Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 57
सा हि मूर्तिमती घोरा ब्रह्महत्या दुरत्यया । यदासौ शापविभ्रष्टो मुनिपुत्रमभक्षयत्
sā hi mūrtimatī ghorā brahmahatyā duratyayā | yadāsau śāpavibhraṣṭo muniputramabhakṣayat
ထိုရုပ်ကာယရှိ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်သော အရာသည် အနိုင်မလွယ်သော ‘ဗြဟ္မဟတ္တျာ’ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ကျိန်စာကြောင့် လမ်းလွဲသွားကာ မုနိ၏ သားကို စားသောက်ခဲ့သည့်အခါ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
Narrator (context not explicit in excerpt; likely Purāṇic narrator)
Scene: The piśācī is revealed as Brahmahatyā personified—terrifying, tangible, with a dark aura; a flashback vignette shows the king, curse-bewildered, committing the act of devouring a sage’s son.
FAQs
Brahmahatyā is portrayed as a grave, tenacious sin; even if wrongdoing occurs under distortion (such as a curse), its karmic burden still demands purification.
No tīrtha is named in this verse; the focus is the nature of the sin that later drives tīrtha-seeking.
None in this verse; it defines the cause of the king’s affliction.