Sukta 12

Mantra 1

यस्त्वामग्न इनधते यतस्रुक्त्रिस्ते अन्नं कृणवत्सस्मिन्नहन् । स सु द्युम्नैरभ्यस्तु प्रसक्षत्तव क्रत्वा जातवेदश्चिकित्वान् ॥

യാതൊരാൾ നിന്നെ ജ്വലിപ്പിക്കുന്നുവോ, ഹേ അഗ്നേ, യഥാക്രമ സ്രുചാ (അർപ്പണ-ചമച്) കൊണ്ട്, അതേ ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം നിന്റെ അന്നം (ആഹുതി) ഒരുക്കുന്നുവോ—അവൻ നിന്റെ ദ്യുമ്ന (പ്രകാശമയ തേജസ്) കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടവനാകട്ടെ; നിന്റെ ക്രതു (കാര്യക്ഷമ സംकल्प) കൊണ്ട് മഹാബലത്തോടെ വിജയിക്കട്ടെ; ഹേ ജാതവേദസ്, ചികിത്വാൻ (സചേതന ജ്ഞാത).

Mantra 2

इध्मं यस्ते जभरच्छश्रमाणो महो अग्ने अनीकमा सपर्यन् । स इधानः प्रति दोषामुषासं पुष्यन्रयिं सचते घ्नन्नमित्रान् ॥

മഹാനായ അഗ്നേ! പരിശ്രമത്തോടെ നിനക്കായി ഇധ്മം (ഇന്ധനം) കൊണ്ടുവന്ന് നിന്റെ പ്രബലമായ അനീകം (അഗ്രമുഖം) ആരാധിക്കുന്നവൻ—നിന്നെ ജ്വലിപ്പിച്ച് ദോഷാ (രാത്രി)യും ഉഷാ (പ്രഭാതം)യും രണ്ടിനെയും അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു; റയി (സമൃദ്ധി)യെ പോഷിപ്പിച്ച് അതിനോടൊപ്പം ചേർന്ന് ശത്രുസക്തികളെ സംഹരിക്കുന്നു.

Mantra 3

अग्निरीशे बृहतः क्षत्रियस्याग्निर्वाजस्य परमस्य रायः । दधाति रत्नं विधते यविष्ठो व्यानुषङ्मर्त्याय स्वधावान् ॥

അഗ്നി വിശാലമായ ക്ഷത്ര (വീരശക്തി)യുടെ അധിപനാണ്; അഗ്നി പരമ വാജ (ബലം/വിജയം)ത്തിന്റെയും ഉന്നത റയി (ധന-സമൃദ്ധി)യുടെയും സ്വാമിയാണ്. യവിഷ്ഠൻ, സ്വധാവാൻ—വിധതേ (ആരാധകൻ)ക്കായി രത്നം (ദിവ്യദാനം) സ്ഥാപിക്കുന്നു; മർത്ത്യനുവേണ്ടി അതിനെ തുടർച്ചയായ അനുഷംഗമായി വ്യാപകമായി പരത്തുന്നു.

Mantra 4

यच्चिद्धि ते पुरुषत्रा यविष्ठाचित्तिभिश्चकृमा कच्चिदागः । कृधी ष्वस्माँ अदितेरनागान्व्येनांसि शिश्रथो विष्वगग्ने ॥

ഹേ പുരുഷത്രാ (മനുഷ്യഹിത-ശക്തിമാൻ) യവിഷ്ഠാ! ഞങ്ങളുടെ അജാഗൃത ചിത്തികളാൽ നിനക്കു വിരോധമായി ഏതെങ്കിലും ആഗഃ (അപരാധം) സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ—അദിതിയുടെ വിശാലതയിൽ ഞങ്ങളെ സത്യമായി അനാഗാൻ (നിർദോഷർ) ആക്കുക. ഹേ അഗ്നേ! എല്ലാദിക്കുകളിലും ഞങ്ങളുടെ ഏനാംസി (ദോഷ-പാപ)ബന്ധങ്ങൾ അഴിച്ചു വിടുക.

Mantra 5

महश्चिदग्न एनसो अभीक ऊर्वाद्देवानामुत मर्त्यानाम् । मा ते सखायः सदमिद्रिषाम यच्छा तोकाय तनयाय शं योः ॥

ഹേ അഗ്നേ! പാപത്തിന്റെ മഹാസമീപത്തിൽ നിന്നുമെങ്കിലും—ദേവന്മാരും മർത്ത്യരും സഞ്ചരിക്കുന്ന വിശാലഭൂമിയിൽ നിന്നുമെങ്കിലും—ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ. നിന്റെ സഖാക്കളായിട്ടും ഞങ്ങൾ ഹാനി അനുഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ. ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനും സന്തതിക്കും ശാന്തിയും മംഗളകരമായ ക്ഷേമസുഖവും നല്കണമേ.

Mantra 6

यथा ह त्यद्वसवो गौर्यं चित्पदि षिताममुञ्चता यजत्राः । एवो ष्वस्मन्मुञ्चता व्यंहः प्र तार्यग्ने प्रतरं न आयुः ॥

ഹേ വസുക്കളേ, യജ്ഞാർഹരായ പൂജ്യരേ! ഒരിക്കൽ കുരുക്കിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ‘ഗൗരീ’യെയെങ്കിലും നിങ്ങൾ മോചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെയും ഈ ചുരുക്കം/വ്യംഹത്തിൽ നിന്ന് വിടുവിക്കണമേ. ഹേ അഗ്നേ! ഞങ്ങളെ മുന്നോട്ട് നയിക്കണമേ—കൂടുതൽ ദൂരെയുള്ള പാരഗമനത്തിലേക്ക്, കൂടുതൽ ജയമയമായ പൂർണ്ണായുസ്സിലേക്കു.