Sukta 71

Mantra 1

बृहस्पते प्रथमं वाचो अग्रं यत्प्रैरत नामधेयं दधानाः । यदेषां श्रेष्ठं यदरिप्रमासीत्प्रेणा तदेषां निहितं गुहाविः ॥

హే బృహస్పతే! వారు మొదట వాక్కు యొక్క అగ్రభాగాన్ని ప్రవర్తింపజేసి, నామధేయాన్ని ధరించి (దానిని) స్థాపించినప్పుడు—వారిలో శ్రేష్ఠమైనది ఏదో, అరిప్రమ (నిర్దోషమైనది) ఏదో, ఆత్మప్రేరణచేత; అదే వారి అంతరంలో గుహలో నిహితమై ఉండి ప్రకాశించింది.

Mantra 2

सक्तुमिव तितउना पुनन्तो यत्र धीरा मनसा वाचमक्रत । अत्रा सखायः सख्यानि जानते भद्रैषां लक्ष्मीर्निहिताधि वाचि ॥

చల్లనితో సత్తువను వడకట్టి శుద్ధిచేసినట్లే, వారు (తమ) వాక్కును పరిశుద్ధం చేస్తారు—అక్కడ ధీరులు మనసుతో వాక్కును మలిచారు. అక్కడే సఖులు సఖ్యబంధాలను తెలుసుకుంటారు; వారి మంగళకరమైన లక్ష్మి వాక్కులోనే నిహితమై ఉంటుంది.

Mantra 3

यज्ञेन वाचः पदवीयमायन्तामन्वविन्दन्नृषिषु प्रविष्टाम् । तामाभृत्या व्यदधुः पुरुत्रा तां सप्त रेभा अभि सं नवन्ते ॥

యజ్ఞం ద్వారా వారు వాక్కు మార్గంలో నడిచారు; ఆమెను వారు ఋషులలో ప్రవేశించినదిగా కనుగొన్నారు. ఆమెను ముందుకు తెచ్చి అనేక దిశలలో విస్తరింపజేశారు; ఆ వాక్కును ఏడు రేభులు (ప్రేరిత స్తోత్రకులు) ఏకమై సమ్మతితో నమస్కరిస్తారు.

Mantra 4

उत त्वः पश्यन्न ददर्श वाचमुत त्वः शृण्वन्न शृणोत्येनाम् । उतो त्वस्मै तन्वं वि सस्रे जायेव पत्य उशती सुवासाः ॥

ఒకడు—చూస్తూనే—వాక్కును చూడడు; ఒకడు—వింటూనే—ఆమెను నిజంగా వినడు. కానీ మరొకనికి ఆమె తన దేహాన్ని విప్పి చూపుతుంది—భర్తకు ఆకాంక్షతో, సువాసనగా అలంకరించుకున్న భార్యవలె.

Mantra 5

उत त्वं सख्ये स्थिरपीतमाहुर्नैनं हिन्वन्त्यपि वाजिनेषु । अधेन्वा चरति माययैष वाचं शुश्रुवाँ अफलामपुष्पाम् ॥

నీవు—నిజమైన సఖ్యంలో స్థిరంగా స్థాపితుడవని వారు అంటారు—బలవంతుల మధ్యలోనూ నిన్నెవ్వరూ తోలలేరు. కానీ ఈ వాడు మాయతో సంచరిస్తాడు; వాక్కును విన్నాడు గానీ అది నిష్ఫలం—పుష్పమూ లేదు, ఫలమూ లేదు.

Mantra 6

यस्तित्याज सचिविदं सखायं न तस्य वाच्यपि भागो अस्ति । यदीं शृणोत्यलकं शृणोति नहि प्रवेद सुकृतस्य पन्थाम् ॥

సరైన కర్మవిధిని తెలిసిన సఖుణ్ని వదిలివేసినవానికి వాక్కులోనూ భాగం లేదు. అతడు విన్నా శూన్యాన్నే వింటాడు; సుకృతం (సువిధంగా చేసిన కర్మం) యొక్క పథాన్ని అతడు నిజంగా ఎరుగడు.

Mantra 7

अक्षण्वन्तः कर्णवन्तः सखायो मनोजवेष्वसमा बभूवुः । आदघ्नास उपकक्षास उ त्वे ह्रदा इव स्नात्वा उ त्वे ददृश्रे ॥

కళ్లున్న, చెవులున్న సఖులు మనస్సు వేగచలనాల్లో అసమానులయ్యారు. కొందరు మోకాళ్ల వరకే, కొందరు చంకల వరకే; మరికొందరు మాత్రం—స్నానం చేసిన తర్వాత హ్రదాల్లా—నీలో నిర్మలమై ప్రకాశిస్తూ ప్రత్యక్షమవుతారు.

Mantra 8

हृदा तष्टेषु मनसो जवेषु यद्ब्राह्मणाः संयजन्ते सखायः । अत्राह त्वं वि जहुर्वेद्याभिरोहब्रह्माणो वि चरन्त्यु त्वे ॥

హృదయం మలిచిన మనస్సు వేగచలనాల్లో బ్రాహ్మణులు—సఖులు—కలిసి యజనం చేసినప్పుడు, ఇక్కడ నిజంగా వేదజ్ఞులు నిన్ను వెనుకన పెట్టేస్తారు; బ్రహ్మవాక్యాన్ని ధరించిన ఆచార్యులు నీలో స్వేచ్ఛగా సంచరిస్తారు.

Mantra 9

इमे ये नार्वाङ्न परश्चरन्ति न ब्राह्मणासो न सुतेकरासः । त एते वाचमभिपद्य पापया सिरीस्तन्त्रं तन्वते अप्रजज्ञयः ॥

ఇవారు ముందుకు సాగరు, ఆపైకి దాటరు—వీరు నిజమైన బ్రాహ్మణులు (బ్రహ్మధారులు) కారు, సుతకరులు (సోమరసం పిండేవారు) కూడా కారు. వారు పాపమయమైన మార్గంతో వాచిని సమీపిస్తారు; అజ్ఞానులై వారు జీర్ణమైన తంతువుల వృథా తానాను విస్తరింపజేస్తారు.

Mantra 10

सर्वे नन्दन्ति यशसागतेन सभासाहेन सख्या सखायः । किल्बिषस्पृत्पितुषणिर्ह्येषामरं हितो भवति वाजिनाय ॥

యశస్సుతో వచ్చి, సభలో జయించే ఆ సఖుని స్నేహంలో అందరు సఖులు ఆనందిస్తారు. ఎందుకంటే అతడు వారికి దోషశోధకుడు, పోషణదాత; బలసమృద్ధి కోసం అతడు యథాస్థానంగా స్థాపితుడవుతాడు.

Mantra 11

ऋचां त्वः पोषमास्ते पुपुष्वान्गायत्रं त्वो गायति शक्वरीषु । ब्रह्मा त्वो वदति जातविद्यां यज्ञस्य मात्रां वि मिमीत उ त्वः ॥

ఋచ్ఛందస్సుల పోషకుడు నీతో కూర్చొని, వృద్ధి చేస్తూ ఉంటాడు; శక్వరీ ఛందస్సుల్లో గాయత్రం నిన్ను పాడుతుంది. బ్రహ్మా-పురోహితుడు నీకు జాతవిద్యా (జన్మజ్ఞానం)ను పలుకుతాడు; యజ్ఞపు మాత్రలను సరియైన విభజనతో కొలిచి స్థాపిస్తాడు.