျက်နေသူတောင် ကမ္မမယ ပူဇာ (karmamaya pūjā) ဖြင့် လွယ်ကူစွာ တိုးတက်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် တနင်္လာနေ့ (Somavāra) ရှိဝပူဇာကို အစာရှောင်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းမှု၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် မှန်ကန်သော ရိတုအကျင့်များဖြင့် ဆောင်ရွက်လျှင် လောကီအကျိုးနှင့် အပဝဂ္ဂ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးနိုင်သော နည်းလမ်းဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ နမူနာဇာတ်လမ်းတွင် အာရျာဝရ္တ၌ စစ်တရဝရ္မန်မင်း၏ သမီး စီမန္တိနီကို ဟောရာဗြဟ္မဏများက ချီးကျူးသော်လည်း အသက် ၁၄ တွင် မုဆိုးမဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။ ကုသရန်အတွက် ယာဇ္ဉဝလ္က്യ၏ ဇနီး မိုင်တြေယီထံ သွားမေးရာ၊ ရှိဝနှင့် ဂေါရီကို တနင်္လာနေ့ဝရတဖြင့် ပူဇာပြုရန်၊ ပူဇာပစ္စည်းများနှင့် ဗြဟ္မဏများကို အစာကျွေးရန် ညွှန်ကြားပြီး အဘိသေက၊ ဂန္ဓ၊ မာလျ၊ ဓူပ၊ ဒီပ၊ နိုင်ဝေဒျ၊ တမ္ဘူလ၊ နမஸ్కာရ၊ ဇပ၊ ဟောမ စသည့် ဥပစာရများ၏ အကျိုးရလဒ်ကိုလည်း ရှင်းပြသည်။ နောက်ပိုင်း ယမုနာမြစ်တွင် ခင်ပွန်း စန္ဒြာင်္ဂဒ ပျောက်ဆုံးသော်လည်း သူမသည် ဝရတကို မပျက်မကွက် ထိန်းသိမ်းသည်။ တစ်ဖက်တွင် နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲများနှင့် စန္ဒြာင်္ဂဒ သက်ရှင်နေပြီး တက္ခက နာဂလောက၌ ရောက်ရှိသည့်အကြောင်း ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ရှိုင်ဝဘက္တိကို ထင်ရှားစွာ ဝန်ခံခြင်းကြောင့် တက္ခကက လေးစားကာ ကူညီ၍ ပြန်လာစေသဖြင့် ရှိဝဘက္တိသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အန္တရာယ်များအတွင်းတောင် ကာကွယ်ပေးကြောင်း အခန်းက အတည်ပြုသည်။ အဆုံးတွင် တနင်္လာဝရတ၏ မဟာတ္မကို ဆက်လက်ဖော်ပြမည်ဟု ညွှန်ပြထားသည်။
Adhyaya 9
Sīmantaṇī-prabhāvaḥ — Somavāra-Śiva–Ambikā-pūjāyāḥ kathā (The Efficacy of Queen Sīmantaṇī’s Devotion)
ရိရှီတို့က သင်ခန်းစာပေးနိုင်သော ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ထပ်မံတောင်းဆိုသဖြင့် စူတာက ဝိဒರ್ಭဒေသ၌ ဖြစ်ပွားသော အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြသည်။ မိတ်သဟာယဖြစ်သော ဘြာဟ္မဏနှစ်ဦး ဝေဒမိတ္တနှင့် စာရသ္ဝတတို့သည် သားများဖြစ်သော စုမေဓာနှင့် စောမဝန်တို့ကို ဝေဒ၊ အကူအညီဗေဒပညာများ၊ အိတိဟာသ–ပုရာဏ၊ ဓမ္မရှာစတြာတို့တွင် ကျွမ်းကျင်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်သည်။ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် အရင်းအမြစ်မလုံလောက်သဖြင့် ဝိဒರ್ಭဘုရင်ထံ သွားရောက်တောင်းခံကြသည်။ ဘုရင်က သမာဓိနှင့် ဓမ္မတရားအရ ခက်ခဲသော အကြံတစ်ခုကို ထုတ်ပြန်သည်—ယောက်ျားလေးတစ်ဦးကို မိန်းမအဖြစ် ဖုံးကွယ်ပြောင်းလဲကာ နိෂဓမဟာမိဖုရား စီမန္တဏီ၏ တနင်္လာနေ့ (Somavāra) ရှိ သီဝ–အမ္ဗိကာ ပူဇာအစုအဝေးသို့ “ဇနီးမောင်နှံ” အဖြစ် ဝင်ရောက်ပြီး ဒါနာကြီးများကို ရယူလာရန် ဖြစ်သည်။ လူငယ်နှစ်ဦးက လိမ်လည်မှုကြောင့် လူမှုဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးခြင်း၊ ရရှိထားသော သီလဂုဏ်ပျက်ကွက်ခြင်းတို့ကို အကြောင်းပြ၍ ကန့်ကွက်သော်လည်း ဘုရင်က ရာဇအမိန့်ကို လိုက်နာရန် တင်းကျပ်စွာ တောင်းဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် စောမဝန်သည် စာမဝတီဟု ခေါ်ရသော မိန်းမပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲခံရပြီး စုမေဓာနှင့်အတူ ပူဇာအခမ်းအနားသို့ ရောက်ရှိကာ ဘြာဟ္မဏများနှင့် သူတို့၏ ဇနီးများကို ပူဇာနှင့် ဒါနာဖြင့် ဂုဏ်ပြုသည့် အခမ်းအနားတွင် ပါဝင်သည်။ ပူဇာပြီးနောက် မိဖုရားသည် ဖုံးကွယ်ထားသော စာမဝတီကို မောဟစိတ်ဖြင့် ချစ်မိကာ ဆန္ဒကိစ္စကြောင့် လူမှုအနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စုမေဓာက ဓမ္မအကြောင်းပြချက်များဖြင့် စာမဝတီကို သတိပေးကာ အတင်းအကျပ်အောက်တွင် လိမ်လည်ခဲ့သည့် ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးသော အပြစ်ကို သိမြင်စေသည်။ အမှုသည် ဘုရင်ထံ ရောက်သော် ရိရှီများက သီဝ–ပါရဝတီ ဘက္တိ၏ အာနုဘော်နှင့် ဘုရား၏ အလိုတော်ကို လွယ်ကူစွာ ပြန်လှန်မရကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဘုရင်က အမ္ဗိကာအား တင်းကျပ်သော ဝရတနှင့် စတုတိဖြင့် ပူဇာပြုရာ နတ်မသည် ပေါ်ထွန်း၍ ဖြေရှင်းချက် ပေးသည်—စာမဝတီကို စာရသ္ဝတ၏ သမီးအဖြစ် ဆက်ထားပြီး စုမေဓာ၏ ဇနီးဖြစ်စေရန်၊ ထို့ပြင် စာရသ္ဝတသည် နတ်မ၏ ကရုဏာကြောင့် သားတစ်ဦး ထပ်မံရမည်ဟု ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် သီဝဘက္တများ၏ “ပရဘဝ” အံ့ဩဖွယ်ကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ ပူဇာနှင့် ဓမ္မအခြေအနေမှန်ကန်သည့် ဘက္တိသည် လူ့အမှားများကြားတွင်ပင် အကျိုးဆက်ကို ပြန်လည်စီမံနိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။
Adhyaya 10
ऋषभशिवयोग्युपदेशः, भस्ममन्त्रप्रभावश्च (Ṛṣabha’s Śiva-yogic instruction and the efficacy of consecrated ash)
သုတက သီဝကိုအခြေခံသော အံ့ဖွယ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြ၍၊ သီဝယောဂီအထူးသဖြင့် သဘောတရားကို သိမြင်ပြီးသား ယောဂီကို ရိုသေကန်တော့ခြင်းနှင့် ဘက္တိက ကံကြမ္မာလမ်းကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောင်းလဲစေနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အဝန္တီတွင် မန္ဒရဟုခေါ်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ကာမစိတ်တွင် မူးယစ်နေ၍ နေ့စဉ်ဝတ်ပြုမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ပင်္ဂလာဆိုသော မိန်းမပျော်နှင့် အတူနေထိုင်သည်။ သီဝယောဂီ ရိෂဘ ရောက်လာသောအခါ၊ နှစ်ဦးစလုံးက ခြေသုတ်ပေးခြင်း၊ အရ္ဃျ ပူဇော်ခြင်း၊ အစာပေးခြင်း၊ ဝန်ဆောင်ခြင်းတို့ဖြင့် ဓမ္မတရားအတိုင်း ဧည့်ခံကာ ကုသိုလ်ကြီးတစ်ရပ်ကို ဖြစ်စေသည်။ သေဆုံးပြီးနောက် ကံအကျိုးဆက်များကြောင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနှင့် ဒုက္ခများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဗြာဟ္မဏသည် ဒသာရဏဒေသ ရာဇဝင်အတွင်း မွေးဖွားလာပြီး အဆိပ်နှင့်ဆိုင်သော ဝေဒနာက မိခင်နှင့်ကလေးကို နှိပ်စက်ကာ တောထဲတွင် စွန့်ပစ်ခံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချမ်းသာသော ကုန်သည် ပဒ္မာကရက ကာကွယ်ပေးသော်လည်း ကလေး သေဆုံးသွားသည်။ ထိုအခါ ရိෂဘ ပြန်ပေါ်လာ၍ ဝမ်းနည်းမှုကို သက်သာစေသော ဆရာအဖြစ် အနိစ္စ၊ ဂုဏ၊ ကံ၊ ကာလနှင့် မရဏ၏ မလွဲမသွေကို ဆက်တိုက်ဟောကြားပြီး၊ မృတျုဉ္ဇယ၊ ဥမာပတိ သီဝထံ သရဏဂတိ ဝင်ခြင်းနှင့် သီဝဓျာနကို ဒုက္ခနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၏ ဆေးအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် သီဝမန်ထရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဘသ္မကို အသုံးပြု၍ ကလေးကို ပြန်လည်အသက်သွင်းကာ မိခင်နှင့်သားကို ကုသပေးပြီး၊ ဒေဝသဘောကာယနှင့် မင်္ဂလာကံကြမ္မာကို ပေးတော်မူသည်။ ကလေးကို ဘဒ္ဒရာယု ဟု အမည်ပေးကာ နာမည်ကြီးပြီး ဘုရင်ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းတော်မူသည်။
Adhyaya 11
Ṛṣabha-Śivayogin’s Dharma-Saṅgraha and Śaiva Devotional Discipline (Ethical Compendium)
ဤအধ্যာယတွင် စူတက ကမ္မနှင့် လူမှုဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော ပင်္ဂလာ မိန်းမပျော်သည် စီမန္တိဏီ၏ သမီး ကီရ္တိမာလိနီ အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး အလှအပနှင့် ကောင်းသောဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ထင်ရှားသည်။ တစ်ဖက်တွင် မင်းသားတစ်ဦးနှင့် ကုန်သည်သား စုနယ တို့သည် အလွန်နီးစပ်သော မိတ်ဆွေများအဖြစ် ကြီးပြင်းလာကာ ဥပနယန အပါအဝင် သံစကာရများကို ခံယူပြီး စည်းကမ်းတကျ သင်ယူကြသည်။ မင်းသား အသက် ၁၆ နှစ်ရောက်သော် ရှိုင်ဝ ယောဂီ ရ္ဩဘ သည် နန်းတော်သို့ ရောက်လာသည်။ မိဖုရားနှင့် မင်းသားတို့က အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ ဧည့်ဝတ်ပြုကြပြီး မိဖုရားက မင်းသားကို ကရုဏာရှိသော အုပ်ထိန်းဆရာအဖြစ် လက်ခံညွှန်ကြားပေးရန် တောင်းပန်သည်။ ရ္ဩဘက စနစ်တကျ “ဓမ္မ-သင်္ဂြဟ” ကို ဟောကြားသည်—(၁) ဓမ္မသည် သြရုတိ-သ္မရိတိ-ပုရာဏ အခြေခံ၍ ဝဏ္ဏာရှ్రమ အတိုင်း ကျင့်သုံးရန်၊ (၂) နွား၊ ဒေဝတာ၊ ဂုရု၊ ဗြာဟ္မဏ တို့ကို ဘက္တိနှင့် ဂရုတစိုက် ရိုသေခြင်း၊ (၃) သစ္စာတရားကို ထိန်းသိမ်းခြင်း (နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏကို ကာကွယ်ရန် အနည်းငယ်သော ခြွင်းချက်သာ)၊ (၄) အခြားသူ၏ ဥစ္စာ/ဇနီးအပေါ် မတရားလိုလားမှုကို စွန့်လွှတ်၍ ဒေါသ၊ လိမ်လည်မှု၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုမှု၊ မလိုအပ်သော အကြမ်းဖက်မှုကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း၊ (၅) အိပ်ရေး၊ စကား၊ အစားအစာ၊ အပန်းဖြေမှုတို့တွင် မျှတစည်းကမ်းရှိခြင်း၊ (၆) အန္တရာယ်ရှိသော မိတ်ဆွေများကို ရှောင်၍ ကောင်းသော အကြံဉာဏ်ကို ရှာဖွေခြင်း၊ (၇) အားနည်းသူကို ကာကွယ်၍ ခိုလှုံလာသူကို မအကြမ်းဖက်ခြင်း၊ (၈) ခက်ခဲချိန်တွင်ပါ ဒါနပြု၍ ကောင်းသောဂုဏ်သတင်း (သတ်ကီရ္တိ) ကို ဓမ္မအလှဆင်အဖြစ် ရယူခြင်း၊ (၉) အုပ်ချုပ်ရေးဓမ္မ—အချိန်၊ နေရာ၊ စွမ်းရည်ကို စဉ်းစား၍ ထိခိုက်မှုကို တားဆီးကာ မကောင်းသူကို မူဝါဒမှန်ကန်စွာ ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ (၁၀) နေ့စဉ် ရှိုင်ဝ ဘက္တိစည်းကမ်း—မနက်ပိုင်း သန့်ရှင်းမှု၊ ဂုရုနှင့် ဒေဝတို့ကို နမസ്കာရ၊ ရှိဝအား အစာပူဇော်ခြင်း၊ လုပ်ရပ်အားလုံးကို ရှိဝထံ အပ်နှံခြင်း၊ အမြဲသတိရခြင်း၊ ရုဒ္ရాక్షနှင့် တြိပုဏ္ဍြ အမှတ်အသားများ၊ ပဉ္စာက္ခရာ မန္တရကို ဂျပ်ခြင်း။ အဆုံးတွင် ပုရာဏ၏ လျှို့ဝှက်တရားဟု ဆိုသော ရှိုင်ဝ ကဝချာကို နောက်တစ်ဆင့် ဟောမည်ဟု ကြေညာပြီး အပြစ်ပယ်ဖျက်ကာ ကာကွယ်ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 12
Śivamaya Kavaca (Śaiva Protective Armour): Meditation, Nyāsa, Directional Guardianship, and Phalaśruti
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် Ṛṣabha ရှင်က ပြောကြားသည့် သီဝပုံစံ “ကဝချ” (ကာကွယ်ရေးအာမို) ကို နည်းပညာဆန်စွာ ဖော်ပြထားသည်။ မဟာဒေဝအား နမောတော်ပြုခြင်း၊ သန့်ရှင်းရာနေရာတွင် ထိုင်ခြင်း၊ အာသနပြင်ဆင်ခြင်း၊ အာရုံခံအင်္ဂါများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် မဖျက်မပျက် သီဝကို တည်ငြိမ်စွာ စိတ်ကူးသတိပြုခြင်းတို့ဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် နှလုံးပန်းကြာအတွင်း မဟာဒေဝကို မြင်ယောင်တည်ဆောက်ကာ ṣaḍakṣara-nyāsa နှင့် ကဝချတပ်ဆင်ခြင်းဖြင့် အတွင်းပိုင်းကာကွယ်မှုကို ပြုလုပ်သည်။ ကာကွယ်ရေးလိတနီတွင် သီဝ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်များကို (က) မြေ၊ ရေ၊ မီး စသည့် ဓာတ်တရားများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်၊ (ခ) ငါးမျက်နှာသီဝ (Tatpuruṣa, Aghora, Sadyojāta, Vāmadeva, Īśāna) ဖြင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာ၊ (ဂ) ခေါင်းမှ ခြေထိ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများ၊ (ဃ) နေ့ယံ/ညယံ အချိန်ပိုင်းများအထိ စနစ်တကျ ချိတ်ဆက်ကာ ကာကွယ်စေသည်။ မန္တရအမိန့်တော်ရှည်လျားသော အပေါင်းအပါကာကွယ်တောင်းဆိုမှုဖြင့် အန္တရာယ်၊ ဒုက္ခ၊ ရောဂါကင်းစင်စေပြီး phalaśruti အဖြစ် ပုံမှန် ဝတ်ဆင်/ရွတ်ဆိုပါက အတားအဆီးပျောက်ကင်း၊ ဒုက္ခလျော့နည်း၊ အသက်ရှည်နှင့် မင်္ဂလာတိုးပွားကြောင်း ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် Sūta က Ṛṣabha သည် မင်းသားတစ်ပါးအား သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဗိဘူတိ)၊ သံခွံနှင့် ဓားကို အာနုဘော်ဖြင့် ပေးအပ်ကာ အင်အား၊ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုနှင့် ရန်သူတားဆီးနိုင်မှုကို ဖော်ပြပြီး အောင်ပွဲနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးအာမခံချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။
Adhyaya 13
भद्रायोः पराक्रमः — The Valor of Bhadrāyu and the Restoration of Daśārṇa
သုတက မဂဓဘုရင် ဟေမာရထ သည် ဒသာရဏကို ကျူးကျော်၍ ဥစ္စာပစ္စည်းများကို လုယူ၊ အိမ်များကို မီးရှို့၊ မိန်းမများနှင့် နန်းတော်အပေါင်းအပါများကို ဖမ်းဆီးသွားသည့် နိုင်ငံရေးအရေးပေါ်ကို ရှင်းပြသည်။ ဘုရင် ဝဇ္ရဗာဟု ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အင်အားမတော်၍ လက်နက်ဖြုတ်ခံရ၊ ချည်နှောင်ခံရကာ မြို့တော်သည် စနစ်တကျ လုယက်ခံရသည်။ မင်းသား ဘဒ္ရာယု သည် ဖခင်ဖမ်းဆီးခံရခြင်းနှင့် နိုင်ငံပျက်စီးခြင်းကို ကြားသိကာ စစ်သတ္တိဖြင့် ထွက်ခွာ၍ ရန်သူတပ်ဖွဲ့အလယ်သို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သည်။ ရှိဝဝර්မ၏ ကာကွယ်မှုနှင့် အံ့ဖွယ်လက်နက်များ (အထူးသဖြင့် ဓားနှင့် သင်္ခါ) ဖြင့် ရန်သူတပ်ကို ချေမှုန်းပြီး သင်္ခါသံကြောင့် ရန်သူများ မေ့လျော့သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဘဒ္ရာယု သည် မေ့လျော့နေသူ၊ လက်နက်မဲ့သူတို့ကို မထိုးမခတ်ဘဲ စစ်ဓမ္မကို လိုက်နာကြောင်း ပြသသည်။ သူသည် ဖခင်နှင့် ဖမ်းဆီးခံရသူများအားလုံးကို လွတ်မြောက်စေ၍ ရန်သူ၏ ဥစ္စာများကို သိမ်းယူကာ ဟေမာရထနှင့် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်များကို ချည်နှောင်၍ လူထုရှေ့တွင် မြို့ထဲသို့ ပြန်ခေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဘဒ္ရာယု သည် အရင်က ကလေးဘဝတွင် နာမကျန်းမှုကြောင့် စွန့်ပစ်ခံခဲ့သော်လည်း ယောဂီ ရဿဘက ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးခဲ့သော ဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင်သားဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာပြီး သူ၏ အလွန်ထူးကဲသော အင်အားသည် ရှိုင်ဝယောဂ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကီရတိမာလိနီနှင့် မင်္ဂလာဆက်ဆံရေးဖြင့် မဟာမိတ်တည်ငြိမ်လာကာ ဘြဟ္မရ္ရှီများရှေ့တွင် ဟေမာရထကို လွှတ်ပေး၍ မိတ်ဖွဲ့သည့် မဟာကရုဏာကို ပြသပြီး ဘဒ္ရာယု သည် အင်အားထူးကဲစွာ အုပ်ချုပ်သွားသည်။
Adhyaya 14
भद्रायोः धर्मपरीक्षा तथा शिवप्रत्यक्षता (Bhadrāyu’s Ethical Test and Śiva’s Direct Manifestation)
သုတက မင်းဘဒ္ဒရာယုသည် နွေဦးရာသီ၌ သစ်တောအလှအပကြီးထဲတွင် မိဖုရား ကီရ္တိမာလိနီနှင့် ပျော်ရွှင်နေစဉ် ကျားတစ်ကောင်က လိုက်ဖမ်းနေသော ဗြာဟ္မဏ ဇနီးမောင်နှံကို တွေ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ မင်း၏ မြားများသည် အကျိုးမရှိဘဲ ကျားက ဇနီးကို ဖမ်းယူသွားရာမှ ရာဇအာဏာ၏ ထိရောက်မှု ပျက်ကွက်မှု ပေါ်လွင်လာသည်။ ဇနီးဆုံးရှုံးသော ဗြာဟ္မဏက ငိုကြွေးကာ မင်း၏ ရာဇဓမ္မ ပျက်ကွက်မှုကို ပြစ်တင်ပြီး ဒုက္ခရောက်သူကို ကာကွယ်ခြင်းသည် အသက်၊ ဥစ္စာ၊ အာဏာထက် မြင့်မြတ်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ မင်းဘဒ္ဒရာယုသည် အရှက်နှင့် အပြစ်ကြောက်ခြင်းကြောင့် လျော်ကြေးပေးမည်ဟု ဆိုသော်လည်း ဗြာဟ္မဏက မင်း၏ မိဖုရားကို တောင်းဆိုသဖြင့် ကာကွယ်ရေးတာဝန်၊ လူမှုစည်းကမ်းနှင့် အပြစ်အနာဂတ်တို့ကြား ဓမ္မစမ်းသပ်မှုကြီး ဖြစ်လာသည်။ မကာကွယ်နိုင်ခြင်းသည် အပြစ်ကြီးဟု စဉ်းစားကာ မင်းသည် မိဖုရားကို ပေးအပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာထိန်းရန်နှင့် အပြစ်ဆေးရန် မီးထဲဝင်၍ ကိုယ်တိုင်မီးရှို့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ မီးထဲဝင်မည့်အခိုက်တွင် ဥမာနှင့်အတူ တောက်ပစွာ ပေါ်ထွန်းလာသော သီဝက တိမ်တော်များနှင့် ဝန်းရံလာပြီး မင်း၏ သီဝကို စိတ်နှင့် စကားထက် ကျော်လွန်သော အကြောင်းရင်းအဖြစ် ချီးမွမ်းသည့် သီချင်းတော်ကို လက်ခံနားထောင်သည်။ သီဝက ကျားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် မင်း၏ တည်ကြည်မှုနှင့် ဘက္တိကို စမ်းသပ်ရန် မာယာရုပ်များသာ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး ဖမ်းယူခံရသော မိန်းမသည် ဒေဝီ (ဂိရိန္ဒြဇာ) ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် မင်းသည် မိမိ၊ မိဖုရားနှင့် အမည်ဖော်ပြထားသော ဆွေမျိုးများအား သီဝအနီး၌ အမြဲနေခွင့် တောင်းကာ မိဖုရားကလည်း မိဘများအတွက် ထိုကဲ့သို့ တောင်းဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ရွတ်ခြင်း သို့မဟုတ် နားထောင်စေခြင်းဖြင့် စည်းစိမ်တိုးပွားပြီး နောက်ဆုံး သီဝသို့ ရောက်ရှိမည်ဟု ဖလသရုတိက ကတိပေးသည်။
Adhyaya 15
भस्ममाहात्म्यं तथा वामदेवयोगिनः प्रभावः (The Glory of Sacred Ash and the Transformative Power of Yogin Vāmadeva)
သုတ္တက ဤအခန်းတွင် ရှိဝယောဂီ၏ အာနုဘော်ကို ထပ်မံဥပမာပြပြီး ဘသ္မ (ဝိဘူတိ) ၏ မဟာတ్మျကို ချုပ်ချုပ်တင်ပြမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် အာသီတဝါဒဖြင့် လောကကင်းကွာ၊ တည်ငြိမ်၊ မပိုင်ဆိုင်သူ၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော ပြာလိမ်းထား၍ ဆံပင်ကြိုးကပ်၊ သစ်ခွံ/အရေဝတ်၊ ဘိက္ခာရိသဘောဖြင့် နေထိုင်သော ယောဂီ ဝာမဒေဝကို ဖော်ပြသည်။ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကရောဉ္စ တောထဲ ဝင်ရာတွင် ဆာလောင်သော ဘြဟ္မရာက္ခသက တိုက်ခိုက်လာသော်လည်း ယောဂီသည် မလှုပ်မရှား တည်တံ့နေသည်။ ထိုသတ္တဝါက ပြာလိမ်းထားသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိမိသည့်ခဏ၌ပင် အပြစ်များ ချက်ချင်းပျက်ကွယ်ကာ အတိတ်ဘဝမှတ်ဉာဏ် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်ပြီး နိရ္ဝေဒ (အတွင်းစိတ်ပြောင်းလဲ၍ ပင်ပန်းနာကျင်သဘော) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုဘြဟ္မရာက္ခသက မိမိ၏ ကမ္မသမိုင်းရှည်ကို ပြောပြရာတွင် ယခင်ဘဝ၌ အာဏာကြီးသော်လည်း အကျင့်ပျက်သော မင်းတစ်ပါး (အတင်းအကျပ် လိင်ဆိုင်ရာ အပြစ်များပါဝင်) ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်တွင် နရက၌ ဒုက္ခခံရကာ မနုဿမဟုတ်သော မွေးဖွားမှုများ ဆက်တိုက်ကြုံပြီး နောက်ဆုံး ဘြဟ္မရာက္ခသ ဖြစ်လာကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုအာနုဘော်သည် တပဿ၊ တီရ္ထ၊ မန္တရ၊ သို့မဟုတ် ဒေဝဓာတ်ကြောင့်လားဟု မေးရာ ဝာမဒေဝက ဤအကျိုးသည် ဘသ္မ၏ မဟိမကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အစွမ်းအစအပြည့်ကို မဟာဒေဝသာ ပြည့်စုံစွာ သိနိုင်ကြောင်း ဖြေသည်။ ထို့နောက် ပြာအမှတ်ရှိသော အလောင်းကို ရှိဝ၏ သံတမန်များက ယမ၏ အမှုထမ်းများနှင့် ဆန့်ကျင်သော်လည်း ယူဆောင်သွားနိုင်သည့် ဥပမာကို ရှင်းပြသည်။ အဆုံးတွင် ဘြဟ္မရာက္ခသက ဘသ္မကို မည်သို့လိမ်းရမည်၊ မန္တရမည်သည်၊ မင်္ဂလာပူဇာနည်းနှင့် အချိန်နေရာမှန်ကန်မှုတို့ကို သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုကာ နောက်ဆက်တွဲ သဒ္ဒါကို ဖွင့်လှစ်ပေးသည်။
Adhyaya 16
त्रिपुण्ड्र-माहात्म्य तथा भस्म-धारण-विधि (Tripuṇḍra: Greatness and the Procedure for Wearing Sacred Ash)
ဤအধ্যာယတွင် စူတက ဝါမဒေဝ၏ အကြောင်းပြောကြားချက်ကို အလွှာလိုက်ဖော်ပြသည်။ မန္ဒရာတောင်ပေါ်၌ ရုဒြ (အာကာသကမ္ဘာတစ်လျှောက် ကြောက်မက်ဖွယ် အာနုဘော်ရှိသော အရှင်) ကို ရုဒြအဖွဲ့အများအပြားနှင့် သတ္တဝါအမျိုးမျိုးတို့ ဝန်းရံထားသည့် မဟာသဘင်တော်ကို ဖော်ပြပြီး၊ စနတ်ကုမာရက မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော ဓမ္မများကို မေးမြန်းကာ အားနည်းသော်လည်း အကျိုးကြီးမားသည့် အလေ့အကျင့်တစ်ရပ်ကို တောင်းဆိုသည်။ ရုဒြက “ထရိပုဏ္ဍြ-ဓာရဏ” (ပြာသုံးကြောင်းတင်ခြင်း) ကို သတ္တဝါအားလုံးအတွက် သြရုတိနှင့် ကိုက်ညီသော လျှို့ဝှက်အထွတ်အမြတ် အကျင့်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် ပူဇော်နည်းစနစ်အသေးစိတ်ကို ပေးသည်—နွားချေးမီးရှို့၍ ရသော ဘဟ္စမကို အသုံးပြု၍ ဘြဟ္မမန်တရ ၅ ပုဒ် (စဒျောဇာတ စသည်) နှင့် အခြားမန်တရများဖြင့် သန့်စင်အာသီသပေးကာ ခေါင်း၊ နဖူး၊ လက်မောင်း၊ ပခုံးတို့တွင် လိမ်းတင်ရသည်။ သုံးကြောင်း၏ အကျယ်အဝန်းနှင့် လက်ချောင်းနည်းကို သတ်မှတ်ပြီး၊ ကြောင်းတစ်ကြောင်းစီအတွက် ကိုးမျိုးဆက်စပ်ညီမျှမှုများ (a/u/ma အသံ၊ မီးများ၊ လောကများ/ဂုဏ်များ/ဝေဒအပိုင်းများ၊ အာနုဘော်များ၊ စဝနများ၊ အုပ်စိုးသေဝတများ) ကို ချိတ်ဆက်ကာ နောက်ဆုံး မဟာဒေဝ/မဟေရှဝရ/ရှီဝသို့ တင်မြှောက်သည်။ ဖလရှရုတိတွင် အပြစ်ကြီးငယ် သန့်စင်ပျောက်ကင်းစေခြင်း၊ လူမှုအဆင့်နိမ့်သူဖြစ်စေကာမူ ထရိပုဏ္ဍြတင်သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာမြင့်မားခြင်း၊ တီရ္ထအားလုံးတွင် ရေချိုးသကဲ့သို့ အကျိုးရှိခြင်း၊ မန်တရများစွာ ရွတ်ဆိုသကဲ့သို့ ထိရောက်ခြင်း၊ မျိုးရိုးကို မြှင့်တင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံအခြေအနေများကို ခံစားရခြင်းနှင့် နောက်ဆုံး ရှီဝလောကသို့ ရောက်ကာ စာယုဇျ မရပ်မနားရရှိ၍ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိကြောင်း ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ရုဒြ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝါမဒေဝက အားပေးတော်မူကာ ဥပမာတစ်ရပ်အဖြစ် ဘြဟ္မရာက္ခသတစ်ဦးသည် ဘဟ္စမ/ထရိပုဏ္ဍြကို လက်ခံလိမ်းတင်သဖြင့် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းမွန်သော လောကများသို့ တက်ရောက်သွားသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဤမဟာတ္မိယကို နားထောင်ခြင်း၊ ရွတ်ဆိုခြင်း၊ သင်ကြားခြင်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကယ်တင်ရာအဖြစ် ချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 17
Śraddhā–bhāva and the Efficacy of Śiva-Pūjā: The Niṣāda Couple’s Exemplum (श्रद्धा-भावमाहात्म्यं)
ဤအခန်းသည် သီဝနတ်မင်းအား ပူဇော်ရာတွင် သဒ္ဓါတရား၏ အရေးပါပုံကို ဖော်ပြထားသည်။ ရိုးရှင်းသော အရာဝတ္ထုများပင်လျှင် စစ်မှန်သော ယုံကြည်မှုဖြင့် ပူဇော်ပါက အကျိုးကျေးဇူးကြီးမားကြောင်း သုတက ရှင်းပြသည်။ မင်းသား Siṃhaketū က မုဆိုး Caṇḍaka အား သင်္ချိုင်းပြာဖြင့် သီဝနတ်မင်းကို ပူဇော်ရန် လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ မုဆိုးသည် ထိုလမ်းညွှန်ချက်ကို အလေးအနက်ထား၍ နေ့စဉ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ ပြာကုန်သွားသောအခါ မုဆိုး၏ဇနီးသည် သီဝနတ်မင်းအတွက် ပြာရရှိရန် မိမိကိုယ်ကို မီးရှို့၍ ပူဇော်ခဲ့သည်။ သူမ၏ သဒ္ဓါတရားကြောင့် မီးမလောင်ဘဲ ဘေးကင်းခဲ့ပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံးသည် သီဝနတ်မင်းနှင့် သဏ္ဌာန်တူသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိကာ နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
Adhyaya 18
Umā–Maheśvara Vrata: Narrative of Śāradā and the Ritual Protocol
သုတက ဥမာ–မဟေရှဝရ ဝရတကို အခြေခံ၍ ကိစ္စရပ်အလိုက် သာသနာရေးဆွေးနွေးချက်တစ်ရပ်ကို ပြောကြားသည်။ ဤဝရတသည် «sarvārtha-siddhi» (အရာရာအောင်မြင်မှု) ကို ပေးနိုင်သော ပြည့်စုံသည့် သစ္စာကတိအဖြစ် ချီးမွမ်းထားသည်။ ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏ ဝေဒရထ၏ သမီး ရှာရဒါကို ချမ်းသာသော ဒွိဇာတယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးသော်လည်း မင်္ဂလာပြီးမကြာခင် မြွေကိုက်၍ သတို့သားသေဆုံးကာ ရှာရဒါသည် ချက်ချင်း မုဆိုးမဖြစ်သွားသည်။ မျက်မမြင် အိုမင်းသော ရှင်သန်တော် နိုင်ဓြုဝ လာရောက်ရာတွင် ရှာရဒါက ခြေသုတ်ပေးခြင်း၊ လေညှင်းပေးခြင်း၊ ဆီလိမ်းပေးခြင်း၊ ရေချိုးနှင့် ပူဇော်ရေး စီစဉ်ပေးခြင်း၊ အစာပေးခြင်းတို့ဖြင့် အတိသေဝါ (ဧည့်သည်ဝန်ဆောင်မှု) ကို ရာဇဝတ်မဟုတ်သည့် ပူဇော်ကောင်းမှုအဖြစ် ပြသသည်။ ရှင်သန်တော်က ကျေနပ်၍ အိမ်ထောင်ရေး ပြန်လည်ရရှိမည်၊ သီလရှိသော သားတစ်ယောက်ရမည်၊ နာမည်ကောင်း ထင်ရှားမည်ဟု ကောင်းချီးပေးသော်လည်း ရှာရဒါက ကမ္မနှင့် မုဆိုးမဘဝကြောင့် ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင် မေးမြန်းသည်။ ထို့နောက် ရှင်သန်တော်က ဥမာ–မဟေရှဝရ ဝရတကို ညွှန်ကြားပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို အသေးစိတ်ဖော်ပြသည်—ကောင်းမွန်သောအချိန် (ချိုင်တြ သို့ မာရဂရှီရ္ရှ၊ လင်းလက်ပက္ခ) ကိုရွေးခြင်း၊ အဋ္ဌမီနှင့် စတုရ္ဒသီတွင် စင်ကల్ప ပြုခြင်း၊ မဏ္ဍပ တည်ဆောက်၍ ပန်းကြာပုံစံကို ပွင့်အရေအတွက် သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ရေးဆွဲခြင်း၊ ဆန်တောင်ပုံ၊ ကူර්ချ၊ ရေပြည့် ကလသ၊ အဝတ်နှင့် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်သော ရှိဝ–ပါရဝတီ ရုပ်တုများ တင်သွင်းခြင်း။ ထို့ပြင် ပဉ္စာမృతဖြင့် အဘိသေက၊ ရုဒြ-ဧကာဒသနှင့် ပဉ္စာක්ෂရ မန္တရားများကို သတ်မှတ်အရေအတွက်ဖြင့် ဂျပ၊ ပရာဏာယာမနှင့် အပြစ်ဖျက်ခြင်း/စည်းစိမ်တိုးခြင်း စင်ကల్ప၊ ရှိဝနှင့် ဒေဝီ၏ ရုပ်လက္ခဏာကို ဓျာန၊ အရဃျ မန္တရားများဖြင့် ပြင်ပပူဇော်၊ နိုင်ဝေဒျ၊ ဟောမနှင့် ဂုဏ်ပြုအဆုံးသတ်တို့ ပါဝင်သည်။ ဝရတကို တစ်နှစ်လုံး (ပက္ခနှစ်ဖက်) စောင့်ထိန်းပြီး ဥဒျာပနတွင် မန္တရားဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ကာ ဂုရုအလှူ (ကလသ၊ ရွှေ၊ အဝတ်) ပေးခြင်း၊ ဘြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးခြင်းနှင့် ဒက္ခိဏာ ပေးခြင်းတို့ဖြင့် ပြီးစီးသည်။ ဖလသရုတိတွင် မျိုးရိုးတိုးတက်ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် ဒေဝလောကများတွင် တဖြည်းဖြည်း ခံစားပြီး နောက်ဆုံး ရှိဝနီးကပ်မှုသို့ ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ မိသားစုက ရှင်သန်တော်ကို အနီးတွင် နေထိုင်ရန် တောင်းဆို၍ သူသည် မဋ္ဌတွင် နေကာ ရှာရဒါက ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဝရတကို ဆောင်ရွက်သည်။
Adhyaya 19
गौरी-प्रादुर्भावः, स्वप्न-संगम-वरदानम्, तथा शारदाया चरितम् (Gaurī’s Epiphany, Dream-Union Boon, and the Account of Śāradā)
ဤအধ্যာယတွင် စူတမုနိ၏ဝတ္ထုတော်အဖြစ် သာသနာရေးအစဉ်အဆက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ သာရဒါဟူသော မိန်းကလေးသည် ဂုရုအနီးကပ်ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် နိယမများကို တိတိကျကျလိုက်နာကာ တစ်နှစ်ကြာ မဟာဝရတကို ပြီးစီးပြီးနောက် ဥဒ္ယာပနအဖြစ် ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေး၍ သင့်လျော်သော ဒါနများ ပေးလှူသည်။ ညအိပ်မပျော် စောင့်ကြည့်ရာတွင် မုနိနှင့် သာရဒါတို့သည် ဇပ၊ အာရ္စနာ၊ သမాధိကို ပိုမိုတိုးမြှင့်ကြပြီး ဒေဝီ ဘဝာနီ (ဂေါရီ) သည် ထူထဲသကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာကာ မျက်ကန်းနေသော မုနိသည် ချက်ချင်း မြင်နိုင်လာသည်။ ဒေဝီက ဝရပေးမည်ဟု ဆိုရာ မုနိက သာရဒါအပေါ် ပြုထားသော ကတိကို ပြည့်စုံစေပါရန်—ခင်ပွန်းနှင့် ရှည်လျားစွာ အတူနေထိုင်နိုင်ခြင်းနှင့် ထူးချွန်သော သားတော်ရရှိခြင်းကို တောင်းဆိုသည်။ ဒေဝီက ကမ္မအကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည်—အတိတ်ဘဝတွင် အိမ်ထောင်ရေးမညီမညာ ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့် မကြာခဏ မုဆိုးမဖြစ်ရခြင်းကို ခံရသော်လည်း အတိတ်က ဒေဝီပူဇော်မှုကြောင့် ကျန်ရှိသည့် အပြစ်ကို သက်သာစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သာရဒါသည် အခြားနေရာတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားနေသော ခင်ပွန်းနှင့် ညတိုင်း အိပ်မက်အတွင်း ပေါင်းစည်းရပြီး ထူးခြားသည့်နည်းဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရလာသဖြင့် လူထုက စွပ်စွဲကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်မဲ့အသံတော်က သာရဒါ၏ သန့်ရှင်းမှုကို လူအများရှေ့တွင် အတည်ပြုပြီး မုသားပြောသူတို့အား ချက်ချင်းအကျိုးဆက်ရှိမည်ဟု သတိပေးသည်။ အကြီးအကဲများကလည်း ထူးခြားသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်မှုအကြောင်း ရှေးပုံပြင်များကို ကိုးကားကာ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်နားလည်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထက်မြက်သော သားတော် မွေးဖွားကာ ပညာရေးကောင်းစွာ ရရှိသည်။ ဂိုကර්ဏ သီတင်းကျွတ်ဘုရားနေရာတွင် ဇနီးမောင်နှံသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြန်လည်သိမြင်ကြပြီး ကလေးအားဖြင့် “ဝရတ၏ အကျိုး” ကို လွှဲပြောင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝလောကသို့ ရောက်ကြသည်။ ဖလသရုတိအရ ဤအခန်းကို နားထောင်ဖတ်ရွတ်သူတို့သည် အပြစ်ပျောက်ကင်းခြင်း၊ စည်းစိမ်တိုးတက်ခြင်း၊ ကျန်းမာခြင်း၊ မိန်းမတို့၏ မင်္ဂလာကောင်းခြင်းနှင့် အမြင့်ဆုံးရောက်ရှိမှုကို ရရှိမည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 20
रुद्राक्षमाहात्म्यं (Rudrākṣa Māhātmya: Theological Discourse on the Sacred Bead)
ဤအধ্যာယာသည် စူတာ၏တိုတောင်းသောကြေညာချက်ဖြင့်စတင်ကာ ရုဒ္ရాక్ష (Rudrākṣa) ကို နားထောင်သူ၊ ရွတ်ဖတ်သူတို့အားလုံးအတွက် သန့်စင်ပေးနိုင်သော အာနိသင်ရှိကြောင်း၊ လူမှုအဆင့်အတန်းနှင့် ဘက္တိအမျိုးအစားမရွေး အကျိုးရရှိကြောင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် ရုဒ္ရాక్షကို မဟာဝရတ (mahā-vrata) ကဲ့သို့ စည်းကမ်းတကျလိုက်နာရသော ဝတ္တရားအဖြစ် ဖော်ပြပြီး၊ အကောင်းဆုံးအရေအတွက်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ရာနေရာများကို ရေတွက်ပြောကြားသည်။ ထို့ပြင် အကျိုးတူညီမှုများကို နှိုင်းယှဉ်ကာ—ရုဒ္ရాక్షဖြင့် ခေါင်းလျှော်ခြင်းသည် ဂင်္ဂါရေချိုးသကဲ့သို့ ပုဏ္ဏာရရှိခြင်း၊ ရုဒ္ရాక్షကို ပူဇော်ခြင်းသည် လိင်္ဂပူဇော်ခြင်းနှင့် တူညီကြောင်းဆိုသည်။ ရုဒ္ရాక్షနှင့်အတူ ဂျပ (japa) ပြုလျှင် ရုဒ္ရాక్షမပါဘဲ ဂျပပြုခြင်းထက် အကျိုးပိုမိုတိုးပွားကြောင်းလည်း ဖော်ပြပြီး၊ ဘဟ္စမ (bhasma) နှင့် တြိပုဏ္ဍရ (tripuṇḍra) တို့နှင့်အတူ ရှိုင်ဝဘက္တိအမှတ်အသားအဖြစ် တည်နေရာပေးထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သင်ခန်းစာပုံပြင်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကာရှမီးရ်၏ ဘဒ္ရစေန မင်းကြီးက ရုဒ္ရాక్షကို သဘာဝကျကျ ချစ်မြတ်နိုးသော လူငယ်နှစ်ဦးအကြောင်း ပရာရှရာ ရှင်တော်ကို မေးမြန်းသည်။ ပရာရှရာက အတိတ်ဘဝဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်ပြောကြားရာတွင်—ရှီဝကို ဘက္တိပြုသော ကော်တီဇန်မိန်းမတစ်ဦး၊ လက်ကောက်ရတနာတစ်စုံကို ပူဇော်ပြီး ရတနာလိင်္ဂတစ်ခုကို အပ်နှံထားသော ကုန်သည်တစ်ဦး၊ ရုတ်တရက် မီးလောင်ကာ လိင်္ဂပျက်စီးသွားခြင်းနှင့် ကုန်သည်၏ မီးထဲဝင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ မိန်းမသည် မိမိပြောခဲ့သော သစ္စာစကားကြောင့် မီးထဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်ရာတွင် ရှီဝဘုရား ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဤအရာသည် စမ်းသပ်မှုသာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြကာ ကောင်းချီးပေးပြီး သူမနှင့် သူမအပေါ်မူတည်သူများကို လွတ်မြောက်စေသည်။ ရုဒ္ရాక్షဖြင့် အလှဆင်ထားခဲ့သော မျောက်နှင့် ကြက်တို့သည် နောက်ဘဝတွင် လူငယ်နှစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာကြောင်းဆိုကာ အတိတ်က ပုဏ္ဏာနှင့် အလေ့အကျင့်ကြောင့် သဘာဝကျကျ ရုဒ္ရాక్షဝတ္တရားရှိလာခြင်းကို ရှင်းပြသည်။
Adhyaya 21
रुद्राध्याय-प्रभावः तथा आयुर्लेख्य-परिवर्तनम् (The Efficacy of the Rudrādhyāya and the Revision of Lifespan Records)
သုတက ရာဇဝင်တော်အတွင်း ဆွေးနွေးပွဲကို ပြောပြသည်။ မင်းကြီးသည် ရှင်တော်၏ အမృతကဲ့သို့သော စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ sat-saṅga ကို ကိလေသာကို ထိန်းချုပ်၍ စိတ်သန့်စင်စေပြီး ဉာဏ်အလင်းပေးသော အရာဟု ချီးမွမ်းသည်။ ထို့နောက် မင်းသား၏ အနာဂတ်—အသက်တမ်း၊ ကံကောင်းမှု၊ ပညာ၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အင်အား၊ ယုံကြည်မှုနှင့် ဘက်တော်မူမှု—ကို ပရာရှရထံ မေးမြန်းသည်။ ပရာရှရသည် မလိုလားသော်လည်း မင်းသားမှာ အသက် ၁၂ နှစ်သာ ရှိပြီး ယခုမှ စ၍ ၇ ရက်မြောက်နေ့တွင် သေမည်ဟု ပြောရာ မင်းကြီးသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ လဲကျသည်။ ရှင်တော်က အားပေးနှစ်သိမ့်ကာ သဘောတရားကို သင်ကြားသည်။ ရှိဝသည် အစဉ်အမြဲ ပိုင်းခြားမရသော အလင်းရောင်-သိမြင်မှု-အာနန္ဒ သဘောတရားဖြစ်ပြီး၊ ဘြဟ္မာသည် ဖန်ဆင်းရေးအတွက် အာဏာပေးခံရကာ ဝေဒများနှင့် ရုဒြာဓျာယကို ဥပနိသဒ်အနှစ်သာရအဖြစ် ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကမ္မ-ကျင့်ဝတ်ကမ္ဘာဗေဒကို ဖော်ပြ၍ ဓမ္မ/အဓမ္မမှ ကောင်းကင်/နရက ဖြစ်ပေါ်ကြောင်း၊ ယမအောက်တွင် အပြစ်ကြီးများနှင့် ကိလေသာများကို နရက စီမံခန့်ခွဲသူများအဖြစ် ပုံဖော်သည်။ ရုဒြာဓျာယ အကျင့်သည် ကைவလျသို့ တိုက်ရိုက်လမ်းဖြစ်လာသဖြင့် သူတို့၏ အလုပ်မလုပ်နိုင်ကြောင်း တိုင်ကြားရာ ယမက ဘြဟ္မာထံ တင်ပြပြီး ဘြဟ္မာက အယုံအကြည်မရှိမှု (aśraddhā) နှင့် ဉာဏ်မထက်မြက်မှု (durmedhā) ကို အတားအဆီးအဖြစ် ထည့်သွင်းသည်။ စာတမ်းသည် ရုဒြာဓျာယ ဂျပ်နှင့် ရုဒြ-အဘိသေက၏ အကျိုးကျေးဇူး—အပြစ်ပျက်စီးခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ကျန်းမာရေး၊ ပညာတိုးခြင်း၊ သေခြင်းကြောက်ရွံ့မှုကင်းခြင်း—ကို ချီးမွမ်းသည်။ မင်းသားအတွက် အကြီးမားသော ရုဒြ-ရေချိုးပွဲ ပြုလုပ်ရာ ခဏတာ အပြစ်ပေးသဘောရှိသော ရုပ်တစ်ရုပ်ကို မြင်သော်လည်း ကာကွယ်မှုရှိကြောင်း အတည်ပြုသည်။ နာရဒက မမြင်ရသော ဖြစ်ရပ်ကို လာရောက်ပြောကြားသည်—မရဏက မင်းသားကို သတ်ရန်လာသော်လည်း ရှိဝက ဝီရဘဒ္ဒရကို ခိုင်းစေပြီး ယမ၏ စနစ် (စိတ္တရဂုပ္တ အပါအဝင်) က အသက်စာရင်းကို ၁၂ နှစ်မှ ပိုရှည်သို့ ပြင်ဆင်ထားကြောင်း အတည်ပြုသည်။ နိဂုံးတွင် ဤ ရှိဝမဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ရွတ်ဆိုခြင်းသည် လွတ်မြောက်မှုကို ပေးကြောင်း ချီးမွမ်းကာ မင်းသားအတွက် ရုဒြ-ရေချိုးကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။
Adhyaya 22
Śiva-kathā-śravaṇa-mahattva (The Excellence of Hearing Śiva’s Purāṇic Narrative)
ဤအধ্যာယတွင် သီဝ၏ ပုရာဏိက ကထာ (śaivī-paurāṇikī kathā) ကို လူတိုင်းလက်လှမ်းမီနိုင်သော လမ်းကြောင်း (sādhāraṇaḥ panthāḥ) ဟု ဖော်ပြကာ ချက်ချင်းလွတ်မြောက်ခြင်း (sadyo-mukti) ကိုပင် ပေးနိုင်ကြောင်း သီအိုရီတကျ ရှင်းလင်းထားသည်။ နားထောင်ခြင်းနှင့် ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် အဝိဇ္ဇာကို ကုသသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကမ္မဗီဇများကို ဖျက်ဆီးကာ ကလိယုဂတွင် အခြားဓမ္မနည်းလမ်းများ ခက်ခဲသည့်အခါ သင့်တော်သော အကျင့်တရားဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ပုရာဏသိသူ (pūrāṇajña) ၏ အရည်အချင်း၊ သန့်ရှင်း၍ သဒ္ဓါပြည့်ဝပြီး ရန်လိုမှုမရှိသော နေရာများတွင်သာ ဟောကြားနားထောင်ရမည့် စည်းကမ်းများနှင့် နားထောင်သူ၏ အကျင့်အဝတ်အစား၊ ထိုင်ပုံထိုင်နည်း၊ အာရုံစိုက်မှုတို့ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ စကားဖြတ်တောက်ခြင်း၊ လှောင်ပြောင်ခြင်း၊ မသင့်တော်သော အနေအထား၊ မအာရုံစိုက်ခြင်းတို့က မကောင်းသော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်စေမည်ဟု သတိပေးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် Gokarṇa အနီးရှိ ဥပမာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ထည့်သွင်းကာ သီလပျက်ယွင်းသော အိမ်ထောင်တစ်ခုနှင့် မိန်းမတစ်ဦး၏ ပြောင်းလဲမှုကို ဖော်ပြသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ နောင်တရခြင်းနှင့် ဆက်တိုက်နားထောင်ခြင်းကြောင့် စိတ်သန့်စင်လာကာ သမาธိနှင့် လွတ်မြောက်ရေးကို ရည်ညွှန်းသော သဒ္ဓါဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။ အဆုံးတွင် ပရမသီဝသည် စကားနှင့် စိတ်ထက်လွန်သော အလွန်မြင့်မြတ်သဘောတရားဟု ချီးမွမ်းကာ ပိတ်သိမ်းသည်။
FAQs about Brahmottara Khanda
It emphasizes Gokarṇa as a Śaiva kṣetra where Śiva’s presence is treated as especially accessible and purificatory, making the site a focal point for accelerated ritual merit and moral restoration.
Repeated claims highlight rapid purification through Gokarṇa-darśana and vrata performance; offerings such as bilva-leaf worship are presented as yielding results comparable to extended bathing or long-duration austerities elsewhere.
Key materials include the Mahābala-liṅga’s prominence at Gokarṇa, the assembly of deities around the shrine’s directional gateways, and a moral exemplum involving a king’s fall and partial restoration through sage-guided practice.