Sukta 13

Mantra 1

प्रत्यग्निरुषसामग्रमख्यद्विभातीनां सुमना रत्नधेयम् । यातमश्विना सुकृतो दुरोणमुत्सूर्यो ज्योतिषा देव एति ॥

അഗ്നി ഉഷസ്സുകളുടെ അഗ്രഭാഗത്തേക്ക് ദൃഷ്ടി ചെലുത്തി—പ്രകാശത്തിന്റെ വിഭാതികളിൽ—സുമനസ്സോടെ രത്നധേയം ധരിച്ച്. ഹേ അശ്വിന്മാരേ! സുകൃത ദുരോണം (സുസംസ്കൃത ഗൃഹം) ലക്ഷ്യമാക്കി വരുവിൻ; സൂര്യദേവൻ തന്റെ ജ്യോതിസ്സോടെ മേലോട്ടുയരുന്നു.

Mantra 2

ऊर्ध्वं भानुं सविता देवो अश्रेद्द्रप्सं दविध्वद्गविषो न सत्वा । अनु व्रतं वरुणो यन्ति मित्रो यत्सूर्यं दिव्यारोहयन्ति ॥

ദേവനായ സവിതൃൻ മേലോട്ടുയരുന്ന കിരണം ഉയർത്തുന്നു; പ്രകാശമുള്ള തുള്ളിയെ ചലനത്തിലാക്കുന്നു—പ്രകാശത്തെ തേടുന്ന ശക്തനായ അന്വേഷകനുപോലെ. ഋതത്തെ അനുഗമിച്ച് വരുണനും മിത്രനും സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവർ ദിവ്യാകാശത്തിൽ സൂര്യനെ आरोഹിപ്പിക്കുമ്പോൾ.

Mantra 3

यं सीमकृण्वन्तमसे विपृचे ध्रुवक्षेमा अनवस्यन्तो अर्थम् । तं सूर्यं हरितः सप्त यह्वीः स्पशं विश्वस्य जगतो वहन्ति ॥

ഇരുട്ടിനെതിരേ വിവേചകനായ ദ്രഷ്ടാവാകാൻ അവർ ആരെയോ രൂപപ്പെടുത്തി—ധ്രുവക്ഷേമത്തോടെ ലക്ഷ്യം തേടുന്നവരായി—ആ സൂര്യനെ ഏഴ് വേഗവതിയായ ഹരിതകൾ വഹിക്കുന്നു; സർവ്വ ജഗത്തിന്റെ ചലനങ്ങളുടെ സ്പശം, ഗൂഢ നിരീക്ഷകനും സാക്ഷിയും.

Mantra 4

वहिष्ठेभिर्विहरन्यासि तन्तुमवव्ययन्नसितं देव वस्म । दविध्वतो रश्मयः सूर्यस्य चर्मेवावाधुस्तमो अप्स्वन्तः ॥

അത്യന്തം ശക്തിയുള്ള വാഹകരോടൊപ്പം നീ മുന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു; തന്തുവിനെ താഴോട്ടു നെയ്ത്തുപോലെ. ഓ പ്രകാശമയ ദേവശക്തേ, നീ കറുത്ത മറ നീക്കി എറിയുന്നു. സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ, പ്രഹരിച്ച് പിളർത്തി, ഇരുട്ടിനെ താഴേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു—തോൽ ഊരുന്നതുപോലെ—അന്തര ജലങ്ങളിലേക്കു.

Mantra 5

अनायतो अनिबद्धः कथायं न्यङ्ङुत्तानोऽव पद्यते न । कया याति स्वधया को ददर्श दिवः स्कम्भः समृतः पाति नाकम् ॥

അനായതൻ, അനിബദ്ധൻ—തലകീഴായി തിരിഞ്ഞിട്ടും ഇവൻ എങ്ങനെ താഴേക്ക് വീഴുന്നില്ല? ഏതു സ്വധാ (സ്വനിയമം) കൊണ്ടാണ് അവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നത്—ആരെങ്കിലും ഇതിനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ഋതത്തിൽ (സത്യക്രമത്തിൽ) സംഹതമായ ദിവഃ സ്കംഭഃ, നാകം (ലോക/ആകാശഗുംബജം) ധരിച്ച് പാലിക്കുന്ന ആകാശസ്തംഭം.