Sukta 71

Mantra 1

बृहस्पते प्रथमं वाचो अग्रं यत्प्रैरत नामधेयं दधानाः । यदेषां श्रेष्ठं यदरिप्रमासीत्प्रेणा तदेषां निहितं गुहाविः ॥

ഹേ ബൃഹസ്പതേ, അവർ വാക്കിന്റെ അഗ്രഭാഗം ആദ്യം പ്രേരിപ്പിച്ച് നാമധേയം സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ—അവരിലെ ശ്രേഷ്ഠമായത്, ദോഷരഹിതമായത്, ആത്മപ്രേരണയാൽ: അതുതന്നെ ഗുഹയിൽ നിഹിതമായി, പിന്നെ പ്രകാശമായി പ്രകടമായി.

Mantra 2

सक्तुमिव तितउना पुनन्तो यत्र धीरा मनसा वाचमक्रत । अत्रा सखायः सख्यानि जानते भद्रैषां लक्ष्मीर्निहिताधि वाचि ॥

ചല്ലണിയാൽ സത്തു (മാവ്) അരിച്ചുശുദ്ധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ വാക്കിനെ പരിശോധിക്കുന്നു—അവിടെ ധീരന്മാർ മനസ്സാൽ വാക്കിനെ രൂപപ്പെടുത്തി. അവിടെ സഖാക്കൾ സഖ്യതയുടെ ബന്ധങ്ങളെ അറിയുന്നു; അവരുടെ മംഗളലക്ഷ്മി വാക്കിനുള്ളിൽ തന്നെ നിഹിതമാണ്.

Mantra 3

यज्ञेन वाचः पदवीयमायन्तामन्वविन्दन्नृषिषु प्रविष्टाम् । तामाभृत्या व्यदधुः पुरुत्रा तां सप्त रेभा अभि सं नवन्ते ॥

യജ്ഞത്തിലൂടെ അവർ വാണിയുടെ പാത പിന്തുടർന്നു; ഋഷികളിൽ പ്രവേശിച്ചിരുന്ന അവളെ അവർ കണ്ടെത്തി. അവളെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവന്ന് പല ദിക്കുകളിലായി അവർ വിന്യസിച്ചു; ആ വാണിയോടു ഏഴ് രേഭന്മാർ (പ്രേരിത ഗായകർ) ഒരുമിച്ചു നമസ്കരിക്കുന്നു.

Mantra 4

उत त्वः पश्यन्न ददर्श वाचमुत त्वः शृण्वन्न शृणोत्येनाम् । उतो त्वस्मै तन्वं वि सस्रे जायेव पत्य उशती सुवासाः ॥

ഒരാൾ—കാണുന്നുവെങ്കിലും—വാണിയെ കാണുന്നില്ല; ഒരാൾ—കേൾക്കുന്നുവെങ്കിലും—അവളെ യഥാർത്ഥത്തിൽ കേൾക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ മറ്റൊരാൾക്കു അവൾ തന്റെ ദേഹസ്വരൂപം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു—ഭർത്താവിനോടു ആകാംക്ഷയോടെ, സുന്ദരമായി അലങ്കരിച്ച ഭാര്യപോലെ.

Mantra 5

उत त्वं सख्ये स्थिरपीतमाहुर्नैनं हिन्वन्त्यपि वाजिनेषु । अधेन्वा चरति माययैष वाचं शुश्रुवाँ अफलामपुष्पाम् ॥

നീ—സത്യസഖ്യതയിൽ ദൃഢമായി സ്ഥാപിതനാണെന്ന് പറയുന്നു—ബലവാന്മാരുടെ ഇടയിലും ആരും നിന്നെ തള്ളിപ്പായിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ ഇവൻ മായയോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു: വാണി കേട്ടിട്ടുമുണ്ട്, എങ്കിലും അത് നിഷ്ഫലം—ഫലവും പുഷ്പവും ഇല്ല.

Mantra 6

यस्तित्याज सचिविदं सखायं न तस्य वाच्यपि भागो अस्ति । यदीं शृणोत्यलकं शृणोति नहि प्रवेद सुकृतस्य पन्थाम् ॥

സചിവിദ് (ശരിയായ കർമവിധി അറിയുന്ന) സഖാവിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവന് വാണിയിലും പങ്കില്ല. അവൻ കേട്ടാലും ശൂന്യമായതേ കേൾക്കൂ; സുകൃത (സുകർമ്മ)ത്തിന്റെ പഥം അവൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല.

Mantra 7

अक्षण्वन्तः कर्णवन्तः सखायो मनोजवेष्वसमा बभूवुः । आदघ्नास उपकक्षास उ त्वे ह्रदा इव स्नात्वा उ त्वे ददृश्रे ॥

കണ്ണുള്ളവരും ചെവിയുള്ളവരുമായ സഖാക്കൾ മനസ്സിന്റെ വേഗചലനങ്ങളിൽ അസമരായി. ചിലർ മുട്ടുവരെയേ എത്തൂ, ചിലർ കക്ഷിവരെയേ; എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർ—സ്നാനാനന്തര ഹൃദങ്ങൾ (കുളങ്ങൾ) പോലെ—നിനക്കുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞ് പ്രകാശിക്കുന്നു.

Mantra 8

हृदा तष्टेषु मनसो जवेषु यद्ब्राह्मणाः संयजन्ते सखायः । अत्राह त्वं वि जहुर्वेद्याभिरोहब्रह्माणो वि चरन्त्यु त्वे ॥

ഹൃദയം തീർത്ത മനസ്സിന്റെ വേഗങ്ങളിൽ, ബ്രാഹ്മണർ—സഖാക്കൾ—ഒരുമിച്ച് യജ്ഞം അർപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഇവിടെ തന്നേ വേദ്യ (അറിയുന്നവർ) നിന്നെ പിന്നിലാക്കുന്നു; ബ്രഹ്മ (പവിത്ര ഉച്ചാരം) വഹിക്കുന്ന ആചാര്യർ നിനക്കുള്ളിൽ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Mantra 9

इमे ये नार्वाङ्न परश्चरन्ति न ब्राह्मणासो न सुतेकरासः । त एते वाचमभिपद्य पापया सिरीस्तन्त्रं तन्वते अप्रजज्ञयः ॥

ഇവർ മുന്നോട്ടും പോകുന്നില്ല, അതീതത്തിലേക്കും കടക്കുന്നില്ല—ബ്രഹ്മത്തെ ധരിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ബ്രാഹ്മണരും അല്ല, പിഴിഞ്ഞ സോമം ഒരുക്കുന്നവരും അല്ല. അവർ വാണിയിലേക്കു പാപമാർഗ്ഗത്തിൽ അടുക്കുന്നു; അറിവില്ലാതെ, ചീർന്ന തന്ത്രം (താണം) വലിച്ചുനീട്ടുന്നു—ഫലമില്ലാത്ത, സന്താനരഹിതമായ നെയ്ത്ത്.

Mantra 10

सर्वे नन्दन्ति यशसागतेन सभासाहेन सख्या सखायः । किल्बिषस्पृत्पितुषणिर्ह्येषामरं हितो भवति वाजिनाय ॥

യശസ്സോടെ എത്തുന്ന, സഭയിൽ ജയിക്കുന്ന ആ സഖാവിന്റെ സൗഹൃദത്തിൽ എല്ലാ കൂട്ടുകാരും ആനന്ദിക്കുന്നു. അവൻ അവർക്കു പാപദോഷം കഴുകിമാറ്റുന്ന ശുദ്ധികർത്താവും, പോഷണം നൽകുന്ന ദാതാവും ആകുന്നു; ബലസമൃദ്ധിക്കായി അവൻ യുക്തസ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിതനാകുന്നു.

Mantra 11

ऋचां त्वः पोषमास्ते पुपुष्वान्गायत्रं त्वो गायति शक्वरीषु । ब्रह्मा त्वो वदति जातविद्यां यज्ञस्य मात्रां वि मिमीत उ त्वः ॥

ഋചകളുടെ പോഷകൻ നിന്റെ സമീപത്ത് ഇരുന്നു വർധിപ്പിക്കുന്നു; ശക്വരീ ഛന്ദസ്സുകളിൽ ഗായത്രം നിന്നെ പാടുന്നു. ബ്രഹ്മാ-പുരോഹിതൻ നിനക്കു ജാതവിദ്യ—ജന്മങ്ങളുടെ ജ്ഞാനം—പറയുന്നു; യജ്ഞത്തിന്റെ മാത്രകളെ യഥാവിധി വിഭജിച്ച് അളക്കുന്നു.