Sukta 20

Mantra 1

द्यौर्न य इन्द्राभि भूमार्यस्तस्थौ रयिः शवसा पृत्सु जनान् । तं नः सहस्रभरमुर्वरासां दद्धि सूनो सहसो वृत्रतुरम् ॥

வானம் பூமியை மூடுவது போல, ஓ இந்திரா, உன் வலிமையால் போராடும் மக்களிடையே ஆரிய-செல்வம் (ரயி) உறுதியாக நிலைகொள்கிறது. ஓ சகஸின் சுனு, வ்ருத்ர-துர (ஆவரண-ஹந்தா), ஆயிரம் பாரங்களைத் தாங்கும், வளமான வயல்களால் நிறைந்த அந்தப் பெருவளத்தை எங்களுக்கு அருள்வாயாக.

Mantra 2

दिवो न तुभ्यमन्विन्द्र सत्रासुर्यं देवेभिर्धायि विश्वम् । अहिं यद्वृत्रमपो वव्रिवांसं हन्नृजीषिन्विष्णुना सचानः ॥

வானிலிருந்து வருவது போல, ஓ இந்திரா, தேவர்களிடையே உனக்காக அந்தத் தெய்வீக ‘ருத’ (உலக ஒழுங்கு) அனைத்திலும் நிறுவப்பட்டது. நீ நீர்களை மூடியிருந்த அஹி-வ்ருத்ரனை வதைத்தபோது—ஓ ஹரித (மஞ்சள்) குதிரைகளின் அதிபதியே, விஷ்ணுவுடன் தோழமையாய் இணைந்து செயல்பட்டாய்.

Mantra 3

तूर्वन्नोजीयान्तवसस्तवीयान्कृतब्रह्मेन्द्रो वृद्धमहाः । राजाभवन्मधुनः सोम्यस्य विश्वासां यत्पुरां दर्त्नुमावत् ॥

அடக்கி வெல்லும் வல்லமை உடையவன், வல்லவர்களிலும் மிக வல்லவன், தீவிரர்களிலும் மிகத் தீவிரன்—மந்திரத்தால் சத்தியமாய் நிலைபெற்ற அந்த இந்திரன் பேர்மகிமையாய் விரிந்தான். சோமத்தின் மதுவால் அவன் அரசனானான்; எல்லாப் புரங்களின் உறுதியான கோட்டைகளை அவன் சிதைத்தபோது.

Mantra 4

शतैरपद्रन्पणय इन्द्रात्र दशोणये कवयेऽर्कसातौ । वधैः शुष्णस्याशुषस्य मायाः पित्वो नारिरेचीत्किं चन प्र ॥

ஓ இந்திரா! அர்க்க-சாதௌ (ஒளிமிகு ஸ்தோத்திர வெற்றியில்) தச-சக்தியுடைய கவியின் முன்னே பணி மக்கள் இங்கே நூற்றுக்கணக்காக ஓடினர். ஓட்டத்தைத் தடுத்து நிறுத்தும் வலிமையான சுஷ்ணனின் மாயைகள் உன் வதங்களால் முறியடிக்கப்பட்டதால், ஆன்மப் பூரணத்தைக் (பித்வ) கொஞ்சம்கூட வற்றச் செய்ய இயலவில்லை.

Mantra 5

महो द्रुहो अप विश्वायु धायि वज्रस्य यत्पतने पादि शुष्णः । उरु ष सरथं सारथये करिन्द्रः कुत्साय सूर्यस्य सातौ ॥

வஜ்ரத்தின் இறங்குதலின் முன் சுஷ்ணன் வீழ்ந்தபோது, மகா துரோகம்—எல்லாவற்றையும் விழுங்கும் தீங்கு—தாழ்த்தப்பட்டது. அப்போது பாதையும் ரதப் பாதையும் விரிந்தன; சூர்ய-சாதௌ (மீட்டெடுக்கப்பட்ட ஒளியின் வெற்றியில்) இந்திரன் குத்ஸனுக்குச் சாரதியாக ஆனான்.

Mantra 6

प्र श्येनो न मदिरमंशुमस्मै शिरो दासस्य नमुचेर्मथायन् । प्रावन्नमीं साप्यं ससन्तं पृणग्राया समिषा सं स्वस्ति ॥

ஷ்யேனன் போல உயர்ந்து பறந்து, அவனுக்காக மயக்கமூட்டும் அம்ʼஷு—சோம சாரம்—வெளிப்படுத்தி, தாச நமுசியின் தலையை நொறுக்கினான். தகுந்த ஆதரவை நாடிய நாமீயை அவன் காத்தான்; மேலும் அவனைப் பூரணத்தால் நிரப்பினான்—செல்வம், ஊட்டம், மற்றும் ஒன்றுகூடிய ஸ்வஸ்தியின் முழுமை.

Mantra 7

वि पिप्रोरहिमायस्य दृळ्हाः पुरो वज्रिञ्छवसा न दर्दः । सुदामन्तद्रेक्णो अप्रमृष्यमृजिश्वने दात्रं दाशुषे दाः ॥

வஜ்ரதாரி இந்திரனே! நாக-மாயை உடைய பிப்ரு உறுதியாக அமைத்த வலிமைமிக்க கோட்டைகளை நீ உன் வீரத்தால் நொறுக்கினாய். சுதாதா! அணுக இயலாத, அசைக்க முடியாத அந்தச் செல்வத்தை, தானம் செய்கிற யஜமானனான ருஜிஷ்வனுக்கு நீ தானமாக அளித்தாய்.

Mantra 8

स वेतसुं दशमायं दशोणिं तूतुजिमिन्द्रः स्वभिष्टिसुम्नः । आ तुग्रं शश्वदिभं द्योतनाय मातुर्न सीमुप सृजा इयध्यै ॥

முழுமையான உதவியின் சும்னம் நிறைந்த இந்திரன், வேதஸுவை—தசமாய, தசோணி—என்ற பத்துமடங்கு திறனும் பத்துமடங்கு ஆற்றலும் உடையவனை, இடையறாது தூண்டி எழுப்பினான். ஒளிர்வதற்காக அவன் அந்தத் துக்ரன், நிலைத்த இபன் ஆகிய வலிமைமிக்கவனை முன்னே செலுத்தினான்; தாய் தன் குழந்தையை அருகில் வைத்து வளரச் செய்வதுபோல், அவன் தன் செயலில் வளருமாறு அவனைச் செலுத்தினான்.

Mantra 9

स ईं स्पृधो वनते अप्रतीतो बिभ्रद्वज्रं वृत्रहणं गभस्तौ । तिष्ठद्धरी अध्यस्तेव गर्ते वचोयुजा वहत इन्द्रमृष्वम् ॥

அவன் எதிர்ப்பவர்களை அசைக்க முடியாதவனாய் வென்று நிற்கிறான்; தன் கைப்பிடியில் வ்ருத்ரஹண வஜ்ரத்தைத் தாங்கியவனாய். அவன் இரு ஹரிகள் யோகம் கட்டும் இடத்தில், பள்ளத்தில் நிற்கும் இரு குதிரைகள் போல நிலைத்து நிற்கின்றன; வாக்கால் யோஜிக்கப்பட்ட அவை உயர்ந்த, எழுச்சியுடைய (ருஷ்வ) இந்திரனைச் சுமந்து செல்கின்றன.

Mantra 10

सनेम तेऽवसा नव्य इन्द्र प्र पूरवः स्तवन्त एना यज्ञैः । सप्त यत्पुरः शर्म शारदीर्दर्द्धन्दासीः पुरुकुत्साय शिक्षन् ॥

ஓ இந்திரா! உன் எப்போதும் புதுமையான துணையால் நாங்கள் வெற்றி பெறுவோமாக. பூரவர்கள் (பூரு) இவ்வியஜ்ஞங்களால் உன்னை முன்னேற்றி ஸ்தோத்திரம் செய்கின்றனர். தாசர்களின் பொய்யான அடைக்கலம்—சரத் காலம்போல் உறுதியான ஏழு புரங்களை (கோட்டைகளை) நீ உடைத்தபோது, புருகுத்ஸனை வெற்றிக்காகப் பயிற்றுவித்து வலிமைப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாய்.

Mantra 11

त्वं वृध इन्द्र पूर्व्यो भूर्वरिवस्यन्नुशने काव्याय । परा नववास्त्वमनुदेयं महे पित्रे ददाथ स्वं नपातम् ॥

ஓ இந்திரா! நீ ஆதிகாலத்திலிருந்தே வளர்ப்பவன்; உஷனா காவ்யனுக்காக நீ விரிந்த இடவசதி (வரிவஸ்) அளித்தாய். மேலும் மகாபிதாவுக்கு நீ ‘புதிய வாசஸ்தலம்’ அளித்தாய்—அது முன்னே கொண்டு செல்லப்பட வேண்டியது—உன் சொந்த நபாத் (சந்ததி), தெய்வ வம்சத்தின் நியாயமான தொடர்ச்சி.

Mantra 12

त्वं धुनिरिन्द्र धुनिमतीॠणोरपः सीरा न स्रवन्तीः । प्र यत्समुद्रमति शूर पर्षि पारया तुर्वशं यदुं स्वस्ति ॥

ஓ இந்திரா! நீ தூண்டுபவன்; பொங்கும் நீர்களை நீ விடுவித்தாய், அவை உழவின் சீரா (உழவுக் கோடுகள்) போல ஓடின. ஓ வீரா! நீ கடலைக் கடந்து எடுத்துச் செல்லும் போது, துர்வசனையும் யதுவையும் நலமுடன் சேர்த்து அப்பால் கடத்துவாயாக.

Mantra 13

तव ह त्यदिन्द्र विश्वमाजौ सस्तो धुनीचुमुरी या ह सिष्वप् । दीदयदित्तुभ्यं सोमेभिः सुन्वन्दभीतिरिध्मभृतिः पक्थ्यर्कैः ॥

ஓ இந்திரா! போர்க்களத்தில் உன் அந்த முழுப் பராக்கிரமமும் வெளிப்பட்டது—நீ விரும்பியபடியே துனீ மற்றும் சுமுரீ வீழ்த்தப்பட்டபோது. பக்தர்களில் தபீதீ, இத்மம் (யாகச் சமிதை) கொண்டு வந்து, சோமத்தைப் பிழிந்து, அர்க் (ஸ்துதி-ருக்) களால் அதை உனக்காக ஒளிரச் செய்கிறான்—தேவனை நோக்கிய வேட்கையின் அக்னி ஒளியால் பதிலளிக்கிறது.