Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 43
न खाद मम भर्त्तारं प्राणात्प्रियतमं प्रभो । आर्त्तानां शरणार्त्तानां त्वमेव हि यतो गतिः
na khāda mama bharttāraṃ prāṇātpriyatamaṃ prabho | ārttānāṃ śaraṇārttānāṃ tvameva hi yato gatiḥ
“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းကို မစားပါနှင့်—အသက်ထက်ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးသူပါ။ ဒုက္ခရောက်သူများ၊ အကာအကွယ်တောင်းသူများအတွက် သင်တစ်ဦးတည်းသာ အမှန်တကယ် အားကိုးရာနှင့် နောက်ဆုံးရောက်ရာ ဖြစ်ပါသည်။”
The wife (Madayantī, continuing her plea)
Scene: The woman clings to the idea of refuge—hands folded, body bent forward, tears streaming; the captor looms but is addressed as ‘lord’ and ‘shelter,’ creating a dramatic moral inversion.
FAQs
Seeking refuge (śaraṇāgati) is upheld as sacred; the powerful are morally bound to protect those who surrender in distress.
No tīrtha is mentioned in this verse.
None; it is a supplication grounded in dharma.