Sukta 20

Mantra 1

द्यौर्न य इन्द्राभि भूमार्यस्तस्थौ रयिः शवसा पृत्सु जनान् । तं नः सहस्रभरमुर्वरासां दद्धि सूनो सहसो वृत्रतुरम् ॥

ദ്യൗ (ആകാശം) ഭൂമിയെ മൂടിനിൽക്കുന്നതുപോലെ, ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ ശൗര്യത്താൽ യുദ്ധജനങ്ങളിൽ ആർയരുടെ റയി (ധനം) ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. ഹേ സഹസന്റെ സൂനു, വൃത്രതുര (വൃത്രവധകൻ), ആയിരം ഭാരം വഹിക്കുന്നതും ഉർവരമായ നിലങ്ങളാൽ സമൃദ്ധവുമായ ആ സമ്പത്ത് ഞങ്ങൾക്ക് ദാനം ചെയ്‌ക.

Mantra 2

दिवो न तुभ्यमन्विन्द्र सत्रासुर्यं देवेभिर्धायि विश्वम् । अहिं यद्वृत्रमपो वव्रिवांसं हन्नृजीषिन्विष्णुना सचानः ॥

ദിവ്യലോകത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ, ഹേ ഇന്ദ്രാ, ദേവന്മാരുടെ ഇടയിൽ സൂര്യസദൃശമായ സർവ്വവ്യാപിയായ ഋത (ദൈവക്രമം) നിനക്കായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ജലങ്ങളെ മൂടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അഹി—വൃത്രനെ നീ വധിച്ചപ്പോൾ, ഹേ ഹരിത-അശ്വവാഹക, വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം സഖാവായി പ്രവർത്തിച്ചു.

Mantra 3

तूर्वन्नोजीयान्तवसस्तवीयान्कृतब्रह्मेन्द्रो वृद्धमहाः । राजाभवन्मधुनः सोम्यस्य विश्वासां यत्पुरां दर्त्नुमावत् ॥

അടക്കിവാഴുന്നവൻ, കൂടുതൽ ശക്തൻ, പ്രചണ്ഡന്മാരിലും അതിപ്രചണ്ഡൻ—മന്ത്രം സത്യസിദ്ധമാക്കിയ വാക്കുള്ള ഇന്ദ്രൻ മഹത്തായ വൃദ്ധിയിലേക്കു വളർന്നു. സോമത്തിന്റെ മധുര മധുവാൽ അവൻ രാജാവായി, സർവ്വ നഗരങ്ങളുടെയും ദൃഢ പുരങ്ങളെ (കോട്ടകളെ) അവൻ ഭേദിച്ചപ്പോൾ.

Mantra 4

शतैरपद्रन्पणय इन्द्रात्र दशोणये कवयेऽर्कसातौ । वधैः शुष्णस्याशुषस्य मायाः पित्वो नारिरेचीत्किं चन प्र ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ! അർക്കസാതൗ (പ്രകാശമയ സ്തുതിയുടെ ജയത്തിൽ) ദശഗുണശക്തിയുള്ള കവിയുടെ മുമ്പിൽ ഇവിടെ പണയന്മാർ നൂറുകളായി ഓടിപ്പോയി. നിന്റെ പ്രഹാരങ്ങളാൽ, പ്രവാഹം തടയുന്ന ശക്തിയുള്ള ശുഷ്ണന്റെ മായകൾ ആത്മാവിന്റെ പൂർണ്ണത (പിത്വ)യിൽ നിന്ന് ഒന്നും—അൽപം പോലും—ചോർത്തിക്കളയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

Mantra 5

महो द्रुहो अप विश्वायु धायि वज्रस्य यत्पतने पादि शुष्णः । उरु ष सरथं सारथये करिन्द्रः कुत्साय सूर्यस्य सातौ ॥

മഹാദ്രോഹം—എല്ലാം വിഴുങ്ങുന്ന ഹാനി—വജ്രത്തിന്റെ പതനത്തിൽ ശുഷ്ണൻ വീണപ്പോൾ തകർന്നു. അപ്പോൾ പാതയും രഥപഥവും വിശാലമായി; സൂര്യസാതൗ (വീണ്ടെടുത്ത പ്രകാശത്തിന്റെ ജയത്തിൽ) ഇന്ദ്രൻ കുത്സന്റെ സാരഥിയായി.

Mantra 6

प्र श्येनो न मदिरमंशुमस्मै शिरो दासस्य नमुचेर्मथायन् । प्रावन्नमीं साप्यं ससन्तं पृणग्राया समिषा सं स्वस्ति ॥

പറക്കുന്ന ശ്യേനനെപ്പോലെ അവൻ അവനുവേണ്ടി മദിര അംശു—സോമരസത്തിന്റെ സാരം—പ്രകടിപ്പിച്ചു; ദാസനായ നമുചിയുടെ ശിരസ് മഥിച്ച്. യോഗ്യമായ ആശ്രയം തേടിയ നമീയെ അവൻ സംരക്ഷിച്ചു; പിന്നെ അവനെ പൂർണ്ണതകൊണ്ട് നിറച്ചു—ധനം, പോഷണം, കൂടാതെ ക്ഷേമത്തിന്റെ ഏകീകരിച്ച സമഗ്രത.

Mantra 7

वि पिप्रोरहिमायस्य दृळ्हाः पुरो वज्रिञ्छवसा न दर्दः । सुदामन्तद्रेक्णो अप्रमृष्यमृजिश्वने दात्रं दाशुषे दाः ॥

വജ്രധാരിയായ ഇന്ദ്രനേ! സർപ്പമായയുള്ള പിപ്രു ദൃഢമായി സ്ഥാപിച്ച ശക്തമായ പുരങ്ങളെ നീ നിന്റെ ശവസാൽ തകർത്തു. സുദാമൻ (സുദാതാ)നേ! അപ്രമൃഷ്യ—അസ്പർശ്യമായ ആ ധനം നീ ഋജിശ്വനന്, യജ്ഞത്തിൽ ദാനം ചെയ്യുന്ന ദാശുഷന്, ദാത്രമായി ദയചെയ്തു.

Mantra 8

स वेतसुं दशमायं दशोणिं तूतुजिमिन्द्रः स्वभिष्टिसुम्नः । आ तुग्रं शश्वदिभं द्योतनाय मातुर्न सीमुप सृजा इयध्यै ॥

സ്വഭിഷ്ടി-സുമ്നത്തിൽ സമൃദ്ധനായ ഇന്ദ്രൻ വേതസുവിനെ—ദശമായ, ദശോണി (പത്തു വിധ കൌശലവും പത്തു വിധ ഊർജവും ഉള്ളവൻ)—എപ്പോഴും പ്രേരിപ്പിച്ച് ഉണർത്തി. പ്രകാശിക്കാനായി അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു: തുഗ്രൻ, ശാശ്വതൻ, ഇഭൻ (പരാക്രമശാലി) — അമ്മ കുഞ്ഞിനെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്ത് വളരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, തന്റെ കര്‍മ്മത്തിൽ വളരാൻ.

Mantra 9

स ईं स्पृधो वनते अप्रतीतो बिभ्रद्वज्रं वृत्रहणं गभस्तौ । तिष्ठद्धरी अध्यस्तेव गर्ते वचोयुजा वहत इन्द्रमृष्वम् ॥

അപ്രതീതനായ അവൻ വെല്ലുവിളിക്കുന്നവരെ ജയിക്കുന്നു; തന്റെ ഗഭസ്തിയിൽ വൃത്രഹണമായ വജ്രം ധരിക്കുന്നു. അവന്റെ ഹരികൾ (രണ്ടു താംബവർണ്ണ അശ്വങ്ങൾ/ശക്തികൾ) യോകസ്ഥാനത്തിലെ ഗർത്തത്തിൽ നിൽക്കുന്ന രണ്ടു കുതിരകളെപ്പോലെ നിലകൊള്ളുന്നു; വചോയുജാ—വാണിയാൽ യുക്തമായ—അവ ഇന്ദ്രനെ, ഉയർന്ന മഹാബലത്തെ, വഹിക്കുന്നു.

Mantra 10

सनेम तेऽवसा नव्य इन्द्र प्र पूरवः स्तवन्त एना यज्ञैः । सप्त यत्पुरः शर्म शारदीर्दर्द्धन्दासीः पुरुकुत्साय शिक्षन् ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ സദാ പുതുമയുള്ള സഹായത്താൽ ഞങ്ങൾ വിജയം നേടട്ടെ; പൂരുക്കൾ ഈ യജ്ഞങ്ങളാൽ നിന്നെ മുന്നിൽ വെച്ച് സ്തുതിക്കുന്നു. ദാസന്മാരുടെ മിഥ്യാശ്രയമായ ഏഴ് ശാരദീയ ദുർഗ്ഗങ്ങൾ നീ തകർത്തപ്പോൾ, പുരുകുത്സനെ വിജയത്തിനായി നീ പരിശീലിപ്പിച്ച് ശക്തിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.

Mantra 11

त्वं वृध इन्द्र पूर्व्यो भूर्वरिवस्यन्नुशने काव्याय । परा नववास्त्वमनुदेयं महे पित्रे ददाथ स्वं नपातम् ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നീ പുരാതന വർദ്ധകനായി ഉശനാ കാവ്യനു വിശാലാവകാശം ഒരുക്കി. മഹാപിതാവിന് നീ ‘പുതിയ വാസസ്ഥലം’ നൽകി—മുന്നോട്ടു വഹിക്കപ്പെടേണ്ടത്—നിന്റെ സ്വന്തം സന്താനം, ദൈവവംശത്തിന്റെ യുക്തമായ തുടർച്ചയായി.

Mantra 12

त्वं धुनिरिन्द्र धुनिमतीॠणोरपः सीरा न स्रवन्तीः । प्र यत्समुद्रमति शूर पर्षि पारया तुर्वशं यदुं स्वस्ति ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നീ പ്രേരകനാണ്; ധുനിമതി എന്നപോലെ ഉന്മേഷത്തോടെ പൊങ്ങുന്ന ജലങ്ങളെ നീ മോചിപ്പിച്ചു—അവ വയലിലെ ചാലുകൾപോലെ ഒഴുകി. ഹേ വീരാ, നീ സമുദ്രത്തിനപ്പുറം കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, തുർവശനും യദുവിനെയും സ്വസ്തി എന്ന സമാഹൃതമായ മംഗളത്തോടെ കടത്തിവിടുക.

Mantra 13

तव ह त्यदिन्द्र विश्वमाजौ सस्तो धुनीचुमुरी या ह सिष्वप् । दीदयदित्तुभ्यं सोमेभिः सुन्वन्दभीतिरिध्मभृतिः पक्थ्यर्कैः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ ആ സർവ്വശക്തി യുദ്ധത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായി—ധുനിയും ചുമുരിയും നിന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം നിലംപതിച്ചപ്പോൾ. പക്തന്മാരിലെ ദഭീതി, ഇന്ധനം കൊണ്ടുവന്ന് സോമം പിഴിഞ്ഞ്, ഋചാ-സ്തുതികളാൽ നിനക്കായി അതിനെ ജ്വലിപ്പിച്ചു; ദേവനോട് പ്രകാശത്തോടെ പ്രതികരിക്കുന്ന അവന്റെ ആകാംക്ഷയുടെ അഗ്നി ദീപ്തമായി.