Sukta 3

Mantra 1

त्वमग्ने वरुणो जायसे यत्त्वं मित्रो भवसि यत्समिद्धः । त्वे विश्वे सहसस्पुत्र देवास्त्वमिन्द्रो दाशुषे मर्त्याय ॥

ഹേ അഗ്നേ, നീ വരുണനായി ജനിക്കുന്നു; നീ സമിദ്ധനായാൽ മിത്രനായി മാറുന്നു. ഹേ സഹസിന്റെ പുത്രാ, നിനക്കുള്ളിൽ എല്ലാ ദേവന്മാരും വസിക്കുന്നു; ദാനം ചെയ്യുന്ന മർത്ത്യനോട് നീ ഇന്ദ്രനാണ്—യജമാനന് ബലവും ജയവും നൽകുന്നവൻ.

Mantra 2

त्वमर्यमा भवसि यत्कनीनां नाम स्वधावन्गुह्यं बिभर्षि । अञ्जन्ति मित्रं सुधितं न गोभिर्यद्दम्पती समनसा कृणोषि ॥

ഹേ സ്വധാവൻ (സ്വനിയമമുള്ളവനേ), നീ കനീനാം—യുവശക്തികളുടെ—ഗുഹ്യനാമം വഹിക്കുമ്പോൾ നീ ആര്യമനായി മാറുന്നു. അവർ മിത്രനെ ഗോഭിഃ—കിരണങ്ങളെന്നപോലെ—സുസ്ഥിതമായി അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നതുപോലെ അഞ്ജിക്കുന്നു; നീ ഗൃഹത്തിലെ ഇരുപ്രഭുക്കളെ (ദമ്പതികളെ) ഒരേ മനസ്സാക്കുമ്പോൾ, സത്തയിൽ സമരസത സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 3

तव श्रिये मरुतो मर्जयन्त रुद्र यत्ते जनिम चारु चित्रम् । पदं यद्विष्णोरुपमं निधायि तेन पासि गुह्यं नाम गोनाम् ॥

ഹേ രുദ്രാ! നിന്റെ ശ്രീയ്ക്കായി മരുത്തുകൾ തങ്ങളെ തന്നെ ദീപ്തരാക്കുന്നു; കാരണം നിന്റെ ജനനം മനോഹരവും അത്ഭുതകരവും ആകുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ അനുപമ പാദം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന്റെ ബലത്താൽ നീ കിരണങ്ങളുടെ (പ്രകാശ-ഗോവുകളുടെ) ഗുഹ്യ നാമത്തെ കാത്തുരക്ഷിക്കുന്നു.

Mantra 4

तव श्रिया सुदृशो देव देवाः पुरू दधाना अमृतं सपन्त । होतारमग्निं मनुषो नि षेदुर्दशस्यन्त उशिजः शंसमायोः ॥

ഹേ ദേവാ! നിന്റെ ശ്രീയാൽ ദേവന്മാർ ദർശനയോഗ്യരാകുന്നു; അമൃതത്വത്തിന്റെ അനേകം രൂപങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു. മനുഷ്യർ ഹോതൃ അഗ്നിയെ ഉള്ളിൽ ആസീനമാക്കി; ഉശിജർ—ഉത്സുക ഉപാസകർ—യുക്തമായ സ്തുതിയെ തേടി, സമൃദ്ധിയുടെ ലാഭത്തിനായി അവനെ സേവിക്കുന്നു.

Mantra 5

न त्वद्धोता पूर्वो अग्ने यजीयान्न काव्यैः परो अस्ति स्वधावः । विशश्च यस्या अतिथिर्भवासि स यज्ञेन वनवद्देव मर्तान् ॥

ഹേ അഗ്നേ! നിന്നേക്കാൾ മുമ്പ് യാതൊരു ഹോതൃവുമില്ല, നിന്നേക്കാൾ യജ്ഞാർഹൻ മറ്റാരുമില്ല; ഹേ സ്വധാവൻ, കാവ്യ-ഋഷിമാരിലും നിന്നേക്കാൾ ഉയർന്നവൻ ഇല്ല. ആരുടെ ജനസമൂഹങ്ങൾക്കായി നീ സ്വാഗതാർഹനായ അതിഥിയാകുന്നുവോ—ആ മർത്ത്യൻ യജ്ഞത്തിലൂടെ, ഹേ ദൈവശക്തേ, മനുഷ്യബലങ്ങളെ (യുക്തക്രമത്തിലും അധീനതയിലും) ജയിക്കുന്നു.

Mantra 6

वयमग्ने वनुयाम त्वोता वसूयवो हविषा बुध्यमानाः । वयं समर्ये विदथेष्वह्नां वयं राया सहसस्पुत्र मर्तान् ॥

ഹേ അഗ്നേ, നിന്റെ ഓട (രക്ഷ) കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ ജയിക്കട്ടെ—വസുവിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, ഹവിഷോടെ ജാഗരൂകരായി. ദിവസങ്ങളുടെ വിദഥങ്ങളിൽ, പൊതുസമരത്തിൽ ഞങ്ങൾ; ഹേ സഹസിന്റെ പുത്രാ, റായാ (രയി) യുടെ സമൃദ്ധിയാൽ ഞങ്ങൾ മർത്ത്യരുടെ ശക്തികളെ ജയിക്കട്ടെ.

Mantra 7

यो न आगो अभ्येनो भरात्यधीदघमघशंसे दधात । जही चिकित्वो अभिशस्तिमेतामग्ने यो नो मर्चयति द्वयेन ॥

ഞങ്ങളിലേക്കു ആരെങ്കിലും ആഗസ് (പാപം)യും ഏനോ (ദോഷം)യും കൊണ്ടുവരികയും, അഘശംസ (ദുഷ്ടവക്താവ്) മേൽ അഘ (അനിഷ്ടം) കെട്ടിവയ്ക്കുകയും ചെയ്‌താൽ—ഹേ ചികിത്വ (വിവേകി) അഗ്നേ, ഈ അഭിശസ്തി (ശത്രുശാപം) സംഹരിക്ക; ഞങ്ങളെ ദ്വയേന (തുറന്നും മറഞ്ഞും) വിധത്തിൽ പ്രഹരിക്കുന്നവനെ നീ പിന്നോട്ടു തള്ളിക്കളക.

Mantra 8

त्वामस्या व्युषि देव पूर्वे दूतं कृण्वाना अयजन्त हव्यैः । संस्थे यदग्न ईयसे रयीणां देवो मर्तैर्वसुभिरिध्यमानः ॥

ഈ ലോകം/ദിവസത്തിന്റെ വ്യുഷി (ഉഷഃ-പ്രഭാതം) യിൽ, ഹേ ദേവാ, പൂർവ്വർ നിന്നെ ദൂതനാക്കി, ഹവ്യങ്ങളാൽ യജിച്ചു. ഹേ അഗ്നേ, നീ റയീണാം (ധനങ്ങളുടെ) സംസ്ഥേ (സ്ഥിരാസനം) യിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, മർത്ത്യർ വസുഭിഃ (ശുഭദ്രവ്യങ്ങൾ) കൊണ്ട് ഇധ്യമാന (പ്രജ്വലിത)നാക്കുമ്പോൾ, ദേവൻ മനുഷ്യപാത്രത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.

Mantra 9

अव स्पृधि पितरं योधि विद्वान्पुत्रो यस्ते सहसः सून ऊहे । कदा चिकित्वो अभि चक्षसे नोऽग्ने कदाँ ऋतचिद्यातयासे ॥

ഹേ അഗ്നേ, സഹസ് (ശക്തി)ന്റെ സുനേ, ഗൂഢപ്രവർത്തനത്തിൽ—വിദ്വാൻ പുത്രനായി പിതാവിനെതിരെ താഴോട്ടു തള്ളിപ്പിടിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്. ഹേ ചികിത്വ (വിവേകി)യേ, നീ എപ്പോൾ ഞങ്ങളിലേക്കു ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ച് ഞങ്ങളെ കാണും? എപ്പോൾ നീ ഋത (സത്യ-ക്രമം) കൊണ്ടുതന്നെ ഞങ്ങളുടെ പാത മുന്നോട്ടു നയിക്കും?

Mantra 10

भूरि नाम वन्दमानो दधाति पिता वसो यदि तज्जोषयासे । कुविद्देवस्य सहसा चकानः सुम्नमग्निर्वनते वावृधानः ॥

വന്ദനത്തോടെ നമിക്കുന്നവൻ നാമത്തിൽ ധാരാളം മംഗളം സ്ഥാപിക്കുന്നു—ഹേ വസുക്കളുടെ പിതാവേ, നീ അതിനെ പ്രസാദത്തോടെ സ്വീകരിച്ചാൽ. തീർച്ചയായും, ദേവന്റെ സഹസ് (പരാക്രമം)യിൽ ആനന്ദിക്കുന്ന, വർധിച്ചുവരുന്ന അഗ്നി സുമ്ന (കൃപ/അന്തരാനന്ദം) നേടുന്നു.

Mantra 11

त्वमङ्ग जरितारं यविष्ठ विश्वान्यग्ने दुरिताति पर्षि । स्तेना अदृश्रन्रिपवो जनासोऽज्ञातकेता वृजिना अभूवन् ॥

ഹേ യവിഷ്ഠ (ഏറ്റവും യുവ/തഴച്ചു) അഗ്നേ, നീ തന്നെയാണ് സ്തുതികാരനെ എല്ലാ ദുരിത (കഠിന പ്രതിസന്ധികൾ)ത്തിലൂടെയും കടത്തിപ്പാർപ്പിക്കുന്നത്. കള്ളന്മാർ ദൃശ്യമാവുകയായിരുന്നു; ശത്രുജനങ്ങൾ—അവരുടെ ലക്ഷണം അജ്ഞാതം—വക്രമായ, പാപബലങ്ങളായി തെളിഞ്ഞു.

Mantra 12

इमे यामासस्त्वद्रिगभूवन्वसवे वा तदिदागो अवाचि । नाहायमग्निरभिशस्तये नो न रीषते वावृधानः परा दात् ॥

ഈ യാമങ്ങൾ (ഗതികൾ/പാതകൾ) നിന്റെ ദിശയിലേക്കു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—വസുവിലേക്കു (ശുഭദാതാവിലേക്കു); അതുതന്നെയാണ് നമ്മുടെ കുറ്റമായി പറയപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ ഈ അഗ്നി ഞങ്ങളോടുള്ള അഭിശസ്തിക്ക് (ശാപത്തിന്) വേണ്ടിയല്ല; വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവൻ ഹാനിയിലാകുന്നില്ല—അത് ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി നീക്കുന്നു.